|
PANORAMA 10
haar comedie
door CISSY VAN MARXVELDT
hadden de familie Terhaar ontmoet, toen
we in Königswinter logeerden; ze waren
met ons in hetzelfde pension. Paul. mijn man,
beweerde, dat ze zich bij ons. opdrongen,
ik zei meer bezadigd, dat het nogal natuurlijk
was, dat ze zich bij onc aansloten:
Hollanders, uit dezelfde stad in hetzelfde buitenlandsche
pension. Hoe het zij, wij maakten veel gezamenlijke uitstapjes,
en toen wij afreisden, zei Mevrouw Terhaar, dat ze
ons heel gauw eens verwachtte, wanneer zij weer in Holland
terug waren.
„Ze kan langwachten,” mopperde
Paul in den trein.
„Ik vind jou een naar,
brommerig exemplaar van een
man,” zei ik, hem aan zijn oor
trekkend.
„Méén je dat?” vroeg Paul.
„Welnee,” zei ik lachend.
— We waren nog geen jaar
getrouwd ! —
„En die Corry Terhaar vind
ik een echt onbeduidend
schaap,” borduurde Paul op
het thema door. — Ik zei niet
meer dan een vergoelijkend ;
„Och, zóó kwaad is ze niet.”
In mijn hart vond ik de
Terhaars ook niet sympathiek.
Mijnheer en Mevrouw blufferig-parvenuachtig,
pratgaand
op hun vele geld, op
hun mooie huis in Holland,
en Corry, ze was toch ook
eigenlijk ’n onbeduidend zieltje.
Maar dat vertelde ik Paul
niet allemaal, die kon toch al
zoo stug en vervelend doen,
wanneer we met de Terhaars
in gezelschap waren.
Het was soms wel eens lastig,
die vreeselijke oprechtheid
van Paul.
Pas een dag thuis, of er
kwam al een kaart van Corry,
dat ze ons zoo miste, dat het
zoo saai was zonder ons.
Paul lachte minachtend:
„ óns 1!”
En al heel gauw volgde een
brief, een kinderlijk, van den
hak op den tak springend
episteltje, dat ik Paul maar
niet eens liet lezen.
En op een avond, toen Paul
en ik gezellig in den tuin zaten
te theedrinken, stond opeens
Corry voor ons.
„We zijn pas vanmiddag
aangekomen,” zei ze triomfantelijk.
„En nu ben ik al hier.”
Corry zakte, na me uitbundig
omhelsd te hebben, (ik waagde
het niet Pauls kant uit te kijken),
néér in een van onze
rieten tuinstoelen, zuchtend:
„Wat is het hier döl-gezellig.”
— Ik wist, dat Paul op
spelden zat.
„O zeg Bets,” zei Corry,
„wat heb je daar een schattige
blouse aan. Zelf gemaakt ja ?
Mag ik het patroon eens van
je ? Zeg, misschien kunnen
we ze samen maken. Wil je
me helpen ? Dan kom ik hier
naaien, als je het goed vindt.
O, éenig zeg!”
Corry was drie en twintig,
ik was ruim een halfjaarouder,
en we tutoyeerden elkaar,
ook al tot groote ergernis van Paul.
„Dat malle intieme, dat jullie vrouwen direct hebben,”
zei mijn beste brombeer, „’t Is gewoon belachelijk.” En toen
ik protesteerend aanvoerde, dat Corry maar een half jaar
jonger was dan ik, zei hij : „Nou, ze doet als een nuchtere
bakvisch van zeventien.”
