|
„Hier scheidt de wereld uit”, smaalt
Verbeek.
„Achter dit land legt geen land meer”,
valt Hulle hem bij.
„Dat kan ’n pleizierige dag worden,”
smaalt Verbeek, „geen God of goed-mensch
uren in den omtrek.”
„En d’r ware d’r al duizenden op weg,
zei jij ?” aldus wendt Hulle zich tot zijn
vrouw, „waar benne ze gebleve, die vluggerikke
?”
„Die benne al terug. We zijn veels te
laat”, gekt ze.
„Ik heb honger, jij niet ?” doet Hulle.
„Wij hebben thuis al wat gegete”, antwoordt
Verbeek.
Juffrouw Hulle echter deelt nu aan
haar huisgenooten boterhammen uit, die
onder het voortgaan langzaam maarzeker
worden verorberd.
„Ik zou wel ’n borrel luste”, insinueert
Verbeek.
„Daar hoef je hier niet over te prakkizeere”,
zoo wijst zijn collega hem terecht.
Zonder verder veel te praten, slenteren
de mannen voort. Ook de twee andere
groepen, die der vrouwen en die der
meisjes, gaan zich niet aan conversatie
te buiten. De gesprekken, in den aanvang
van hun samenzijn begonnen, zijn
allengs geheel verloopen. ,,Veel vertier is er hier niet,”
oppert Juffrouw Verbeek lusteloos.
„Nee, mensch, zeg dat wel. Et is hier de heele dag of d’r
alsmaar ’n dominee voorbijgaat.”
„Ja, je kan van ’s morgens tot ’s avonds een speld hoore
valle, bij wijze van spreke.”
En in de groep der meisjes is de stemming, zij het ook al
wat beter, toch ook niet wat je noemt geestdriftig.
TENTOONSTELLING „ONZE VLOOT”.
Op de scheepvaarttentoonstelling van „Onze Vloot” is een kaart tentoongesteld van het mijnenveld in de Noordzee.
Zooals men ziet, is de doorvaart door het kanaal geheel buitengesloten, terwijl de voorgeschreven route om Schotland
vrij gevaarloos is. Hetgeen de ondervinding trouwens bevestigt. (V.F.B.)
G&K&S& „„«ScKEEPWKT
JZfliaa.yK.JPEg. BOL NoCMggE
ï'cit-rti» (fltua <-r. hg - ïuHM'
\et c&zraw*» .vt/rOm
te spreken opkomt, met andere woorden, elke morge
weer zooveel gedraaid is, dat de mensche de zon weer kenne
zien, met andere woorden. . . . dat. . . . dat. ...”
Zijn eega valt hem oneerbiedig in de rede: „met andere
woorden, dat de zon niet opkomt, maar dat de aarde opkomt.
Jij hebt et bij et rechte end, hoor.”
Allen lachen luid, en Verbeek, wiens studiën op dit gebied
der wetenschap niet voltooid zijn, is blij dat men zijn bede
opgewektheid, die in den aanvang bij
sommigen heerschte, verdwijnt gaandeweg
geheel. Allengs gaan de menschen
allemaal langzamer loopen ; de machtige
dag met zijn jonge kracht schijnt hun
denken en gebaren, hun gestel, hun
gansche zijn wel een beetje te verloomen.
Schuifelend sloffen de voeten der ouderen
reeds, en de jongeren loopen ook lang niet
meer zoo fiksch als in het begin.
„Ik krijg et in m’n beene,” zegt de
zwaarlijvige juffrouw Hulle. „we moste es
eve gaan ruste ”
Niemand wenscht iets liever, en op den
wegberm aan den waterkant zetten de
eenigszins vermoeide lieden zich neer.
Vóór hen ligt het gave, gladde water.
Slangetjes van licht krieuwelen er over nu
en dan. In het onafzienbare landschap rondom
wordt de dag glorierijk voltrokken. Op
een boomtak risten vogels, en hun stemmen
zijn als een gewiel van duizenden
radertjes. In den strafblauwen hemel, die
een groote waterkom lijkt, dobberen de
witgezeilde mooiweerswolkjes Aan den
overkant van het water scharen de wilgen,
en lijken wel oude-mannetjes met hun vergroeide
lijven ; afgeleefd en stil staan ze
naast elkaar, turen naar het riviertje, dat
ze van jongs-af gekend hadden, en de
knoestige hoofdjes met hun wirrewarrende takkenpruikjes
nijgen bij het kijken wat naar voren.
De weiden strekken eindeloos hun groene banen uit,
besprenkeld met het blank gevlek van koeien en schapen,
en hier en daar duikt de kleine wereld van een
boerderij op, met het blinkend roode pannendak uit het
geboomt omhoog gestoken als een vriendelijk teeken. Een
ijle goudwasem van het zonlicht komt door de lucht alreede
PANORAMA
WIJK BIJ DUURSTEDE’S NIEUWE BURGEMEESTER.
