|
PANORAMA 12
DE AVONTUREN VAN
—JOE JENKINS
I. HET GROENE LICHT.
O
nder den algemeenen titel: „De avonturen van Joe Jenkins”
maken wij thans een aanvang met de publicatie van de
in ons vorig nummer aangekondigde serie detective-verhalen,
waarin op boeiende en onderhoudende wijze verteld wordt van
de avonturen van den beroemden Amerikaanschen detective
Joe Jenkins,
vreemdeling, die met den avondtrein van
Kopenhagen aangekomen was, trad de vestibule
binnen van het voorname hotel Unter
den Linden. De hoteleigenaar liet een onderzoekenden
blik over het gladgeschoren,
magere gezicht en de rijzige gestalte van den
aangekomene gaan en constateerde bij zichzelf : „Een Amerikaan
!”
Toen hij opkeek, zag hij in twee koele, grijs-blauwe oogen,
en een rustige stem zei met licht-amerikaansch accent: „ik
ben Mr, Sanderson uit New York. Zijn mijn kamers gereserveerd
?”
„Jawel, Mr. Sanderson,” mengde zich de portier er vol
dienstijver tusschen. „Nummer 45 en 46. Uw telegram uit
Kopenhagen hebben wij gisteravond ontvangen.”
Sanderson knikte.
„Bovendien is er ook een brief voor u. Alstublieft.”
Daarmede overhandigde hij den
Amerikaan een langwerpig couvert,
dat deze bekeek en in den zak stak.
„Ik zou gaarne direct naar mijn
kamers gaan.”
„Heel goed, Mr. Sanderson. Ik zal
de eer hebben, u persoonlijk naar boven
te brengen.” De directeur ging den Amerikaan
voor, opende de deur van de lift
en liet hem instappen. Dadelijk daarop
verdween de lift naar de boven-etage.
In een van de clubfauteuils, die aan
weerszijden van de hal stonden, had
een oude heer in smoking gezeten,
wiens houding onmiskenbaar den vroegeren
officier verried. Hij had ijverig
in een groote courant gelezen. Toen Mr.
Sanderson zijn naam noemde had de
oude heer een snellen blik op den aangekomene
geworpen. Daarop had hij
ongemerkt de courant terzijde gehouden,
en den aangekomene met den blik
gevolgd, tot de lift hem wegvoerde. Dan
was hij opgestaan, was langzaam naar
de trap geloopen, die naast de lift omhoog
leidde, en was naar de eerste verdieping
gegaan. Toen hij boven
kwam, ontmoette hem de directeur, die
naar beneden terugkeerde. De oude
heer groette hem met een lichte beweging
van zijn hoofd, en liep langzaam de
gang af, den blik op de nummers der
kamers gevestigd, die in een eindelooze
rij aan hem voorbij gleden. Bij nummer
45 hield hij stil, zag een oogenblik om
zich heen en klopte aan.
„Come in.”
De oude heer opende de deur en stond
’t volgende oogenblik voor Mr. Sanderson, den Amerikaan.
„Mr. Sanderson uit New York?”
„Ja.”
„Heel goed. Ik kan u meededeelen, dat mijnheer Wendland
binnen een kwartier hier zal zijn.”
„Ik dank u, inspecteur. Nog iets anders?”
„Ja. Het hotel is omsingeld. Ikzelf zit beneden in de hal.
In den tweeden clubfauteuil vanaf de lift. Ik heb order, te uwer
beschikking te staan, voor ’t geval u mij noodig heeft.”
„Ik dank u, inspecteur.” Daarmede vertrok de bezoeker.
De Amerikaan had zich warm water laten brengen en juist
zijn handkoffer uitgepakt, toen de kamertelefoon schelde.
„Een zekere mijnheer Wendland is hier,” meldde de portier.
„Hij heeft een brief gekregen, dat een zekere Mr. Sanderson
hem wenschte te spreken. Is het in orde ?”
„Allright, portier, laat hem bovenkomen.”
Men hoorde ’t zachte zoemen van de lift, een korten slag
van de deur, en de volgende minuut klopte de kamerkellner
aan de deur van nummer 45, en liet den vreemde binnengaan.
