Panorama

Nummer	1916, nr. 39, 15 mei 1916
Blad	05
Tekst	PANORAMA Eenzaam op de helling van een bergtop stond een hut, een kleine vervallen hut. Een hok ernaast herbergde eenige varkens, terwijl een toom kippen in het lage struik gewas rondliepen. Het was er stil en verlaten, want de hut werd slechts bewoond door een jong meisje met haar eenig broertje, een zwakzinnig kind. De hut was Teresa’s erfdeel, de knaap haar levenslange zorg; haar eenige bloedverwant, haar alles op aarde; voorwerp van een liefde zoo fier in haar medelijdende teederheid, dat zij geen behoefte had aan een andere. En het was om dezen kinderlijken hulpeloozen mond te voeden, dat zij dingen deed, die het daglicht niet zien mochten, omdat zij in strijd waren met de wet. Het was een eentonig leven, dat zij leidde, doch zij kende geen ander. Des Zondags deed zij den knaap zijn beste kleeren aan van ruwe goedkoope stof en droeg hij kousen en schoenen; dan nam zij hem mee naar het kerkje in het dal. Geen woord van de preek drong door tot het benevelde brein van den achterlijken knaap, maar de vroolijk-blije trek op zijn gelaat was reeds voldoening genoeg voor zijn zuster. Somtijds vergezelde na den kerkdienst een man het meisje en den knaap. Dan was ’t de een, dan de ander van de beide mannen, die elkander op het smalle bergpad ontmoet hadden ; geen van beiden werden evenwel door het meisje in ’t minst aangemoedigd; zij toonde niet de geringste belangstelling in de andere sekse. Bovendien was daar een geheim, het geheim van de hut, dat haar zwijgzaam en in zichzelf gekeerd maakte. Toen het laatste salvo den ouden Fernando Belloni dood deed neervallen op de lijken van zijn beide zonen, viel de smokkelwaar verborgen in den diepen kelder onder de hut ten deel aan een hulpeloos meisje, opeens alleen gebleven op de wereld met een idioten knaap. Den ganschen volgenden heerlijken zomerdag vocht zij met haar wanhoop, haar smart en vrouwelijke schaamte. Toen zij eindelijk het gelaat weer ophief, had ’teen harde, vijandige uitdrukking gekregen. Zij zou den strijd tegen de maatschappij opnemen en des avonds zond zij den knaap met een kan gesmokkelden drank naar een geheime plek, ten teeken aan de vrienden over de grens dat de zaak van haar vader op denzelfden voet werd voortgezet. Van dien dag af was alle vroolijkheid in haar gedood en behandelde zij ieder met wie zij in aanraking kwam met een onverschillige bijna vijandelijke terughoudendheid. Nu zat zij voorovergebogen op het gras, waarop de zomerzon een breede schaduw wierp van den naastbijstaanden breedgetakten boom. Zij was een schoone vrouw, met haar rijk bruin haar, haar donkere oogen en lange wimpers en wenkbrauwen. De armelijke kleeding lief duidelijk de krachII. H.M. DE KONINGIN AAN ’T WINKELEN. In verband met de Haagsche winkelweek heeft H.M. de Koningin gedurende een tweetal dagen aan verschillende winkels in de residentie een bezoek gebracht. Onze foto hierboven werd gemaakt terwijl H.M. op de wandeling was in de Piet-Heinstraat. tige, welgemaakte vormen uitkomen en gaf als een tijgerhuid, de werking van elke spier weer. De knaap met het onnoozele gezicht zat naast haar en keek haar met aanhankelijken blik aan. In het struikgewas, dat de woning