Panorama

Nummer	1916, nr. 40, 18 mei 1916
Blad	02
Tekst	PANORAMA 10 Bericht aan onze Abonné s. L4et is een bekend spreekwoord dat men, 1 1 wanneer het getij begint te verloopen, de bakens dient te verzetten» Toen dan ook, in Augustus 1914, de gebeurtenissen op internationaal gebied elkander met een verbazende snelheid opvolgden, zóó, dat een éénmaal per week verschijnend tijdschrift deze onmogelijk op den voet kon volgen — hetgeen toch onze voornaamste taak is en blijft — hebben wij niet geaarzeld en besloten we om, in afwijking van ons program, inplaats van één-, tweemaal per week te gaan verschijnen. Hoezeer wij daarmede in den geest van onze lezers gehandeld hebben, bleek ten duidelijkste uit het reusachtig toenemend aantal abonné’s. Thans hebben zich de omstandigheden echter dermate gewijzigd, dat men waarlijk wéér zou kunnen spreken van een getij, dat begint te verloopen. Er is geen sprake meer van ,,snelheid” bij hetgeen op politiek en militair gebied voorvalt; het leven heeft zich, niet alleen in de neutrale landen, maar zelfs ook in de niet-bezette gedeelten der oorlogvoerende rijken, merkwaardig goed aan den toestand aangepast. Daarom is het thans ook voor ons tijd geworden, om de bakens wéér te verzetten, en terug te keeren tot ons oorspronkelijk program van éénmaal per week verschijnen. Dit wil echter geenszins beduiden, dat wij daardoor ons devies „steeds in a 11 e s v o o raan” uit het oog zouden verliezen. Integendeel! Ons tijdschrift zal zijn eenmaal stormenderhand veroverde plaats aan de spits der Nederlandsche geïllustreerde bladen, op waardige wijze blijven innemen, zoowel wat „actualiteit” als „uitvoering” betreft. De uitvoering zal er zelfs zooveel te fraaier door worden, want zooals te begrijpen is, kon er door de snelheid, waarmede ons blad zoowel door de redactie als door de technici, moest worden gereed gemaakt, niet die zorg aan worden besteed, die wij er gaarne aan besteed zouden hebben. Dit kan thans anders worden. Bovendien zal elk nummer, nu wij zooveel meer ruimte ter beschikking hebben, wederom ,,elck wat wils” bevatten. Om daartoe te geraken, hebben wij reeds verscheidene medewerkers aangezocht en liggen reeds verschillende ontwerpen voor nieuwe rubrieken gereed. Zoo zal dus ons tijdschrift, te beginnen met het eerstvolgend nummer, dat inplaats van Maandag,Woensdag24 Mei verschijnt wederom in zijn oorspronkelijke gedaante de wereld ingaan. Dat het Uw aller vriend en welkome gast zal blijven! HetGoudspook ke roman 'ieterle Oorspronkelijk van G. Dii (6) (Vervolg). LAe auto snelde over de wegen; in de bochten wierpen de lantaarns hun vèr-uitstralend licht tegen de heu- \ veis of over de weilanden; het vee vluchtte verschrikt in de duisternis weg. De mist was opgetrokken en de nachthemel was met sterren bezaaid ; een dofrossige plek, ver in het Westen, wees Londen aan. Bij de dorpen verminderde de auto zijn snelheid, maar zoodra ze weer buiten waren, werkte de motor met de hoogste capaciteit. Lecoque boog naar Bonboirie en schreeuwde zoo hard mogelijk om zich boven het lawaai verstaanbaar te maken : Tentoonstellling Rient van Santen. „Daar zijn de lichten van Dover . . . Vive la France.” Bonboirie schoof zenuwachtig heen en weer en lachte heel benauwd. Ze reden door de straten van Dover. Alles was in rust, want het was diep in den nacht ; een oogenblik later gingen ze langs een vaart, daarna zwenkte de auto en hield stil. Ze stapten uit en voor hen stond Bleriot, die