|
PANORAMA
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
O
HET VALSCHE SIERAAD
ijn cliënteelen
(Vervolg)
zijn nog weinig, en de bestellingen
komen daarom spaarzaam binnen ;
maar ik heb in mijn vroegere betrekkingen een
paar duizend mark bespaard, en ook mijn
vrouw heeft eenig vermogen. Zij was vroeger
bij verscheidene voorname families kamenier.
Veel behoeften hebben we overigens niet, want we zijn heel
solide en spaarzaam en brengen onze avonden grootendeels
tusschen onze vier muren door en zoo kunnen we gemakkelijk
afwachten, totdat de tijden beter worden. Vriendschappelijken
omgang hebben we haast in ’t geheel niet — hoogstens,
dat af en toe een
buurman bij ons aanloopt.
Het is nu ongeveer
vier weken geleden
— we zaten
juist aan tafel —
toen er aan de bel
getrokken werd.
Mijn vrouw ging
de kamer uit, om
open te doen. Er verliepen
een paar minuten
— ze komt
niet terug. Ongeduldig,
een beetje geërgerd,
ga ik naar de
gang, om te kijken
wie er is. In de deur
staat mijn vrouw in
drukke onderhandeling
met een marskramer.
Ik kom nader,
toen' zie ik in
de hand van mijn
vrouw een groot brillanten collier — hetzelfde wat u hier
om haar hals ziet. Tot mijn geringe verbazing is mijn vrouw
klaarblijkelijk geheel verrukt door het sieraad en bekijkt
het met begeerige oogen.
„Maar kind,” zeg ik, half lachend, half geërgerd, „je
denkt toch niet in ernst eraan. . . . deze ontzettend groote
steenen, dien men de onechtheid op vijftig schreden aanziet. .
je bent toch geen marktvrouw ! Het is een gruwelijke imitatie
!”
Mijn vrouw staart nog altijd als verrukt op de halsketting.
Eindelijk zegt ze op bijna trotschen toon :
„En ik wensch, dat je dit sieraad voor mij koopt, Oskar.”
Ik haal gelaten mijn schouders op en wend me tot den
marskramer. „Wat moet het kosten ?” vraag ik. Hij kijkt me
met een schuwen blik aan. „Twaalf mark 1” zegt hij eindelijk.
Langzaam keert mijn vrouw haar hoofd naar mij toe en
kijkt mij aan met een blik, waarvan zij uit ervaring weet,
dat ik hem niet weerstaan kan.
Enfin, om het kort te maken, Mr. Jenkins : ik heb het
sieraad gekocht. Tegen mijn wil, geërgerd. . . . maar in de
hoop dat mijn vrouw de onechte steenen niet dragen zou.
Hoogstens heeft zij ze een keer ’s avonds een uurtje aangedaan,
en ik heb ze glimlachend aangekeken hoe ze zich over
het glinsteren der valsche steenen verheugde. U zult
me misschien voor zwak houden, Mr Jenkins. . . , maarlieve
hemel, de behoefte om zich op te schikken, is nu eenmaal
den vrouwen aangeboren.
Op een avond, toen ik uit de stad kwam, tref ik weer
den marskramer in onze straat aan, niet ver van ons huis. Hij
MO BI LISATIE-H ERIN NERINGEN
Wij geven hierboven drie „zwartjes” weer uit een allervermakelijkst boekje: „Mobilisatie-herinneringen van een Landweerman”, dat bij den
uitgever H. J. W. Becht te Amsterdam is verschenen. De schimmen zijn van C. J. M. Acket, de knuppelrijmen van niemand minder dan J. B. Schuil,
den schrijver die als kapitein bij de landweer zijn humor niet verloren en de harten van zijn manschappen ongetwijfeld gewonnen heeft. Getuige
dit vroolijke, hartige boekje.
kijkt mij met een schuwen blik in ’t gezicht, neemt eventjes
den hoed af en gaat verder. Ik blijf staan en zie hem lang na,
hoe zijn tengere, een weinig gebogen gestalte langzamerhand
in den avondnevel verdween. En, ik weet zelf niet hoe,
Mr. Jenkins : terwijl ik hem nakeek drong zich het gevoel
aan mij op, dat deze ontmoeting de voorbode van een ongeluk
was.
