|
PANORAMA 10
(Een verhaal van Pinksteren Twee).
Verleden week herdacht de Algemeene Nederlandsche Typografenbond met een serie feestelijkheden het feit dat hij voor 50 jaar we
genomen tijdens de receptie in Parkzicht te Amsterdam, waarbij vertegenwoordigers van alle groote vakbonden uit Nederland,
Patroonsorganisaties in het Grafisch bedrijf tegenwoordig waren.
5O-JARIG JUBILEUM ALG. NED. TYPOGRAFENBOND.
werd opgericht. — Onze foto werd
benevens afgevaardigden uit de
{foto D. van Kreveld.)
G
een vuiltje an de lucht, moe”, constateerde de
oude Hulle, als hij, het lancaster rolgordijn wat
opzij kreukelend,
omhoog
had gekeken naar het
uitspansel, of althans
naar het smalle reepje
lucht, dat door de hooge
topgevels van hun
straatje voor hen was
afgesneden van het eindelooze
uitspansel des
hemels.
„Late we óók es boffe”,
klonk vanuit de
nachtdonkere bedstee de
nog wat gevoileerde
slaap-stem van zijn echtgenoote,
en terwijl men
het dof geluid vernam
van een weeke massa,
die zich omkeerde, —
dat was zij zelf — vroeg
de stem geeuwerig:
„Hoe laat hebbe we et
in de wereld ?”
De man, gelijk een
ongeschoren schaap van
boven tot onder met
witte wol bekleed, geeuw
de eens, kuierde naar
den ’ schoorsteenmantel
en las den tijd van het wekkertje. „Het is bij viere”, deelde
hij haar mee, „kom er dus maar uit, al mot ik zegge, dat et
meer dan erg is om deze tijd. . . Pinksteren Twee of niet. .
„Wat mot, dat mot”, besloot de vrouw kordaat, en
heesch haar omvangrijk lichaam ten bedde uit.
Hij had het gordijn een beetje opgetrokken, een smal
kiertje maar, want je kon nooit weten met inkijken van den
overkant, al was het nog vroeg. Een bleek morgenlicht
sijpelde in het arme vertrekje binnen.
„Wat ’n gek gezicht, hè, zoo vroeg,”. . . deed de vrouw,
bevreemd om zich heen turend met nog halftoeë oogen.
„Nou,” beaamde hij nurksch, en hij schoot met een boos
gezichtzijn pantalon aan, „nou, et is me ’n vertooning. Afijn
’t is voor de kindere, maar anders had ik er van m’n leve
niet opgekomme. Et is godgeklaagd, midden in de nacht.”
„Ga ze maar roepe eerst”, zei de vrouw, „anders loope we
die andere mallen nog mis. Om vijf uur op de brug voor
et station. En ’t is ’n heel end loope.”
Hij deed wat hem gevraagd werd, sloop, aldoor verwonderd
rondziend, door het schemerlichte portaaltje de zoldertrap
op, en klopte dan op een deur.
„Meissies, opstaan, et is tijd”, zei hij niet overvrindelijk.
Hij moest zijn waarschuwing herhalen voor de meisjes
eruit kwamen.
„Legge jullie nou niet te seure,” zei hij korzelig, „et begint
pas. Jullie kenne me de heele dag nog vervelen. . . . Schiet
nou maar op.”
„Et wordt de langste dagvan m’n leven, vandaag,” mopperde
hij, beneden gekomen. ,,De langste, en ... de gezondste,”
voegdehij erschamper aan toe, „want de buitenlucht zal me
vandaag niet in m’n kleere gaan zitte.”
„’n Mens mot alles meemake,” troostte ze, terwijl ze in ’n
dik pak rokken stapte, „als je op onze leeftijd ben, motje
toch ook es kenne meeprate
van dauwtrappe.”
„Jammer, dat je d’r
voor na buite mot; ik
wou, dat het in bed
kon gebeure”, klaagde
hij.