Lecoque groette en zich lachend tot Bonboirie wendde met de woorden ,,U schijnt leelijk tegen het tochtje op te zien. Stappen jelui maar gauw in en blijf stil zitten.” „Vooruit,” riep de detective, die naar de machine liep en zijn plaats innam. De goudsmid werd door een paar helpers meer dood dan levend op zijn plaats getild en extra vastgesnoerd. Bleriot zette de propeller aan, het vliegtuig trilde en kraakte, en de hevige luchtverplaatsing ontnam beiden bijna den adem. De aviateur klom in den stuurstoel, gaf nog een paar wenken aan de helpers, die de reusachtige, gonzende libel met groote inspanning aan haarstaart vasthielden en riep toen „los”. Hevig schommelend, terwijl Bonboirie een kreet van angst gaf, ging het de lucht in. Als een reusachtige vogel sneed de aëroplane door de nachtlucht, gierend, stampend en suizend. Heel diep beneden hen lag de zwarte zee, met zijn sneeuwwitte golfkoppen. Soms gaf de motor zoo'n knal, dat het was alsof er ettelijke kanonnen tegelijk werden afgeschoten. Plotseling daalde Bleriot tot een meter of vijf boven de oppervlakte van de zee, om onmiddellijk daarna weer op te stijgen. Even later kwamen de lichten van de Fransche kust in het gezicht, doch bijna op hetzelfde oogenblik waren ze boven Frankrijk, zoo snel ging het. Kort daarna zagen zij een groote licht-wolk aan den nachthemel en Bleriot schreeuwde: „Parijs”. Nog een paar minuten, de aviateur verminderde de snelheid en met den kop omlaag, daalde de machine in een spiraal, om bij een groot vuur, dat op een stuk land brandde, neer te komen. Met een schok kwamen de wielen op den grond, de machine stoof nog een eind vooruit en stond daarna stil. Een stuk of zes mannen kwamen uit een hangar toesnellen en hielpen de twee passagiers uitstijgen. Lecoque complimenteerde Bleriot voor zijn prestatie en Bonboirie, die nu weer geheel op zijn gemak was, vertelde dat hij den tocht heerlijk had gevonden en het hem speet dat het niet langer geduurd had. De detective en Bleriot keken hem met een spottenden blik aan. De mannen demonteer den de machine. Bleriot stond met zijn passagiers, die op een auto wachtten die hen naar Parijs zou brengen nog wat te praten, toen zij plotseling in de stilte het gezoem van een vliegmachine hoorden, die snel naderde. De lucht was donker en het was onmogelijk iets te onderscheiden, maar aan het gesnor was duidelijk te hooren, dat de vliegmachine vlak boven het veld manoeuvreerde. De mannen keken elkaar verwonderd aan. Plotselingwerd in de lucht de silhouet van een groote machine zichtbaar, die snel daalde. Toen de aëroplane een vijf en twintig meter boven het veld was, werd er iets uitgeworpen, dat met een harden plof op den grond viel. Onmiddellijk De tenorzanger Rient van Santen, die de schrijver is van een Hollandsch en een Fransch boek welke het lezen ten zeerste waard zijn, heeft bij Boussod, Valadon & Cie. in Den Haag een reeks schilderijen en teekeningen, herinneringen uit Indië, tentoongesteld. Zijn werk getuigt van een persoonlijke opvatting: Indië is voor hem vooral het land van waringins en breedstammige boomen, van vulcanen en hel-blauwe of wonderlijk gekleurde luchten. Hij vermijdt bijna geheel de palmen en de huisjes-met-poppetjes, waarvan de banale visie zich aan menig ander schilder ’t eerst schijnt opgedrongen te hebben. Wie Indië kennen, zullen deze interessante tentoonstelling met genoegen bezichtigen. — Op deze pagina reproduceeren wij een tweetal van zijn werken.