omgaf, klonken voetstappen. Zuster en broer stonden op ; bezoekers waren zeldzaam op deze plaats. Het was Sanoni met den slappen hoed achterover op het hoofd. „Wat 1 Deed ik je schrikken, Teresa ?” vroeg hij lachende. Het meisje veegde de haren van haar gelaat, dat opeens weer de gewone uitdrukking van behoedzaamheid en geslotenheid aannam. Zij ging de hut binnen en haalde vandaar een houten driepootigen stoel. De man nam plaats en sloeg de beenen over elkaar, terwijl ’t meisje op den drempel der hut ging zitten. Ze staarde stilzwijgend voor zich uit naar het dal beneden haar Ze hield niet van bezoeken, allerminst van dezen man. „Vind je ’t hier niet erg eenzaam Z’ „Nee !” „’t Lijkt mij toch zoo ! Waarom trouw je niet, Teresa ?” De lompheid van deze vraag maakte haar een oogenblik sprakeloos. „Omdat ik het niet noodig vind.’ was eindelijk haar antwoord. Met half gesloten oogleden keek Sanoni haar geruimen tijd onbe schaamd aan. Een onbekende reden deed hem hatelijk glimlachen. „Je zult het noodig vinden, als ik je vertel, waarvoor ik hier ge komen ben.” Hij boog zich voorover en legde zijn hand op haar schouder. Zij kromp ineen en poogde aan zijn greep te ontkomen. Toorn kleurde haar gelaat. Zooiets had hij nog nimmer durven doen, de keeren dat hij met haar meeliep na afloop van den kerkdienst. Haar vrouwentrots verzette zich. „Laat dat 1” zei ze scherp. Hij liet haar los en keek haar bijna vijandig aan. Hij wist, dat zij hem niet lijden mocht»; maar nu had hij haar in zijn macht' „Teresa 1” begon hij op zoetsappigen toon, „ik ben gekomen om je te redden. Weet je dat alles ontdekt is ?” Het meisje sprong recht als een ontspannen boog. Haar donkere oogen gloeiden en haar eerste blik gold den knaap, haar oogappel, die naast haar in slaap gevallen was. Toen keek ze vol angst en handenwringend den man aan. „Wat bedoel je, Giuseppe Sanoni ?” „Juist wat ik zeg ! Je bent ontdekt 1 Ik ben je vriend. De kommiezen weten alles en zullen morgen, misschien vannacht hier zijn.” Het meisje was wanhopig. „Groote Hemel!” fluisterde zij, „wat moet ik doen ?” Toen stond de man op en legde voor de tweede maal zijn hand op haar schouder. „Dit 1” zei hij. „Je gaat met mij mee ! Ik zal je verbergen en redden en je zult met mij trouwen, Teresa !” Zij staarde hem aan zonder begrijpen. Haar geest kon zich ’t vreeselijke nog niet geheel indenken. Hij schudde haar heen en weer. „Je zult met mij trouwen !” herhaalde hij. „Nee !” barstte zij uit. Hij stootte haar ruw van zich af. „Weet je wie jou verraden heeft aan de kommiezen ?” vroeg hij en hij keek haar weer aan met dien gluipenden blik. „’t Was jouw vriend, Alfonso Borsano 1 Nu weet je waarom hij jou tweemaal thuisbracht, tegen ik eens!” H.M. DE KONINGIN AAN ’T WINKELEN. Sedert 1876 heeft de firma P. Phillipona aan de Hoogstraat te ’s-Gravenhage den verkoop van het bekende Delftsch aardewerk. H.M., die zich voor deze kunstindustrie bijzonder interesseert, bezocht o.a. ook dezen winkel. EEN BELANGRIJKE TENTOONSTELLING. In de zalen van den Larenschen kunsthandel te Amsterdam wordt op ’t oogenblik een zeer belangrijke tentoonstelling van Ceramiek gehouden, die zeer veel belangstelling trekt. — Onze kiek geeft een hoekje der expositie, (foto’s V.F.B.)
