|
PANORAMA 6
De opening van de "Kantwerkschool te
—-------’s-Gravemoer...
erleden week werd in tegenwoordigheid van den Burgemeester
van ’s-Csravemoer aldaar de nieuwe kantwerkschool
„Srabantia” van de Vereen. „Het %antkloske” officieel
geopend. Wij brengen op deae pagina een drietal foto’s
van deae inrichting. Hiernaast een groep der leerlingen
met de directrice, mejuffrouw Waalberg (geheel links op de
foto) en den heer O, Smit, burgemeester van ’s-Csravemoer.
„Wasschen en strijken ?” — Dit aarzelend.
„Zeker, mijnheer.”
„Ramen zeemen en de straat schrobben ?” —• Dit eenigszins
hijgend.
„Natuurlijk, mijnheer. Koken en de wasch doen voor twee
menschen kan niet iemands tijd geheel in beslag nemen.”
„Je uitgaansdagen ?”
„Ik ga gewoonlijk twee keer in de maand uit.”
„Waar kan ik getuigen van je krijgen ?”
„Die kan ik u niet bezorgen, mijnheer. Zeven jaar diende
ik bij een dame. Ze is nu dood. Daardoor ben ik buiten betrekking,
en heb ik ook geen getuigschriften.”
Johan Staringh voelde de hoop in zijn hart herleven. Nog
zou hij bij zijn vrouw zijn reputatie handhaven. Terloops
vroeg hij: „En het loon ?”
„Drie honderd vijf en twintig gulden in het jaar.”
Hij wist ’t vooruit. Een zeker voorgevoel had hem doen
weten dat hij gedoemd was niet te slagen. Driehonderd vijf
en twintig gulden ! Zijn vrouw had nooit meer dan honderd
vijf en zeventig betaald. Hij zou er nooit ’t eind van hooren.
En toch, wat waren eigenlijk een ongelukkige / 175 voor
huiselijke rust en comfort ? Wat was ƒ 175 voor den triomf
dien hij met zijn succes behalen zoue? Hij nam ineens een
besluit.
„Je kunt vanavond bij mevrouw komen spreken. Wat
het loon aangaat, dat zullen we samen bedisselen, meisje !
Als mijn vrouw naar je condities vraagt, kun je zeggen dat
je ƒ 175 hebben moet. Ik zal je maandelijks vijftien gulden
erbij geven; mijn eenige voorwaarde is dat je het aan niemand
zegt, vooral niet aan mevrouw.”
„Daar kunt u van op aan,” zei Sientje.
Het onderhoud met mevrouw Staringh was bevredigend.
Ze was even ingenomen met Sientje als haar man. Eindelijk
vroeg ze: „En het loon ?”
„Ik moet minstens driehonderd gulden hebben,” zeiSientje.
Mevrouw Staringh sloeg haar handen ineen. „Ik heb nooit
meer dan f 175 betaald ; heeft mijnheer je dat niet gezegd ?”
„Ja, maar ik dacht dat ’t geen kwaad kon u zelf te spreken.”
Mevrouw Staringh was niet te vermurwen. „Ik zal voor
jou een uitzondering maken, Sientje, en je tweehonderd
twintig geven — ”
„Ik zei driehonderd, mevrouw.”
„Goed dan, ik zal ’t driehonderd maken. Maar onthoud dit:
mijnheer is iemand van strenge principes wat zuinigheid
betreft. Hij is gewend dat ik / 175 betaal. Het zou hem hinderen
als hij hoorde dat ik meer gaf.”
„Dat zou ’t zeker,” zei de onschuldige Sientje.
„Ik mag mijnheer niet boos maken. Het heet dus dat je
/ 175 gulden krijgt. Begrepen ? Het overige is iets tusschen
ons. Beloof je me er niets van aan mijnheer te zeggen ?”
„Ik beloof het,” zei Sientje vol vuur.
Sientje bleek een uitstekende meid te zijn. Ze kookte zoo
goed en smakelijk dat, toen Johan hoorde van de moeilijkheden
met dienstboden die zijn vriend Van Heuven. had, hij
direct hem en zijn jonge vrouw te eten vroeg. „Ze hebben
in drie maanden vier meiden gehad,” verontschuldigde hij
zich bij zijn vrouw. „Het is werkelijk een weldaad ze een
smakelijk, flink maal aan te bieden. Ze komen Woensdag.
De ‘Kantwerkschool te ’s-Gravemoer.
De les onder leiding van mejuffrouw Waalberg,
Laat Sientje geheel vrij. Ik ben overtuigd dat je de jaloezie
van mevrouw Van Heuven zult opwekken.”