PDF

Nummer	1916, nr. 40, 18 mei 1916
Blad	03
Tekst	11 PANORAMA daarna schoot het vliegtuig weer de hoogte in en verdween snel in den donkeren nachthemel. Zachter en zachter werd het gesnor, naarmate de machine zich verwijderde. De mannen zochten op het veld en vonden een haar goud, waaraan een briefje gebonden was, waarop geschreven was : „Lecoque, „Wees voorzichtig, drijf je spel niet te ver. Een laatste waarschuwing van Sanspays.” * * Lecoque en Bonboirie hadden beiden in de gevangenis hun nachtrust genoten, en het eerste onderhoud met Baron Croix de Chapelle had reeds denzelfden morgen om zeven uur plaats. Lecoque vertelde eerst het avontuur van Bonboirie en daarna van de vondst der gouden staaf met het briefje. Gedurende den geheelen vliegtocht was Lecoque bang geweest, dat de rechter-commissaris de dupe was geworden van een truc van Sanspays, doch toen de baar goud op het veld werd geworpen was hij gerust. Daaruit bleek, dat Sanspays werkelijk op weg was naar Parijs. „We moeten hem wel weer arresteeren !” zeide de rechter-commissaris, „maar liever deed ik het niet!” „Ik denk er precies zoo over, Croix/’ antwoordde Lecoque. „Hij zou bekennen, heeft hij beweerd?” „Ja . . . dat zou hij, en hij doet het ook, want ondanks alles is hij een volmaakt gentleman. Dat heeft hij bewezen met de wijze waarop hij Bonboirie heeft behandeld. Een misdadiger had hem in de Theems geworpen . . . !” „Enfin . . . Frankrijk heeft de eer het goud-mysterie te onthullen........ Of verricht daarmede een noodlottige daad !” „Kom, kom Lecoque . . Zeg, ik heb alle goudsmeden met wie hij zaken heeft gedaan, en ook de voornaamste bankdirecteuren, die goedkoope goudzendingen hebben ontvangen, om neSen fraaie Sierheester. Een van de fraaiste en dankbaarste, overal gaarne geziene Sierheesters is wei de Sierpruim Prunus triioba, die ais sierstruik voor onze tuinen en parken niet genoeg kan worden aanbevolen en die dan ook algemeen en overal wordt aangekweekt. Heel vroeg in het voorjaar bloeit hij reeds met kleine op roosjes gelijkende gevulde rose-roode bloesems. In strenge winters is het raadzaam den wortelhals" met een laagje droo-g'blad te omgeven. Zijn bijzonder fraaie gevulde bloesems, die zich reeds in de maand April openen, even vóór of tegelijk met de bladeren, zitten afzonderlijk of paarsgewijze aan korte steeltjes en zijn verspreid over de geheele lengte der voorjarige scheuten, die daarom niet vóór het einde van den bloei gesnoeid mogen worden. Als struik wordt de Prunus triioba tot 2 Meter hoog. {foto Tepe). later vertellen.” De beambten fantaseerden nu de rest er zelf bij. Klokslag tien uur kwam Sanspays binnen, als altijd sjofel gekleed, met een vuil gezicht en naar olie en benzine riekend. Kalm stapte hij naar een der loketten en gaf het regu af waarop hij de fr. 4.000.000 zou ontvangen, gedeeltelijk in chèques en gedeeltelijk in papier geld. De kassier liet hem een papier teekenen alvorens het geld uit te betalen. Toen Sanspays had geteekend en het papier wilde teruggeven klapte Lecoque in zijn handen. Tot groote consternatie van het publiek werd Sanspays door vier mannen overvallen en geboeid weggevoerd naar een auto, die buiten het gebouw stond te wachten. Een ieder snelde naar den uitgang om naar den arrestant te kijken. Lecoque nam ondertusschen het geteekende papier in ontvangst en ging zich in het hokje van den echten portier verkleeden. Men sprak van wissels met valsche handteekening, van oplichterij en van diefstal . . het „on dit” wist zelfs de meest positieve oorzaak, die tot de arrestatie geleid had. Het bureau van den rechter-commissaris was