Zoo, hij wat moppe- ,
rend en zanikend, zij j
hem vertroostend met j
haar levenswijsheid, vorderden
de echtelieden
met hun toilet, en toen
de meisjes even over
half vijf kant en klaar
beneden kwamen, troffen
zij hun ouders zoo |
goed als reisvaardig !
aan : Vader in zijn gekleede
pak en met een
wit boordje om denpezigen
hals, den ouderwet- ]
schen cilinderhoed op de 1
natte, versch gekamde 1 ___________________________
haren ; moeder in haar
zwarte jurk van de zilveren
bruiloft, den smallen
hooggekuifden kapothoed
op het ronde dikke hoofd, de vette knurfjes van
handen in nauwe handschoenen saamgeperst. Met een blik
van trots en zelfvoldoening monsterden de ouders de meisjes
eens, de achttienjarige Toosje, die een wit neteldoek jurkje
droeg, dat door haar zelf was gemaakt; de zestienjarige
Jaantje, die in een hardrose japonnetje stak, een geschenk
van de mevrouw, bij wie zij diende. De zomerhoedjes van
vorig jaar stonden daar nog heel netjes bij. De moeder
HET CONGRES VAN DEN CHEMIGRAFENBOND.
De deelnemers aan het op 1 Juni in Parkzicht te Amsterdam gehouden congres van den Algemeenen Nederl. Litho Foto- en Chemi-
(foto D. van Kreveld.)
knikte dan eens tevreden. „Net twee echte jongejuffrouwe”,
luidde haar diagnose.
De moeder en de meisjes prutsten nog wat, een speldje
hier en een beetje verschikken daar, dan werd een glaasje
water en melk gedronken, want thee zetten hadden zij de
moeite niet waard gevonden, en daarna stommelde het gezelschap
de drie steile trappen af naar den beganen grond
van het straatje.
De meisjes wandelden nu gearmd voorop, de ouders, niet
minder gearmd, volgden.
„Leutig, hè, zoo vroeg”, deed Jaantje tot haar zuster.
En deze beaamde haar vreugde. Maar de vader was nog niet
de ongewone daad van zijn vroege opstaan te boven. „Et
G. F. STEINBACH. L.. LEOPOLD.t
Onder talrijke blijken van belangstelling herdacht de heer G. F. STEINBACH
te Amsterdam zijn 40-jarig ambtsjubileum als onderwijzer aan de
Reguliersschool aldaar. — De vorige week is op 78-jarigen leeftijd overleden
de heer L. LEOPOLD, sedert vele jaren directeur van de RijksKweekschool
voor onderwijzers te Groningen.
lijkt na niks,” hoonde hij luidruchtig, „jullie zoue’n fatsoendelik
man tot nachtwandelaar verlage.”
„Spaar je zenuwe, mens,” hoonde de moeder, „en maak
geen volksverzameling.” ....
Voor dit laatste behoefde geen vrees te bestaan, want in de
buurt was er geen mensch te bekennen.
grafenbond.
„Het is niet erg druk”, opperde Toosje dan ook.
„Neen, dat zal wel,” bromde devader, „wijbennedeeenige
zotte hier in de heele buurt.”
„Nou, nou,” suste de moeder, „dat zal je straks niet zegge
als we buite zijn ; de meeste zijn er nog vroeger bij geweest
dan wij.”
„Mooi, mooi; afijn buurmans leed verzacht”, pruttelde
de vader.
Tot zijn verontschuldiging diene, dat de man zijn geheele
leven in ’n nauw straatje van de volkrijke arbeiderswijk had
gewoond, dat hij een baantje had als loopknecht in een magazijn,
waar hij nooit eerder dan negen uur eiken morgen
present behoefde te wezen ; dat hij zijn dag temidden van
het rumoerige groote-stadsverkeer sleet, en daaraan zeer
verslaafd wras ; dat hij op de Zondagen met Vrouw en kinderen
slechts de drukke hoofdstraten, waar hij in de week sloofde,
genietend bedaard doorwandelde,
tartend langzaam
als om zich te rehabiliteeren
; dat hij in
één woord een hartstochtelijk
stedeling was,
zich nimmer verzadigen
kon aan den aanblik
van de volten, en niet
meer genoot dan wanneer
hij de krioelende
menigte kliefde, zoo als
een zwemmer, de wilde
baren. Zijn vrouw had,
zooals dat behoorlijk en
verklaarbaar is, dezelfde
liefhebberijen als haar
echtgenoot; de kinderen
volgden hun ouders in
hun gewoonten en smaak
zonder zich rekenschap
van een en ander te geven.