Ik kom thuis ; anders ontvangt mijn vrouw mij altijd aan
de deur. Nu is het voorhuis leeg. Een weinig ongerust ga
ik de gang door ; plotseling hoor ik een vreemd gerucht.
En in ’t volgende oogenblik weet ik het: Iemand weent.
Een vrouw — mijn vrouw. Ik ga op het geluid af en vind
Fanny eindelijk in de voorkamer. Een oogenblik blijf ik voor
de deur staan, met kloppend, angstig har.t; nog nooit heb
ik zulk een troosteloos, verschrikkelijk weenen gehoord.
Ik treed binnen, ze springt verward op en wrijft zich met een
doek over de oogen, die rood en gezwollen waren — maar/
hoe vaak ik haar ook gevraagd heb, Mr. Jenkins, ze heeft
me nooit gezegd, waarom ze geweend heeft.
Den volgenden morgen kreeg ik een groote bestelling :
12
,1een voornaam Berlijnsch juwelier bestelde me zes ebbenhouten
kistjes met snijwerk, bestemd om sieraden in te
bergen. Daardoor heb ik de gansche week mijn huis niet verlaten.
Eergisterenavond nu, ongeveer om zeven uren, wordt er
aan de deur gebeld. Ik ga er heen en doe open ; niemand te
zien. In ’t volgende oogenblik schemert iets wits op den
grond — een boek, dat iemand door de opening van de
brievenbus moet hebben geworpen. Ik raap het op ; het is
de „Modekalender”. De een of andere colporteur zal het
ter inzage erin geworpen hebben. Ik besluit, er na afloop
van mijn werk in te lezen en steek het boek in mijn zak.
Moe als ik van den arbeid was, vergat ik mijn vrouw
van den kalender te zeggen. Dien avond moest ik lang in
mijn atelier werken, eerst om halftwaalf kwam ik ertoe,
mij ter ruste te begeven. Mijn vrouw sliep reeds.
Wij hebben electrisch licht. Ik draai het kleine lampje
op mijn nachttafeltje op en blader in den kalender — voor
mij het beste slaapmiddel, dit lezen direct voor het inslapen.
Langzamerhand voel ik, hoe mijn oogen dichtvallen ; met
een half-onbewuste beweging leg ik het boek op de marmeren
plaat van het nachttafeltje en slaap in.
Midden in den nacht word ik wakker doordat iets aan mijn
dekens trekt en direct daarop aan mijn hand krabt. Ik
wrijf den slaap uit mijn oogen ; de kamer is hel verlicht ;
ik heb vergeten de lamp uit te draaien. In ’t volgende oogenblik
begrijp ik de oorzaak van de storing: Puck, het kleine
hondje van mijn vrouw, is het, die voortdurend aan mijn
hand krabt, de groote oogen met een duidelijk zichtbare
uitdrukking van ontzetting op de marmeren plaat van het
nachttafeltje gericht. Het dier siddert over zijn geheele
lichaam, en zijn haren staan borstelig overeind. Ik volg zijn
blik en ’t volgende oogenblik zie ik iets zeldzaams : iets,
wat ik zelf niet gelooven zou, wanneer ik het niet met mijn
eigen oogen gezien had : langzaam, als door ’n onzichtbare
hand bewogen, wordt het boek op het nachttafeltje geopend ;
de bladzijden gaan knisterend uit elkaar en het boek blijft
open liggen. Ik spring uit bed, stort de karaaf over mijn
hoofd uit: neen, ik was wakker. Dat was geen droom. Ik
spring op het boek toe, en mijn blikken dwalen niet begrijpend
over het bedrukte papier....”
„Een oogenblik.”
De detective keek met zichtbare spanning naar den spreker.
„Hebt u de pagina’s onthouden, die bovenop lagen ?”
