|
PANORAMA 6
Z. K. H. DE PRINS TE LEEUWARDEN.
Verleden week heeft Z. K. H. Prins Hendrik een bezoek gebracht aan Leeuwarden. Onze foto werd genomen op het oogenblik dat Z. K. H. den auto verlaat om den tocht per motorboot voort
te zetten. (foto „Rembrandt").
De Terugkeer
:: Schets van PlERRE LlLS ::
1^11^ steun maar
| vast op mij. Nog een
klein eindje. Tot den
stoel bij de kachel. Zoo,
zie je wel, dat het gaat?
Daar zijn we er at
De jonge vrouw liet zich op den
stoel neervallen en sloot, als in onmacht,
haar oogen. Haar hoofd zonk
hulpeloos achterover. Adolf, d’r man,
ging achter haar staan en legde haar
hoofd aan zijn horst. Zij lag zeer ongemakkelijk,
maar haar bloedlooze lippen,
die als twee vaal-bruine strepen
de witte, kleine tanden omkringden,
bewogen zich tot een dankbaar lachje
en zij fluisterde : ,,Je bent zoo goed
voor mij, Adolf/’
De tranen schoten hem in de oogen.
Zij kon ze niet zien, maar hoorde ze in
zijn stem, toen hij zei, terwijl hij onhandig
over haar hoofd streek: ,,Ach,
Marie,zeg dat toch niet! Ik kan niets,
niets voor je doen. Zelfs als ik je
helpen wil om te gaan verzitten, doe
ik je nog altijd pijn. ...”
Hij dèèd haar pijn : dat strijken
met zijn groote, slappe handen over haar zoo gevoelig
hoofd — de tranen in zijn stem — zijn deemoedige, bijna
berouwvolle stem — dat alles deed haar pijn, maar zij
lachte liefdevol en zei:
„IR was vaak ongeduldig, Adolf. ... Ik ben geen prettige
zieke.”
„O, Marie, je bent een engel.” Hij ging voor. haar staan
en nam haar eene hand, die was-bleek neer hing, in de zijne
en ging voort: „Zie je, als ik je zóó zie na die verschrikkelijke
pijnen die je gehad hebt en ik denk dan, waardoor je die
borstvliesontsteking gekregen hebt. . . . alleen, omdat ik
een ezel was. . . . zooals altijd. ...”
„Toe, Adolf, spreek nu toch zoo niet 1 Je doet er mij
zoo’n pijn mee ! Je geeft jezelf altijd overal de schuld
van. ...”
„Is het dan niet zoo ?” riep hij uit, „Ik laat jou het moede
kind dragen en als je het dan in den wagen legt en warm
bent van ’t dragen, laat ik jou je cape afdoen, om er Rietje,
die ’t koud heeft, in te wikkelen, En in denk er heelemaal
niet bij, dat je daardoor kou zoudt vatten. Waarom gaf ik
je mijn overjas niet ?”
21 EIEREN IN ÉÉN NEST.
Een onzer abonné4s zond ons bovenstaande foto van een nest van een
Waterhoentje, dat het buitengewoon groote aantal van 21 eieren bevat.
Daar 23 of 24 wel het meeste is, wat gevonden wordt, mag deze foto
wel als een merkwaardigheid gelden.
UITGEZET UIT ENGELSCH-INDIE EN ZUID-AFRIKA.
Rechts: De aankomst op 19 Mei j.1. aan den stijger van ’t Maasstation te Rotterdam van een 200-taï vrouwen en kinderen,
voornamelijk van Zendelingen, die uit Engélsch-Indië en Zuid-Afrika zijn uitgezet. Links: Na in de wachtkamer voor rekening van
enkele zendingsvrienden op koffie of bouillon onthaald te zijn, worden hun nog eenige pakjes met ververschingen aangeboden.
BLOEMETJ ES DAG.
Door de vereeniging „Liefdadigheid naar Vermogen44 is verleden week te Amsterdam een bloemetjesdag gehouden die een beduidend
bedrag opbracht voor het goede doel. Onze foto geeft een der auto's, waarmee den verkoopsters, die „uitverkocht" waren, nieuwe
voorraad werd gebracht. (V.F.B')
„Dan was jij ziek geworden !” Haar stem klinkt moe en
als van veraf.
„Ach, wat zou dat gegeven hebben ? Het gymnasium
zou zonder mij ook wel doorgegaan zijn. ... O, Marie, ik
heb nooit beseft, wat jij voor ons bent. Allemaal missen we
je even erg ; van mijn goede, oude moeder tot kleine Rietje
toe!”
„Rietje! Adolf, toe haal haar even!” Haar diep-zwarte
oogen kijken hem vleiend aan.
„Neen, Marie, wees nu voorzichtig.
De dokter heeft je alle opwinding
verboden. Je weet, ze is zoo druk !”
„Ach wat! om mij niet op te winden
hebben jelui mij nu reeds drie
weken van Rietje afgehouden 1 Dat
was heusch het smartelijkste voor mij,
het kind te hooren huilen naar haar
moeder en niet naar haar toe te kunnen
gaan 1”
„Ze huilde niet altijd naar jou! Ze
was dikwijls ondeugend, en dan hebben
vreemden niet zoo veel geduld
als jij.”
„Vreemden ? Je moeder een vreemde
voor Rietje ?”
„Moeder wordt oud en kan niet
meer zoo goed voor het kind zorgen,
daarom heb ik sinds twee weken een
kinderjuffrouw voor Rietje genomen.”
„Zóó, een kinderjuffrouw ?” zei
Marie, en haar stem klonk als in
een droom. Dan, plots wanhopend
pogingen doende, zich op te richten
in haar stoel, zei ze beslist: „Ik wil
het kind zien, Adolf!” en als schrok
ze van haar eigen, bevelende stem,
vleide zij erachter : „Toe, haal het nu
even !”
Adolf verwijderde zich, zonder een
woord te zeggen en kwam even later
met het meisje aan de hand binnen.
De zieke keerde zich naar het kind,
terwijl een zacht, half weemoedig glimlachje haar lippen
bewoog. Zij voelt de tranen in haar oogen komen. . . ’t was
ook zoo vreeselijk, . , . een lief kind te hebben en het niet zelf
te kunnen opvoeden .... het niet eens iederen dag te
mogen zien 1
Zij neemt het blonde kinderkopje in haar witte, blauwgeaderde
handen en kust het driejarig meisje op het° voorhoofd.
Hoe is het kind, in de drie weken, dat zij er niet meer
zelf voor zorgen kon, veranderd. ... De blonde, fijne krullen,
die vroeger als een krans om haar hoofd lagen, zijn nu
met pommade glad gestreken en het witte kleedje, dat ze
steeds droeg en dat haar zoo aardig stond, was vervangen
door een ordinair, leelijk katoenen jurkje in schreeuwende
kleuren en van stijve, ouwerwetsche afwerking. Het leek
haar, alsof haar kind in een andere, armoedige omgeving
had verkeerd gedurende die drie weken. . . .
De kleine Rie hief haar gezichtje tot haar moeder op en
zei, half schreiend : „U gaat toch niet dood, hè mammie ?
U moet bij mij blijven hoor 1 Juffrouw Anna verbiedt het
mij altijd, als ik naar U toe wil!”
De zieke nam het kind op haar schoot, Adolf, die het
|