Panorama

Nummer	1916, nr. 31, 17 apr. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 4 UIT DE SCHAAKWERELD. De wereldberoemde Cubaansche schaakspeler Capablanca gefotografeerd tijdens zijn laatste simultaanseance met 30 spelers.-» r werd tweemaal gebeld en daarna hoorde i men luid spreken in de vestibule. Lansdorp keek met een vragende uitdrukking naar zijn schoonzuster die aan tafel tegenover hem zat; , hij zag dat ze bleek werd. Zij stond haastig op, ’ zich even excuseerende en ging de kamer uit, de deur goed achter zich dicht trekkende. Zonder de minste nieuwsgierigheid babbelden de twee kleine meisjes door over den tenniswedstrijd. „Papa zal ons wel meenemen,” zei Lottie, vol overtuiging haar blonde krullen schuddende. „Misschien zal hij geen tijd hebben,” zei de meer ernstige Ella. „O, papa heeft voor ons altijd tijd, en dan, ’tisten bate van zieke kinderen en papa zei dat we voor ze doen moeten wat we kunnen — om Japie,” eindigde Lottie triomfantelijk. Lansdorp hoorde maar half wat ze zeiden ; hij spande zich in om naar het gesprek in de vestibule te luisteren. Toen na eenige minuten mevrouw Lansdorp weer zitten ging keek hij haar onderzoekend aan. Zij hield opzettelijk haar gezicht afgewend, maar op iedere wang was er een roode plek die er niet geweest was- en de hand die den trekpot ophield, beefde. Haar zwager nam haar nog altijd aandachtig op. Er waren lijntjes bij de oogen — dat waren misschien de slapelooze nachten bij den jongen ; er waren er ook om de mondhoeken en rimpels op het voorhoofd — die waren er niet door den jongen. Bij de hoeken gingen de lippen in een zachte bocht omlaag met dien melancholieken trek, eigen aan hen die het lachen verleerd hebben. Lansdorp keek haar zóó strak aan dat ze eindelijk zijn blik opving en er een diepe blos op haar magere wangen kwam. „Hoe was Japie vannacht,” vroeg hij. „Rusteloos — tegen den morgen viel hij in slaap; ik was een groot deel van den nacht bij hem.” .Er lag een stilzwijgende uitlegging in die woorden. Lansdorp nam er geen notitie van. „Louis zeker ook ?” — even keek hij naar zijn broers stoel, —- „Neen, — ik heb hem niet geroepen ; — hij heeft gisteren die lange wandeling gemaakt om roode eikebladeren voor Japie te plukken ; hij kwam laat en doodmoe thuis. Bovendien — ik zou toch niet hebben kunnen slapen.” „Daar komt hij,” riep Lottie, in de handen klappende. „Papa, papa!” Ook Ella’s gezichtje helderde op ; ’t was inderdaad alsof er een zonnestraal in de kamer viel. Er zijn van die menschen die zon en frissche lucht mee schijnen te brengen ; papa was er zoo een. Op weg naar zijn plaats hield hij even stil om aan de gouden en bruine krullen die om de stralende gezichtjes dansten, te trekken. Dadelijk begonnen de kinderen weer te babbelen. „Papa, ’t is tóch een mooie dag,” zei Lottie „Weet u nog dat ik om een hopje gewed heb dat ’t mooi zou zijn ?” „En o, papa, het veld zal prachtig zijn om te tennissen,” riep Ella. „U zult toch kunnen gaan, is ’t niet?” Papa lachte terwijl hij beide handen op zijn ooren hield. „Stil, kinderen, gun mij den tijd om op adem te komen en met mama te praten. Goede morgen, Dirk. Wel, hoe was de nacht Lize ? Hoe is ’t met ’t ventje ?” EEN ZANDSCHUIT GEZONKEN. Verleden week zonk in den Amstel bij de Magere Brug te Amsterdam een zandschuit die na veel moeite door een hijschbok van de firma Schuiver gelicht werd. Onze foto werd genomen, juist op het moment dat de schuit boven water verschijnt. (V.F.5.) „Zij was den geheelen nacht op,” zei Lansdorp stroef. „Waarom heb je me niet geroepen, Lize ?” Papa’s stem klonk verwijtend. ,,Je