|
PANORAMA 12
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
II. HET VALSCHE SIERAAD,
et donkere zijden gordijn schoof ruischend over
het linnen toe. In de bronzen schalen, achter de
bontgekleurde rosetten aan de zoldering, in de
hooge girandoles, vlamde het licht op. Opderangen
van de groote bioscoop
haalde men weder vrijer
. adem. Hier en daar schemerde
een batist doekje, kreukelden
schuwe vingers in ’t geheim
een knisterend programma.
Op het proscenium gloeide het
volgend nummer op. Ritselend
werden programma’s omgekeerd;
de lichtovervloed schrompelde bij
gedeelten tezamen en veranderde
langzamerhand in een diepe duisternis
en op het linnen schemerde
in violette letters :
,, Kroniek van de Week."
Het orkest zette in met een
marschmelodie, en gonzend ging
het voorbij. Beelden van het oorlogstóoneel.
. . . Ontploffingspogingen
in een rivierbedding.... een
défilé voor een buitenlandschen
vorst, dan kwam een beeld :
„Aankomst van den beroemden
Zweedschen ontdekker Sven Hedin
te Berlijn."
De Hal van het Lehrter-station
kwam flikkerend op het linnen te
voorschijn ; een paar heeren in rok
stelden zich in postuur; de gereserveerde
wagen van den D-trein
werd geopend; glimlachend en
groetend trad de beroemde ontdekker
op het perron. Een paar
reizigers, die met denzelfden trein
gekomen waren, bleven nieuwsgierig
en lachend staan. Op dit oogenblik klonk een ontzettende
schreeuw door het theater. —
In den rauwen toon klonk zoo’n onmiskenbare doodsangst,
dat een deel van het publiek bevend en onthutst van de zitplaatsen
opsprong. Een geschuifel van voeten, een gegons
van stemmen, dat steeds luider werd, ging door het huis.
De film brak af; de muziek zweeg en het licht vlamde op.
Aller oogen richtten zich op de plek, van waar de schreeuw
gekomen was.
Vooraan in de eerste banken was een man bezig met een
vrouw die bewegingloos in zijn armen lag. Een paar
heeren ijlden naderbij en boden hun hulp aan ; medelijdend
naderden eenige
vrouwen ’t groepje,
besluiteloos,
radeloos, hoe hier
te helpen was.
Twee bioscoopbedienden
tilden
de klaarblijkelijk
zieke zacht op en
droegen haar behoedzaam
naar
het portaal om
haar daar op een
chaise-longue
neer te leggen.
De heer die met
zichtbare deelneming
het kleine
groepje gevolgd
was, haalde zwijgend
een klein
kristallen fleschje
tevoorschijn.
„Een oogenblik.”
De bediende,
die waarschijnlijk
aan *n arts dacht,
trad eerbiedig
achteruit.
De vreemde
wreef met deninhoud
van het
fleschje de slapen
van de bewustelooze.
Na eenige seconden sloeg ze verward de oogen op.
De vreemde keerde zich om en wenkte een der bedienden :
„Een rijtuig!” De bediende snelde weg.
De echtgenoot van de zieke maakte den indruk van een
handwerksman in goeden doen. Hij trad op den vreemde toe
en reikte hem de hand.
„Ik dank u. U heeft mijn vrouw een groote weldaad
bewezen. — U is dokter, vermoed ik. . . .” Voordat de andere
iets antwoorden kon,, ging de spreker, nog altijd verward
en opgewonden voort: „Ik heb een verzoek, dokter. ,. .
Zoudt u met me naar huis willen rijden ?”
Toen de gevraagde aarzelde, ging hij op dringenden, bijna
smeekenden toon voort: „Alsjeblieft. . . . gaat u met ons
mee. Om het u eerlijk te zeggen. ... ik ben angstig, om nu
met mijn vrouw alleen te blijven, ...”
De vreemde keek vragend van de zieke naar haar echtgenoot
en zweeg. „Ik moet u zeggen,” ging de echtgenoot
voort, „ik heb al deze dagen verwacht en gevreesd, dat een
aanval of de een of andere catastrophe beginnen zou. ...”
„Dus was uw vrouw ziek ?”
„Neen. Ziek was ze niet. . . . maar, er moet iets anders
„PAILLASSE".
Onder veel bijval hadden in den Kampschouwburg te Harderwijk twee opvoeringen plaats van „Paillasse”, opera
in 2 akten van Léoncavallo. — De hoofdrol werd vervuld door den len tenor van de Opera francais van Den,
Haag, den heer Dister, die, naar men weet, zelf een geïnterneerde is in het depót te Harderwijk, (foto Du Houx).
met haar gebeurd zijn. . , . iets, wat ik tot heden niet begrijp. ..
niet vat. . . . het is ook geen toeval, dat we vandaag naar
dezen bioscoop gegaan zijn. . . mijn vrouw heeft mij gedwongen
met haar erheen te gaan. ... Zij moet geweten hebben
dat ’teen of ander haar hier wachtte. . . en van aldeonbegrijpelijke
dingen, die gedurende deze dagen in mijn huis gebeurd
zijn, is deze aanval slechts het laatste.”
De vreemde wierp een onderzoekenden blik op de vrouw,
die langzamerhand bijkwam, en zei dan met kalme
stem :
„Goed. Ik zal meekomen.”
