|
PANORAMA 8
N EDERLAN DSCH PH I LO LOGE N-CO N GR ES.
Woensdag 26 April had in het Universiteitsgebouw te Utrecht de opening plaats van het Achtste Nederlandsche Phifologencongres, dat gehouden werd onder voorzitterschap van professor
dr. W. Vogelsang uit Utrecht. ' (foto Jochman).
De antieke kast daarentegen was zeer leelijk : grof, lomp.
zwaar. Maar Jan beweerde ook hiervan, dat er schatten
aan te verdienen waren. En het geluk was hem gunstig; ook
de kast werd verkocht voor een aanzienlijken prijs. Wil
leefde in louter zonneschijn, schreef zelfs een opgewonden
brief naar Moeder, waarin ze van het succes vertelde. Moeder
antwoordde hierop alleen met de laconieke
woorden : „Wees maar voorzichtig.”
En toen kwam er plotseling stagnatie in den
handel.
Een kleine Bébé kondigde haar komst aan, en
Jan was hierover zóo verrukt, dat hij plotseling
alle bevoegdheid, om iets bijzonders „op zijn kop
te tikken,” scheen verloren te hebben. Jan en Willy
filosofeerden niet meer over de groote rijkdommen,
die ze met de oudheden zouden verdienen, neen,
ze fantaseerden nu over iets heel jeugdigs, wat
hun leven vol en gelukkig en rijk zou maken. En
Moeder schreef: „Dit doet me meer pleizier, dan
alle antieke kasten der wereld.”
En toch ... en toch . . . raakte Jan na eenige
maanden weer verstrikt in de bekoring der oudheid.
Het was wel iets heel simpels wat hij kocht,
iets heel eenvoudigs . . . maar Jan dacht, dat geen
verrassing Willy aangenamer zou kunnen zijn,
want het was tevens iets bijzonders.
*s Avonds na den eten werd de verrassing
bezorgd ; Jan glunderde al bij het idee hoe verrukt
Willy zou zijn. Zelf sjouwde hij het groote
wonder binnen . . . het was een ouderwetsche manden
wieg met een donkergroen, afhangend kleed.
Willy keek . . . keek . . de oogen verwijd van
verwondering.
— „En,” zei Jan handenwrijvend, „wat zeg
je daar nu van Wil ?”-------
Toen klonken daar de ijzige, koele, hardvochtige
woorden: „Wat moet dat monster hier doen?”
„Monster?” — Jan voelde zich driftig worden.
„Ja, monster of mormel, als je dat mooier vindt,” zei Wil,
die prikkelbaar was.
„Maar weet je dan wel wat het is?” vroeg Jan, zich nog
trachtend te bedwingen.
„Net of ik dat niet zou weten.” zei Wil schamper. „Maar
ik zeg je, mijn kind komt niet in zoo’n mal, bespottelijk,
krankzinnig ding te liggen.”
En Wil had een visioen van een snoezig roomkleurig
DE „BERKELSTROOM” TOT ZINKEN GEBRACHT.
Het Nederlandsche stoomschip „Berkelstroom”, van de Hollandsche Stoomboot
Maatschappij, dat door een Duitsche duikboot met geschutvuur werd tot zinken
gebracht. (V.F.B.)
wiegje met groote wit-zijden strikken, waarin de Baby als
een vorstenkindje tronen zou. O, ze werd dol-driftig als
ze keek naar dat lompe, houten mirakel met zijn doodsche
groene gordijnen. En ze zei het! Het gevolg was een onverkwikkelijke
scène, die eindigde met de huilwoorden van
Wil: „Ik haat al dat oude gedoe ! En ik wou, dat je er
nooit mee begonnen was. ...”
Dat was nog het slot niet. Want eenige dagen daarna
kwam de heer. die de antieke kast gekocht had; deze verkeerde
in het hoogste stadium van woede, omdat hij, zooals
hij het zeer plat uitdrukte, door Jan bed . . .d
was. Een kenner had de antieke kast gezien,
onderzocht en geconstateerd dat ze niets waard
was. Nu eischte de heer zijn geld terug, wat
Jan en Wil niet meer hadden, en maakte verder
een hevig kabaal.
