|
15 PANORAMA
DE STICHTING „ENGELENBERG” TE KAMPEN GEOPEND.
Verleden week werd te Kampen een nieuw Ziekenhuis, de stichting „Engelenberg”, plechtig geopend. Verschillende plaatselijke en militaire autoriteiten waren aanwezig. We géven hier, links:
Het fraaie gebouw, ontworpen door den architect Kromhout; rechts: Groep van genoodigden en officieele personen. (V.F.B.)
van het geroutineerde brein voegde hij er nog ’n acht bij, . . .
toen nog ’n zes.........toen nog ’n drie .... Hij haalde diep
adem. Behoedzaam, voetje voor voetje, vorderde hij, en ais
een jongleur zoo hield hij de heele pyramide van cijfers in
evenwicht. Hij duizelde van zijn onovertrefbare ervarenheid ;
zijn bejaarde hersens vierden onder de schamele verfomfaaide
schedelbeharing een wilde reken-orgie, een tuimelende
bacchanalie van cijfers, eri in
de duisternis zwol van rechtmatige
fierheid zijn borst, gelijk
een ballon, waarin het gas gepompt
wordt. De geheele optelling
was gelukt. En hij begon
met een andere, thans aan de
creditzijde, en wederom groeiden
de cijfers aan als een broze pyramide
van vaatwerk, die bijna
topzwaar werd ; hij was echter
nog niet halverwege ter hoogte
van die van daareven of met één
snellen schok zakte de heele stapel
weg, en was .... verloren.
Hij duizelde van het plotseling
verbreken van het evenwicht in
zijn hersens, maar meer nog van
den verlammenden inval, die
deze storing bewerkt had : de
inval, zoo bloedig onteerend,
zoo walglijk verschrikkelijk, dat
hij gelijk een doode in het duistere
bed verstijfd neerlag. Die
inval was : ik heb vanavond de
brandkast vergeten te sluiten...
De man viel in één seconde
vele ponden af, van het mateloos
zweeten. Zijn sluike haren
rezen in het donker te bergen,
tot een afschuwelijke kuif;
zijn oogen knipperden of ze in de
felle zon hadden gekeken ; zijn mond opende en sloot zich
voortdurend, alsof hij onzichtbare maar reusachtige porties
eten verzwolg, en het was goed dat hij lag, want zijn bibberende
beenen hadden hem anders vermoedelijk in een vrij wat
ongeriefelijker houding doen neerstorten.
Daar lag hij dus. Buiten kennis was hij niet, maar erbinnen
EEN AUTO-ONGEVAL IN HET LEGER.
Vrijdagmorgen sloeg tijdens een inspectietocht door Noord-Holland een in volle vaart zijnde
auto om. De inzittenden bleven ongedeerd, wat een wonder heeten mag, ais men ziet welk
een buiteling de wagen gemaakt heeft. (V.F.B.J
EEN NOODLANDING ONDER TYPISCHE OMSTANDIGHEDEN.
Verleden week moest luit. Van Wulfften Palthe, die met den luit.-waarnemer Maris een vliegtocht deed met het
toestel „L. A. 12”, een noodlanding maken achter het fort Wieringerschans, waar Duitsche officieren geïnterneerd
zijn. Het typische van het geval is. dat het vliegtuig een geïnterneerde machine is van Duitsche afkomst en dat
de Duitsche luit. Fehrmann het toestel in de lucht als het zijne herkende en de noodlanding zag maken. Onze foto
geeft v.l.n.r. luit.-vliegenier Van Wulfften Palthe, luit. Fehrmann en den luit.-waarnemer Maris. De machine is op
onze afbeelding reeds weder gedeeltelijk gemonteerd.
al evenmin. Dood was hij niet, maar eigenlijk ook niet volkomen
levend. Juist in zoover was hij levend, dat hij om
zijn lot in al deszelfs gruwelijkheid kon lijden ; juist zooveel
overleden, dat hij naar geest en lichaam volledig was gehandicapt,
en machteloos om een reddingspoging te wagen.
Na een poosje kwam hij tot zichzelven, betrekkelijk dan,
want zoo op iemand dan was op dezen boekhouder De Geneste
Amsterdam. Onze foto geeft
in de hand) de heer M. de Groot,
(V.F.B.)
TENTOONSTELLING ON AFHAN KELIJKEN.
De plechtige opening van de tentoonstelling der Onafhankelijken in het Gebouw aan den Amstelveenschen weg
een groep der aanwezigen, onder wie vele bekende kunstenaars en autoriteiten, in het midden (met papier
voorzitter der Vereeniging. Naast dezen generaal Ophorst
tet’s vers van toepassing : ,,Kom tot u zelve, zei ik tot
iemand, maar hij kon niet; hij was niemand.”
Bevend richtte hij zich overeind, stapte het bed uit, begon
zich snel, zij het ook met sidderende, onzekere handen te
kleeden. Daarna kamde hij zijn poovere haren. En dermate
bleek hij verward, dat hij zoowaar om zijn ontbijt vragen
wilde. Maar nog intijds bezwoer hij dit anachronisme, en
ijlde de straat op.
Daar rende hij als een kogel voort, en gelijk een kogel trof
hij een dame in de volle borst, wat, naar men later vernam,
deze dame een slepende zenuwziekte bezorgde. Zonder het
onheil, dat hij aanrichtte, te bemerken, ijlde hij voort, nu
en dan in aanraking komende met weinig elastische voorwerpen
als stationneerende auto’s,
onderpuien van huizen,
brug-leuningen, boomen en zoo
al meer. Een lantaarnpaal, die
van geen wijken wist, onderbrak
definitief zijn vaart, en kreunend
strompelde de doodelijk vermoeide
stakkerd nu voort. Zijn
hersens, door routine, gelijk we
reeds zagen, dermate aangekomen,
dat hij er heele kolommen
en zonder een fout mee optellen
kon, bleken thans geheel in
verval. Geen getal, nauwelijks
van vier, vijf cijfers, zou hij er
nu in kunnen vasthouden, verlamd
als hun techniek daar nu
neerlag. Trouwens wat viel er
in dit heilloos uur van zijn leventje
nog te rekenen? Hij was verloren,
onherroepelijk verloren,
tenzij het blijken mocht, dat hij
zich daareven vergist had, en de
brandkast wel degelijk door hem
was gesloten. Deze hoop was
echter zoo luttel, zoo op end’op
flauw, dat ze nauwelijks een
merkbaar lichtstraaltje wierp
in het pikdonker van zijn zieltje.
Gaandeweg ging hij al weder
sneller loopen, tot hij eindelijk
in een toestand van algeheele
uitputting voor het perceel arriveerde, waar zijn onzekerheid
zou worden verkeerd in zekerheid, — de zekerheid,
dat hij een weerzinwekkende stoffel was ? Ondanks zijn
routine, een stoffel ? Ondanks zijn gouden remontoir een
stoffel ? Ondanks zijn leven van nauwgezette plichtmatigheid
een stoffel ?.....
|