|
PANORAMA 6
DE HEER A. F. A. ABRAMSEN,
hoofdcommies bij het Bureau voor den Industrieelen Eigendom
te ’s-Gravenhage, hoopt 1 Mei a.s. den dag te herdenken, waarop
hij vóór 40 jaar in ’s Rijks dienst trad.
,,Verkocht ?”
„Ja, omdat uw edelheid haar niet hebben wilde I”
„Verkocht ? — Aan wien ?”
„Aan mijn collega Andreas Speyer. Doch dat hindert
niet. Als de heer baron zich de moeite geven wil, ’t is
slechts een goed half uur hiervandaan. De heer baron zal
nog wel bijtijds komen ...”
„Wel. . . vervl... 1” De oude heer stikte bijna van
woede, hij’ kreeg een hoestbui, die Samuel door het
aanbieden van een glas water trachtte te bezweren.
De baron weerde hem echter af en strompelde naar de deur,
waar de rijkgegalonneerde palfrenier toeschoot, om zijn heer
in het rijtuig te helpen.
* *
*
In den loop van dienzelfden dag bracht Andreas Speyer
zijn collega en vriend Samuel de hem toekomende tweeduizend
gulden, terwijl hij zelf, zooals was overeengekomen,
de overblijvende tweehonderd vijftig gulden kreeg, als belooning
voor zijn bemoeiingen ; want zooals de lezer wel
zal bemerkt hebben, hadden de beide handelaren een goed
geslaagde komedie gespeeld.
DE HEER J. H. J. KUIJPERS,
thans, sedert 1883, hoofd der R. K. Par. Jongensscholen Haarlemmersttaat—
Pelikaanstraat te Leiden, herdacht 12 April den dag waarop hii vóór 50
jaar de onderwijzersloopbaan begon, ter gelegenheid waarvan Z. H. de Paus
hem met het kruis „Pro Ecclesia et Pontifice” begiftigde.
Sam oogde het rijtuig na, en
zonder het minste berouw over
den mislukten handel, ja zelfs
met een soort tevredenheid op
het slimme gelaat, stopte hij een
nieuwe pijp.
Twee dagen later hield het
rijtuig van baron Benschop stil
voor den antiquiteitenhandel
van den heer Andreas Speyer,
een bejaarden man met sneeuwwitten
baard. De heer Speyer
ontving zijn voornamen klant
met een hem eigen kalme waardigheid
; vroeg hem naar zijn
welstand en deed hem nog andere
vragen, die alle onbeantwoord
bleven, omdat de
valkenoogen van den bezoeker
reeds onder de kostbaarheden in
den winkel een voorwerp ontdekt
hadden, dat zijn blik met
magische kracht vasthield. Het
was een wit en violet-bruin
geschilderde Chineesche vaas.
Ze stond dicht aan het raam
en verried den kenner reeds van verre door haar kleurenrijke
doorschijnendheid haar absolute echtheid.
Op den wensch van den ouden edelman reikte de antiquaar
hem het schoone exemplaar aan. Een minder geslepen
man, dan baron Benschop zou een vreugde-uitroep niet hebben
kunnen weerhouden, want nadat hij het stuk allernauwkeurigst
had onderzocht, was er bij hem niet den minsten
twijfel meer, maar stond het bij hem vast dat hij heden
den gelukkigsten dag van zijn verzamelaarsleven beleefde,
kortom, dat hij thans het pendant in handen.hield van de
vaas, die hij eergisteren gezien had. Zoo had hij dus de beide
vazen gevonden, de hoofdzaak was nu den heer Speyer niets
van zijn geluk te verraden en dan fluks naar Samuel te gaan,
om met dezen den afgebroken handel weer voort te zetten.
Hij vroeg den antiquaar naar den prijs van de vaas.
„Twee duizend tweehonderd en vijftig gulden I” antwoordde
deze.
De baron sprong woedend op als door een schorpioen
gestoken. Andreas bleef daarentegen volkomen kalm.
„Bedenk wel, edele heer,” zei hij op bedaarden, zakelijken
toon, „dat als ik het geluk had
het pendant te vinden, het paar
niet beneden de vijftien duizend
gulden te krijgen zou
zijn.”
„Vijftien duizend gulden...?”
„Die ik uw edele gaarne voor
het paar betalen wil. Ik wil
mij hiertoe schriftelijk verbinden.”
De baron zei niets meer,
maar kocht de vaas voor twee
duizend tweehonderd en vijftig
gulden.
Een uur later stond de baron
weer, op zijn stok leunende
in den winkel van Sam.