PDF

Nummer	1916, nr. 39, 15 mei 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 6 PLECHTIGE KERKINWIJDING. Verleden week had door den Bisschop van Haarlem, Z.D.H. Mgr. A. J. Callier, de plechtige consecratie plaats van de Louisakerk in de parochie van de H.H. Engelbewaarders aan de Brandstraat te ’s-Gravenhage. Onze foto werd genomen tijdens de hooge plechtigheid, (foto Van Tol). Voor een oogenblik was erslechts verwondering en ongeloof in haar blik, doch toen kwam er uit de diepte van haar nog slapende vrouwenziel iets, dat haar oogen weerspiegelden, en dat iets was diepe, namelooze ellende. De man zag het en het vermeerderde zijn woede. „Wil je met mij meegaan ?” vroeg hij met schorre stem. Zij schudde het hoofd. „Weet je wel wat je te wachten staat, als ze je gevangennemen ?” Teresa wist niets ; ze had slechts ëén verlangen : alleen te zijn. „Ik dank je, Giuseppe! Ik zat trachten te vluchten.” De gelaatstrekken van den man voor haar verhardden. „Maar je kunt Amos niet meenemen op je vlucht,” zei hij, „en niemand zal den idioot tot zich nemen.” Hij speelde zijn laatste troef en met succes. Met een kreet, die al haar smart en wanhoop weergaf, viel het meisje op de knieën met het hoofd op den houten stoel. Het zonlicht doorweefde heur haar met goud, een vogel zong in den hoogen boom ; verder was alles stil, rondomme ! De man keek op BIJEENKOMST DER AFGESTUDEERDE VROUWEN TE ZEIST. Een groep van deelneemsters aan de verleden week te Zeist gehouden bijeenkomst van afgestudeerde vrouwen, lste rij, van links naar rechts, zittend: Dr, Mia Boissevain, Dr. J. v. d. Bergh v. Eysinga-Elias, Dr. J. van Anrooy, Dr. M. J. Baale, Dr. J, Westerdijk, Mr. C. Wichman, Joh. Albers, arts, Mr. R. C. Simons. 2e rij, v.l.n.r., zittend: Mr., M. H. Kaderitsch. Dr. S. Moquette, C. v. d. Berg, H. M. Brouwer-Frommann, Dr. C. M. L. Popta, H. Kuiper-Helmund, M. L. Gunning-Poelen, S. A. van Hoytema. Dr. H. B. van Bilderbeek-Van Meurs, D. A. van Walree, Dr. J. M. Groftdijk, M. Molt, J. B. L. Hol. (foto „Holland”.) het knielende meisje neer en wachtte stilzwijgend tot zij haar strijd zou hebben uitgestreden. Eindelijk tikte hij haar op den schouder. „Wil je bij mij komen ?” vroeg hij. Zij lichtte het hoofd niet op en haar lichaam schokte van het snikken, toen zij met gesmoorde stem antwoordde : „Ja .... maar . ... ga nu heen !” En de man, verheugd over zijn succes, ging! III. Zoo’n dag had zij nog nimmer beleefd. Langer dan een uur lag Teresa voorovergebogen met het hoofd op den stoel, terwijl de knaap rustig sliep in de schaduw. Eindelijk stond zij op en ging de hut binnen. Geen oogenblik dacht zij aan ontvluchten of tegenstand. Haar „stiel” was ontdekt zei „men”, zij moest deze plek verlaten.” Zij keek rond naar de hut, die haar tehuis was, de kippen, de luttele varkens in de schuur en op het zien van al deze, dreigde haar hart stil te staan. Een paar maal sprong ze wild op, een verwensching op de lippen als zij dacht aan Giuseppe Sanoni. „Ik wil niet! Ik wil niet! Ik wil niet!” schreeuwde ze. Pietro, de idioot, greep schuchter haar hand en keek haar verwonderd aan. Zij viel voor den knaap op de knieën, sloeg de armen om hem heen en verborg haar gelaat aan zijn borst. Alles, onverschillig wat, liever, dan dat een vreemde hand dit beklagenswaardige kind zou doen lijden. Zij begon stil haar toebereidselen voor het vertrek te maken; sloot de zware deur, die naar den kelder leidde, terwijl zij dacht aan de gevreesde handen, die haar spoedig met geweld zouden openen. Zij gaf den knaap zijn avondeten, bracht hem naar bed en ging toen nog eenmaal naar buiten om onder den sterrenrijken hemel troost en moed te vinden voor den dag van morgen, waarop zij zich aan Giuseppe Sanoni verkoopen ging. Nauwelijks verlichtten de eerste zonnestralen de hut op den bergtop of Teresa trad naar buiten met den knaap aan de hand. Haar anders blozend gelaat was nu strak en