Op den afgesproken avond kwamen de Van Heuvens. „Wat
een' beeldig versierde tafel,” riep mevrouw Van Heuven
verrukt uit. „Heeft uw meid dat gedaan? Wat een juweel
moet ze zijn. O— ”
Sientje stond op den drempel. Zoodra ze mevrouw Van
Heuven zag, trok ze zich haastig terug en weigerde beslist
dien avond binnen te komen. Het diner — dat uitmuntend
was — moest opgediend worden door de meid die in
allerijl van een buurvrouw geleend was.
„Ik begrijp Sientje’s gedrag niet. Ken jij haar, Mary?”
De ‘Kantwerkschool te ’s-Csravemoer,
Hucke maakt voor moeders verjaardag een mooie nieuwe kap.
„Of ik haar ken ? Dat geloof ik ! Ze is jaren bij mijn tante
geweest. Ze is een heel geschikte meid, volkomen voor haar
taak berekend. Mijn tante zei dikwijls dat ze niet wist hoe
ze het zonder haar stellen zou .... Ze bleef tot tante stierf.
Ze heeft een groote fout — waarvan ze zeker wel genezen
zal zijn — Sientje is inhalig — vreeselijk zelfs. Ze is het meest
inhalige mensch, dat ik ken. Jaren lang had mijn tante haar
/ 175 gulden betaald. Na tante’s dood ontdekten we dat mijn
oom haar in stilte evenveel gaf. Dat eischte ze, wilde men
verder van haar goede diensten genieten.”
„Stil,” zei mevrouw Staringh.
„Stil toch, stil,” zei mijnheer Staringh. Mevrouw was
vuurrood geworden. Ze durfde niet naar haar man kijken ;
voor ’t eerst sedert ze getrouwd waren had ze hem iets verzwegen.
Had ze naar hem gekeken, dan zou ze gezien hebben
dat hij evenals zij, strak naar het plafond keek met een aandacht
iets veel mooiers waard. Hij vreesde ieder oogenblik
dat men er achter zou komen. Van één ding was hij zeker,
Sientje moest weg. Juweel of geen juweel, het was hoog noodig
dat ze onmiddellijk heenging. Zijn vrouw moest haar direct
wegzenden.
Kort na het vertrek van hun gasten bracht hij kalmpjes
het gesprek op dit onderwerp. „Carolien,” zei hij, „er is iets
geheimzinnigs met Sientje dat mij niet bevalt. Haar gedrag
vanavond was in hooge mate ongepast. Dat kan ik niet onopgemerkt
voorbij laten gaan; ze is niet geschikt langer in
onzen dienst te blijven.”
„Niet na wat we vanavond gehoord hebben,” antwoordde
zijn vrouw levendig. „Je moethaar dadelijk morgen den dienst
opzeggen.”
„Ik, mijn beste Carolien ? Neen, niet ik, jij moet haar den
dienst opzeggen.”
„Neen, Johan,” stotterde ze, „jij hebt haar gehuurd, jij
moet haar ook wegzenden.”
„Ik zie niet in waarom ik dat doen moet, Carolien. Het feit
dat ik mij eens met keukenaangelegenheden heb ingelaten is
nog geen reden om mij verder met je huishouden te bemoeien.
Ze is nu zeven weken bij ons ; betaal haar voor twee maanden
erbij inplaats van de gebruikelijke zes weken. Je hebt mijn
volle toestemming.”
„Johan,” zei Carolien met overtuiging. „Je bent laf. Als
ik een socialiste was zou ik iederen dag probeeren je vierhonderd
werklui te doen staken.”
Daarna stapten ze van dat onderwerp af. Den volgenden
morgen klaagde mevrouw Staringh over hoofdpijn en ontbeet
ze op haar kamer. Dien avond onder ’t eten zei Staringh:
„Carolien, als uitzondering ben ik op een eens genomen
besluit teruggekomen. Toen ik vanmorgen Sientje den dienst
opzei, was ze zóó woedend, ging ze zóó te keer, dreigde ons
aan te klagen, dat ik niets anders doen kon. Ik wist dat dit
alles hoogst onaangenaam voor jou zijn zou. Om van haar
af te komen gaf ik haar twee maanden loon en nog 25 gulden
extra. En dat is de laatste maal dat ik me met jouw departement
bemoei.”
„Je gaf haar nog 25 gulden extra ?” riep mevrouw Staringh
uit. „En ik dacht dat ik volgens je wensch handelde toen
ik haar vanmiddag den dienst opzei en haar ook 25 gulden
gaf!” — Nooit kwam het echtpaar achter de volle waarheid.
Emmy van Arteveldt.
|