|
PANORAMA 6
LUSTRUM UTRECHTSCH STUDENTENCORPS.
De Senaat van het Utrechtsch Studentencorps. V. 1. n. r : A. C. N. P. Ruys, vice-ab-actis;
A. H. C. Sandberg, ab-actis; J. A. Jonkman, Rector; G. J. van Oordt, Fiscus; W. H. Verloop,
Pro-Rector. (foto Jochmanri).
JAARVERGADERING VAN DE UTRECHTSCHE ZEN Dl N GSV E R E E N .
Na afloop van de openingsvergadering op Maandag 19 Juni vereenigden hoofdbestuur, gas
ten, en Zendeling-kweekelingen zich aan een gemeenschappelijken maaitijd.
aal-majoor Van Opheusden, Commandant
van een versterkte stelling, had toen de oorlog
uitbrak zijn beide dochtertjes, van acht en elf
»J1 jaar, naar familie in Noord-Holland gestuurd
en zijn ongetrouwde zuster Margo, die (hij
. . . was wejuwnaar) zijn huishouden waarnam,
verzocht thuis te blijven.
Margo was reeds zes en twintig jaar. niet onknap, maar
gesloten en terughoudend van karakter. Dit was
misschien de reden waarom zij ondanks haar bevoorrechte
positie als de zuster en huishoudster
van den generaal, op haar zes en-twintig-jarigen
leeftijd nog nimmer een aanzoek gehad had, ja
zelfs onder de jonge officieren van het garnizoen
weinig de aandacht trok.
Hierin was evenwel verandering gekomen,
sedert luitenant Frederik Wttewael adjudant van
den generaal geworden was. Hij kwam vaak bij
zijn chef aan huis, vaker dan de dienst eischte en
hoewel hij Margo niet bepaald het hof maakte, (zijn
houding was steeds correct) schenen de jongelieden
elkander toch meer en meer sympathiek te worden.
Zoo stonden de zaken, toen de generaal, door
den langen duur van den oorlog verrast en door
zijn loop gerustgesteld, besloot zijn beide dochtertjes
weer thuis te laten komen en dezen in gezelschap
van Emmy Boringa, een ouderlooze nicht
van den generaal en die ongeveer de rol van
gouvernante vervulde, hun intrek weer in de
vaderlijke woning deden.
Van dit oogenblik af veranderde de houding van
luitenant Wttewael in ’t oogloopend. Hij kwam
haast nog meer bij den generaal aan huis, maar
scheen nu slechts oogen en ooren te hebben voor
twintigjarige bekoorlijke Emmy. Margo die deze
verandering reeds onmiddellijk gezien en gevoeld
had, toonde zich niet in ’t minst beleedigd of teleurgesteld
door die veronachtzaming ; haar houding tegenover den
luitenant was nog even voornaam vriendelijk en tegenover
haar nicht zelfs hartelijk en intiem.
Zoo verliepen er eenige maanden waarin luitenant
Wttenwaelen Emmy Boringa elkandersteeds nader kwamen,
zonder dat dit eenige verwijdering met des generaals zuster
ten gevolge had.
VOOR HONDENLIEFHEBBERS.
De hondententoonstelling te Scheveningen heeft een diepen indruk nagelaten
in de harten van vele hondenvrienden die tevens Panoramalezers
zijn. Van alle kanten zendt men ons nog foto’s met prachtexemplaren van
velerlei ras. Wij kunnen onmogelijk van al die vriendelijke aanbiedingen
gebruik maken; de vier herdershonden uit den kennel Vom Bosschenfeld,
eigenaar de heer Jean H. G. Prick te Maastricht, mogen echter niet onvermeld
blijven, daar zij zelfs voor de meest verwende kenners het bewonderen
overwaard zijn.
II.
De buitenlandsche toestand was minder gunstig geworden
wat een verzwaring van den dienst ten gevolge had. De generaal
was vaak van huis, op inspectie, en ook zijn luitenantadjudant
werd nu zelden in de generaalswoning gezien, een
omstandigheid, die de oorzaak was dat hij zich nog niet had
kunnen verklaren.
Het was na zulk een dagenlange afwezigheid, dat de generaal,
thuiskomende en zich naar zijn werkkamer begevende,
daar tot een vreeselijke ontdekking kwam ; Toen hij het
plan der stelling, dat in een geheime lade van zijn bureau
lag, te voorschijn haalde om het te bestudeeren en aan te
vullen, bemerkte hij dat de contouren zwakke indruksels
CHRISTELIJK E STUDENTENVÈREENIGING.
De Christelijke Studentenvereeniging heeft haar intrek genomen in de villa Bloemheuvel
bij Zeist. Onze foto geeft een kijkje in de vergaderzaal voor het Bestuur.
vertoonden, die daar te voren niet geweest waren en schoot
hem bliksemsnel de afschuwelijke waarheid door het hoofd :
Van het geheime plan was een afdruk genomen !
Langen tijd, hoelang wist hij niet, zat de generaal als versuft
voor zich uit te staren. Wat moest hij doen ? Zijn huisgenooten
ondervragen ? Dat zou noodwendig ruchtbaarheid
geven en dit moest voor alles vermeden worden. Zijn naam,
zijn positie hingen hiervan af. Hij gevoelde dat de eerste stap
in deze de moeilijkste was en alles bederven kon en hij was
soldaat, geen detective.