ziet er afgetobd uit. Ik zal jullie wat zeggen kinderen ; wij zullen op Japie passen en mama na VOOR HONDENLIEFHEBBERS. Een foto van een nest aardige jonge honden, die ons door een onzer abonné’s werd toegezonden met het verzoek ze te plaatsen in ons blad. het ontbijt wat laten rusten.” En zooals papa dit voorstelde terwijl hij zijn thee omroerde en ze toelachte klonk het als het prettigst denkbare voorstel. Maar eigenlijk zou alles, zelfs een bezoek bij den tandarts, als iets feestelijks klinken als het van hem kwam. Papa’s oogen stonden zoo vroolijk en zijn lach was zoo aanstekelijk en alles van hem was zoo ongedwongen en vriendelijk — er was niemand die papa ooit echt knorrig gezien had. Oom Dirk was, bij hem vergeleken, als een lange rij cijfers naast een sprookje ; en mama — zelfs mama was als een verhaal dat je graag leest, maar dat je toch neerslachtig maakt en je een eenigszins onbehaaglijk gevoel geeft. Maar papa— die begreep altijd alles! Jekonh^m al den onzin die in je opkwam vertellen en nooit vond hij je mal; en het interesseerde hem hoe de vliegers opgegaan waren en of je die tennis-set die telkens deuce werd, gewonnen had. Mama luisterde dikwijls zóó afgetrokken dat je niet wist of ze ’t gehoord had of niet en als ze zich inspande om te luisteren dan wist je nog niet of ’t haar schelen kon ; maar papa kon ’t wél schelen. Hij leefde geheel mee. Altijd had hij den tijd om naar de games te gaan kijken en hij kende ieder meisje en iederen jongen die speelde bij naam, en hij begreep best waarom het serveeren van Max de Weerd „fijn” was ; en hij was een autoriteit op het gebied van football en pingpong, van dansen en van liefdadigheidsbazars en iemand dien men altijd kon raadplegen. Oom Dirk kon je heerlijk met je huiswerk helpen op een ernstige manier en op mama kon je altijd rekenen als er knoopen aan te naaien waren of als je pijn in de keel had of zoo iets. Maar als het op genieten aankwam, dan moest je papa hebben ! — Mama luisterde nu stilzwijgend naar de beraadslagingen over het tennisfeest ten bate van het kinderziekenhuis — telkens afgebroken door grappen en gelach — die gehouden werden terwijl papa zijn ei pelde en zijn thee dronk. Maar mama glimlachte niet eens en na een poosje ging zij naar boven naar Japie. Oom Dirk ontbeet verder met een norsch gezicht. „Arme mama,” zei papa, „ze is doodop, ga nu als een paar lieve kinderen zien öf je Japie niet bezig kunt houden. Ik kom zoodra ik mijn ei opheb.” „Maar papa,” zei Lottie, „als we den geheelen morgen op Japie passen zult u ons toch meenemen vanmiddag, is ’t niet ? Het zal niet regenen, heusch niet papa!” Weer lachte papa om haar. „Daar zullen wij later over praten. Kom, weg met jullie EEN NIEUWE ZANGACADEMIE TE ’S-GRAVE N H AGE. Door de bekende zangleerares Cornelie van Zanten te Den Haag is verleden week aan de Laan Copes van Cattenburg een nieuwe zangacademie geopend. Links', een groep van leeraren en leerlingen; rechts: een intérieur van de academie. DE KEERZIJ
PDF

Nummer	1916, nr. 31, 17 apr. 1916
Blad	05
Tekst	5 PANORAMA nu 1” — „Als je ’tmet de jongens alleen af kunt op kantoor, Dirk” — hij sprak heel ernstig toen de kinderen weg waren — „zal ik thuis blijven en Lize wat rust laten nemen vanmorgen ; het arme kind is den geheelen nacht opgeweest.” „Koppen is hier weer geweest met die anthracietrekening, Louis,” zei zijn broer op scherpen toon, bij wijze van antwoord. „Wat denk je daaromtrent te doen ?” Papa’s gezicht betrok even, maar spoedig herstelde hij zich. „Ik heb Koppen gezegd dat ik bij de eerste gelegenheid aan hem zou denken —” „Hij is er al