|
PANORAMA 14
HET GOUDSPOOK t
Oorspronkelijke roman van G DlETERLE
(8) (Vervolg.)
de man vertelde mij tot in de kleinste
3 bijzonderheden van de el
\ lende die over de wereld
zou komen.
De gedachte dat ik in
staat was deze grootsche
debacle te veroorzaken verwekte bij
mij de sensatie, die een man ondervinden
moet, die bij een electrische
draad staat, en weet dat hij door deze
aan te raken onmiddellijk een lijk
is. In vele gevallen zal iemand aan den
drang de draad even aan te willen
raken niet kunnen ontkomen. Zoo
ging het mij ook. Ik werd door een innerlijken
drang gedreven om te probeeren
goud te maken.
Ik leerde bij een vriend, die goudsmid
was, smelten en toen ik daarin
voldoende bekwaamheid had, maakte
ik mijn eersten goudklomp, die een
kilo woog en dien ik tot de volle waarde
van 3500 Kronen verkocht.
Welk een émotie, toen ik het kleine
goud-atoompje in de vloeibare metaalverbinding
wierp en hoe vreemd vond
ik het, toen ik werkelijk een klomp
goud tevoorschijn bracht. Ik heb er
wel een halfjaar mee rondgeloopen
vóór ik hu durfde verkoopen, want ik
vreesde dat het goud niet echt was.
Maar toen de eerste klomp verkocht
was, maakte ik meerdere klompen, later baren en
nog later munten.
Millioenen aan goud heb ik op de markt gebracht
en in tijd van enkele maanden was ik milliardair.
Steeds vervolgde mij de angst eenmaal gevangen
genomen te zullen worden en daarom bracht ik het
goud aan de markt onder den aangenomen naam
van Sanspays.
Ik leefde in een roes, de goudkoorts had mij aangegrepen.
— In Londen werkte ik soms dagen en
nachten achteréén om goud te maken en ik wist
geen grooter genot dan den goudvoorraad te bekijken
en de gouden munten door mijn handen te laten glijden.
Maar de reactie kwam ; en niet lang geleden.
Een- melancholische bui greep mij aan ; ik gevoelde
de ramp die ik over de wereld zou brengen in,haar
geheelen omvang ; ik wilde uitscheiden met het produceeren
en had het zeker gedaan als ik niet voortdurend
achtervolgd was geworden. Dat achtervolgen
begon me te prikkelen om nog meer goud uit te geven.”
„En waar is het recept”, vroeg baron Croix eensklaps.
,,,Dat zeg ik niet !”
,/t Verhaal dat je ons gedaan hebt,” zei de minister,
„vind ik even interessant als ongelooflijk. Je begrijpt
zeker wel, dat wij je voorloopig als een avonturier
zullen beschouwen.’*
„Dat moet u weten, maar op den dag van de demonstratie
zult u wel anders spreken !”
„Dank je Mullah, we willen je een fiasco besparen.
Als je ons eerlijk zegt en je mededeelingen documenteert,
hoe je aan het goud
dat je uitgaf, kwam, dan
behoef je de openbare proef
niet te doen en sla je ook
geen treurig figuur. Want
het moet toch geen aange
naam gevoel voor je zijn,
als je temidden van al die
heeren moet zeggen: „Ik kan
geen goud maken, ik ben
maar een bedrieger.” Wat is
je antwoord hierop ?”
„Mijn antwoord op uw
vraag is mijn demonstratie!”
De magistraten keken elkaar
veelbeteekenend aan.
Lecoque riep: ,/t Is
sterk. . . .”
„Maar noodlottig,” antwoordde
de Oosterling.
De justitie bleef bij haar
meening dat Raja Mullah
niets anders dan een avonturier
was, die het geheele
verhaal verzonnen had om
haar op een dwaalspoor te
brengen. De haute-finance
deelde die meening, maar
was toch allesbehalve gerust
en zag den dag van de
demonstratie met spanning
tegemoet, want indien de
Oosterling de waarheid had
gezegd, zou de waarde van
goud beneden de nominale
waarde van ijzer dalen
IhhHiHiÉÈI Baron Croix de la Chapelle en Lecoque maakten
allerlei veronderstellingen. Doch de gedachte, dat
de Oosterling de waarheid verteld had, domineerde
bij hen. De indruk, dien hij bij beide gerechtsambtenaren
had gemaakt, was, dat de man geen misdadiger
of avonturier, doch een nobel maar hoogst excentriek
mensch was. — De dag van de demonstratie was
vastgesteld en zoo georganiseerd dat beiden partijen
alle mogelijke loyaliteit was toegestaan
BELGISCHE GYMNASIASTEN TE ’S-GR A VEN H AGE.
Dank zij het gemeentebestuur van ’s-Gravenhage werd reeds bij bet begin van den oorlog aan Belgische kinderen
en hoogere scholieren, die te Den Haag vertoefden, gelegenheid geschonken in het schoolgebouw op de KonlnginEmmakade
onderwijs te ontvangen van Belgische onderwijzers en onderwijzeressen. De school is thans weder belangrijk
uitgebreid. — Hierboven een foto van een groep der gymnasiasten ; aan het aantal kan men eenigszins zien, dat
de school, die onder leiding staat van de heeren Percy en Grinberg, in een bestaande .behoefte voorziet. (foto Hijmans)
EERSTE-STEENLEGGING PADVINDERS*
GEBOUW.