wit, haar donkere oogen schenen ongewoon groot. Het was tijd om heen te gaan naar het huwelijksaltaar, dat voor haar een offeraltaar wezen zou, doch het was haar niet mogelijk van VOOR HONDENLIEFHEBBERS. Een onzer abonné’s zendt ons bovenstaande typische foto van een nest jonge Iersche Setters. De vader is Parsival van den heer Dulfer, den H ig; de moeder Ticky, gefokt door mevrouw Rijksen, eveneens den Haag. (foto Van Tol.) de plek te scheiden, ze aarzelde, ’t was alsof ’n geheime stem haar zei: „Je zult niet l’,’ De angst van den afgeloopen nacht, dien vreeselijken nacht, overviel haar weer, benevelde haar zinnen en daardoor hoorde ze niet de sluipende stappen van hen, die kwamen als schaduwen uit het woud rondom haar en voor haar stonden, alvorens zij gelegenheid had te vluchten. Toen zij de mannen zag, die zij als haar vijanden had leeren beschouwen, die haar vader en broeders gedood hadden, richtte zij zich fier op en wachtte hen onbeweeglijk af. „Jij bent Teresa Belloni, nietwaar ?” vroeg de aanvoerder der grensgendarmen, „die smokkelwaren verbergt in een kelder onder je huis?” Hij wachtte op antwoord, doch hij wachtte tevergeefs. Voor ’t eerst in deze droeve uren verdween smart en wanhoop om voor haat plaats te maken. „Mannen, onderzoekt de woning,” luidde nu ’t bevel, „hoewel dit na de volledige inlichtingen, die wij ontvingen, bijna niet noodig is.” Teresa legde den arm om haar onnoozelen broeder en stond EEN BELANGRIJK WERK. Vrijdag 5 Mei werd te Amersfoort een draaischijf beproefd en in dienst gesteld, waarvan wij hierboven een foto brengen. De bascule-brug heeft een diameter van 20 meter en is de grootste, die ooit in Nederland gebouwd is. Het draagvermogen is 150 ton. Het geheel kan zoowel met de hand als electrisch bewogen worden. EEN 1OO-JARIG JUBILEUM. Woensdag 10 Mei was het 100 jaar geleden, dat te Rotterdam het eerste stoomschip binnenvoer. Wij geven hierbij een reproductie van de stoompakketboot „The Defiance”, een Engelsch vrachtschip, dat het eerste was, dat Rotterdams haven binnenliep. (foto „Holland".)
PDF

Nummer	1916, nr. 39, 15 mei 1916
Blad	07
Tekst	7 PANORAMA daar als het beeld der gerechtigheid instede van als een beschuldigde. De officier wendde zich weer tot haar en juist op dit moment klonk er van twee kanten gekraak van takken in het kreupelhout. Van de eene zijde rende GiuseppeSanoni naar voren, met ontdaan gelaat; van den anderen kant naderde Alfonso Borsano. ,,Teresa, jij uil, jij gek!” riep Sanoni haartoe. „Waarom kom je niet?” Hij greep haar bij den arm en schudde haar dooreen, woedend over zijn mislukte plannen. De gendarme-luitenant keek hem vol verbazing aan. „Wat! Jij bent de man die ons hierheen gezonden heeft!” „Nee ....e ... . ja ... . da’s te zeggen .... ik bedoel .... er heeft een vergissing plaats, luit’nant, er .... e ... .” Sanoni zocht wanhopig naar woorden. Hij hield het meisje nog steeds bij den arm maar zij was er zich niet bewust van. Haar oogen waren onafgebroken gericht op het gelaat van den anderen man, Alfonso Borsano. Deze drong een paar gendarmen terzijde en richtte zich tot den officier. „Er heeft hier een vergissing plaatsgehad, luit’nant,” zei hij, „een ernstige vergissing, je hebt den stiel gevonden, die daar ! Maar nu moet je den man nog hebben, dien de stiel toebehoort. Giuseppe heeft zich vergist, toen hij u inlichtinFERDINAND HüYCK. — Wat er voor de herberg te Zoest voorviel. Teekenaar: David Bles. BEGRAFENIS VAN DR. D. BOS. Onder talrijke bewijzen van belangstelling en in tegenwoordigheid van vele autoriteiten werd Woensdag 10 het stoffelijk overschot van Dr. D. Bos, in leven lid der Tweede Kamer. — Onze foto geeft den heer Marchant, politieke vrienden van den overledene, de leden van het Partijbestuur, der Kamerclub en de redactie van Mei op Oud Eik en Duinen teraardebesteld die het wo.ord voerde namens de meeste Vragen des Tijds.” (foto „Rembrandt”.) AFSCHEID