|
PANORAMA 12
DE AVONTUREN VAN
JOE JENKINS
I. HET GROENE LICHT.
(Vervolg).
H
nderzocht u de geldkist?” vroeg Mr. Jenkins.
„Natuurlijk. Direct. Alles was onbeschadigd,
en het document lag op de oude plaats in
de aktentasch. Daarop ga ik naar m’n vrouw in
de slaapkamer — zij heeft haar eigen kamer —
zij ligt in diepen slaap. Mijn haastige tred
wekt haar. ïk vertel haar met eenige vlugge woorden, wat ik
heb gezien, vraag, of zij niets gezien of gehoord heeft? Niets!
Mijn vrouw heeft niet het minste bemerkt. Zij legde er met
recht den nadruk op, dat wanneer iemand het huis zou betreden
hebben, zij het vóór alles had moeten bëmerken.Ten
slotte meende zij glimlachend, dat ik wel een glaasje te veel
gedronken zou hebben. Ik verdedigde hetgeen ik gezien had,
om eindelijk, met twijfel in mijn hart, te gaan slapen. Den
volgenden morgen was ik reeds geneigd mijn waarnemingen
aan mijn verhitte fantasie toe te schrijven — misschien
ook den twee flesschen wijn, die ik in den loop van den nacht
gedronken had — toen ik dien middag door een vriend werd
opgebeld, die mij vraagt, wat er eigenlijk in den afgeloopen
nacht bij mij gebeurd was. Hij was om twee uur door de
Victoriastraat gegaan en had een groenen lichtschijn in mijn
werkkamer gezien. Toen wist ik, dat ik mij niet bedrogen
had, Mr. Jenkins.”
,,Vertelde u uw vrouw van de waarneming van uw vriend?”
vroeg de detective.
„Ja. Mijn vrouw schudde sceptisch het hoofd en meende
ten slotte, dat mijn vriend waarschijnlijk even overspannen
was geweest als ik. — Nu, ik ben overtuigd, dat wij ons niet
vergist hebben. Ik niet en mijn vriend niet. Ook is het onwaarschijnlijk
dat twee menschen onafhankelijk van elkaar
en op verschillende tijden precies dezelfde hallucinatie gehad
zouden hebben.
Het gebeurde heeft mij tot nadenken gestemd. Ik onderzocht
den volgenden dag nauwkeurig het gansche huis —
vergeefs. Ik vond niets verdachts. Toen kwamen zakelijke
dingen tusschenbeiden. Ik heb den volgenden nacht nog wat
opgelet, maar niets heeft zich verroerd. Tot er den daaropvolgenden
nacht iets nieuws gebeurde.
Ik zei u reeds, Mr. Jenkins, dat we, mijn vrouw en ik,
aparte slaapkamers hebben. Dat staat daarmede in verband,
dat ik wat lijdend ben aan mijn hart en daardoor beter slaap,
wanneer ik alleen ben. Mijn vrouw heeft een voorkamer ;
ik slaap in een vertrek, dat aan den achterkant op de tuinen
uitziet. Het zal om half drie in den nacht van Woensdag op
Donderdag geweest zijn toen ik ontwaakte, omdat in huis
De pantoffelparade op de Pier.
een deur ging. Dadelijk daarop hoor ik zachte slepende voetstappen
op de gang. In vredestijd zou ik mij om een dergelijk
voorval niet veel bekommeren, Mr. Jenkins; een van
mijn pensionnaires zou die vroege storing kunnen veroorzaken
— misschien, dat hij een galant bezoek uitliet, of iets
dergelijks.
Thans, gedurende den oorlog, staat mijn huis leeg, want
al mijn pensionnaires, grootendeels buitenlanders, zijn vertrokken.
Ik ga zachtjes naar mijn kamerdeur en open haar ;
op dit oogenblik wordt de deur van deze verdieping van
buiten gesloten. Zonder twijfel — iemand verliet het huis.
En er gingen ook reeds krakende treden voorzichtig de trap
af. Ik snel naar de huisdeur ; de sleutel steekt' van buiten in
het slot — zonder 'twijfel met de bedoeling, om mij te verhinderen
het huis spoedig te verlaren.
Ik ijl naar vóór en ruk het venster open ; zachtjes wordt
beneden de deur geopend en iemand verlaat het huis. Met
mijn blikken doorboor ik de duisternis, en na'enkele seconden
kan ik de dingen onderscheiden. Tot mijn verbazing is het een
dame, die uit huis komt. En metgrenzenloozen verslagenheid
herken ik in de dame mijn vrouw! — mijn vrouw! Wat
beteekende dit ? Ik kon het nog altijd niet gelooven. Daarom
ijlde ik naar haar kamer — die was op slot. Na eenigen tijd
gelukt het mij, de deur te openen — het bed was leeg. Ik
probeerde nu, mijn vrouw na te rennen; van te voren reeds ’n
tamelijk onbegonnen poging bij haar grooten voorsprong.