De bediende kwam terug. „Een auto was niet te krijgen,’
HET DERQE NEDERLANDSCH TANDHEELKUNDIG CONGRES.
Te Groningen hield op 23 Juni de Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde haar derde Nederlandsch Tandheelkundig Congres in het Physiologisch
Laboratorium. — Onze foto geeft een groep der congressisten vóór het laboratorium. In het midden dr. Dentz, eere-voorzitter van het congres.
berichtte hij. „Maar ik heb een vigilante genomen. Ze
wacht voor de deur.”
De vreemde knikte. „Laten we dus gaan.”
Op het van den regen vochtige asfalt der eindelooze
straten van het Westerkwartier van Berlijn spiegelden
zich in honderdvoudige weerkaatsingen de electrische lichten.
Terwijl de vigilante langzaam voortreed, was de echtgenoot
vol teedere zorg voor zijn vrouw, die nog bleek en
uitgeput in de kussens leunde. Langzamerhand zonk haar
hoofd zwaar tegen zijn schouders ; de beide mannen bekeken
zwijgend het jonge, levendige gezicht, waarover van tijd
tot tijd de sidderende stralen der straatlantaarns gleden.
Nochtans, zelfs in dezen toestand tusschen waken en slapen,
had het jonge gezicht de onmiskenbare uitdrukking van angst
en ontzetting, en diepe, zwaarmoedige schaduwen lagen om
de oogen. Een diep-smartelijke trek was om den evengeopenden
mond gegroefd, en nog steeds scheen iets als een
siddering door haar lichaam te gaan.
Terwijl de beide mannen de jonge vrouw deelnemend
aankeken, scheen het, alsof de spanning in haar gelaat
langzamerhand week ; de smartelijke uitdrukking ging
langzaam in een vreedzaam, onbewust
glimlachen over, en met
een lichten schok gleed haar hoofd
op den schouder van haar echtgenoot.
Hij boog zich teeder over
haar; en terwijl hij haar diepe
langzame ademhaling beluisterde,
zei hij glimlachend : „Ze slaapt!”
De vreemde, die zwijgend tegenover
het paar gezeten had, knikte.
„Ja, ze slaapt diep en vast.”
De echtgenoot loosde een diepen
zucht. „In de eerste plaats dokter.”
„Ik ben geen dokter,” antwoordde
de andere. „Mijn naam is Joe
Jenkins. ...”
Het was, alsof den ander zijn
adem stilstond. „Hoe. . .,” begon
hij eindelijk met bevende stem,
„Mr. Joe Jenkins, de beroemde
detective ?”
„Dezelfde.”
„Nu Mr. Jenkins.. . hij tastte
naar de hand van den ander en
drukte ze stevig, „u gelooft niet,
hoezeer mij dat verheugt. . . . het
is, alsof een hoogere beschikking
u mij juist op dit oogenblik gezonden
heeft. . . . want ik kan u
verzekeren : wat ik u mede te deelen
heb, mag gerust tot het zeldzaamste
behooren, wat ooit een
detective heeft bezig gehouden!”
„Nu,” zei Joe Jenkins glimlachend
„ik had van begin afaan
het voorgevoel, dat hier iets gaande
was, dat in mijn kraam te pas
komt.”
De slapende maakte plotseling
een schokkende beweging. Jenkins legde zijn vinger op
z’n mond.
De vigilante had het bruisende gewoel van de hoofdverkeersstraten
achter zich gelaten en sloeg de stille tuinstraten
van de voorstad in. Het licht van de lantaarnsin deze donkere
lanen werd spaarzamer en droeviger, en steeds meer weken de
huizen achter de diepe, zwijgende tuinen terug.
Door haar veranderde houding was de mantel van de
jonge vrouw een weinig verschoven. Eenmaal wierp een voorbijrazende
auto een helle lichtstraal over haar gestalte ;
op dit oogenblik zag Mr. Joe Jenkins een groot brillanten
collier van zeldzamen vorm in het plotselinge licht opglanzen.
De oogen
van den detective
hechtten zich
verbaasd op het
schitterende sieraad,
dat een
zeldzaam contrast
vormde met
de eenvoudige
verschijning van
de draagster.
Haar man, die
waarschijnlijk
dien blik had
opgevangen, lachte
een weinig.
„Het sieraad is
onecht, Mr. Jenkins,”
zei hij.
„Ik heb het mijn
vrouw voor ongeveer
vierweken
van een mars-'
kramer voor
twaalf mark gekocht.”
De detective
knikte, en weer
gleed zijn oog over
dit schitterende
sieraad, welks onwaarschijnlijk
groote steenen de
onechtheid op het
eerste gezicht vermoeden
deden. Joe Jenkins boog zich luisterend over de
slapende, dan zei hij : „Ik geloof dat u nu wel met uw
mededeeling beginnen kunt.”
De andereknikte. „Mijn naam is Michaelis—OskarMichaelis.
Wij zijn nu even twee jaar getrouwd. Ik ben houtsnijder.
Wij hebben ons in Perlitz, een voorstad in het Westen van
Berlijn, een huisje gekocht en ik heb me daarin een klein,
aardig atelier ingericht. (Wordt vervolgd).
|