|
PANORAMA 12
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
. HET GROENE LICHT.
, (Slot).
’endland, die eerst nu aandacht aan de aangekomene
schonk,
keek scherp naar den
oyerkant en zei plotseling
met sidderende
stem: „Mijn
vrouw!” In ’t volgende oogenblik
wilde hij de straat overrennen,
toen hij zich door Jenkins met vasten
greep voelde tegengehouden.
„Denk aan hetgeen ik u gezegd
heb,” fluisterde de detective, „en
wacht!” Een paar minuten waren
voorbij gegaan, toen uit den bar een
jonge man kwam in avondoverjas
en rok, die op mevrouw Wendland
toetrad, die hem met tamelijk bedroefd
gezicht begroette. Zij scheen
heftig tegen hem te spreken ; hij
nam op ’t laatst haar arm en beiden
gingen weg.
„Kom,” fluisterde Jenkins. Langzaam
'volgden beiden het paar.
De weg leidde door verscheidene
zijstraten van het Westen. De heer
bleef plotseling voor. een huis stilstaan,
haalde een sleutel uit zijn
zak en verdween met zijn gezellin in het huis.
Met aschgrauw gelaat staarde Wendland op het schouwspel.
Eindelijk siste hij met van woede bevende lippen :
„Dat had ik nooit gedacht, Mr. Jenkins! Dat mijn vrouw
mij bedroog ! Die schaamtelooze deerne ! En nog bovendien
met zoo’n jong mensch ! Een stellige, volkomen echtbreuk !
.... Laat mij,” riep hij toen Jenkins zijn arm vastgreep,
„ik moet die twee overvallen ! Laat me los!” De detective
was den ander in kracht verre de baas. „LJ komt niet van
deze plek, mijnheer Wendland,” zei hij rustig, „want u
zoudt alles bederven. Wacht af. Morgen vroeg zult u anders
over deze dingen denken !”
Er waren niet meer dan tien minuten verloopen, toen de
deur krakend openvloog en een dame uit het huis
stormde. In de hand droeg zij een langwerpig couvert.
Bij het volgend huis viel het volle licht van een
straatlantaarn op haar gestalte. Het was mevrouw
Wendland. Dadelijk na haar verscheen de jonge
man in de deur. Reeds wilde hij zich op de
dame werpen ; nu had hij haar bereikt en bij den
schouder gepakt. Op dit oogenblik stiet Jenkins zijn
begeleider aan: „kom.” Beiden renden over de
straat, en in ’t volgend oogenblik had de detective
den jongen man met ijzeren greep beet. Juist
wilde Wendland zijn stok op diens hoofd laten neersuizen,
toen Jenkins hem in den arm viel.
„Sla hem niet!” riep hij den onthutste toe. „Het
is je stiefzoon !” . .
De pensionhouder wankelde achteruit en keek
nu eens zijn vrouw, dan den jongen man en dan
Jenkins aan. Mevrouw Wendland stond een oogenblik
als versteend, toen brak ze in bitter weenen uit.
Mr. Jenkins nam de dame het langwerpige pakket
uit de hand, opende het en knikte. „Ik zie, mevrouw
Wendland,” zei hij zachtjes, ,,u heeft alles gedaan wat mogelijk,
is, om ’t begane onrecht weder goed te maken. En ik
wil probeeren, u verder te helpen, opdat deze zaak, indien
mogelijk tot een gQed einde wordt gebracht. Ik heb zeker
het genoegen hier met uw zoon uit het eerste huwelijk,
mijnheer Frits Kramer?”
Mevrouw Wendland knikte zuchtend; de jonge man
zag den detective somber aan.
„Ik bepaal vooraf,” ging Joe Jenkins voort, „dat uw zoon
openhartigen eerlijk tegen mij is en de waarheid niet verbergt.
Wilt u mij naar waarheid antwoorden ?” Hij wendde
zich tot den jongen man. „Natuurlijk niet hier. Laten we in
uw woning gaan.” — De aldus in het nauw gedrevene
wilde tegenwerpingen maken, toen Mr. Jenkins hem voor
was. „Ziet u daarginds die mannen,” vroeg hij. „Die
wachten, of ik fluit.”
