|
7 PANORAMA
EEN BIJZONDERE PLECHTIGHEID.
Door Z. Doorl. Hoogw. Mgr. L. Schrijnen, Bisschop van Roermond, werd te Heerlen een R.K.Jongensschool plechtig
ingewijd. Onze foto stelt voor Z. D. H. Mgr. Schrijnen te midden van het bestuur der school, den deken en den
burgemeester. (foto „Holland”)
EEN ELÉCTRISCHE LOCOMOTIEF.
Een nieuwe electrische locomotief door de E. S. M., in welker werkplaatsen zij gemaakt is, in gebruik genomen.
De machine zal dienen bij het herstel van bovenleiding, bij ongelukken en déraillementen, terwijl ze op drukke
dagen wagens zal trekken naar Zandvoort.
bemind huisdier, dat men slachten gaat. Hij opende het
bolle glanzende uurwerk, nam het sleuteltje, dat aan den
ketting hing, en ging de heiligschennis bedrijven. Nog even
aarzelden zijn hersens, welke dien dag toch reeds zwaar
geleden hadden : moest het een uur vooruit ? Of een uur
achteruit? De kastelein had gezegd, dat de dag een uur
langer werd, en om den dag een uur langer
te maken, moest je hem. . . . een uur
langer maken. En hoe maakte je hem ’n
uur langer ? Door net te doen of het uur,
dat er al was, er nog niét was, maar er
eerst over ’n uur zou zijn. En hoe bewerkte
je dat ? Wel, door een uur achteruit
te zetten, zoodat het straks over
’n uur weer net zoo laat was als het nu,
was. Achteruit zetten dus. Zijn horloge
stond op bij half twee en hij zette het op
bij half een.
Als deze heiligschennis was ten uitvoer
gelegd, verweet hij het zichzelf, Het was
tóch bar, hoor. . . . Dat hij daar nu ook
al aan meedeed. ... . Enfin, het was nu gebeurd,
het zou hem gemak geven, straks...
In een logement stapte hij af. Het eerste
wat hij deed bij het binnenkomen van
de kleine gelagkamer, was kijken of er
een klok was. Neen, die bleek niet voorhanden.
Des te beter, vond hij, hij had
daaraan ook geen behoefte ; hij wist nu
hoe laat het was. ... en wilde verder
liefst niet &an zijn daad van wantrouwen
en oneerbiedigheid terugdenken.
Het logement lag in de buitenwijk aan
den uitersten rand der bebouwde stad ; hij
had dit uitgekozen omdat de waard een
bekende van hem was, hij er billijk terecht kon, en ér
heelemaal op zijn gemak was, terwijl men hem er bovendien
ook den weg naar de conservenfabriek, die daar in de buurt
moest zijn, zou kunnen wijzen. Dit laatste bleek juist te zijn,
want op zijn al dadelijk gedane vraag vernam hij, dat de
fabriek aan den landweg nabij het water lag, nog geen
kwartier rijdens vandaar.
Met den kastelein samen spande hij zijn paard af, stalde
en voederde hij het. Daarna bestelde hij een eenvoudigen
maaltijd, die in de kleine houten veranda vóór het cafétje
BETERE LIGGING VOOR ONZE SOLDATEN.
Om onzen soldaten, die nog bijna overal op stroozakken op den grond liggen, betere ligging te verschaffen, worden thans in
het leger de z.g. veldkribben ingevoerd. Deze éen- of tweepersoonskribben bestaan uit een geraamte van rond hout, met bouten
aan elkaar verbonden. Over de langsliggers wordt een net van ijzergaas gespannen, waarop de stroozak komt te liggen. Onze
foto geeft de ploeg werklieden die deze kribben maken voor het 4e Regiment Infanterie, (foto Joh. Geytehbeek.)
werd opgediend. Hij at snel en met groote happen, zooals hij
dat gewend was, dronk twee glaasjes bier erbij, stak na
afloop zijn pijp op, en strekte zich met de beenen uit ten
middagtukje.
