|
PANORAMA 14
Agatha had hem spottend aangezien.
„Kan een arts zoo onpractisch,
pardon, zoo idealistisch denken ?
Ik kan ’t niet. Ik ben zelfs zoo kettersch
den predikant op den kansel
niet te gelooven als hij bij het aanbevelen
van een collecte verzekert,
dat het niet op de grootte der
gave, maar op de blijmoedigheid in
het geven aankomt. Ik vraag, nu,
wat heeft een arme drommel er
aan of ik met blijdschap of met ergernis
geef. Veel, véél geven dat
is de hoofdzaak voor de behoeftigen.”
„De predikant meent,” antwoprd,-
de de dokter, „dat een blijmoedig
geschonken gift den schenker rijker
maakt dan den geschonkene.”
„Dus moet ik uit egoïsme geven,
opdat het mij welga ? - Opdat ik
over mijzelve edel kan denken, terwijl
de arme bij mijn „penninkske”
verder verhongert.”
„Dat zijn spitsvondigheden, juffrouw
Van den Bosch, sophisterijen,
waaraan uw hart in werkelijkheid
geen deel had.”
„Mijn hart ?” had zij overmoedig
gelachen, „kent u mijn hart dan,
dokter ?”
„Neen, ik ken uw hart niet, maar ik geloof ...”
Zij gaf hem een tik met haar waaier.
„Gissen is missen, dokter. Heusch, geloof mij maar.”
Hij had toen plots gezwegen en.zich verwijderd.
En nu zij hier alleen zat, kon zij zich van de herinnering
aan dit gesprek niet losmaken. Haar hart, neen, dat kende
niemand. Zij echter meende den jongen medicus tot op den
G. F. CALLENBACH
Sr. t
M. DE WOLF.
In den ouderdom van 83 jaar is te Nijkerk overleden de heer G. F.
CALLENBACH Sr., stichter van de bekende Uitgevers-Mij. Callenbach.—
Binnenkort hoopt de heer M. DE WOLF den dag te herdenken, waarop
hij vóór 60 jaar in dienst trad van de firma S. Tick te Oosterhout
bodem van zijn idealistische, onpractische ziel te kunnen
zien. Menigmaal was het haar geweest, als had zij op dien
bodem vluchtig een beeld zien spiegelen, dat zij zeer goed
kende. Een beeld dat veel zachter en edeler was dan het
origineel. Deed dan dit origineel den spottenden mond open,
dan vertroebelde het spiegelbeeld en verdween juist als zij
vol stil geluk meende het steeds duidelijker te zien.
En zij was het zelf, die dit beeld telkens verjoeg 1
* *
*
De vlierstruik bloeide allerwegen ; Agatha zag hem op de
wandeling, in tuinen en plantsoenen en steeds dacht ze weer
aan den eersten ontluikenden tak haar geschonken door het
zieke kind.
En op een dag werd die gedachte zoo sterk, dat zij haar
wandeling vervolgde in een deel van de stad, dat door de
verwende jonge dame nimmer betreden werd, een stadsDERTIGJARIG
BESTAAN
Verleden week had in den tuin van
het 30-jarig bestaan van
BOND VAN CHRISTELIJKE ZANGVE
de Diergaarde te Rotterdam de feestvergadering
den Bond van Christelijke Zangvereenigingen in
REEN IGI NGEN.
plaats ter herdenking van
Nederland. (V.F.B.)
deel, dat bestond uit een doolhof van nauwe, kromme, armoedige
straten en stegen. Doelloos liep Agatha verder de
stegen door, waarin de meizon slechts gedeeltelijk doordrong,
tot zij zich opeens klaar bewust werd wat zij eigenlijk zocht.
Voor een huis, misschien wel het armste in de armoedige
steeg, maar door de zon vol beschenen, stond iets, dat zij
kende : de oude leuningstoel. Onwillekeurig bleef zij staan,
niet wetende of zij verder zou gaan.
Daar verscheen in de opening der deur een stoere werkmansvrouw*,
die in haar krachtige armen een stumperig
wezentje hield. Was ’t een klein kind of*een jong meisje?
Het lichaampje scheen als verschrompeld, in groei tegengehouden
; de oogen daarentegen, groot en klaar in het bleeke
magere gelaat, hadden een schrandere uitdrukking.
Nu zagen ze opeens een zeldzame verschijning in deze
steeg: de voorname dame die aarzelend van verre bleef
staan.
„Moeder, kaik eris !” fluisterde het meisje verwonderd,
een verwondering, die nog steeg, toen de moeder, na het
zieke kind voorzichtig in den leuningstoel gelegd te hebben,
de dame begroette en verheugd op haar toetrad. *
„Dag juffrouw, wat ben ik blij dat u ons eris komt opzoeke.