De jonge man wendde zich naar de deur: „Kom!”
Zij traden in huis en gingen de trappen op.
Op de tweede étage opende Frits een deur en trad met
zijn begeleiders binnen.
„Vooraf,” begon Mr. Jenkins, „wil ik u verklaren,
op welke wijze ik van uw bestaan vernomen heb. Vanmorgen
heb ik mij vóór alles bij den burgerlijken stand
van den persoon van Mevrouw Wendland op de hoogte
HULDEBLIJK PROF. Dr. G. A. T. MOLENGRAAFF.
Verleden week werd aan Prof. Dr. G. A. T. Molengraaff te zijnen huize te Delft een door F. Arntzenius vervaardigd portret aangeboden
ter herdenking van den dag waarop hij voor 25 jaar te Amsterdam hét hoogleeraarschap aanvaardde. We geven hier een groep van genoodigden
die aan de plechtigheid deelnamen. (KAB.)
gesteld. Daar viel mij een ongerijmdheid op : mijnheer
Wendland heeft mij verteld, dat zijn vrouw kinderloos
was. Uit de akten blijkt echter, dat zij een zoon uit het
eerste huwelijk heeft. Welke reden kon ze hebben, het
bestaan van dezen.zoon die nu 24 jaar is te loochenen? Er
was slechts een verklaring: deze zoon was — u excuseert
wel, mijnheer Kramer, een deugniet. Deze veronderstelling
nu is door mijn onderzoek op den burgerlijken stand boven
verwachting bewaarheid geworden. Deze veelbelovende
jonge man is achtereenvolgens ingenieur, koopman, steward,
schrijver geweest. Toen is hij naar ’t buitenland gegaan en
heeft anderhalf jaar in het Fransche vreemdelingenlegioen
gediend. Daar is hij gedeserteerd en twee maanden geleden
DE DRAADVERSPERRINGEN LANGS DE GRENS.
De draadversperringen aan de Nederlandsch-Belgische grens te Vroenhoven en Oud:Vroenhoven.
De pijltjes geven aan, hoe deze versperringen door bezaaid land van Nederlandsche
ingezetenen zijn aangebracht, wat voor dezen een groot nadeel is.
naar Berlijn teruggekomen. Hier hebben zijn huiseigenaren
hem volgens de orde aangegeven : Paulanerstraat 25.
Het vermoeden lag zeker voor de hand, dat tusschen de
nachtelijke tochten van mevrouw Wendland en de aanwezigheid
van dezen geheim gehouden zoon verband bestond.
Blijkbaar wist de moeder hem in slecht gezelschap ik
hoor, hij is stamgast van den Manhattan-Bar en probeerde,
met weinig succes, hem tot een arbeidzaam leven terug te
brengen. Toen kwam de ziekte van den militairen attaché,
en de zoon hoorde waarschijnlijk door de moeder van het
achtergelaten document. De gedachte kwam in hem op :
wanneer je den inhoud kwam te weten ! Dan kon je op slag
een rijk man zijn, en alle werken had een einde! Hoe hij
te werk ging om dit plan ten uitvoer te leggen, zult u dadelijk
hooren. Een van de zonderlingste dingen bij deze geschiedenis
is het groene licht, waarvan telkens sprake was.
Nu, ik heb vanavond, gedurende de afwezigheid van dezen
jongen man, een beetje in zijn woning rondgekeken. En
daar heb ik met eenige moeite een afdoende verklaring voor
het nachtelijke groene licht gevonden. Kom mee!” Mr.
Jenkins bracht zijn toehoorders in een zijkamer, waar hij
op een kast toetrad. Hij haalde er een groot apparaat uit,
dat men in het donker niet herkennen kon. Een knippend
geluid als van het sluiten van een loketraampje — en een
langwerpige buis straalde in een
tooverachtig groen licht.
„Herkent u, wat het is?” vroeg
Jenkins na een pauze den pensionhouder,
die met groote oogen het
verschijnsel aanstaarde. „Het is ’n
kwikdamplamp in verbinding met
een fotografisch apparaat. Daarmee
heeft mijnheer Kramer, uw
stiefzoon, gedurende de nachten,
dat u afwezig waart, het geheime
document blad voor blad gefotografeerd.