De corpulente, breedgeschouderde heer kon midden in de
veertig zijn. Zijn gelaatstrekken verrieden een zekere agitatie,
in zijn oogen lag onmiskenbare opgewondenheid. „Ik ken u
niet, Mr. Sanderson,” begon hij zonder zich voor te stellen.
„Ik weet eigenlijk zelfs niet goed, wat mij ertoe bewogen
heeft, aan de uitnoodiging van een onbekende zoo eenvoudigweg
gevolg te geven. Ik krijg daar hedenmiddag een brief,
waarin staat, dat ik vanavond om acht uur hier in ’t hotel
bij mijnheer Sanderson' moet komen. Of deze brief van u of
van een derde afkomstig is, weet ik niet. In ieder geval begrijp
ik niet, hoe men maar zoo eenvoudig over mij beschikken
kan, en ik moet u verzoeken, mij dit te verklaren, Mr.
Sanderson. Wat wenscht u van mij ? Wie is u ? En ten
slotte: hoe kent u mijn naam?”
Mr. Sanderson vertrok geen spier.
Hij zag zijn overbuur vriendelijk glimlachend aan, en zei,
terwijl hij hoffelijk op een stoel wees :
„Wilt u niet gaan zitten ?”
Half onwillig liet de bezoeker zich in den stoel neer en keek
den Amerikaan vol verwachting in ’t gelaat.
„U houdt,” zoo begon deze met rustige stem, „een pension
in de Victoriastraat ?”
„Ja,” antwoordde de gevraagde met een stuursch gelaat.
„Heel goed. Voor eenigen tijd heeft bij u een heer gewoond..
„Bij mij hebben zeer veel heeren gewoond,” viel de pensionhouder
hem onbeleefd in de rede.
„Ik spreek van een bepaalden heer. Van den militairen
attaché Sanno.”
De pensionhouder , die juist weer een grof antwoord gereed
had, zag den Amerikaan met open mond aan. De volgende
seconde wilde hij opspringen, toen Mr. Sanderson hem de
hand op den schouder legde en rustig zei :
„Blijf maar zitten, mijnheer Wendland. Ik wou u graag
nog wat vragen.”
De gevraagde zag den Amerikaan aan met een blik, waarin
vrees en verbazing gemengd waren. Dan antwoordde hij
eindelijk met onzekere stem : „Ik weet niet, wie u is, Mr.
Sanderson. En ik weet niet, wat u wilt. Maar — daar u den
naam van den militairen attaché Sanno noemt, zie ik, dat
u iets afweet van dingen, die in mijn eigen privé-omstandigheden
ingrijpen. Hoe dat mogelijk is, — dat begrijp ik niet.
Ik begrijp ook niet, waartoe deze ondervraging leiden moet.
Voor ik u dus verder antwoord geef, verzoek ik u, mij te verklaren
wat u met dit verhoor — want het is niets dan
een verhoor — voor hebt. Anders zeg ik geen woord meer. Wie
is u, Mr. Sanderson ?”
De Amerikaan zag den bezoeker met een rustigen blik
uit zijn koele, grijze oogen aan en zei langzaam : ,,Wat ik wil,
zult u in den loop van dit gesprek bemerken. U vraagt verder
wieikben. Dievraagbewijst mij ten eerste dat u eraan twijfelt,
De bouw van het
groot gedeelte in
HET NIEUWE STADHUIS TE ROTTERDAM.
nieuwe stadhuis te Rotterdam maakt goede vorderingen. Het werk wordt voor een
gewapend beton uitgevoerd. Het geheel belooft een zeer fraai en monumentaal gebouw
te worden, hetgeen onze foto reeds duidelijk te zien geeft.
dat ik Mr. Sanderson heet. Uw twijfel is niet zonder grond.
Ik wil u mijn werkelijken naam zeggen ; misschien dat hij u
bekend voorkomt.”
