|
„’t Was ’t Theeuurtje
van praten -.
BELGISCHE KANT.
Door den oorlog zijn vele Belgische kantwerksters uit hun land verdreven. Verscheidenen van hen hebben in ons
land in verschillende andere bedrijven een bestaan gezocht en gevonden. In hun vrijen tijd werken zij echter nog
dikwijls aan „de Leen”, om met hetgeen zij op deze wijze verdienen, de Belgische comiteiten in hun moeilijke
taak te steunen. Het is een typisch gezicht, de kantwerkster bezig te zien. Vliegensvlug worden de klosjes door
elkaar gegooid, terwijl een geteekend patroon op het kussen tot model dient. Welk een uitstekende reputatie de
Belgische kant heeft, mag voor onze lezeressen welonnoodig zijn op te merken.
werkman en verdween hier van het tooneel. Maar Jans
hield mij op de hoogte: drie maanden woont ze nou nog
maar bij ons op het hofje, mevrouw, en u most es zien,
hoe echt getrouwd ze der al uitziet.”
„Hoe is dat?” vroeg ik.
D
e zon scheen in de kamer, de theeketel
zong, en twee jonge stemmen
babbelden, vroolijk als het
zonlicht, zangerig als het liedje
der gezelligheid.
Het jonge mevrouwtje had haar vriendin
op visite, en toen zij even was opgestaan
om, na licht rumoer met het theegoedje,
bedrijvig aan het inschenken te gaan, had
Nette haar eens lang aangekeken, was toen
uit haar nestje van kleurige kussens overeind
gekomen, en had er uitgeflapt:
„Kind, wat pas je toch goed bij alles
uit je omgeving.” — ,,Dat is een compliment”,
klonk het dan terug, ,,want ik
weet, hoe je ’t hier vindt. Zelfs den eersten
keer, dat je hier kwam, en we nog
heelemaal niet op orde waren; toen we nog
allebei rondliepen, de een met een hamer
en een mond vol spijkers, de ander wroetend
in onzen lappenschat, toen ben je
daar in dienzelfden hoek neergeploft, en
toen zei je .. . weet je ’tnog?”
„Neen. Wat?”
„Kinderen, wat is ’t hier... luizig! Dat
was toen je lievelingswoord, je hoogste lof.”
„Hahaha,” klonk het, nu weer van midden uit de
kussens. „Zeg, dat woord is zeker afkomstig van Zigeuners,
die moeten zich, dunkt mij, geen gezelligheid kunnen
voorstellen, zonder dat de luisjes van de partij zijn.”
„Zeg geen kwaad van de Zigeuners; ik wou, dat mijn
overgrootvader er een was geweest.” — „Waar zou dat
goed voor zijn?” — „Het type van een ras, dat zich
vermengt, vertoont zich toch altijd weer ’t sterkst in
het vierde geslacht. Dat was ik dan — een mooie type!
„Och kom, is mevrouw niet meer tevreden over haar
type, wie heeft daar schuld aan, haar spiegel of haar
man?” En Nette, die wist welk geluk er onder het dak
woonde, dat boven haar was, genoot van haar plagerijtje,
waarin dezelfde zachte ondeugendheid lag als in ’t kiekeboespelen
van een kind.