vol menschen. Men vond er de onberispelijk gekleede bankiers; halve heeren, die proleetachtig deden, door de ongekende weelde, waarin zij door Sanspays geraakt waren; werklieden en kleine goudsmidsbaasjes. Bonboirie zat geheel apart en keek trotsch om zich heen. Croix zat achter zijn schrijftafel en nam de namen op van de aanwezigen, terwijl Lecoque onbeweeglijk in een fauteuil zat, het hoofd in zijn handen gesteund en met zijn donkere, diepe oogen voor zich uitstarend. Toen Sanspays werd binnengebracht steeg een dof gemompel op. De arrestant keek de menigte aan en glimlachte toen even, en zich omkeerende riep hij Bonboirie toe: „Je hebt de boodschap van Raja Mullah zeker niet goed overgebracht, en onze vriend Lecoque heeft m’n waarschuwing blijkbaar in den wind geslagen.... (Wordt vervolgd.) Viooltjes Deze algemeen bekende plantjes, waarvan een groot aantal soorten en verscheidenheden voorkomen, behooren tot de natuurlijke familie der Vioolachtigen. De kelk bestaat uit vijf ongelijkvormige blaadjes die ieder naar onderen van een bladachtig aanhangsel voorzien zijn. Van de vijf bloembladen zijn er meestal twee naar boven, twee meer zijdelings en één naar onderen gericht. Laatstgenoemde is het grootste en loopt in een spoor uit. In onze flora komen verscheidene soorten in het wild voor. Het is een dankbaar plantje, dat met zijn zachte kleuren een lust voor de oogen is en weinig verzorging behoeft. gen uur hier ontboden ........ Jij gaat als portier van de Credit Lyonnais in de vestibule rondloopen terwijl vierrechercheurs zich in de hal zullen schuilhouden, en wachten totdat jij in je handen klapt. Dit is voor hen het teeken, dat zij hem moeten inrekenen. Bonboirie blijft hier, totdat Sanspays veilig opgesloten is en dan kan hij weer gaan...” „Prachtig . . . ik ga naar de bank om mij te . verkleeden en een beetje aan het loopen in de hal te wennen.... Adieu.” „Bon succes..” De beambten van de bank keken verrast op, toen zij ’s morgens een vreemde portier in de hal zagen loopen en wilden den ouden portier uithooren. Maar deze had van zijn directie instructiesgekregen, nietste zeggen van hetgeen hij wist, en antwoordde niets dan: „Een lamme boel hier; zal het u wel eens Geforceerde Sneeuwbal. De fraaie sneeuwbal (Viburnum opulus var. Sterile) is een afstammeling van den Wilden Sneeuwbal of Geldersche Roos, (Viburnum opulus). Ze wordt in de meeste tuinen en parken aangetroffen en is een verbastering van den Wilden Sneeuwbal met onvruchtbare bloesems en fraaie ronde bloemschermen. Zij is een van de méést beminde sierstruiken in onze tuinen, die in struikvorm als kroonboompje in elke kweekerij verkrijgbaar is. In den bloeitijd, in Mei, wanneer hij behangen is met de aanvankelijk groen-gele. later zuiver witte bloesemballen, die van alle takken naar beneden hangen, levert hij een verrukkelijk gezicht op. Kroonboompjes zijn vooral mooi, wanneer ze afzonderlijk geplant worden. Hij kan tot 5 Meter hoog worden. (foto Tepe.) 40 (46b)
PDF

Nummer	1916, nr. 40, 18 mei 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 12 Hun Leugen :: door :: Cissy van Marxveldt TENTOONSTELLING VAN DE WERKEN VAN BELGISCHE KUNSTSCHILDERS. De plechtige opening op 8 Mei 1.1. te Amsterdam der tentoonstelling van de werken der Belgische kunstschilders Gustaaf Desmet en Fritz van den Berghe, Prof. aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten te Gent. Verscheidene autoriteiten woonden de opening bij. (foto D. v. Kreveld.) 