De ander dacht een oogenblik na. „Het was een Hamburgsch
verhaal: ,De kapitein van de Kattrepel.’ Ik
zou ze direct terugvinden. Ik heb het boek thuis . . . Dien
nacht heb ik, dat zult u begrijpen, Mr. Jenkins, nauwelijks
meer een oog dichtgedaan. Telkens weer schrok ik op uit
den lichten sluimer en mijn oogen dwaalden naar het boek,
naar dit merkwaardige,
zeldzame boek.
Ik hoorde het drie,
vier uur slaan.....
eindelijk viel ik tegen
den morgen in een
lichten slaap.”
„Draaide u de
lamp uit ?”
„Ja. Den volgenden
morgen lag het
boek dicht • op de
marmeren plaat van
het tafeltje.”
„Een vraag. Ve”
telde u uw vrouw
van het gebeurde in
den nacht?”
„Neen, mr. Jenkins.”
„Waarom niet?”
,,Wanneerik u dat
verklaren wilde, Mr.
Jenkins. ... ik zou
het niet kunnen. Het
een of ander heeft mij daarvan teruggehouden. Misschien
was het de gedachte, mijn vrouw de opwinding te besparen,
misschien was het om een andere reden, die ikzelf
niet goed weet — ik heb haar niets verteld.”
„Waar is het boek ?” vroeg de detective losjes.
„Ik heb het in mijn schrijftafel weggesloten.”
„Heel goed. Wat gebeurde er verder?”
„Het was twee dagen later, toen ik ’s morgens vroeg een
boodschap doen moest in Perlitz zelf; ik moest den aanleg
van een bliksemafleider, waartoe ik besloten had, op. het
raadhuis aangeven. De kleine Puck, het hondje van mijn
vrouw, begeleidde mij. Juist kom ik onze straat in, toen mij
plotseling het gedrag van het dier opvalt. (Wordt vervolgd).
‘In Brabant - naar de schilderij van M. Bastert.
(Bij onze middenplaat).
O
nze middenplaat geeft een schilderij van Bastert weer, dat wel tot de
mooiste behoort die deze zuiver-Hollandsche schilder gegeven heeft.
Bastert ziet ons landschap op een eenvoudige en klare wijze; hij zoekt er
niet de romantische stemmingen in noch de geheimzinnige diepten: hij is
Hollandsch. De glans, de blijheid, de rijkdom van ons land treffen hem,
en die schildert hij, met een breedheid, een lust tot scheppen, een vlotte
techniek en een liefde voor zijn arbeid, zooals we die in den penseelstreek
der oude meesters terugvinden. — Bastert behoort tot de tijdgenooten der
Haagsche school. In die school leerde hij de grond-deugd van het schilderen
: de deugdelijke teekening; vakkennis was daar nog in eere. Het
métier heeft dan ook geen moeilijkheden voor hem. — Een geslacht van
landschapschilders zag hij aan zich voorbijgaan, die, met verwaarloozing
van deze beginselen, er alleen naar streefden „anders” te zijn dan
hun voorgangers, wat hun door hun onkunde dan ook wonderwel gelukte.
Mocht een groot publiek zich door deze jongeren laten meesleepen, Bastert
werd door deze beweging niet in zijn schildersgeloof geschokt. Rustig en
ernstig werkt hij door. Zijn schilderijen zijn de verheerlijking van Holland:
blij, frisch, levend, gezond Holland. En als zoodanig zullen ze gewaardeerd
blijven, wanneer menig jonger landschap heeft afgedaan.
EEN PRACTISCHE VERBETERING.
Verleden week is de nieuwe kinderkliniek, waarmede het Binnen-GastHuis te Amsterdam zal
worden verrijkt, gereed gekomen. Wij brengen hierboven een foto van deze geheel moderne
en practische inrichting. (V.F.B.)
H.M DE KONINGIN ÈN PRINSES JULIANA OP KATWIJK.
Het mocht een onzer fotografen gelukken op den eersten dag van het verblijf van H.M. de
Koningin en Prinsesjuliana op Katwijk een foto van Haar te vervaardigen, op het oogenblik
dat Zij van een ochtendwandeling terugkeerden.
|