Toos nam haar werk weer op — het was een oud
heerenjasje, met rafelende mouwen en een eenigszins
groezeligen kraag; maar met getemperd Schotsche omslagen
langs hals en polsen en met een flanellen voering
zou het herschapen worden in de gezelligste der huisjassen
voor haar man. Dat zou me weer een pret zijn, wanneer
hij hem op een goeden dag aan kon trekken. Hoe precies,
daar stond zij niet bij stil; zij dacht meer aan de vroolijke
stemming, want Toos hoorde niet tot die ongelukkige
menschen, die zich teleurstellingen voorbereiden, door
zich dergelijke tooneeltjes van te voren zoo boekenachtig
mogelijk uit te denken, en dan ontstemd te zijn, wanneer
’t zich in werkelijkheid anders afspeelt. Ze lachte tevreden
en zei: „Ik luister liever naar Jaap, dan naar mijn
spiegel.” — „Zoo, bofster!” zei Nette, en na haar weer een
poosje te hebben aangekeken:
„Zeg Toos, vertel mij nu toch eens, hoe jij, die zoovéél
zelf doet in je huishouden, er toch altijd even ladylike
kunt uitzien. Wanneer ik bedenk, hoeveel tijd in
mijn leven ik neem, om mij te soigneeren, en hoe bitter
weinig oogenblikjes jou daar maar voor overschieten, dan
vraag ik mij af, hoe ’t mogeliik is, dat je ook uiterlijk
altijd zoo geheel een dame gebleven bent.”
Toos’ oogen schitterden
van de pret. Het verwende
eenigste kindje, dat tegenover
haar zat, het blozende
productje van gymnastiek,
manicure, kapster, gezondheidswandelingen,
en wie
weet, van hoeveel hygiënemaatregelen
meer, dat luxe * wezentje zat zich te vergelijken
met haar, Toos,
die eiken morgen, bij het
opstaan, weer aan de nogal
lange reeks van huishoudelijke
bezigheden moest
beginnen, en zij kon alleen
in het geraffineerde eenig
verschil ontdekken.
„Je vindt dus niet, dat
ik er getrouwd uitzie?”
vroeg ze ondeugend.
En Nette verbaasd: „Hoe
bedoel je dat?”
„Heb ik je dat nooit
verteld? ’t Is een uitdrukking,
die ik van mijn
schoonmaakster heb.
Die vertelde mij eens de
lotgevallen van een dienstbode
uit de buurt, die
van malligheid niet wist,
hoe zij zich genoeg zou
opschikken; al haar lpon
werd altijd onmiddellijk
BELGISCHE KANT.
De kantwerkster aan den arbeid. Dit meisje werkte met 1000 andere meisjes
voor één firma, wel een bewijs dat dit bedrijf een groote vlucht in
België genomen heeft.
„Ja, van die fijne medams moet je ’t maar hebbe.
In d’r dienst zien ze d’r uit —- een modeplaat is er niks
bij, maar och, Heer! drie maanden in hun huishouwen,
en alles staat op de lommert, en ze hebbe niks meer om
an te trekke dan een groot schort, en as ze uit wille,
BELGISCHE KANT.
Een fraai stukje Belgische kant.
omgezet
strikken.
m
Ze
pluimen
trouwde
en
een
motte ze wachte tot ’t avond is. — En
dat noemt ’t volk ge trouwd'eruit zienl”
„Een heele goede benaming”, klonk het
vonnis van Nette. „Ik zou ze niet graag
op een rijtje van buiten willen leeren, de
namen van alle deftige Hollandsche huismoeders,
die tot een uur of twaalf in een
onooglijk peignoir door ’t huis loopen, en
zelfs aan de deur komen staan, om met
de kooplui le pingelen.”
„Ongekapt, niet te vergeten, en als het
heel erg is, met ijzertjes of papillotten in
’t haar.” — En de twee vriendinnen ergerden
zich nog een poosje voort, totdat
zij er zelf het gekke van inzagen, zoo ernstig
boos te zijn tegen menschen, die er
heelemaal niet bij waren. — „Maar antwoord
mij nu toch eens eindelijk op mijn
vraag”, zei Nette, „waarom ben jij niet
zoo geworden, bij al ie werk? Met je krulhaar
kun je makkelijk de ijzertjes hoonen,
maar waar is je onooglijk peignoir?”