Onze conversatie met de Terhaars bleef beperkt tot een
paar beleefdheidsbezoekjes, maar Corry kwam veel bij ons,
heel veel zelfs. Ze bleef voor mij hetzelfde oppervlakkige
meisje, dat trachtte mondain te doen, ’s middags bij me
kwam binnen stuiven, haar racket onder den arm, in voyant
tennistoiletje, zónder hoed, en dan na een kwartiertje weer
wegfietste, me nog lang toewuivend met haar racket, zoodat
straatjongens haar aangaapten en nariepen. En dan vond ik
het zielig voor haar, dat ze zoo weinig charmant was. Ze had
geen van die kleine bekoorlijkheden, die andere jonge meisjes
zoo aantrekkelijk kunnen maken, ze was niet leuk, niet
geestig, niet knap, niet pikant-brutaal, ze was doodgewoon,
oppervlakkig, maar ze was rijk. Ik filosofeerde over haar
toekomst, en ik vermoedde zoo weinig geluk voor haar.
En geen veertien dagen daarna, kwam ze ’s ochtends bij
me, verhit, dol, uitgelaten, en vertelde me, zenuwachtigopgewonden,
dat ze verloofd was met Victor van Hasselt.
„Hij studeert hier voor dokter. Hij is lid van onze tennisclub,
en o, hij is zoo knap zeg. Om te zien bedoel ik. Groot en donker
en flink. Hij is de leukste van de heele club. Hoe vin-je ’t ?
Ik was zéér verrast. Corry trad nog in bijzonderheden, hoe
ze het nooit had kunnen denken, en dat Pa en Ma er ook zoo
mee waren ingenomen. — Ik kwam mijn verrassing niet te
boven.
’s Middags aan de koffie had ik het genoegen Paul ook verwonderd
te zien. — „Hé wat ? Corry verloofd ? Bestaat niet1”
— Ik werd een ietsje ongeduldig.
„Ze zal het me toch niet zelf komen vertellen, als het niet
waar is H” — „O, nou, dan is ’t een sukkel natuurlijk,” be
Örabantsch binnenhuisje.
Een Brabantsch vrouwtje in haar binnenkamer bezig met kantknoopen, hetgeen in Brabant langs de Belgische
veel gedaan wordt als huisindustrie.
weerde Paul, kalm den ring van zijn vingerdoekje schuivend.
„Hé wat flauw,” zei ik verontwaardigd.
„Nu zal dat drukke geloop ook wel wat uit zijn,” ontdekte
Paul nog vriendelijk.
„Je bent een onhartelijk wezen,” sneed ik verdere uitlatingen
van Paul af, die me toen met zoo’n zondaarsgezicht
bleef aanstaren, dat ik het eindelijk uitschaterde. En samen
vergaten we Corry en haar verloving.
Zondags gingen we op receptie, hetwelk Paul een corvée
vond. Corry straalde als jonge, gelukkige verloofde, en „hij”
was knap. Eén van die geestige, donkere typen, die je zoo’n
uitheemsch idee geven, en ik vond dit alles zóó onbegrijpelijk,
dat ik er later op straat uiting aan moest geven.
„Nee maar Paul, vin-je hem niet ontzettend aardig?”
„’t Is binnen een maand af,” voorspelde Paul tragisch.
„Maar vond je hem niet knap ?” bleef ik kinderachtig
aandringen.
„Hij zal schulden hebben,” zei Paul gedecideerd, en ik zag
aan zijn gezicht, dat hij niet verder op het onderwerp wenschte
in te gaan, dus zweeg ik wijselijk.
Werkelijk was het „drukke geloop”, zooals Paul zei, uit.
Corry verraste ons alleen nog een avond, toen Paul en ik als
dolle kinderen stoeiden, en elkaar om de tafel heen najoegen.
De situatie was eenigszins pijnlijk. Ik trachtte me gauw
toonbaar te maken, stak uithangende haarspelden vast, en
kon Corry toen begroeten. Paul zei zeer ontactvol: „Je
mag je haar wel wat opkammen, Bets. En hier ligt nog meer
ijzerwerk op den grond,” met ijzerwerk, haarspelden bedoelend.
Dan mompelde hij nog iets, van nog te moeten werken,
en verdween, om vervolgens wel een half uur lang in zijn
kamer vlak boven ons, heen en weer te gaan loopen, kwajongensachtig
operette-deuntjes fluitend.