7e was alleen naar het concert gegaan, waar een jonge zangeres voor het eerst zou optreden. Ze zat op een der gereserveerde plaatsen, nog vreemd in de stad, waar ze pas eenige weken woonde. Veel blikken gingen tersluiks naar haar jonge, slanke gestalte in het elegante, bleek-rose avondtoilet, en naar haar fijn, donkerblond kopje met de trotsche, bruine oogen. Ze voelde dat ze de aandacht trok, haar verschijning was te chic voor het provinciestadje, haar houding te gedistingeerd, te koel-onverschillig. Maar alsof ze zich niets bewust was van de sensatie, die ze verwekte, speelden haar handen achteloos met het programma. Voelde ze echter een blik tè hinderlijk op haar rusten, dan keek ze even hautain om zich heen ;...........en toen zag ze hem, dien ze in zes jaar niet weergezien had. Hij zat iets terzijde van haar in dezelfde rij. Eén moment, één ondeelbaar-kort moment, keken haar oogen met den trotschen blik vlak in de zijne. Toen verzachtte haar blik zich, en terwijl hij boog, neigde ze licht-bevallig even haar kopje. Maar ze voelde hoe warm het bloed haar naar de wangen steeg, en ze boog zich over haar programma, om hem niet te laten merken, hoe ze nu, na zes lange jaren, nog kleurde onder zijn blik. Terug gingen haar gedachten naar den tijd toen ze elkaar voor het eerst ontmoet hadden ; zij was negentien, en hij vierentwintig. Dat was al bijna zeven jaar geleden. Ze tennisten samen, roeiden, fietsten, flirtten een beetje, en waren gelukkig, zoo héél, héél gelukkig. Ze wist nog hoe ze den geheelen dag zong, omdat ze haar geluk haast niet op kon ; ze wist nog hoe ze vaak de dolste dingen zei en deed, omdat het jonge leven zoo vurig in haar bruiste. O, die tijd, die heerlijke, goddelijke tijd, die voor altijd voorbij was......... Een half jaar na hun kennismaking was hij voor zaken buitenslands gegaan, en dat was het einde geweest van hun idylle. Ze had hem nooit meer teruggezien, noch iets van hem gehoord. Heel veel tranen had ze om hem gehuild, ’s avonds alleen op haar kamer, maar nooit had ze iemand verteld, wat hij in haar jonge leven beteekend had. Daar was ze toch te trotsch voor geweest. Twee jaren daarna was ze getrouwd......... En nu zag ze hem terug, die haar herinnerde aan haar heerlijke jeugd 1 Ze had hem direct herkend, hij was flinker en bruiner geworden, maar zijn blonde haar had nog denzelfden matgouden glans, en zijn oogen blikten nog even frank en vrij, en zijn mond lachte bij het herkennen van haar nog op dezelfde innemende manier. En toch was het zes jaar geleden, sedert ze elkaar het laatst gezien hadden. De zangeres zong zéér verdienstelijk, oogstte véél applaus en zij klapte ook zacht, met gracieus gebaar, haar wit-geglaceerde handen. NATIONALE ZEILWEDSTRIJDEN. Zondag 14 Mei werd door de Watersportvereeniging Loosdrecht op de Loosdrechtsche plassen de eerste nationale zeilwedstrijden gehouden, waaraan meer dan 40 inschrijvers deelnamen. Onze kiek geeft een overzicht van den wedstrijd voor ronde en platboomjachten. (F.R5.) Zij klapte om zich een houding te geven, want ze hoorde niet de reine, geschoolde stem die zong .... In de pauze, terwijl ze het nog niet met zichzelf eens was, of ze zou blijven zitten of niet, kwam hij naar haar toe. Ze had het verwacht, zag zijn lange gestalte dichterbij komen, en ze keek naar hem, kéék, kéék, alsof ze nooit haar blikken weer af zou wenden. En toen stonden ze tegenover elkaar. Hij stak zijn hand uit, spontaan : „Lous.” — „Harry,” zei ze. — Hij ging zitten op den stoel naast den hare. Ze vervielen in den banalen conversatie-toon; ze had zich hersteld, wilde kalm zijn. ,,Toevallig, dat we elkaar hier treffen hè ?” ,,Ja,” zei ze, hem vast aankijkend. „’tIs lang geleden, dat we elkaar het laatst gezien hebben.” „Ja.” „Woon