Hij hoestte zenuwachtig en
zei eindelijk:
„Ik wil de vaas koopen!”
„Welke vaas, heer baron ?”
vroeg Samuel op eerbiedigen
toon..
„De Chineesche vaas!”
Het gelaat van den joodschen
handelaar drukte groote
teleurstelling uit.
„Ik heb de vaas niet meer 1”
stamelde hij.
De baron deinsde terug.
„Wat beteekent dat ?”
schreeuwde hij.
„Ik heb de vaas verkocht 1”
HET ONDERZOEK NAAR DE MEDUSA.
De „Wodan” van de sleepdienst-Mij. L. Smit & Co., door de regeering gecharterd voor het onderzoek naar de Tubantia,
is thans naar het wrak der Medusa vertrokken, teneinde nadere gegevens te verkrijgen over de oorzaken van de ramp.
TH. VAN SPALL.t J. G. HERMANS.
De heer Th. VAN SPALL, directeur der bekende Alkmaarsche Ijzer- en
Metaalgieterij, is een dezer dagen overleden. — De heer J. G. HERMANS
te Amsterdam, herdacht verleden week het feit, dat hij 40 jaar verbonden
was aan het Vriesseveem.
„MAROUF”.
De 5e acte uit „Marouf”, dat door de Fransche opera met zeer veel succes is opgevoerd.
schijning der geesten en kabouters met de koffers met goud en diamanten
De foto stelt voor de verlammetje!
Gij hebt
nooit van Vlammetje
gehoord ?
: Och, van zooveel
groote mannen,
die voor eeuwen
en eeuwen geleefd hebben, zoudt
gij niets weten, als er niet iemand
was geweest, die hun lotgevallen
te boek had gesteld. En
zoo wil ik nu de lotgevallen te
boek stellen van Vlammetje.
Vlammetje was zijn naam
eigenlijk niet, hij heette Fritsje,
maar men noemde hem met dien
wonderlijken naam, omdat zijn
geestje een reus was in vergelijk
van zijn lichaampje, omdat
hij dacht en handelde zonder
tusschentijd, omdat hij in één
woord een geheel ongewone
verschijning was, een vreemde
eend in de bijt van schoenmaker
Jacobs.
Vlammetje was zeven jaar geweest, maar het tobberdje
had nog geen schoolbank gezien, veel minder er op gezeten.
Niemand had gedacht, dat hij nog zoo oud zou worden en
men achtte het de moeite niet waard het gebrekkige kind
voor eenige maanden te plagen met het leeren van lesjes
en het maken van sommen, van welke wijsheid hij toch niet
in ’t minst zou kunnen profiteeren. Men liet het knaapje,
als ’t zomer was, ongestoord in het warme zand wroeten,
bloemen planten, vlinders vangen en alles doen waar* hij
verder lust in had, zoolang die lust namelijk kon bevredigd
worden binnen de perken van het knutterige tuintje, dat
achter vaders woning lag.
Vlammetje was een nakomertje, d. w. z. de jongste spruit
van vader Jacobs telde (ons knaapje natuurlijk niet meegerekend)
vijftien jaar en verdiende den kost reeds buitenshuis.
De ouderen namen niet veel notitie van den kleinen jongen,
vader, moeder waren te druk om zich voortdurend met
hem te kunnen bezighouden, zoodoende bemoeide hij zich
enkel met zijn bloemen en insecten en de groote cypersche
kat, die bij hem in ’t warme zand lag te rollen en die hij
verzorgde met een teederheid
en toewijding, welke aan zijn
leeftijd in den regel vreemd zijn.
Vlammetje was natuurwijs
geworden, d. w. z. hij kende
zijn kleine en toch nog zoo
groote natuurwereld op zijn
duimpje ; hij wist precies hoeveel
pooten een meikever had
en hoe lang het duurde vóór
ze na het z. g. „geld tellen”
de lucht in vlogen, ook had hij
de blaadjes geteld van alle wilde
en gekweekte bloemen, welke
in het tuintje stonden en
wist hij van welke bloemen de
bijen het meest hielden en welke
bladeren de konijnen niet
lusten.
Zijn zucht naar wetenschap
had wel eens over de aangeboren
goedheid van zijn hart
gezegepraald ; zoo had hij enkele
malen een vliegje gevangen
en in het web van een
spin geworpen om te zien wat
de laatste met haar slachtoffer
zou aanvangen ; maar toch,
de meeste keeren was hij juist
op het noodlottige oogenblik
tusschenbeide gekomen en
had het ongelukkige diertje
van een wissen ondergang
gered. Was een bij, een vlieg
(foto Couvéef of een vlinder bij ongeluk in
|