Zondag 21 Mei had door den oudsten padvinder George Ivens,
de eerste-steeniegging plaat van het Padvindersgebouw, dat
komen zal op den Kwakkenberg, even buiten Nijmegen.
De haute-finance mocht deskundigen medebrengen
om het product van de proef te onderzoeken, terwijl
OPENING PORTUGEESCH ISRAËLI ETISCH ZIEKENHUIS TE AMSTERDAM
Verleden week werd onder veel blijken van belangstelling in de Plantage aan de Pranschelaan te Amsterdam het nieuwe Zieken en oude vrouwenhuis
der Portugeesch Israëlietische Gemeente geopend. Onze foto geeft een groep der aanwezigen, o.w. v.l.n.r. (zittend): Dr. H C. Pareira
J. Taxeira de Mathos; Burgemeester Tellegen; wethouder J. Jitta; j. Mendes da Costa; A. Mendes da Costa. (V.F.B.)
zij den smeltoven en den kroes alsmede de grondstee
fen mocht bezichtigen. De bankiers, die zeker van den
uitslag wilden zijn, hadden de bepaling gemaakt dat
de Oosterling de proef ongekleed zou doen, teneinde
hem de gelegenheid voor een eventueelen goocheltoer
geheel te ontnemen. Ook aan de eischen van den
Oosterling werd in alle opzichten voldaan. Aan den
eisch om de proef ongekleed te doen, dong hij niets
af, doch ook van zijn kant wilde hij twee experts
hebben die het door hem vervaardigde
goud zouden keuren, want de haute-finance
had er te veel belang hij om
te chicaneeren. De grondstoffen, die
uit zuiver koper, salpeter, borax en
een atoompje van het geheimzinnige
goed bestonden, moest hij verdeelen
onder controle van gerechtelijke autoriteiten.
Het atoompje zou op een
wit papiertje onder een zeer sterk
vergrootglas tentoongesteld worden.
De smeltoven zou een cipier aanmaken,
terwijl de kroes door Mullah
gevuld zou worden en in den oven gezet.
Wanneer het koper, salpeter en
borax een vloeiende massa zou zijn,
moest het atoompje eraan toegevoegd
worden.
Dit laatste was een handeling, die
den Oosterling verdacht zou kunnen
maken, want zoodra het stofje vuur
vatte, zou uit den smeltkroes zoo ’n
fel licht komen, dat de aanwezigen,
die niet al te sterke oogen hadden,
voor enkele minuten blind zouden
zijn en de booze wereld kon d^i
zeggen dat hij daarvan gebruik had
gemaakt om de proef te zijnen gunste
te doen afloopen.
Men besloot daarom dat van elke
partij twee personen met brillen op
van zwart glas, om de oogen te beschermen, zouden
constateeren dat niets anders dan het atoompje m
den kroes geworpen werd. De overige aanwezigen
kregen den raad de oogen te bedekken.
Het schema werd door de justitie en door den
Oosterling goedgekeurd, zoodat de dag, waarop de
demonstratie zou plaats hebben, werd vastgesteld.
De justitie stond nog voor een zeer geheimzinnig
vraagstuk, namelijk waarvandaan de Oosterling het
atoompje, dat het gewichtigste van alles was, zou
halen.
Men had gehoopt dat hij gevraagd zou hebben om
het te mogen halen, en dit zou natuurlijk alleen
onder bewaking van de justitie mogen geschieden,
doch hij had daarover geen woord gesproken en scheen
er zelfs niet aan te denken zoo iets te vragen. Was
dit wel het geval geweest dan was men natuurlijk
van het goudmysterie veel meer te weten gekomen.
Onmiddellijk nadat men den dag van de demonstratie
had vastgesteld en omdat de arrestant niet
over de wijze waarop hij het atoompje zou verkrijgen
had gesproken, gaf men hem een andere cel. Zijn
vroegere verblijfplaats werd geheel nagezocht doch
zonder eenig resultaat.
Op den morgen van den gewichtigen dag kwam
Baron Croix in zijn cel en vroeg hem of hij er wel
aan gedacht had, dat wel de gewone grondstoffen
maar niet het bewuste atoompje aanwezig was
Raja Mullah begon spottend te lachen en antwoordde
dat daarvoor al gezorgd was.
„Geeft u mij een stukje wit papier,’ Croix scheurde een blaadje
uit zijn opschrijfboekje
en tot zijn groote verwondering
schudde Mullah
uit zijn metalen drinkbeker
een stofje, dat op het blanke
papier niet meer geleek
dan een heel klein zwart
stipje.
„Dit is voldoende voor
één kilo goud !”
„Weet je dat wel zeker?”
„Even zeker, als u er zeker
van is, dat ik de zaak
niet win, Baron Croix !”
De baron haalde zijn
schouders op en Mullah
vouwde het papiertje dicht
en overhandigde het den
rechter-commissaris met de
woorden : „Leg dit bij de
andere grondstoffen, ik
schenk u het vertrouwen dat
u het niet zult openen als ik
er niet bij ben. .
Baron Croix boog en deelde
hem mede dat zijn bewaker
hem een lendedoek
zou brengen om dien om te
knoopen, want meer mocht
hij niet aanhebben bij de
demonstratie ; dat was nu
eenmaal overeengekomen
’t Was wel ’n malie bepaling,
maar allicht zou men van
verwisseling of goochj j
|