Daar schoot hem als een lichtstraal een naam te binnen,
Van Welderen, den naam van een jeugdvriend, met wien
hij op de militaire academie geweest was, die gelijk met hem
luitenant geworden, kort daarop den militairen voor den
politiedienst verlaten had en nu hoofdcommissaris was in een
der hoofdsteden. Hem besloot de generaal om hulp te vragen
en met de hem eigen voortvarendheid zond hij zijn ouden
vriend een telegram met dringend verzoek zoo mogelijk onmiddellijk
te willen overkomen. De heer Van Welde en, die
begreep, dat aan dit verzoek een ernstige, spoedeischende
oorzaak ten grondslag lag, seinde terug, dat hij met den
eerstvolgenden trein komen zou, en na eenige uren van ongeduldig
wachten mocht de generaal zijn ouden vriend de
hand drukken.
Na de eerste begroeting gaf de generaal bij het naar huis
rijden van het gebeurde een kort verslag.
„Ik ben gisteravond zeer laat van een dagenlange inspectiereis
door de stelling thuisgekomen. Van morgen begaf ik
mij naar mijn werkkamer. Daar in een geheime lade van mijn
bureau bevindt zich een kistje en in dit kistje zijn de uitgewerkte
plannen der stelling. Ik wilde hierin eenige aanvullingen
aanbrengen,’begaf mij naar mijn slaapkamer om
het sleuteltje te halen...........”
„Wat ? Draag je dat sleuteltje niet bij je ?”
„Nooit! Maar niet uit zorgeloosheid, integendeel 1 Uit
vrees dat men het mij op een of andere wijze zou kunnen ontvreemden,
heb ik het nimmer bij mij, maar verstop het telkens
op een andere en weinig opvallende plaats : een hoedenof
handschoenendoos, een vaasje of iets dergelijks. Slechts
mijn zuster Margo en tijdens den velddienst mijn adjudi ït
weten waar het te vinden is-; dat doe ik voor ’t geval mij iets
mocht overkomen.”
„Begrepen 1”
„Ik ging dus naar mijn slaapkamer, nam het sleuteltje
uit een ouden diensthandschoen, waarin ik het ditmaal verstopt
had en opende het kistje. Toen ik nu het plan van de
stelling openvouwde, zag ik daarop tot mijn verbazing een
inktvlek, o, een heel kleine ; maar die ik zeker wist, dat er
te voren niet op geweest was. Doch dit was niet alles, want het
plan dwars tegen het licht houdende, bemerkte
ik tot mijn schrik hoe alle lijnen met een scherp
voorwerp waren ingedrukt . . ..”
„Gecalqueerd ?” viel Van Welderen in.
„Juist! Het plan was blijkbaar met calqueerpapier
overgenomen. Je kunt je mijn toestand
indenken. Ik wist niet hoe in deze délicate zaak
te handelen ; ik heb nog niemand ondervraagd
en onmiddellijk je zoo gewaardeerde hulp ingeroepen.
Alleen mijn zuster heb ik van het geval
in kennis gesteld, hopende dat zij wellicht inlichtingen
zou kunnen geven.”
„En kon ze dat ?”
„Heel weinig! Ze verklaarde alleen met alle
beslistheid, dat zij tijdens mijn afwezigheid van
niemand bezoek ontvangen had, dat er niemand
in huis was geweest dan de huisgenooten.”
„Wie zijn die huisgenooten ?” vroeg de heer Van
Welderen weer.
„Mijn zuster Margo en de twee kleintjes,
mijn nichtje Emmy Boringa ; verder twee dienstboden
en „Stropdas”!”
„Wie is Stropdas ?”
„Onze huisknecht. Hij heet eigenlijk Mooiman.”
„Heb je op niemand van hen verdenking?”
„Op niemand. Jans en Geertje zijn beproefde
dienstboden, waren reeds bij ons, toen mijn goede
vrouw nog leefde.”
„En „Stropdas” ?”
„Stropdas? Neen, die is boven alle verdenking. Hij was
vroeger vrijwilliger bij mijn compagnie en is jarenlang mijn
oppasser geweest. Ik hield van den kerel en toen hij werd afgekeurd,
heb ik hem als huisknecht aangenomen. Hij is trouw
als een bulldog en een even groote bullebijter, die voor zijn
ouden baas door het vuur zou gaan, als de nood aan den man
kwam en zijn rheumatiek hem niet ongeschikt voor den
dienst maakte 1”
„Hm 1 Weet je zuster dat ik kom en waarvoor ik kom ?”
vroeg de politie-autoriteit.
VOOR HONDENLIEFHEBBERS.
Een zeldzaam mooi nest Blenheim-Spaniëls, geboren 7 Mei j.l. Vader van
dit nest is de prachtige Blenheim-Spaniël „Ingleside Bob*’ van Mevr.
I. Pappenheim te Amsterdam, de moeder, mede op de foto aanwezig, is
Elsie N, H. S. B. 4170, eigenaar de heerJ. C. D. van Altenburg, ’s-Gravenhage.
Intrige
|