Corry vroeg belangstellend, ofschoon ook ontactvol:
„Waren jullie aan hetstoeien?”
„Ja, zoo’n beetje,” jokte ik,
en dan afleidend: „Hoe is het
thuis ? En hoe is ’t met je
Vic ?”
„O, schitterend. Hij moet
vanavond werken, zie je, (nèt
als Paul zeker, dacht ik, en
verfoeide mezelf direct om die
gedachte), en nu kom ik hier
maarweer eens.” — „Daar doe
je goed aan,” zei ik. „Ik vond
het toch wel aardig Corry eens
weer te zien, en ik ging lui in
mijn lage stoeltje voor het vuur
liggen, om eens echt knusjes
te genieten van al het nieuws
dat Corry me natuurlijk te vertellen
had. Ik was blij dat Paul
me niet zag, die zich natuurlijk
weer verontwaardigd zou
hebben over mijn vrouwelijke
nieuwsgierigheid..
Lena, de meid, bracht het
theewater binnen, en toen was
de intieme gezelligheid van
mijn kamer volmaakt. Ik keek
eens oplettend naar Corry, die
in het vuur staarde. Ze zag er
slecht uit, heel bleek, en haar
oogen stonden flets en moe.
„Bets,” begon Corry abrupt,
„kibbelden jullie ook wel
eens, toen je verloofd was ?”
„O, massa’s,” zei ik direct
uit den grond van mijn hart.
„Wij hebben, ook wel eens
iets, Victor en ik, en dat vind
ik toch zóó naar.”
„Dat moet je je héusch niet
aantrekken,” bemoedigde ik.
„Een stormachtige verloving
geeft later een schitterend
huwelijk.”
„O ja ?” vroeg Corry oplevend.
„Zeker,” zei ik beslist.
Paul floot boven alsof zijn
leven ervan af hing, en ik trommelde
met mijn voet tegen de
haardplaat, om het gefluit te
overstemmen ; Corry scheen
het evenwel niet te merken.
„Bets, Vic is vréeselijk
jaloersch.”
„Dat is een goed teeken 1
Paul was het nooit, en ik vond
het beslist een gebrek in hem.”
„Hèusch ? Ja maar, het is
toch ook wel lastig. Hij beweert
altijd dat ik flirt, zie je, en
dan is hij zoo kwaad ......”
„Maar je flirt toch niet zeker?”
vroeg ik verbaasd. — Ik
had me nu wel aangepast aan
den toestand „Corry verloofd,”
maar ik kon me de situatie
„Corry als flirt,” toch absoluut
niet indenken.
„Ja, wel een beetje,” deed
Corry beschaamd.
* „Maar kind,” zei ik met al
de verontwaardiging eener geposeerde, getrouwde vrouw.
„Ja, je zult het wel gemeen van me vinden, hè Bets?
Maar ik kan er niets aan doen. Ik vind het zoo leuk, als de
jongelui notitie van me nemen. En dan is het heerlijk, zoo’n
beetje met ze te spelen.”
Ik* dreigde haar met den vinger : „Coquette.........”
Toen lachte Corry schel : „Ja, ik bèn nu eenmaal zoo.”
Ze bleef nog lang praten over Victor, en bij het weggaan
zei ik vermanend : „Een beetje verstandiger worden hoor
Corretje !” — Weer lachte ze vreemd-zenuwachtig, en ik
vond alles zoo onbegrijpelijk.
Ik zat nog voor het vuur te peinzen, toen Paul naar beneden
kwam.
„Waar zit jij zoo gewichtig over na te denken ?” vroeg
Paul, mijn kin opheffend.
„Och, nergens over. ’k Weet niet, ik dacht .... aan jou,
geloof ik.”
„Zoo, dat is prettig,” zei Paul, die wel begreep dat ik niet
aan hem gedacht had. „En wat heb ik op mijn geweten, of
grens nog
(KP.B.)
|