|
PANORAMA 14-
HET GOUDSPOOK
:: Oorspronkelijke roman van G. DlETERLE ::
flPhiHlü i!i“W
(Vervolg.)
et vaartuig slingerde en kraakte, en de
snelheid was zoo geweldig dat
menige visch, die niet spoedig
genoeg uit den weg kon komen,
stuksloeg. De periscoop deed duidelijk
de enorme snelheid zien
waarmee gevaren werd, Zóo zag men in de
verte een licht» een oogenblik later was men
het voorbij.
„Stop,” riep Mullah.
Saja draaide de „handle” om en onmiddellijk
daarna hield het lawaai van den
motor op.
„Tusschen die twee lichtboeien moeten
we door. . . . Dat is De Hoek. Halve kracht,
Saja!”
De Berber draaide aan het stuurrad, verzette
de „handle” een weinig en de motor
begon weer zacht te werken.
Langzaam gleed het vaartuig naar Den
Hoek waar de Harwich-boot gemeerd lag
in het schijnsel van het electrisch licht.
De verlichte patrijspoorten wierpen groote
lichttrillers. op het donkere water.
De lichten in de duikboot, die nu aan de oppervlakte
dreef, waren uitgedoofd. Mullah
en Saja stonden op het dek. Ze voeren
langs lichters en zolderschuiten en zoch
ten een gunstige plaats om aan te leggen.
Ongemerkt kwamen ze vlak bij de loodsen
van de Harwichlijn aan wal en Mullah, die
over zijn pyama een oliejas had aangetrokken,
sprong op de kade, na met Saja afgesproken
te hebben, dat wanneer hij driemaal
floot, hij hem weer moest afhalen.
Raja Mullah ging naar het station, waar
tal van spoorwegbeambten en kruiers op
den trein van Berlijn via Amsterdam naar
Den Hoek w*achtten. Mullah hoopte dat
de Amsterdamsche bankier hem zou achtervolgen
en met de „Petersburg” naar Londen
zou vertrekken, want hij wist dat De
Hoop agent van het „Syndicate fantöme
d’or” was. Hij ging van de veronderstelling
uit, dat De Hoop evenals alle leden en
agenten van het syndicaat, in de meening
verkeerde, dat hij in Londen woonde en
De Hoop, zoo niet voor het syndicaat dan
toch zeker voor zichzelf, zijn waar adres
zou zien op te sporen.
Op het donkere gedeelte van het perron
bleef hij staan en tuurde in de duisternis,
waar hij niets anders zag dan roode en groene
lichten.
Heel in de verte floot een locomotief; een
rood licht verplaatste zich, even later hoorde
hij duidelijk het snelle naderen van een
trein en zag spoedig daarop twee vurige
oogen snel dichterbij komen.
Hij ging meer naar voren. ... Er kwam
beweging onder de beambten en kruiers ;
in groepjes liepen ze druk-doend door elkaar.
Snuivend en puffend rolde de Berlijnexpress
het perron binnen. De rem van de
locomotief piepte en knarste; een oogenblik
later stond de trein stil en stapten de
reizigers uit. De kruiers
sleepten de bagagewagens
leeg, post-beambten
laadden de mail op een
lorrie, en de passagiers
drongen voor het hek
om hun passage-biljetten
te laten controleeren.
Die er mede gereed waren
liepen snel naar
boord. . . Mullah was den trein
zoo dicht genaderd, dat
hij alle passagiers goed
kon opnemen. Al spoedig
had hij De Hoop,
die zenuwachtig rondkeek
en iemand onder de
passagiers scheen te zoeken,
in het oog. De bankier
wachtte tot bijna
alle passagiers de controle
gepasseerd waren
en liet toen zijn biljet
nazien. Zichtbaar teleurgesteld
ging hij naar
boord, telkens nog rondkijkend.
Mullah verliet
ongemerkt het station en
snelde de kade op, waar
hij drie maal floot.........
Een oogenblik later lag zijn boot aan den wal en
ging hij aan boord.
genomen. Alleen het driftig gestamp van den motor
en het gieren van het water werd gehoord.
De boot dook onder en gleed langzaam weer naar
zee. Toen ze de lichten op de pier gepasseerd waren,
gaf Mullah order om met de grootste snelheid naar
Londen te varen.
Het licht in de boot werd ontstoken en gierend
sneed het vaartuig drie honderd meter beneden de
oppervlakte van de zee door het water. Mullah lag
in een reisdeken gewikkeld op de sofa te slapen en
Saja zat op zijn stoel, geheel door zijn werk in beslag
Over de Serajoebrug der §.§. op Java.