dopr ClSSY VAN MARXVELDT rVorothy Goldsworthy was tien jaar, toen ze voor het eerst begreep, wat verdriet beteekende. Tot dien tijd ELISABETH MUSCH. — Buat ontvangt te Bergen-op-Zoom brieven door meester Florisz. Teekenaar: W. de Famars Testas. HENRI POOLMAN als Hans Weiring in ,,Minnespel” van Arthur Schnitzler. (foto Berssenbrugge.) vlam der zelfopoffering in haar oogen doofde plotseling om plaats te maken voor angst. Zij bukte zich alsof ze een slag ontvangen had en trok snikkend den knaap aan haar borst, het ongelukkige kind dat zij een oogenblik vergeten had. „Kom !” zei de officier. „Antwoord me, is ’t waar?” „Ja,” snikte Teresa, ,,’t is waar!” Er klonken bevelen, voetstappen, gerinkel van boeien maar het meisje hoorde niets meer ; zij was zich slechts bewust van Pietro’s kinderhand op haargebogen hoofd. Toen zij eindelijk weer opkeek, zag zij een tafereel dat op haar ziel brandde als kokend lood. De gendarmen voerden de smokkelwaren de woning uit en in ’t midden ervan stond Borsano met opgericht trotsch gelaat en geboeide handen. Giuseppe Sanoni was verdwenen. Een oogenblik staarde Teresa den man aan, terwijl haar hand beefde op Pietro’s schouder. Toen stond ze op, liep'op den jongen man toe en knielde voor hem neer. „O, Alfonso!” riep zij uit. „Het zal niet lang duren, maar al was het een menschenleven lang, je zult mij hier vinden, wachtende op jou, met al de liefde die in mij is !” En eerbiedig kuste zij de geboeide ruwe handen. gen gaf. U wilt dit hulpelooze meisje en dezen half-onnoozelen knaap gevangennemen, maar dan zoudt u den schuldige niet hebben ! De man, dien u zoekt — ben ik ! Aan mij behoort de stiel!” Er was plotseling diepe stilte. Teresa greep met de hand naar d’rkeel, alsof ze het benauwd had. Voor het eerst keek Borsano haar aan en het bevel dat in dien blik lag, maakte haar ziel voor altijd onderdanig aan dezen man. In dit ondeelbaar oogenblik wist zij, dat zij dezen man toebehoorde en ’t was haar of ’t altijd zoo geweest was. Zij sloeg de oogen neer en twee tranen liepen langs haar wangen. De officier keerde zich tot haar. „Is dat waar?” vroeg hij. Nog eenmaal keek zij Borsano aan, haar polsen klopten van vreugde over zijn verdediging, doch zij zou toonen even sterk te zijn als hij. Zij mocht zijn offer niet aannemen ; zij zou de waarheid zeggen ; haar eigen prijs betalen,... toen haar een woord in de ooren klonk, dat haar met stomheid sloeg. „Pietro!” klonk het waarschuwend uit Borsano’smond. — Dit enkele woord deed wat hij wist dat het doen zou. De FERDINAND HUYCK. — Wat er in de herberg te Zoest voorviel. Teekenaar: David Bles. was haar jonge leventje kalm en zonnig voorbijgegaan. Dorothy, als eenig kind, werd door Vader en Moeder en' Granddad om het zeerst verwend ; toch bleef ze een lief, aardig kindje, zonder Eeo belangrijke Verzameling Op 22 en 23 Mei a. s. zal er door en ten huize van de Firma G. Theod. Bom & Zoon, Kerkstraat 310-314 te Amsterdam, een verkooping gehouden worden van de teekeningen, die Neerlands bekende kunstenaars David Bles, Ch. Rochussen en W. de Famars Testas, gemaakt hebben ter illustreering van de standaardwerken v. onzen grootsten romanschrijver Mr. J. van Lennep. David Bles is in zijn teekeningen hier schitterend vertegenwoordigd, en deze zijn vooral belangrijk voor de zeden en het costuum uit de 18e eeuw, dank zij zijn nauwkeurige kennis daarvan. Ch. Rochussen is op zijn best vertegenwoordigd door niet minder dan 92 prachtige teekeningen en ten slotte vindt men hier de zoo uitstekend geslaagde teekeningen van W. de FamarsTestas, die dienden ter versiering van Van Lennep’s beroemdste boeken „Klaasje Zevenster” en „Elisabeth Musch”. Verder vermeldt de catalogus nog een reeks moderne etsen, Japansche prenten, ivoren beeldjes en enkele zeer kostbare prachtwerken. — Wij geven op deze pagina een drietal reproducties naar de teekeningen uit v. Lennep’s Werken.