je hier ?” Ze knikte : „Nog maar heel kort. Pas een paar weken.” En dan met een plotseling genoegen, om hem dat te kunnen zeggen : „Ik ben getrouwd.” Hij streek over zijn haar : „Zoo, ja, dat wist ik niet. Ik ook, ik ben ook getrouwd.” Had ze ooit kunnen denken, dat dat weten haar nog zoo’n pijn zou doen. „En ben je hier zoo alleen ?” vroeg hij, iets verwonderd. „Ja, mijn man houdt niet van muziek. En ik ben er dól op. Dus moet ik hier wel alleen van profiteeren.” „Mijn vrouw is met onze kleine meid uit logeeren, daarom ben ik hier ook zoo op m’n eentje,” ' helderde hij op. Ze keek recht voor zich uit, terwijl ze kalm zei: „Zoo.”—Wat klonk het lief-teeder, „onze kleine meid.” — Ze had wel op willen staan, ze had dolgraag weg willen loopen, maar ze moest blijven zitten, met een luisterend lachje op haar gezicht. Wat zou hij haar nog meer voor wreede, wreede dingen te vertellen hebben. Maar hij gaf op eens het gesprek een andere wending: „Zeg Lous, weet je nog wel, hoe schitterend wij die tennis-match eens gewonnen hebben?” — „Ja,” zei ze, verlucht, dat ze even zich verplaatsen kon in het blijde verleden, en met hem. Haar oogen lachten blij op, en hij vond haar zoo mooi, zoo hèèl mooi in haar gracieuse avondtoiletje. Hij zag haar opeens weer voor zich, zooals ze jaren geleden was, overmoedig, jolig, coquet. Ze scheen koeler geworden te zijn, meer geposeerd, maar ze bezat nog dezelfde charme van vroeger. Hoe had hij haar zoo gauw kunnen vergeten in het drukke, mondaine gedoe van zijn buitenlandsche reizen ? Hij moest aldoor denken, terwijl hij met haar sprak en oude herinneringen ophaalde, dat hij eigenlijk nérgens zoo’n meisje, zoo’n vrouw ontmoet had, als Lous. Hoe had hij haar kunnen vergeten ? ! Hij was een lichtzinnige, jonge dwaas geweest......... En zoo spraken die twee menschen met elkaar, elk onbewust van wat de ander dacht. DE CRICKET-WEDSTRIJD TE ’S-GRAVEN HAGE. Te ’s-Gravenhage had Zondag j.1. een ontmoeting plaats tusschen een elftal van te ’s-Gravenhage geïnterneerde Engelsche officieren en een sterke ploeg van de ’s-Gravenhaagsche Cricketclub. De foto links geeft de Engelsche geïnterneerde officieren. V.l.n.r.: Captain Pritchard; sub.-lieut. Williamson; Lieut. Groves; Lieut. Murray; Major Fletcher; Commander Beadle; Lieut. Hammick; sub.-lieut. Chanter; Lieut. Commander Moncrieffe; Lieut. Joubert de la Ferte. Foto rechts: De ploeg van de ’s-Gravenhaagsche Cricket-club. (foto’s „Rembrandt”.)
PDF

Nummer	1916, nr. 40, 18 mei 1916
Blad	05
Tekst	13 PANORAMA ST.-SERVA AS-PROCESSI E. Een gedeelte uit den stoet van de groote St.-Servaas-processie, die Zondag j.1. te Maastricht gehouden werd en die wegens het samenvallen met de Zevenjaarlijksche Heiligdomsvaart een bijzonderen luister vertoonde, (foto's ,.Holland"J De oude intimiteit kwam beangstigend-vlug weer tusschen hen. Het was zóó gewoon elkaar bij den naam te noemen, het was zóó verleidelijkheerlijk ....... De pauze liep ten einde; met veel geschuifel van voeten kwamen de menschen hun plaatsen weer innemen. „Hoe ga je naar huis?” vroeg hij. ,,Het rijtuighaaltme,” zei ze, iets-afwerend. „Mag ik je dan naar je rijtuig brengen, ja ?” „Goed.” — Toen ging hij terug naar zijn eigen plaats. Lous dwong zich tot luisteren. Ze wilden de woorden „mijn kleine meid” niet meer hooren. En dat programmawas ook zoo ontzettend sentimenteel. Waarom werd er geen degelijker muziek gezongen ? — En toch, toen de zangeres een roerend, oud-Fransch liedje zong, van „deux amants,” die na jaren wachten, eindelijk het geluk kregen, toen drupEÊRSTE-STEENLEGGING ST. MATHIASPATRON AAT. In tegenwoordigheid van den Commissaris in Limburg. Jhr. mr. Ruys de Beerenbrouck en den burgemeester van Maastricht, mr. Van Oppen, werd door mgr. j. E. H. Menten, Huisprelaat van Z. H. den Paus, de eerste steen gelegd voor het nieuwe jongenspatronaat der St.