|
7 PANORAMA
op te merken, of zich maar af te vragen,
waar het heen moest. Als in een roes van
zomersehe feestvreugde ging het trippelend
verder en de dansmuziek begeleidde de sierlijke
gebaren.
Hoelang was ’t zoo nog voortgegaan, en
waarheen? Wie zal ’t zeggen.
Maar plotseling klonken er heel andere klanken
dan die van de wiegende viool. Een
vreeselijk geweld kwam aanrollen en bracht
de kleine voeten als door een tooverslag tot
stilstand. Het waren kanongebulder en kermende
menschenstemmen, het was de ruwste tegenstelling
van het zangerig gevedel, dat men zich
denken kan.
Onthutst stonden ze stil en wreven zich de
oogen uit, en keken elkaar aan — en toen
het gehuil aanhield en ernstig stemde, toen
zagen ze opeens, hoe haveloos ze gekleed
waren.
Nu dacht er niemand meer aan dans of
spel. Overal zaten de sierlijke danseresjes neer,
en onder haar vlugge vingers groeiden er wonderlijke
gevaarten van zachtkleurige, glanzende
stof. Die bekleedden haar van boven tot onder,
en wanneer zij er zich in voortbewogen, herinnerde
niets meer aan het dribbelpasje van
vroeger.
Zij waren de statigheid zelve, en maakten
langzame, diepe buigingen.
MERVEILLEUSE. (1799).
en stoet van allersierlijkste wezentjes bewoog
zich voort op de maat van tango- en twostepmuziek,
met dribbelig kleine pasjes, in
luchtige toiletjes. Er was er niet één in
heel die fleurige, geurige menigte, wien het
maar inviel op de richting te letten, waarin
het, al dansende, ging.
Onder ’t gaan havenden zich de teere gewaadjes; de
nauw-aansluitende beenomkleeding scheurde van onderen
open, dikwijls tot boven de knie, de hals kwam meer en
meer vrij, hier en daar waren de mouwen geheel verdwenen,
maar geen der luchthartige wezentjes scheen het
NIEUWSTE MODE 1916.
Wie zal er nu nog zeggen, dat ’t leven,
het modeleven van de vrouw, niet een sprookje
is? Want zoo is ’t toch in werkelijkheid gegaan.
We waren, met onze steeds ijler wordende
toiletten, al aardig op weg naar de
mode van Madame Taliën, de gevierde M e r v e i 11 e u s e, die
op een avond in een gezelschap verscheen, zoo „zomersch”
gekleed, dat ze alle aanwezigen, een keur van toonaangevende
modegekken, in verrukking bracht.
Dat was me een gebeurtenis! Want wat kon in die
dagen gewichtiger zijn dan een toilet zonder gewicht?
Er werd heftig gesproken en hoog gewed, de heldin
van het oógenblik verdween met eenige vriendinnen in
een zijkamer, heb toilet werd gewogen, japon en sieraden
samen: de wijzer kwam nog niet tot aan het pond! Zoo
iets bracht zelfs de verliezende partij in extase.
En vanaf dit oogenblik was het wegen der toiletten
één der hoofdbezigheden op elegante soirées, met het
onvermijdelijke gevolg, dat het gewicht steeds kleiner
weid — totdat op een goeden dag het volk op straat,
dat de zucht van die dames om steeds de mode vooruit
te willen zijn, wel wat ver gedreven vond, ze met onwelriekende
blijken van zijn minachting nawierp, en daardoor
tenminste aan de alleruiterste overdrijving
een eind maakte.
Laten we de vrouwen niet uitlachen, die
zich zóó tot slavinnen der Mode maakten, dat
zij zich zelfs* ’s winters zoo weinig kleedden,
dat ’tleek, alsof ze in een zonnig, heet klimaat
woonden, inplaats van onder den grauwen
hemel van het Noorden. We volgden al
aardig haar sporen, met onze mode van doorschijnende
ietsjes en luchtige nietsjes.
Wie weet dus, hoever ’t nog gegaan zou
zijn, wanneer er niet, met de ernstige gebeurtenissen,
een plotselinge ommekeer was gekomen.
Want niets nemen wij als vanzelf sprekender
aan dan de voorschriften van de mode.
Vonden we ’t niet het sierlijkste, het elegantste
wat men zich denken kon, die dracht,
waarin de lijnen van het lichaam zooveel mogelijk
gevolgd werden?
Alles moest aan de schoonheid daarvan opgeofferd
worden: gezondheid, bescheidenheid,
vrijheid van beweging — maar toen opeens
het lijnenbeeld veranderde, en het geheel, dat
tevoren langs een liniaal scheen geteekend,
nu met een passer werd ontworpen, toen wierpen
wij ons met een zichtbare verluchting op
de nieuwe modellen.
Tot welk uiterste zullen nu onze eleganten
zich laten leiden, welk silhouet zullen wij nu
als het volmaaktst .vrouwelijke gaan huldigen?
Wie zeide er toch, dat crinolines in onze
dagen niet meer mogelijk waren, omdat de
moderne middelen van vervoer en de vele betrekkingen,
die nu de vrouw bekleedt, daar
gelukkig een beletsel voor waren?
De Mode is een machtige heerscheres, zij
kent geen hindernissen voor het ten uitvoer
brengen harer fantasieën.
Liet zij ons niet, in den tijd van de groote
hoeden, de meest slinksche wendingen maken,
om den hoed door ’t tramdeurtje te mikken,
en hoe moesten we opnieuw leeren loopen in
de dagen van de „entravées” I
Zoo zouden we morgen, wanneer de mode
dat voorschreef, ons* in de dwarste de tram
inwerken, met onze crinoline handig naar achteren
opgewipt, als een clown, die door een
hoepel springt, en we zouden het niet-kunnenzitten
net zoo min een bezwaar vinden, als
indertijd het niet-kunnen-loopen. Hoe snel
heeft ons oog zich gewend aan ons nieuwe
TWEEDE EMPIRE. (1860).
uiterlijk, en hoe heel anders bekijken we nu de modeplaten
uit 1860, die ons vroeger iets ongekend belachelijks
leken, en die ons nu zoo vertrouwd voorkomen!
* *
*
Maar waar waren we met ’t sprookje gebleven?
De schrik van het oorlogsgeweld had de wezentjes
even ernstig gemaakt, en ze hadden dat op hun manier
getoond, door degelijker stof en dekkender gewaden te
nemen. •
Daar liepen ze een tijdlang stemmig in rond, en ze
bekeken de portretten hunner grootmoeders, om daarvan
de kleeding na te bootsen.
Maar al vonden ze, dat niets zoo sierlijk, zoo aardigmoederlijk
stond, toch keken ze reeds' met eenige spanning
uit naar de eerste verandering, die het vrouwelijk silhouet
zou ondergaan, om ze dadelijk tot in de kleinste kleinigheden
toe te passen. H.S.
MODEPRENT 1913.'
Het Vrouwelijk Silhouet
|