PDF

Nummer	1916, nr. 39, 15 mei 1916
Blad	08
Tekst	PANORAMA 8 vervelende grilletjes en kuurtjes. Mary Turner was haar liefste vriendinnetje. Den eersten keer, dat Dorothy zou begrijpen wat verdriet hebben beteekende, was, toen Mary Turner met een behuild gezichtje bij haar kwam, en haar vertelde, dat ze gingen verhuizen naar een groote stad, verweg. Dorothy keek eerst ongeloovig ; ze kon niet zoo gauw in zich opnemen, dat Mary nu voor goed zou weggaan, en dat ze geen vriendinnetje meer zou hebben. Maar Mary knikte zoo stellig : ,,Ja, heusch. we verhuizen al met een paar weken," dat Dorothy toch wel moest aannemen, dat het waar was. En met een energie, vreemd voor zoo'n jong kind. bedwong ze de tranen, die ze voelde komen. Ook toen Mary werkelijk afscheid kwam nemen, huilde ze niet ; ze kusten elkaar wèl innig, de twee kleine meisjes, en Mary huilde met lange, kinderlijke snikken, maar Dorothy zei : ^Volgend jaar kom je bij me logeeren Mary. en dat zal héél prettig zijn." — Later huilde Dorothy ook lang. en vele dagen bleef haar gezichtje droevig-strak, maar het idee, dat Mary Turner volgend jaar weer zou komen, troostte haar eindelijk. Dit was Dorothy Goldsworthy’s eerste afscheid. Maar Mary Turner zag ze nooit terug. * * * Tien jaar later, toen Dorothy een heel mooi meisje van twintig was. dat Moeder flink in de huishouding hielp, tien jaar later leerde ze Ned Whitton kennen. En ze leerde van Ned Whitton houden. Ze waren zoo’n EEN 6O-JARIGE ECHTVEREENIGING. 4 Mei 1.1. herdacht het echtpaar Broekman, Jodenbreestraat te Amsterdam, zijn 60-jarige echtvereeniging. De man is 85 jaar: zijn' vrouw 91 jaar. Beiden genieten een uitstekende gezondheid en verrichten nog alle dagen hun bezigheden. {foto D. van Kreveld). DE BEGRAFENIS VAN Dn. D. BOS. Het enorme aantal kransen op de laatste rustplaats van Dr. Bos. {foto Susan). EEN 5O-JARIGE ECHTVEREENIGING. Het echtpaar Hendriks te Wanroy, dat op 16 Mei a.s. den dag herdenken zal, waarop het voor 50 jaar in den echt verbonden werd. Het zal den krassen oudjes zeker niet aan belangstelling van de zijde hunner dorpsgenooten ontbreken. sproken over den tijd, wanneer Ned terug zou zijn. En Dorothy had zich voorgesteld, hoe trotsch ze zou zijn, wanneer Ned zich in den oorlog onderscheidde. Over het snoezige huisje, waar ze nu afstand van deden, had Dorothy niet gesproken. Ze wist, dat dat te veel van haar gevergd zou zijn. Ze huilde niet, toen Ned Whitton wegging, ze huilde dagen daarna, maar toen hij wegging, zag hij haar lieve gezicht opgewekt, en terwijl haar oogen hem nogmaals de innigste verzekering van haar onwankelbare trouw en haar groote, groote liefde gaven, sprak haar mond woorden van bemoediging. Dit was het tweede afscheid, dat Dorothy Goldsworthy nam. En ook Ned Whitton zag Dorothy nooit terug... * * * Zes maanden wachtte Dorothy, zes maanden gingen voorbij met hopen, vreezen, en in soms onduldbare spanning. Vaak streek Moeder met haar hand over het glanzende, blonde haar van haar eenig kind, en dan had Dorothy moeite, om niet uit te snikken haar groote leed. Maar ze wilde de anderen, die haar zoo lief waren, geen pijn doen met haar verdriet. Ze sprak met hen alleen over Neds terugkomst, en hoe heerlijk dat zou zijn. Na zes maanden kwam het bericht, dat Ned gevallen was in den strijd voor zijn vaderland. Na de eerste uitbarsting van wanhoop, droeg Dorothy