|
PANORAMA
vriendelijksten toon, met
een bijna lafhartig vleierig
accent, want hij wilde een
wanhopige poging doen om
de erflaters nog vóór hem
te stemmen.
„Van wat ?” deed de
neef, wantrouwig naar de
houtbruine korst glurend.
En de nicht, die ook van
wantrouwen en ergernis zoo
gaandeweg geheel vervuld
raakte, stemde in met een:
„Van wat?”
„Van macaroni. Kom, u
houdt er wel van,” hield de
gastheer aan.
Zwijgend, boosaardig, wisselden
de gasten weder hun
draadlooze telegrammen.
„Maar, maar. . waagde
de neef, „macaroni kan je
toch. . niet eten ?”
„Hè?” deden de anderen,
verdwaasd van verbazing.
„Maar . . . , maar .. . .”
zieltoogde hij, „maar dat is
toch iets van ... van hout.”
„U meent mahonie,”
schaterde de gastheer uit,
en allen gierden mede, in
koor ; allen hadden razend
veel pleizier, behalve de gasten,
die wel zoo hadden wil-,
len sterven zonder eenig uitstel.
Toch aten allen van het voortreffelijke schoteltje, en tot
ieders genoegdoening verliep dit. Kopjes koffie en sigaren
werden daarna rondgediend, er werd nog wat gepraat, neef
en nicht poogden hun ellendig figuur te redden door te probeeren
nog maar zoo vriendelijk mogelijk te zijn in ’s Hemelsnaam,
maar die vriendelijkheid ging hun meer dan misselijk
af. En er ving nu een stemming aan te heerschen, die het
best met volslagen anarchie ware aangeduid.
De vader, pijnlijk heen en weer geslingerd
tusschen volledige wanhoop en een luttele
kans van hoop, kon in waarheid de leiding
niet meer behouden. Wel beknorde hij nu en
dan zijn telgen, wel trachtte hij zijn gasten
nog naar den mond te praten, maar beheerschen
kon hij de situatie geenszins meer. Toen
dan ook nicht niet lang na het koffiedrinken
te kennen gaf, dat er een tijd van komen en
een tijd van gaan was, schrok hij wel geweldig,
doch wist er niet veel op te zeggen. „Vaarwel,
o, aardsche rijkdommen. Nimmer zal ik deze
nalatenschap toucheeren,” zei hij tot zichzelven.
Hij hield zich alsof dit onverwachte vertrek
hem heel onaangenaam was, en zijn
echtgenoote viel hem bij.
„We hadden wel gehoopt, dat u den heelen
dag gebleven was, . . ” waagde hij.»
„Och kom,” vinnigde nicht, en'wisselde een
onheilspellend Marconi-telegram met haar
echtgenoot.
Maar er had nu een al uiterst ijselijk incident
plaats. Suus had nichts’ mantel en ka
pothoed uit de logeerkamer gehaald, waar
ze behoedzaam op het bed ter bewaring waren
neergelegd.
De mantel was intact, doch de kapothoed bleek
bij het overreiken tot een griezelig onding, voor zoover hij
nog bestond; een hoopje verfomfaaide zijde met twee zwarte
havelooze keelbandjes eraan, en als een zwart graatje hing
een stuk aigret kwiers naar beneden daarvan neer. De kinderen
snikten, huilden, blaatten van het lachen, omarmden
elkaar in hun stuipen en buitelden over den vloer bij den
aanblik van dit walglijk misbaksel. Nicht slaakte een rauJOH.
WAGENAAR: DE CIO.
Voor een zeer goed bezette zaal is in den Utrechtschen Schouwburg verleden week opgevoerd Joh. Wagenaar’s derde klucht:
De Cid, een burleske op Corneille’s „Cid”.
wen gil, en voor het venster zag men Tip, den wreeden fox.
spelen met een vuil bosje zwarte veeren, die hij van zijn prooi
had kunnen meevoeren. Zoo goed en zoo kwaad het ging,
hielp mevrouw, onder het stotteren van excuses, het misvormde
voorwerp herstellen, om het dan op het door toorn
niet minder misvormde hoofd der nicht te placeeren. En de
aanblik van dit geheel was weer van dien aard, dat de kinderen
brullend over den grond tuimelden. „Oh, wat ’n kakeDE
KAPEL-AUTO VOOR BELGIË.