Met eenig tijdverlies gelukte het mij, het huis te verlaten, ik
stormde in de richting waarin mijn vrouw verdwenen was.
Maar niets was van haar te zien. Slechts in de verte hoorde
ik het snorren van een auto, die zich snel verwijderde.
Nu ging ik nadenkend en terneergeslagen weer naar huis
en peinsde en martelde mijn denken over het ongehoorde dat
ik gezien en gehoord had. Wat was de oorzaak van al die
onbegrijpelijke dingen? Ik dacht en dacht en kon niet inslapen.
De Pier in vogelvlucht.
Scheveningen,
A
ls mondaine badplaats mag Scheveningen wedijveren met het buitenland'
Het Kurhaus heropent eerstdaags zijn zalen, waar dit seizoen wederom
de concerten zullen gegeven worden door het Residentie-orkest onder leiding
van René Batön.Ter verdere afwisseling in het Kurhaus bals, intieme
kunstavonden, spectacles variés enz. Voor den op uitgaan belusten Kurgast
of Hollander biedt Scheveningen tal van vermakelijkheden: de Seinpost,
waar Duitsche operettes opgevoerd worden, de Cabaret Artistique met nationale
en internationale cabaret-grootheden, de Circus, Kurhausbar, Rotonde,
Palace-café en last not least „de Pier”. Het wandelhoofd is een van de
groote attracties van Scheveningen geworden. Elke vreemdeling, elke Hagenaar
kent de mondaine pantoffelparade op de Pier des Zondagsmorgens,
zelfs druk gefrequenteerd door de Haagsche aristocratie. De Pierparade
is het dorado voor de draagsters van nieuw-modische toiletjes: wijd-fladderende
korte rokjes, hooge hakjes, uitstaande manteltjes, coquette hoedjes,
kleurige zonneschermpjes, geven in ’t helle zonnelicht fantastische silhouetten
aan de broze en minder slanke figuurtjes der frivole modepopjes,
die lachend, groetend en knikkend voetje voor voetje voorwaarts schuifelen,
vijf,- zesmaal het Wandelhoofd om, met het doel te zien en gezien te worden.
„Een vraag,” viel Jenkins
den verteller in de
rede. „Drong een gevoel
van .... van jaloerschheid
zich ook aan u op?”
Mijnheer Wendland
lachte treurigen zei zachtjes:
„Neen, Mr. Jenkins.
Mijn vrouw is43 jaaroud
— 43 jaar. En zij is voor
mij altijd een trouwe en
opofferende kamaraadgeweest,
wie alle valschheid
vreemd was, ontrouw was
het laatste waaraan ik
dacht.
Toen ik den anderen
morgen om negen uur
aan ’t ontbijt verscheen,
zat mijn vrouwreeds zooals
altijd op haar plaats
en begroette mij lachend.
Ik keek ze heimelijk van
terzijde aan. Toen zag ik, dat haar gezicht bleek en ingevallen
was.
En in haar oogen lag de uitdrukking van diepe smart. Ik
heb gewacht, Mr. Jenkins, en gehoopt, dat mijn vrouw zou
spreken. Maar ze zweeg volhardend en staarde in de schijnbaar
onbewaakte oogenblikken voor zich, altijd met diezelfde
uitdrukking van grenzenlooze smart in haar trekken.
Zeker, ik had haar eenvoudig kunnen vragen. Een paar keer
was ik op het punt het te doen. Maar telkens wanneer ik keek
in die troostelooze,vertwijfeldeoogen, danverstierven de woorden
weer op mijn lippen. En bovendien — wilde zij niet
spreken, niet de waarheid zeggen — dan zou ze mij ook op
mijn vragen niet met de waarheid antwoorden.
Maar — mijn wantrouwen was ontwaakt. Het trof toevallig,
dat een club, waarvan ik lid was, verleden Zondag
haar bal gaf. Ik'heb twee jaar achtereen in gezelschap van
mijn vrouw dit bal bezocht en we hebben ons lederen keer
goed geamuseerd. Niets was daarom natuurlijker, dan dat ik
haar ook ditmaal weder verzocht, met mij er heen te gaan.
Ze sloeg het af. Ze gevoelt zich niet wel. Toen ik daarop de
bedoeling te kennen gaf er eveneens niet heen te gaan, dwong
ze mij, het toch te doen. „Ga nu,” zei ze, en het kwam mij voor
alsof een uitdrukking van onrust in haar oogen kwam, „ik
zou troosteloos zijn, wanneer je je voor mij dit genoegen ontzeggen
zoudt. Amuseer je goed.” ’s Avonds legde ze zelfs mijn
rok gereed. En ik ging.