jn het begin van dit jaar is in het lijngedeelte Kroja—Poerwokerto van den aanleg der lijn Cheribon—
* Kroja. van de Staatsspoorwegen op Java, een werk tot stand gekomen, dat. zeker aan Nederland op
technisch-industrieel gebied een goeden naam bezorgt In Januari j.1. is namelijk klaar gekomen de
brug over de Serajoerivier, waarvan het ontwerp is van den hoofdingenieur, chef van het constructiebureau
der S.S. op Java, dr. J. H. A. Haarman c. i., en waarvan de gedetailleerde teekeningen gereed
gemaakt werden op genoemd constructiebureau. De brug zelf is aangemaakt en geleverd door de
firma „De Pletterij, voorheen L. J. Enthoven en Cie.” te Delft. — Het middelste deel is een brug van
het z.g. Gerbertype, de eerste van dit type, die in een Nederlandsche fabriek is vervaardigd. De
zijopeninaen der brug werden op noodstellingen gebouwd; van de middenopening had de montage
plaats in z.g. vrijuitbouw. Terwijl tot nog toe bij een dergelijken vrijuitbouw voor het aaneensluiten
der overhangende deelen de ijzeren staven voor het middenveld op het werk pasklaar werden gemaakt,
werden bij deze brug ook die staven reeds geheel gereed en van de boutgaten voorzien op het werk
aangevoerd, terwijl aan de montage de eisch gesteld werd, dat die staven in het middenveld moesten
passen. De montage werd door louter inheemsche krachten (het Indo-Europeesch en inlandsch personeel
van het constructie-bureau) uitgevoerd en met een buitengewoon succes. De boogbrug, die
een lengte van 213 M. heeft en 600 ton weegt, werd in drie maanden gemonteerd, terwijl het inbrengen
van de staven van het middenveld in slechts vier uren tot stand kwam. Zoo iets had niet tot
stand kunnen komen, indien de afwerking van de onderdeden van de brug niet buitengewoon nauwkeurig
was geweest, zoodat een deel van het behaalde succes door „de Pletterij” te Delft kan worden
geboekt. De foto’s op deze pagina geven een beeld van het werk tijdens de montage en in
bijna gereed gekomen toestand. Op een ervan zijn de hangende bamboestellingen te zien met behulp
waarvan de werklieden de deelen der brug in elkander gezet en- geklonken hebben.
De boot had zoo’n snelheid dat binnen twee uur
na het vertrek van Den Hoek de lichten van de Engelsche
kust reeds in het zicht waren.
Precies om drie uur in den nacht meerde Saja de
boot aan een ducdalf in de Theems bij Londen ; daarna
legde hij zich voor de sofa, waarop zijn meester rustte,
te slapen.
Na de demonstratie van Raja Mullah waarbij de
„haute-finance” overtuigd werd dat de
Oosterling werkelijk goud kon maken en na
de oprichting van het Syndicaat ,,Le fantöme
d’or”, had men geen berichten of
nieuws omtrent het goud-spook vernomen.
Enkele leden — hun aantal was gering
— dachten zelfs dat Raja Mullah na de
demonstratie voor goed verdwenen was.
Het grootste gedeelte van hen verkeerde
echter in groote ongerustheid, te meer
daar men niet wist waar de Oosterling verblijf
hield en men misschien plotseling voor
het feit gesteld kon worden, dat vanuit een
of ander overzeesch gewest de Europeesche
markt met kunstgoud overvoerd zou worden.
Groot was de opwinding, toen de „Matin”
een telegram uit IJmuiden publiceerde,
waarin gemeld werd dat het goud-spook in
een glazen onderzeeboot het continent had
verlaten, vermoedelijk met bestemming naar
Engeland. Onder „La dernière heure” was
een telegram uit Amsterdam geplaatst, hetwelk
meldde, dat het goud-spook een groote
hoeveelheid goud aan de bedienden van
het bankhuis De Hoop had gegeven, ten einde
het personeel in staat te stellen de zaken
van De Hoop over te nemen. De schenking
moest als een wraakneming beschouwd
worden daar Mullah het goud gegeven had
na een hevige woordenwisseling tusschen hem
en den bankier, die inmiddels naar Londen
vertrokken was.
Het bericht sloot met de mededeeling, dat
de bankier De Hoop elk oogenblik failliet
verklaard kon worden, doch dat nu het deficit
door de bedienden aangezuiverd zou
worden. Onmiddellijk werd door het syndicaat
een vergadering bijeengeroepen, waarbij
de directie van de Credit Lyonnais, als
gemachtigde van de Amsterdamsche bankiers
optrad.
De vergadering beschuldigde den Amsterdamschen
bankier De Hoop van contractbreuk
in den hoogsten graad en veroordeelde
hem voorwaardelijk ter dood.
Het „Syndicaat” zou De Hoop doen opsporen
en voor de vierschaar brengen. Men
zou hem dan de gelegenheid geven zich te
rehabiliteeren, en wanneer hij dit niet kon
doen, zou zijn vonnis onmiddellijk voltrokken
worden.
De telegrammen uit .Holland, door geheime
agenten van het syndicaat verzonden, toonden
duidelijk aan, dat de uitgesproken beschuldiging
juist was. . . .
Vervolgens werd besloten aan de regeeringen
van alle landen te verzoeken Raja
Mullah buiten bescherming der wet te stellen,
wanneer het syndicaat een actie tegen
hem begon», en tevens dat de regeering van
het rijk waarin Raja Mullah zich bevond,
alles zou doen om de actie te steunen.
Uitvoerige documenten zouden het zonderlinge
verzoek toelichten.
Op dien dag was het particulier en handelstelegrammen-verkeer
stopgezet en was het
geheele net van telegraafkabels,
dat de wereld
omspant, door de
verschillende regeeringen
in beslag genomen.
Acht en veertig uur
later werd het telegrafisch
verkeer voor het
publiek weer opengesteld.
Het resultaat van
de onderhandelingen
werd strikt geheim gehouden.
De eerste daad waartoe
het syndicaat overging
was het opsporen
van De Hoop, waartoe
twee leden naar Londen
gingen. Beiden waren
voorzien van een geheime
overeenkomst met
de Engelsche justitie.
Hoe het mogelijk was
begreep niemand: de
gansche wereld scheen
goud te braken. Overal
waren abnormaal groote
voorraden en het syndicaat
deed niets anders
dan koopen, en het goud vulde de kluizen van het
bankpaleis.
|