Kort en goed : Er
was in het gezin Hulle
eensgezindheid, meerdan
frissche lucht.
En nu dauwtrappen,
zoo maar ineens. Een
gebeurtenis van belang
voor het stadsminnende
gezin. Het was zoo gegaan. Verbeek, winkelknecht in
hetzelfde magazijn, was op het denkbeeld gekomen, ook
eens te gaan dauwtrappen op Pinksteren Twee. Hij had
aldoor in vrijwel dezelfde omstandigheden geleefd als Hulle,
maar de kinderen — hij had er drie — hadden, zooals hij het
noemde, net zoolang aan zijn kop gezanikt, tot hij het hun
beloofd had.
Maar met kinderen was maarmet kinderen, hè. Als Hulle en
zijn vrouw nu ook eens meegingen, fiat, dan hadden de
groote-menschen en de kinderen van allebei de huishoudens
aanspraak aan elkaar. Hulle had er wel ooren naar, — voor
de kinderen dan, want hijzelf wilde wel bekennen, dat hij
niet van het buiten-wandelen hield ; en daar dit ook precies
Verbeek’s idee was, kwam men tot een afspraak, ’n Mensch
leefde dan toch niet alleen voor z’n eigen ; tenminste ’n
mensch, die kinderen had. Dus: voorstellen thuis. Beraadslagingen.
Goed gekeurd. De kinderen blij. De ouders
berustend. Zich opofferend eigenlijk. ... En zoo kuierden
de beide gezinnen dan in den vroegen morgen van Pinksteren
Twee naar de brug voor het station om tegen vijf uur mekander
te treffen, en gezamenlijk de Meer in te wandelen.
De Hulle’s zijn er het eerst.
„Als et ’n beetje wil, legge die luiaards nog onder de wol,”
moppert vaderHulle, ,,maarze hoeve niet te denke, dat ik de
slapers zal gaan wakker porre. Als ze er over vijf minute niet
zijn, kenne ze zonder mij den boer op. Dat ken ik op ’n
briefie geve.”
„Ze zalle wel dadelik komme,” sust de Moeder, „in elk geval
zijn zij de luilak, en trakteere ze.”
„Ja, op puntstukke”. . . . juicht Jaantje.
„Op gevulde koeke”. . . . jubelt Toos.
„En voor mij ’n zoet slokkie”, zegt moeder.
„Daar komme de luie merakels anbaggere,” signaleert de
_______ ________ _____. vader, terwijl hij naar
een groepje van vijf menschen
in een zijstraat
wees, „welzeker, haast
je langzaam. Stappie
voor stappie, hoor, wat
’n luie ellendelinge. Wat
’n dagdieve.”
„Stil toch,” vermaant
de moeder, „stil toch
voor de kinderen.”
Maar die zijn de anderen
al tegemoet geloopen.
Even later heeft de
begroeting plaats, en
nadat de gezelschappen
in elkander zijn opgelost,
wordt de tocht ondernomen.
„Ik had je al opgegeve,”
zegt Hulle tegen
zijn collega, „als het
vijf minute over vijve
geworden was, hadden
wij ’m gesmeerd. Geloof
me maar.”
„Nou-ou ?” twijfelt
de aangesprokene.
„Wat nou? Ja, zeker, nou. Ik ben geen schildwacht.”
„Hij is met z’n verkeerde been uit bed gestapt, juffrouw”,
zegt met een knipoogje naar Hulle’s echtgenoote de collega.
„Ik geloof, dat hij altijd met allebei zijn beene tegelijk
uit bed stapt”, antwoordt de echtgenoote, mallend om het
pijnlijke zijner humeurigheid wat te verzachten.
Het gezelschap is al kuierend de laatste huizen der stad
genaderd, en komt nu aan een schoonen landweg.
DE DAUWTRAPPERS
|