Ik ging ook werkelijk naar het bal, om in ieder geval er
geweest te zijn, maar reeds om één uur ging ik weer weg, terwijl
ik thuis had gezegd om drie uur ’s nachts terug te komen.
Om één uur nam ik een auto en reed de Victoriastraat in.
Om den hoek stapte ik uit.
Het huis lag in diepe duisternis. Ik liep er een paar maal
voorbij, sprong over het hek van een der voortuinen en
drukte mij tegen den muur van de villa, die tegenover mijn
huis ligt.
Er was niemand op straat. Aan den hemel pakten zich
zwarte wolken tezamen-, en geen ster was te zien. In de verte
klonk van tijd tot tijd de eenzame stap van een nachtelijken
wandelaar. Verder was alles doodstil. Ik nam voortdurend de
vensters waar van mijn huis, die daar in zwijgende duisternis
lagen. Plotseling had ik het gevoel, alsof er aan de ramen
van mijn werkkamer een verandering had plaats gehad.
Een oogenblik dacht ik vergeefs erover na, waarin die verandering
wel bestond, toen het mij in de volgende seconde
duidelijk werd — de.gordijnen. Iemand had zoojuist de gordijnen
toegetrokken. En terwijl ik nog met koortsige oogen naar
mijn ramen staar, daar . . . daar — daar vlamde het plotseling
op . ..”
„Het groene licht?” vroeg de detective rustig.
„Het groene licht. Ik stond als verlamd, Mr. Jenkins. Mijn
oogen dwaalden den gevel langs en zochten vergeefs naar een
oplossing van het raadsel. Toen staarde ik weer als gehypnotiseerd
op den groenen lichtschijn die tot mij naar beneden
drong. Het licht was niet van gelijke sterkte. Menigmaal
werd het voller, en ik meende een zacht, zangerig geluid
te hooren. Dan verminderde plotseling de lichtsterkte der
stralen, en het schijnsel werd zoo zwak en vaal, alsof in de
kamer een klein nachtlampje brandde.
Om den hoek kwam langzaam een auto aan. De helle
acetyleenschijnwerpers verlichtten in ’t voorbijgaan de
beide huizenrijen met een bliksemsnellen weerschijn en toen
hij mijn huis voorbijreed, viel een verblindende, sidderende
lichtkegel op de vensters van mijn woning. En toen stootte
ik een schreeuw uit. Uit een der vensters aan de straat keek
het hoofd van mijn vrouw, de blikken met een uitdrukking
van ontzetting op de groenachtig schemerende hoekramen
gericht.
„Weet u zeker dat het het hoofd van uw vrouw was?”
„Heel zeker, Mr. Jenkins. En nooit heb ik een meer ontzet
gezicht gezien, dan dat van mijn vrouw op dit oogenblik.
Een oogenblik dacht ik buiten kennis te zullen raken, toen
besloot ik de zaak verder te onderzoeken. Ik zette mijn
gedachten van mij af, snelde op mijn huis toe, deed open
en ging zachtjes de trap op. Toen ijlde ik met een paar stappen
naar mijn werkkamer. Ik deed de deur open en greep
mij bij het hoofd : de kamer was donker en leeg. Was dit
een begin van waanzin ?
Ik ging naar mijn vrouw. Zij lag in bed en sliep vast. Oogenschijnlijk.
„Heb je zoojuist niet het groene licht gezien?”
schreeuwde ik en schudde haar bij den arm. Zij scheen uit
een diepen slaap te ontwaken en zei slaapdronken: „Wat heb
je toch met het groene licht? Ik weet niets van een groen
licht!”
Na-middag op de Pier.
En toen wist ik, dat zij mij bedroog.”
De verteller was geëindigd en staarde in gedachten voor
zich uit.
„Wanneer was dit ?” vroeg de detective,
,,Eergisterenavond. ’ ’
„Heeft zich intusschen nog iets voorgedaan?”
„Neen, Mr. Jenkins.”
„Heeft u zich,” begon de detective na een pauze, „misschien
een meening gevormd over hetgeen het groene licht te
beteekenen heeft ? En heeft u geprobeerd een reden te vinden
voor het gedrag van uw vrouw?”
„Ik heb nagedacht, tot ik op ’t laatst niet meer in staat
was te denken. Ik vind geen verklaring. Geen steunpunt.
Niets.”
(Wordt vervolgd).
BERICHT.
H
et schilderij „D e We ts c h rij v e r” van Jozef Israëls,
dat wij deze week als middenplaat geven, is een
der belangrijkste werken van den meester. Het was
eenigen tijd in het bezit van den kunsthandel Boussod,
Valadon en Cie, en werd thans door bemiddeling van
de kunsthandelaars Unger & Van Mens aan een Rotterdamsch
verzamelaar verkocht, zoodat dit schilderij
voor ons land bewaard is gebleven.
|