„Tot hoe laat kan ik op de fabriek terecht ?” vroeg hij
den waard, toen deze kwam afruimen,
„Tot vijf uur is het kantoor open.”
„Dan heb ik nog den tijd”, grinnikte Adriaans, door het
eten en drinken in beter humeur geraakt, „en kan ik nog
rijkelijk m’n uiltje knappen.”
En hij knapte het rijkelijk. Toen hij althans
uit zijn druilerig slaapje ontwaakte,
wees de meergenoemde savonnette drie
uur aan. Geeuwend rekte hij zich eens uit,
riep den waard, spande samen met hem in,
rekende af, en reed in de richting van
de fabriek.
Als hij een klein kwartier gereden had,
zag hij een gebouw met schoorsteenen
vóór zich, en op de daklijst den naam,
dien hij zocht. Voor de toegangspoort zat
de portier schrijlings op een stoel zijn pijp
te rooken.
„Goeiendag,” groette Adriaans, „is de
baas thuis?”
„Ja, hij is thuis”, antwoordde droogjes
de man.
, Kan ik hem even spreken ?”.
„Neen, want hij is er niet.”
„En je zei, dat hij thuis w$s”. . . .
„Ja, maar thuis is niet hier. Thuis, zijn
thuis is een heel eind weg. Hij gaat altijd
om vijf uur hiervandaan naar huis.”
„Hoe laat?” schrikte Adriaans. Zijn
oogen püilden uit, cirkelrond als van
een visch.
„Om vijf uur, zeg ik toch.”
„Maar het is. . . . het is. . . . pas half
vier”, stamelde’ Adriaans na een blik op
de savonnette. — „Je bent een grapjas, jij.”
„Wat zeg je ?”
„Dat het half zes is.”
Adriaans werd nu draaierig, een gevoel van walging
HET „PLEIN” TE ’s-GRAVENHAGE.
Isidoor Opsomer
De schilderijen van Isidoor Opsomer,
welke hier afgebeeld
WINTER-STADSGEZICHT TE DELFT.
Guicciardini
edelman, haar toekende: „Zij is sferck van gheleghentheijdt, maer nog meer door konsf, versfandf
ende behendigheijdl: ende voorwaer, hef is een fraeije ende lustige sfadt, met seer goedt, beleeft
ende wel bescheeden volck”. Met hartstocht heeft Opsomer, onder de bekoring van de verschillende
impressies der dagen, uren en seizoenen, de meest boeiende aspecten ervan geschilderd, somtijds,
op doeken van grootsche conceptie, zeer speciale Liersche typen borstelend, niet uit een gewild zoeken
naar hef pittoreske, maar omdat zij tof de zielsopenbaring van hef kleine stadje vol sterke tradities
het hunne bijdroegen. Zoo was hij zeker voortgegaan met hef verheerlijken van zijn geboortestad
zijn, maken deel uit van wat men
later zijn ballingschap-serie zal kunnen
noemen. Zij vormen iets afzonderlijks
in zijn bijna uitsluitend
aan Lier gewijde werk. de oude
stad, die het karakter heeft bewaard,
dat, volgens Kiliaen’s vertaling,
een Florentijnsch
in scheppingen van levende ontroering en fraaie, sterk-gezonde kunst,
i had, waf er hef schoonste sieraad van maakte.
Toch is de ballingschap niet noodlottig geweest voor Opsomer’s kunst, omdat hij ook hier.
als de oorlog niet verwoest
dit land, zijn schoone en geliefde onderwerpen heeft gevonden. Met helderen zin en geestdriftige oogen
heeft hij de fijne atmosfeer, de oude gebouwen, de stille kanalen en de weelderige vegetatie van
Holland bekeken en bestudeerd. En wat hij heeft gezien staat levend gepenseeld op deze schilderijen,
waarvan hef fotografisch konterfeitsel, jammer genoeg, het harmonieus koloriet niet kan weergeven. C.B.
|