Het licht van kwikdamp heeft
zooals bekend is, een sterke chemische
werking, die het bijzonder
tot fotografeeren geschikt maakt.
De jonge man heeft, dit moet ik tot
zijn eer zeggen — oorspronkelijk*
niet de bedoeling gehad, het verdrag
te stelen. Hij wilde het slechts
overschrijven, of beter gezegd, fotografeeren.
Daar u hem echter meermalen
gestoord heeft, heeft hij gisteravond
besloten, het verdrag eenvoudig
mee te nemen. Want nadat
hij de eerste bladzijden gefotografeerd en bij zijn aanbod
aan de vreemde regeering als bewijs had bijgesloten, moest
hij met de mogelijkheid rekening houden, dat men het verdrag
werkelijk van hem koopen zou. En om bij de geldkist
te komen, had hij een valschen sleutel noodig. Dezen heeft
hij waarschijnlijk laten vervaardigen met behulp van uw
eigen sleutel, dien u wel eens af en toe uw vrouw achtergelaten
heeft. Of het met medeweten van de móéder, of
zonder haar toestemming was, wil ik niet onderzoeken.”
„Het was buiten mijn weten,” zei mevrouw Wendland.
„Mijnheer Kramer is telkens, wanneer hij u hoorde komen,
met zijn apparaat in de kamer van zijn moeder gevlucht
en heeft daar den nacht onder haar bed doorgebracht.
„De hoofdzaak, de misdaad zelf, is gelukkig achterwege
gebleven. Ook zal de kennis van den inhoud
van het document uw zoon waarschijnlijk niet veel wijzer
hebben gemaakt. Want ik vermoed, dat hij de betreffende
taal in ’t geheel niet verstaat. Daarom heeft
hij den inhoud ook niet overgeschreven, maar gefotografeerd.
Is dit zoo, mijnheer Kramer?”
„Ja,” antwoordde deze somber.
„Eindelijk,” ging Jenkins voort, „ishet niet mijn
taak, dezen jongen man in het ongeluk te storten,
maar alleen, het document weer terecht te brengen...
Ik wil u een voorstel doen,” wendde hij zich tot
Frits Kramer. ,,U is zeeman geweest?” — „Jawel,
Mr. Jenkins.”
„Heeft u ides, als matroos op de Amerikaansche
handelsvloot te gaan dienen?”
„Dat zou ik gaarne willen. Jammer genoeg zijn de .
aanbiedingen zeer veel.” — „Nu,” zei Mr. Jenkins,
„ik denk, dat ik u de gelegenheid om u te rehabiliteeren,
kan verschaffen. En nu veroorlooft u mij,
mevrouw, dat ik dit document tot mij neem. Want
u heeft het toch wel uw zoon afgenomen, om het weer in
de geldkist te leggen.”
Mevrouw Wendland knikte en gaf Mr. Jenkins het pakket.
„Ik zal het dus morgenochtend vroeg de rechtmatige
eigenares, namelijk het gezantschap, teruggeven,” ging
Jenkins voort. „En nu u, mijnheer Wendland. Ik geloof,
dat u geen reden heeft boos te zijn op uw vrouw. Integendeel,
ik hoop dat u haar weer met open armen zult ontvangen
en er haar niet hard om zal vallen, dat zij, als een zwak mensch,
een oogenblik geaarzeld heeft tusschen de twee heiligste
aandoeningen van het menschenhart: tusschen de liefde
voor haar zoon en den trouw tot haar echtgenoot.”
MILITAIRE H U ISVLIJTTENTOON STELLI N G TE EDE.
In tegenwoordigheid van een aantal militaire autoriteiten is in de concertzaal „Buitenlust” te Ede een tentoonstelling geopend van voortbrengselen van huisvlijt, door militairen vervaardigd. Links: Groep van autoriteiten: 1 Êurgemeester
van Ede, Baron Van Heeckeren van Keil; 2. Generaal Kleynhens, vertegenw. v. d. opperbevelhebber; 3. kolonel Crockewit, commandant legergroep van Ede. Midden: groep van commissie- en juryleden. Rechts: een overzicht
van de tentoonstelling. {foto's „Rembrandt".)
|