-Mathias-Parochie te Maastricht. ten twee tranen langzaam neer op het programma, dat ze verfrommelde in haar handen. Ze streek haastig met haar geparfumeerd kanten zakdoekje over heur gezicht, deed, alsof ze den geur ervan opsnoof, en zette zich dan rechter, koel starend naar het podium, terwijl ze niets zag. Ze zuchtte hèèl even van verlichting, toen het laatste nummer gezongen was, stond direct op, slanke, opvallende verschijning. — Hij kwam al naar haar toe. „Waar is je mantel?” — „In de vestiaire.” Ze bleven samen wachten tot de zaal bijna leeg was. — „Hoe vond je het ?” vroeg hij. — „O, heel aardig. ” — Ze voelde hoe hij aldoor naar haar keek, maar ze wilde zijn blik niet ontmoeten, becritiseerde opeens geestigspottend een damestoiletje, dat ze zag. — „Ja, maar zooals jij je kleedt, zijn ze het hier niet gewend,” zei hij. 12^2-JARIG JUBILEUM CENTRALE PATRONAATS-COMMISSi E. Te Arnhem werd in Musis Sacrum het 121/2-jarig jubileum gevierd van de Centrale Patronaats-Commissie en van de R.K. Meisjespatronaten. Een fancy-fair, die uitstekend slaagde en een interessante tentoonstelling van werkstukken der leerlingen, verhoogden de aantrekkelijkheid van het feest. — Onze foto vertoont een groep van damesverkoopsters op de fancy-fair. (V.F.B.} ENCYCLIEK-FEEST. Ter gelegenheid van het feit, dat het 15 Mei LI. 25 jaar geleden was dat Z. H. Paus Leo XIII de Encycliek „Rerum Novarum” uitvaardigde, is er Zondag te Warmond een Encycliekmeeting gehouden, uitgaande van de afdeeling Leiden en Omstreken van den Nederl. Roomsch-Katholieken Volksbond. Hierboven een gedeelte van den optocht bij het vertrek uit Leiden. {foto Joh. Geijtenbeek.} DE BELANGSTELLING VAN H.M. DE KONINGIN EN Z.K.H. PRINS HENDRIK VOOR DE ’ S-GR A V E N H A A GSC H E WINKELWEEK. In aansluiting met de foto’s in ons vorig nummer, geven wij hierboven nog een foto van H. M. en Z. K. H. bij het verlaten van den winkel van de firma Schröder aan de Groenmarkt, waaraan Zij een bezoek gebracht hebben. {foto „Rembrand?'.}
PDF

Nummer	1916, nr. 40, 18 mei 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 14 SPEELTUIN GEOPEND. Onder groot feestvertoon werd Zaterdagmiddag de speeltuin der vereeniging District V aan het Henrick de Keyserplein te Amsterdam geopend. Onze foto geeft een gedeelte van den symbolischen optocht, waarin drie praalwagens reden en waaraan een drietal orkesten o.a. een der politie, deelnamen. (foto „Holland”.) EEN VIJFJARIG JUBILEUM. Verleden week was het vijf jaar geleden, dat de Amsterdamsche Droogdok-Maatschappij het „Juliana-dok” in gebruik genomen heeft. Deze foto geeft het dok, met op den achtergrond het s.s. „Colombia”, dat ter reparatie erin is opgenomen. (foto „Holland”.) „Zoo leelijk ?” vroeg ze tegen haar zin uitdagend. — „Dat weet je wel beter,” kwam zijn stem gretig, „zoo chic, zoo elegant, zoo . . . — „Ja, ja, ’t is al goed,” lachte ze, terwijl ze had kunnen huilen. In de vestiaire hielp hij haar in heur zijden avondmantel, omzoomd met wit bont. Hij bedacht, hoe schilderachtig haar donkere kopje uitkwam tegen het wit, en hij vond het ontzettend, dat ze daar aanstonds weg zou gaan in haar rijtuig, dat ze zou gaan naar haar man, terwijl hij alleen zou zijn in zijn donker, ongezellig huis. Terwijl ze liepen door de lange gangen naar de vestibule, bedacht hij wat hij nog zeggen zou. Hij moest nog iets zeggen tegen haar, hij wist niet