Willy leunde doodsbleek in de canapé, en Jan,
waar ze nog niet mee verzoend was, trachtte
den woordenvloed van den heer te stuiten. Toen
deze uitgebulderd was, stelde Jan een minnelijke
schikking voor. De heer wilde hiervan echter
niets weten, ’s Avonds nog schreef Wil aan
Moeder om geld, en zei Jan deemoedig: „Mijn
lieve, beste, eenige vrouwtje.” — Willy had hem
niets verweten, en geheel verzoend droegen zij
samen dezen noodlottigen, wreeden slag der
miskende oudheid.
En weer eenige maanden daarna lag de Baby
rozig en tevreden in het roomkleurige wiegje
met de wit-zijden strikken. Boven op zolder stond
in een hoek de versmade houten collega. In den
salon stond tusschen de ramen de kast, die nu
weer voor antiek doorging. En Willy had troostend
gezegd: „’t Vult toch wel leuk, zoo’n kast!”
En Moeder, die meer dan ooit kwam, nu er een
klein naamgenootje was, had Willy gelijk gegeven.
Jan vond, dat nergens op de wereld zoo’n
paar vrouwen te vinden waren als Moeder en Wil.
Nog later bengelde de Chineesche bedelaar aan
een touwtje, dat om zijn dik, wanstaltig nekje
geknoopt was, in het wiegje. Hij werd Baby’s liefste speelgoed.
Jan sputterde niet tegen, toen hij dit voor het eerst
zag, en ook zei hij niets, toen Willy twee van de oud-Engelsche
bordjes brak. Jan had opgehouden antiquair te zijn.
EEN BELANGRIJKE UITBREIDING
Extérieur van het nieuwe pand.
]~Ae door geheel
Nederland bekende
zaak in auto’s,
motorrijwielen,
sportartikelen,
bootmotoren enz.
van den heer A. J.
Stallinga aan de
Hoogewoerd te
Leiden, heeft een
zeer belangrijke
uitbreiding ondergaan,
waardoor ze
ongetwijfeld geworden
is tot een
der eerste inrichtingen
op dit gebied
in ons land.
Reeds geruimen
tijd moest de heer
Stallinga, die zijn
zaak steeds wilde
doen zijn — en
daarin ook werkelijk
geslaagd
is — een warenintérieur
van de nieuwe garage, (foto's Jonker).
huis op sportgebied, met de beschikbare ruimte woekeren, totdat de wakkere zakenman
het geluk had door aankoop eigenaar te worden van het perceel naast de bestaande
garage. De zoo lang begeerde uitbreiding kon nu tot stand komen, en ongeacht de
moeilijke tijdsomstandigheden en de abnormaal hooge prijzen der materialen, werd hiermede
onder leiding van den architect L. v. d. Laan, een aanvang gemaakt, met het
gevolg dat thans een gebouw verrezen is, zoo modern en up to date, dat het Leiden
tot sieraad strekt. In het nieuwe gebouw, dat geheel naar de eischen van den tijd is
ingericht, is nu de ^uto- en motorrijwielgarage en -handel gevestigd, terwijl in het
oude perceel de handel in sportartikelen, rijwielen enz. blijft. De geheel vervormde en
vergroote auto-garage biedt ruimte voor 14 auto’s. De inrij is 3l/2 meter breed en heeft
ronde hoeken, zoodat de grootste auto er zonder moeite kan inrijden. Voorts zijn er
werkplaatsen voor herstellingen aan motors en auto’s, een waschinrichting enz., terwijl
naast den ingang der garage een keurig ingerichte étalageruimte gelegenheid biedt voor
expositie van auto’s en rijwielen. De geheele inrichting, die electrisch wordt verlicht en voorzien
is van centrale verwarming, doet aangenaam en frisch aan, en zoowel de eigenaar
als de bouwer kunnen trotsch zijn op hetgeen zij tot stand brachten I
NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
|