De installatie van den nieuwen burgemeester van Wijk bij Duurstede, den heer Jhr. J. A. van
Geen. (in het midden met ambtsketen om.) (V.F.B.)
TENTOONSTELLING NATUURHIST. VEREEN.
De afdeeling Amersfoort van de Natuurhistorische Vereeniging opende verleden week in Amicitia een belangwekkende
tentoonstelling, betrekking hebbend op de vegetatie en de Fauna uit de omgeving van Amersfoort. — Onze
foto geeft een groep van genoodigden en leden bij de opening. (V.F.B.)
„Et is wel mooi, hè, zoo op et land”, zegt er een.
„Ja, maar je ziet bijna geen huize, en heelemaal geen
mense, hé. ’t Is wat saai eigenlijk.”
„Ja, lollig is et niet, as je et mijn vraagt.”
Zij wandelen nu op een zeer schoonen landweg, langs een
helder vlietend water. Door den zilveren ochtendglans
zijgen reeds de rozige zonnestralen, en als de weg een kromming
maakt, zien zij plotseling recht vóór hen van achter de
rijke smaragdgroene wereldwijdte
de roodgouden zonneschijf opduiken.
„Daar heb je hèm ook,” malt'
Verbeek, „goeie morge, vader. Zoo,
zoo, benne we daar”. . . .
„Daar heb je nou de zon, vrouw”,
verklaart Hulle aan zijn ega.
„Je kan zegge, wat je wil, maar
mooi is et”, antwoordde zij.
„Et is anders dezelfde als bij
ons in de stad.”
„Ja, en. . . . nee”, antwoordt zijn
echtgenoote, die zoowaar nog poë
tisch blijkt, zij het in zwakken
graad.
„Mooi is et zeker, daar gaat niks
vanaf,” oppert juffrouw Hulle,
„het is net ’n prachtige bakkersoven,
die openstaat.”
Deze gewaagde vergelijkingheeft
eenig succes bij het gezelschap.
Men lacht eens.
„Toch is et ’n mooie beweging,
dat is vast,” bespiegelt Verbeek,
„en vooral als je weet hoe et in
mekaar zit, zie je. Ik heb me late
vertelle, dat de zon eigenlik niet
opkomt, maar dat de aarde om zoo
wering niet ernstig neemt, „’n Mensch mag toch wel es ’n
lolletje maken”, zoo verontschuldigt hij zich.
„Wel zeker mag je dat. Kom nog maar es op”, noodigt
Hulle hem uit, „we kenne best ’n moppie hebbe, want zoo
lollig is et hier niet.”
Maar de opwekking om „lolletjes” te maken vindt weinig
instemming; de menschen gaan althans meer en meer
zwijgen. Zonder een woord loopen de drie groepjes voort;
25-JARIG BESTAAN R. K. ZIEKENHUIS TE HILVERSUM. (V.F.B.)
In de afgeloopen week was het 25 jaar geleden, dat het R. K. Ziekenhuis te Hilversum werd gesticht. — Wij bréngen naar aanleiding
van dit heuglijk jubileum een foto van de Zusters, die met zooveel liefde in dit huis voor het heil der menschheid hun taak verrichtten.
aangestreken De dag is er weer, de volle dag, de schoone
dag, die zijn gelijke aan schoonheid niet kent onder alles,
de nimmer volprezen dag, de room van het leven
„’t Is hier ’n dooie boel”, zegt Hulle plotseling in de
stilte.
„Ja,bar druk is et niet, maar ’t is toch mooi”, zegt zijn
vrouw.
„Ik zou me hier dood vervele,” beweert Verbeek, „dood,
hartstikkedood voor de dag om
is.”
„Je hoeft zoolang niet eens te
wachte,” meent Hulle, „ik heb
nou al genoeg ”
Zijn uitspraak mocht brutaal
zijn, doch ze was volkomen ter
snede ; het was, als wilde een elk
hunner dat nu niet zoo grif erkennen,
aan ieder zoo uit het hart
gegrepen. Zij vervèelden zich.
„Nou?....” deed juffrouw Verbeek,
nou?” . . .maar ze verveelde
zich.
„Jij bent wel wat gauw over je
plezier heen”, zei haar man, maar
hij verveelde zich.
„Hè, hè,” zei juffrouw Hulle,
en ze bette haar vleezige hangwangen
met den in Eau de Cologne
gedrenkten zakdoek, „hé, hé, et
wordt al knap warm. Et is effetief
mooi weer”. . . . maar ze verveelde
zich.
De meisjes zeiden niets. Ze rekten
zich eens uit tusschen de margerieten
en boterbloemen, en onderzochten
dan hun goedkoope
(Zie vervolg op pag. 16.)
|