wat, maar hij kon haar zóó niet laten Mr. m. j. duparc. j. karsen. Tot Chef van de afdeeling Kunsten en Wetenschappen aan het departement van Binnenlandsche Zaken is benoemd Mr. M. J. DUPARC. — Den 14en Mei was het 50 jaar geleden, dat de heer J. KARSEN in dienst trad bij de firma te Winkel en Oomes te Amsterdam. gaan. En opeens vroeg hij : „Lous, ben je gelukkig ?” — Nu me goedhouden — schoot het door haar heen, en terwijl haar oogen hem vol, hélder aankeken, zei ze : „Ja, héél gelukkig.” Er kwam een groote moeheid over hem, een doffe radeloosheid. Hij opende het portier van haar rijtuig, dat al stond te wachten. Ze stapte in, zakte neer in de weeke kussens, stak haar handje naar hem uit, dat hij knelde in de zijne. — Dan plots vroeg ze : „En jij, ben jij gelukkig, Harry ?” Kalm als haar stem geklonken had, klonk de zijne : „Zeker Lous, bijzonder gelukkig zelfs.” Toen rolde haar rijtuig weg. WAT DE EENE MENSCH IN DEN ----- -ANDEREN ZIET——~..... :: PIERRE LILS :: L-ïet gebeurde in een gezelschap vroolijke lieden . . . * 1 Bijna twee uur had men gedanst; de violen hadden, door MINISTER CORT VAN DER LINDEN, die den 14en dezer zijn 70-jarigen leeftijd bereikte, gekiekt door onzen fotograaf vóór het bekende torentje. piano en cello begeleid, schier onafgebroken slepende walsen en lustige two-steps en marschen gespeeld. Toen stelde een jonge man voor, een oogenblik uit te rusten en een gezelschapsspelletje te doen. „Ik wil u wat voorstellen,” zei hij, toen het gelach en gepraat rondom hem had opgehouden. „Iedere dame schrijft op een stukje papier, wat zij voor de hoofdeigenschap van den man houdt, en omgekeerd. Het mogen geen geestige opmerkingen of zooiets wezen, maar ieder schrijft eenvoudig, welke karaktereigenschap hij meent, dat in den anderen domineert. Als we het allen hebben opgeschreven, zullen we den uitslag doen voorlezen.” P. NOLTING. P. EMMENS. Op 25 Mei a.s. hoopt de heer P. NOLTING den dag te herdenken, waarop hij vóór 25 jaar tot lid van den Amsterdamschen gemeenteraad gekozen werd. Er heeft zich een commissie gevormd, teneinde dezen dag feestelijk te herdenken. — In de volgende week zal het 25 jaar geleden zijn, dat de heer EMMENS in dienst trad als bode van het Ministerie van Buitenlandsche Zaken. De meisjes protesteerden. „Maar dat gaat toch niet,” meenden zij. „Waarom niet?” vroeg de jonge man, die het spel had voorgesteld. „Niemand weet toch, wie het geschreven heeft?” „Maar hoe zal men dan weten, of de eigenschap op een dame of een heer betrekking heeft?” merkte er een op. „Dat is toch eenvoudig genoeg !” riep een ander. „Wel ja, we geven den dames gelinieerd, en den heeren ongelinieerd papier 1” Toen zwegen allen. De jonge man begon de briefjes uit te deelen. Een poosje hoorde men niets dan het knisteren der papiertjes. De heeren keken ernstig en strak voor zich uit, terwijl zij bedachten welke hoedanigheid de meest WANDELEN. Met toestemming van de Nederlandsche Athletiek Unie is Zondag j.l. door de Haagsche Sportvereeniging „Steeds Voorwaarts” de 4e elf-stedentocht gehouden naar Schiedam en terug. De foto hierboven geeft een groep der deelnemers bij het vertrek van Houtrusi. OPENING TERREIN H.A.V. Onder groote belangstelling werd Zondag 14 Mei het terrein der Haagsche Athletiek Vereeniging geopend op de velden van den Nederlandschen Bond van Lichamelijke Opvoeding. Daartoe uitgenoodigd door het bestuur, gaf de heer H. N. van Leeuwen, voorzitter der Technische commissie der N. A. U., een demonstratie in lichte athletiek. Onze kiek geeft den heer Van Leeuwen tijdens zijn onderricht in het kogelwerpen. (foto's Hijmans)
PDF