„Nergens — zoek maar gerust. Maar het
ding heeft wel een tijdlang mijn leven bedreigd
: als ik terugdenk aan de eerste
tijden van ons huwelijk, dan zweeft het
daar als een somber spook in ’t rond. Je
weet toch wel, dat ik, toen er kans was,
dat onze, al een paar jaar durende toekomstdroomen
werkelijkheid zouden worden,
blind was voor alle hindernissen: de hindernis
dienstbode werd met een breed gebaar
opzij geschoven. „O, dat doe ik allemaal zelf”, zei ik
overmoedig, en vond de menschen belachelijk, die bedenkelijk
keken.
,,En zoo kwam ik, nogal erg onervaren, voor mijn dagelijksch
werk te staan; kamers doen, eten klaarmaken,
koken, afwasschen — in ’t begin overweldigde ’t mij.
„Ik herinner mij, dat ik de wereld niet anders meer
zien kon, dan van mijn standpunt als huishoudster. Wanneer
ik op straat liep besefte ik met schrik, dat al die
menschen driemaal per dag eten uit pannen, van bordjes,
die weer moesten worden afgewasschen, en dat er, terwijl
deze menigte zich op straat bewoog, een andere, onzichtbare
menigte in de weer was met afwasschen, om deze
straks weer te eten te kunnen geven. Wanneer we samen
aan tafel zaten, dan was voor mij ’t maal een vreedzame
prelude voor de afwaschpartij en voor een luidruchtig
gevecht met mijn pannen — totdat Jaap, die evenzeer
door dezen ernst des levens was verrast als ik, voorstelde een
paar dagen achtereen buitenshuis te gaan eten, misschien
schafte daarna een goede fee wel raad. „Maar ik, die zelf zoo
graag Jaaps goede fee wilde zijn, nam mijzelf eens geducht
onderhanden; dacht je, dat ik mij zoo maar tot huisslaaf
liet degradeeren, een wezen, dat niets meer is dan een dommekracht
voor haar werk?” — „Neen hoor, dat dacht ik
niet,” zei Nette, die de verontwaardiging over deze veronderstelde
mogelijkheid grappig vond. „Maar wat ben je toen begonnen?”
— - „Och, toen ik even tot rust kon komen van
mijn eersten onstuimigen aanloop, kon ik alles luchtigeropnemen.
Ik begreep, dat ik eigenlijk heelemaal niet voor iets
nieuws was komen te staan, dat ik, die een zoo vurig sportliefhebster
was geweest, met ’t huishouden doen één groot
sportfeest beleefde — met nog vrij wat nuttiger resultaten,
dan met ’t spel!” — „Ik begrijp je niet,” zei Nette ongeloovig.
— „Wel, ’t kamers doen is toch niets anders dan een
gymnastiekuurtje bij open ramen. Jij werkt met halters in
allerlei standen, ik til mijn lampetkannen, draag en leeg mijn
emmers —• net zulke mooie oefeningen, als je er maar recht
bij loopt, en de borst breed houdt, en den buik intrekt.”
„Weet je nog, hoe geestdriftig je mij kwam vertellen over
de mooie beweging van het
lassogooien? Ik gooi mijn
lakens en dekens, wanneer
ik de bedden opmaak, met
evenveel zwier, kom maar
eens kijken. Hoe onnoozel
liepen we toch in de les, minuten
lang de ooievaarstred
te doen. Trappen loopen is
nog heel wat beter!
„Nu, en toen ben ik
ook gaan begrijpen, dat
’t vreeselijke raadsel van:
„wat eten we vandaag?”
makkelijk was opgelost,
door eens in de week een
half uurtje rustig met het
kookboek en een papiertje
te gaan zitten, en de recepten
uit te pikken, die
doenbaar leken. En zoo regelde
ik alles, en kreeg er
pret in.”
„Maar ’t afwasschen?”
kon Nette niet nalaten te
vragen.
„Ja, wanneer je tennist,
zijn er ballen op te rapen
— of neem jij altijd een
ballenjongen?”
„Wel neen, overdreven
luxe!”
„Vind ik ook—en wanneer
je gegeten hebt, is
er af te wasschen, is dat
(foto's Hijmans). nu zoo erg?” H. S.
|