Dr. J. R. SLOTEMAKER DE BRUINE,
die tot hoogleeraar is benoemd in de faculteit der Godgeleerdheid
aan de Universiteit te Utrecht.
J ansie fragt iedere dag wanneer die mouie juffrouw toch komt.
Kaik nou-is, Jansie, da’s de daome !”
Agatha trad op het zieke kind toe en vroeg schuchter :
„Bevalt je de stoel, kindlief?”
Het kind knikte en moeder vermaande:
„Netjes spreiken, hour !”
„Zit je dikwijls buiten ?” vroeg
Agatha verder.
„Ja, de dokter heit ’t gezeid, dat
de son beter is dan medisain.”
. „Maar je ziet hier niet ’t minste
groen !'”
„Nee, maar wel de son I”
Hoe klonk dit uit den kleinen
bleeken mond, als wilde dit armzalige
leven zich vastklemmen aan
die groote levenverwekster, de zon.
Agatha was tot in de ziel geroerd.
„Hoe maakt het je vlierstruik?”
„Die bloeit nog. In het tuintje
is wainig son en daorom bloeit-ie
langer.”
„Jao, in ’t tuintje is ’t donker en
koud,” zei nu de moeder, „en daorom
moet ze hier sitte. En hier heit
ze ouk een beitjemeirferdiffertisie!”
Agatha keek verbaasd het nauwe
steegje door en vroeg zich af wat
het kind voor afleiding hebben kon,
doch tegelijkertijd hoorde ze geklep
van klompen op de straatsteenen en
kwamen een paarjongens een dwarssteegje
uitloopen op het zieke meisje
toe, luid schreeuwende: „Jansie!
Jansie!” Een oogenblik bleven ze
staan, verschrikt door de deftige
verschijning, doch daarna wierpen ze de kleine zieke vriendin
iets in den schoot: een paar meikevers en een goudenregentak.
„Gegapt!” riep een van de jongens en holde verder, terwijl
de werkvrouw verontschuldigend eraan toevoegde:
„Zoolang-ie geen ander goud gapt dan dit, gaat ’t nog en
kan ik niet op ’m schelde.”
Dr. JOH. KÊYZER. + Dr. J. H. GERR ETSEN.
Te Breukelen overleed op den leeftijd van 64 jaar de heer Dr. JOH. KEIZER,
na aldaar 34 jaar als practiseerend geneesheer werkzaam te zijn^eweest.
— Den 3den Mei herdacht de heer Dr. J. H. GERRETSEN, predikant
te ’s-Gravenhage, Hofprediker bij H. M. de Koningin, den dag waarop
hij vóór 25 jaar te Lopik werd bevestigd als predikant bij de Nederd. ‘
Herv. Kerk. Verscheidene theologische werken van zijn hand zagen ’t licht.
Agatha wilde nu afscheid nemen, doch opeens vroeg Jansje
: „Juffrouw, waor sit u nou op, sins u die mouie stoel hebt
weggegeife ?”
Agatha lachte, maar nu niet spottend, over deze naïviteit,
en antwoordde : „Ik heb nog andere stoelen, kind, en
denk er juist aan of ik je niet een beteren geven kan.”
„O, nee, er sain gein betere 1 Hoogstens ...” Het kind
aarzelde. — „Nu . . . hoogstens?”
„Dat durf ik nietsegge!”— „Zeg ’t maar gerust, Jansje!”
„Ein mit rollen,” antwoordde het kind angstig. „De dokter
seit, as ik mit ’n stoel weggerold kon worden, in ’t plantsoen,
waor feul son is, sou ’k misschien beiter worde.”
Het ingevallen gezichtje gloeide bij deze voorstelling en
Agatha zei snel: „Dien zul je hebben kind! Morgen komt de
rolstoel!”
En weg was ze, moeder en kind in de grootste verbazing
achterlatende.
EEN DERTIGJARIG JUBILEUM.
De Amsterdamsche Gymnastiekvereeniging Spartacus huldigde verleden week haar Directeur,
den heer Jan de Boer, ter gelegenheid van diens 30-jarig jubileum. Verscheidene sprekers uit
de gymnastiekwereld voerden het woord en huldigden den kranigen Directeur. (V.F.B.)
DE N EDERLAN DSCH E PH YTO PATHOLOGISCH E VEREENIGING.
Verleden week hield de Nederlandsche Phytopathologische Vereeniging een buitengewone vergadering te Wageningen,
naar aanleiding van haar 25-jarig bestaan. Onze foto geeft een groep der deelnemers o.w. (v.r.n.lj de heer Hoek,
directeur van de afdeeling Landbouw van het min. van Landbouw, Handel en Nijverheid; Prof. Ritsema Bos en
minister Posthuma. {V.F.B.}
|