dien slag met de oude energie. En ’s avonds, terwijl ze vaak dacht, dat haar hart zou breken van onduldbare pijn. ’s avonds sprak ze met Granddad over Ned, wat Ned zei, en hoe lief hij altijd geweest was, tot Granddad tot schreiens toe bewogen werd. W. C. J. PASSTOORS.t Zaterdag j.1. is te Ginniken overleden de heer W. C. J. Passroors, oud-lid van de Tweede Kamer, burgemeester van Ginneken en Bavel. De heer Passtoors werd geboren in November 1856 en bereikte dus den leeftijd van 59 jaar. aardig paartje, en Moeder was zoo trotsch, als ze haar slanke, mooie, blonde Dorothy zag aan den arm van den flinken, knappen Ned Whitton. Er werd zelfs al over trouwen gesproken, en Dorothy had met Ned een snoezig, klein huisje uitgezócht. toen de groote oorlog uitbrak. Ned Whitton was een der eersten, die zich aanmeldde om zijn vaderland te dienen in den strijd. Dorothy had hem hier niet van teruggehouden. Ze hield dól veel van Ned, maar ze hield ook van haar land, en als een echte soldatenvrouw had ze gezegd : ,,Natuurlijk moet je gaan, Ned. Ik zal wachten, tot je terugkomt.” — Den laatsten avond dat ze samen waren, hadden ze alleen geDe bekende molen „De Stier’’ te Leiden, een der weinig overgebleven molens, die zoo karakteristiek het oude stadsgedeelte typeert, waar hij staat, loopt thans gevaar gesloopt te worden. Van verschillende zijden, o.a. door de Vereeniging „Oud-Leiden”, worden pogingen gedaan den molen te behouden. Haar energie hield haar staande ; ze wist, dat ze, zoodra ze toegaf aan haar verdriet, verloren zou zijn. Maar toch werd ze telkens bleeker, verloren haar oogen hun glans, verdofte het mooie blonde haar, boog de eens zoo rechte, slanke figuur. Toen ze ziek werd. had ze geen weerstandsvermogen meer. Doch aan een opbeurend woord ontbrak het haar nooit, zelfs niet, toen ze wist. dat zij niet beter worden zou. * * * En zooals ze eerst het afscheid van Mary Turner gedragen had. en later dat van Ned Whitton, zoo nam Dorothy Goldsworthy, als een heldin, ook haar laatste afscheid. NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
PDF

Nummer	1916, nr. 40, 18 mei 1916
Blad	01
Tekst	No. 40 (46b) 18 MEI 1916 AFZONDERLIJKE NUMMERS 7'/2 CENT VERSCHIJNT 2, MAAL PER W E EK A . W . SIJTHOFF'S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ- LEIDEN ABONNEMENT P. KWARTAAL 26 NUMMERS f 1.50 PER WEEK 2 NUMMERS 12 CENT DE KOEIEN-INVASIE TE ROTTERDAM De uitvoer naar Duitschland van melk- en fokvee open — voor enkele dagen . . . Daar kwamen ze bij tien-, neen, bij honderdtallen, werden voortgedreven met onmeedoogende stokslagen naar het stations-emplacement, waar ’t overvol was, zoodat in de straten rondom een opeenhooping plaats had van onrustige beesten. Zieke beesten vielen er neer; andere werden gekeurd en in de goederenwagens gestopt om de lange reis te gaan verdragen. De afgekeurde beesten kregen een merk in den hoef en moesten terug. Zóó gingen er één en twintig honderd koeien op één dag de grenzen over. — De foto hierboven geeft een overzicht van een straat vol koeien, wachtend om gekeurd en vervoerd te worden. Links: Bij drommen stonden de menschen met emmers, kannen, schalen enz. te wachten op de gelegenheid om melk van de uit te voeren beesten te bemachtigen, die immers toch niet mee behoefde naar Duitschland. Rechts: Ijverige handen bezig te zorgen, dat althans de mèlk niet naar Duitschland ging.
PDF