Mijnheer Wendland lachte zachtjes. „Ik weet niet,” antwoordde
hij barsch, „waar vandaan ik u kennen zou. Ik heb
geenerlei betrekkingen in Amerika. En als u nietjuistWoodrow
Wilson of Thomas Edison heet, kan ik u verzekeren,
dat mij uw naam waarschijnlijk niet bekend voorkomen zal.”
De Amerikaan, lachte ongemerkt en zei met rustige stem :
„Mijn naam is Joe Jenkins.”
De pensionhouder sprong op, staarde den Amerikaan
half ongeloovig aan en herhaalde bijna mechanisch : „Mr.
Joe Jenkins? De beroemde detective?”
„Heel juist,” bevestigde Mr. Sanderson glimlachend. „Het
doet mij pleizier dat u toch nog meer menschen in Amerika
kent dan onzen president en onzen electricien. En daar ik dit
onderhoud niet voor plezier met u heb, verzoek ik u weder
plaats te nemen.”
De pensionhouder zonk als willoos in zijn stoel terug. „Ik
weet weliswaar niet,” zoo begon hij aarzelend, „met welk
recht — maar mijnentwege— wanneer ik u op een of andere
wijze van dienst kan zijn. . . . vraagt u, alsjeblieft.”
„Ik dank u. Ik zal u een en ander vragen en ik verzoek u
om een kort, karig en ondubbelzinnig antwoord.” Mr. Jenkins
leunde achterover in zijn stoel, die zoo stond, dat degene
die er in zat, zich in de diepste schaduw bevond, terwijl het
gezicht van zijn overbuur hel bestraald werd door ’t licht
van de bronzen lamp. Hij sloeg de beenen over elkaar en
begon :
„Alzoo, bij u heeft tot voor eenigen tijddegezantschapsattaché
mijnheer Sanno gewoond. Hij is in dienst van een
neutralen, Europeeschen staat. De naam van dien staat
doet niets ter zake. Is hij u bekend ?” — „Ja, Mr. Jenkins.”
„Des te beter. Mijnheer.Sanno had voor zijn regeering een
gewichtig document te bewerken. Een uiteenzetting, waartoe
de gezant hem'persoonlijk de gegevens medegedeeld had.
Ook dat weet u wel ?” — „Ja.”
„Dit geschrift moest mijnheer Sanno eigenlijk in het gezantschap
uitwerken. Waarschijnlijk voor zijn gemak heeft
hij het mee naar zijn woning genomen, om het werk — ik
herhaal tegen zijn instructie — thuis, dat wil dus zeggen in
uw pension, gereed te maken. Klopt dit?”
„Jawel.”
„Het werk duurde tamelijk lang en was wel heel moeilijk.
Of tengevolge van den voortdurenden nachtelijken arbeid óf
tengevolge van andere oorzaken — op den dag, dat hetdocument
klaar was, is mijnheer Sanno zwaar ziek. Zoo zwaar,
dat hij direct naar een sanatorium moest gezonden worden.”
„Jawel, Mr. Jenkins.”
„Op ’t laatste oogenblik was hij zoo zwak en ook wel niet
meer geheel in ’t bezit van zijn geestelijkefrischheid, dat hij
u zonder omslag het geschrift overhandigd heeft. Met het
verzoek, het tot zijn terugkeer te bewaren en geen mensch
daarover te spreken ?”
„Ja, Mr. Jenkins.”
„Hoe was het geschrift verpakt ?”
„Het document zal 80 tot 90 bladzijden dik zijn,” antwoordde
mijnheer Wendland. „Het lag in een groot, verzegeld
couvert in een aktentasch. Deze aktentasch heeft
mijnheer Sanno mij gegeven.”
„Waar hebt u het bezorgd ?”
„Ik heb het in mijn geldkist gelegd.”
„Heel goed. En nu moet ik u iets vragen, wat oogenschijnlijkvan
deze zaak afwijkt, maar in werkelijkheid nauw daarmede
in verband staat.... Is in den laatsten tijd in uw huis
iets gebeurd? Iets, dat ongewoon was en dat uit grond daarvan
is opgevallen ? Om het u dadelijk te zeggen : „ik weet,
dat er iets gebeurd is. Ik verzoek u, mij de gebeurtenissen
in volgorde, dus chronologisch, te vertellen, zoo, zooals ze
na elkaar gebeurd zijn. Vergeet u niets,
laat niets weg. En opdat u het gewicht
van uw inlichtingen vooraf goed begrijpen
zult, zeg ik u meteen: het gaat
om uw persoonlijke vrijheid. Misschien
om uw leven.”