In den tuin van het gesticht der Orde van de Onbevlekte Ontvangenis (gesticht) Groenestein
’s-Gravenhage had Zondag j.l. de plechtige inzegening plaats door Mgr.Mertens van den kapel-auto
voor België, die door den heer Louis Coetermans, algemeen consul van Perzië te Antwerpen,
is geschonken. Onze foto werd genomen tijdens de'plechtige wijding. (KF.£.)
lot,” gierde Suus. „Kakelot, kakelot,” gilden de anderen,
als in trances. Mijnheer De Stercke had zijn heil gezocht in
een overhaaste vlucht.
Na eenig meesmuilen en onsamenhangende twistwoorden
herstelden de groote-menschen zich van hun leute, maar
de kinderen bleken voorloopig ongeneeslijk ; zoolang nicht
nog in huis was althans ; immers de aanblik van haar woest
gelaat bekroond door de kakelot deed hen telkens weer
in een dollen lachbui vervallen.
De gasten hadden nog zoo’n
beetje de verontschuldigingen
van den gastheer en de
gastvrouw aangehoord en
wierpen zich reedsin de gang
om dit schrikkelijk hol te
verlaten, toen er iets geschiedde,
waarbij al de hun
reeds toegediende smaad tot
een niemendal werd : nabij
de gangdeur reikte Jan aan
de verbolgen gasten zijn
thans uitgewerkte som over,
welke som nu echter een rekening
in optima forma bleek
van de door neef en nicht
gemaakte verteringen ten
hunnent; zes kop koffie, 90
cents, vier eieren, 40 cents,
enzoovoorts. Het was weerzinwekkend.
De toegeschoten
vader overzag het treurspel
in één blik, en zonk schier
ter aarde, de moeder had iets
liefs gegeven om afwezig te
zijn; de kinderen werden
bevangen door een snikstuip
van jool, en hikten
en slikten geluidloos.
En de gasten ?
Als ik zeg, dat ze razend
van toorn waren, lieg ik ;
als ik zeg dat ze zielsbedroefd waren, lieg ik evenzeer;
ze waren noch woest noch ellendig, ze waren niets meer;
al hun organen weigerden de reactie op zoo gruwelijke
prikkels; flauw, slap, zielloos en versuft verdwenen ze
van de plaats des onheils, twee deerniswaardigen slaapwandelaars
gelijk.
Zoo eindigde het zoo hoopvol verwachte Paaschbezoek.
Als ten prooi aan een ijlende koorts bleven de jeugdige boosdoeners
nog geruimen tijd aan het kakelen
van den lach, terwijl de ouders, geheel ui*
den koers vanwege de doorstane ontroeringen,
elkander en zichzelven condoleerden met het
verlies van hun verstand en van de nalatenschap,
— die ze (zoo troostten ze zich met
den strop) toch waarschijnlijk niet gekregen
hadden.
MORAAL.
Het is natuurlijk een geluk, achteraf in
dergelijke veronderstellingen troost te vinden.
Maar beter is het, geen troost van doen te
hebben.
Wie toch garandeert den De Stercke’s, dat
zij toch niet iets van die erfenis deelachtig
geworden waren, zoo ze hun kinderen maar
in orde en tucht hadden opgevoed ?
V
Lezeressen, lezers, die ouders, voogden of
onderwijzers zijt, laat deze les niet onbewust
aan U voorbijgaan.
Ieder uwer, die nog een kans wil op geluk
in deez’ poovere wereld, waarin de nalatenschappen
werkelijk niet liggen opgeschept,
spiegele zich aan het voorbeeld van deze
De Stercke’s en voede zijn kinderen in orde en tucht op,
En nu, saluut I
JOB STEYNEN.
DE KAPEL-AUTO VOOR BELGIË.
Links: De auto in gesloten toestand. Rechts: De auto voor den dienst gereed. (V.F.B.)
|