De bezoeker had de woorden van
den detective in ademlooze spanning gevolgd.
Meer en meer waren zijn blikken
verduisterd; zijn oogen richtten
zich langzaam naar den grond, eindelijk
stond hij op, mompelde iets voor
zich uit en hield opeens midden in zijn
loopen stil.
„Mr. Jenkins,” begon hij, „ik begrijp
niet hoe u van deze dingen ook maar
een stom woord weten kunt, want ik
heb met niemand over mijn ervaringen
ook niet slechts bij wijze van toespeling,
gesproken. Maar — u hebt gelijk.
Er is iets gebeurd. Dingen, die boven
mijn verstand gaan, ja, die mij van dag
tot dag raadselachtiger worden. Bovendien
moet ik u zeggen: een samenhang
met het document hebben de
gebeurtenissen volgens mijn meening
niet. Want het document ligt welbewaard
in mijn geldkist en ik heb het
nog een uur geleden in mijn hand gehad
....
Ik kom reeds ter zake,” viel hij
zichzelf in de rede, toen hij de afwerende
handbeweging van den Amerikaan zag.
„U veroorlooft wel, dat ik weer ga
zitten.”
„Het is nu tien dagen geleden,” zoo
begon mijnheer Wendland, nadat hij
was gaan zitten, „dat mijnheer Sanno
mij het document in de aktentasch overhandigde. Ik heb de
aktentasch in mijn geldkist gelegd, de geldkist gesloten en
den sleutel in mijn zak gestoken. Dat was op een Maandag.
Den avond van dien zelfden dag had ik een vergadering
van mijn vereeniging — ik ben lid van de vereeniging van
hoteliers — en de vergadering heeft zich tamelijk verlaat.
Want mijn collega’s kunnen meestal eerst heel laat verschijnen,
en daardoor duren de zittingen dikwijls tot ’smorgens.
Het zal dus halfvier ’s morgens geweest zijn, toen ik naar
huis kwam. Zooals u weet, Mr. Jenkins, woon ik in de Victoriastraat,
in een voorname, stille villawijk. Toen ik den
hoek van mijn straat omga, valt mijn blik op mijn huis, dat
verderop in diepe schaduw ligt, en plotseling bemerk ik
iets, wat mij met verbazing, ik kan wel zeggen met vrees
vervult. Door het balconraam van mijn werkkamer dringt
een helle lichtstraal. Wat kon dit te beteekenen hebben ?
Zou mijn vrouw ziek geworden zijn ? Maar er kwam nog iets
anders bij : het was zelfs geen werkelijk licht, wat daar straalde,
in ieder geval niet het mooie, op zonlicht gelijkende licht
van de lampen in mijn werkkamer ; dat was een spookachtig
en bovendien bijzonder doordringend licht van smaragdgroene
kleur 1 Ik ken toch natuurlijk mijn lampen : een dergelijke
lamp heb ik in mijn kamer niet.”
„Misschien een bureaulamp met een groenen ballon?”
viel Mr. Jenkins in.
„Neen. Een dergelijke lamp bezit ik niet. — Ik stond als
vastgenageld en staarde naar dien zeldzamen, groenachtigen
schijn, die in deze doodstille straat en in de stikdonkere
huizenrij een alleszins akeligen indruk maakte. Ik ben niet
bijgeloovig, Mr. Jenkins, maar op dit uur had ik het zekere
gevoel, dat dit groene licht de voorbode was van een dreigend
onheil, een aankondiging — misschien een waarschuwing
uit een andere wereld. Eindelijk herstelde ik mij en liep
haastig de trappen op. Mijn eerste gang is naar de werkkamer.
Ik ging binnen en trad terug : de kamer is donker en
leeg. Ik zoek alles door ; niets is te zien.”
(Wordt vervolgd).
|