driemaal om geweest.” „Ik zal er vandaag naar toe gaan,” zei papa, zijn kopje wegschuivende en opstaande. „Ik kan het nu onmogelijk betalen— terwijl Japie van allerlei noodig heeft. Als ’t niet om de ziekte van het arme ventje was had ik alles wel kunnen schikken. Ik moest verleden week nog een rolstoel —” „Ik wist niet dat die al bemeid. — „Maak je niet onaangenaam over die kolenrekening, Lize,” zei Lansdorp plotseling. „Ik zal het vanmorgen in orde maken.” Mevrouw Lansdorp’s magere wangen kleurden donkerrood. „Het was niet de anthraciet—- dezen keer,” zei ze. „Wat was ’t dan ?” „De rekening van den kruidenier.” Mevrouw Lansdorp zette de karaf die ze juist in de hand had, neer en greep zich vast aan ’t tafellaken. „Hij weigert verder bestellingen aan te nemen totdat de rekening betaald is; en de dokter staat erop dat Japie veel versterkends krijgt.” „Hoeveel is het ?” „Ruim negentig gulden.” „Heeft Louis dan verleden maand ook niet betaald?” ,JMatuurlijk niet.” Dit op*zoo’n toon dat haar zwager haar aankeek. „Ga zitten, Lize, je bent doodmoe.” Zelf stond hij op en liep snel de kamer op en neer, telkens DE KROONPRINS VOOR VERDUN De kroonprins (in het midden der deuropening) en Prins August Wilhelm van Duitschiand op het punt vanuit hun kwartier naar het front te vertrekken. soep aan de veldkeukens VAN DE FRANSCHE STRIJDLINIE BIJ VERDUN. Links: Fransche infanteristen, voorzien van maskers tegen de verstikkende gassen, in afwachting van een stormaanval der Duitschers. Rechts: Het uitdeelen van de in de tweede verdedigingslinie der Franschen. taaldwas, ’ ’ zei Lansdorp. Papa keek ontstemd, maar zijn onverstoorbare opgewektheid overwon. „Niemand kan begrijpen hoe die dingen oploopen,” zei hij. „Voor jou is het heel iets anders, Dirk ; jij hebt alleen jezelf om voor te zorgen ; maar ik kan je zeggen dat ’t iets anders is als er vijf zijn. En nu komt de ziekte van den kleinen jongen er nog bij, behalve de meisjes en Lize ; en ik wil niet dat mijn familie iets ontberen zal dat ik ze geven kan.” Dirk opende zijn lippen en sloot ze weer. Hij volgde met zijn oogen het slanke figuur van zijn broer terwijl diè de kamer doorliep. „Ik denk wel dat je me van morgen op kantoor kunt missen,” zei papa zich bij de deur omkeerende. „Natuurlijk,” zeiLansdorp koeltjes. Hij zat nog met zijn ellebogen op de tafel geleund, de broodkruimels in vierkante hokjes leggende, toen zijn schoonzuster terugkwam en de tafel begon af te ruimen. De Lansdorps hielden maar één HET ENGELSCHE VOLK EN DE VREDE. Tijdens een vredes-meeting in Trafalgar Square werden een spreekster en spreker, die vóór den Vrede spraken, door het publiek naar beneden gehaald, waarna de politie ze tegen de wraak der ontstemde toehoorders moest beschermen. kijkende naar de vrouw dienaar den zonneschijn zat te staren, met brandende, droge oogen ! In dit licht was ieder van de lijnen scherp zichtbaar. Lansdorp uitte zacht een verwensching terwijl hij keek. „Maak je niet bezorgd ik zal beide rekeningen in orde brengen.” ’t Was zoo smartelijk de aanblik van die vrouw, op wier gezicht de zorg en het verdriet diepe groeven geploegd hadden. Het kostte hem moeite om niet in harde woorden over zijn broer te vervallen. -y^Denk je dat dit ’t voor mij gemakkelijker maakt ?” zei de vrouw scherp en plotseling kreeg ze tranen in de oogen. „In ’s Hemelsnaam Lize, doe dat niet; denk om het kind,” zei Lansdorp. — „En wat mij betreft — waarom zou je dat hinderen ? Als ik morgen kwam te sterven zou het weinige dat ik heb voor jou en de kinderen zijn ; daar heb ik tenminste voor gezorgd. En de zaken heb ik gelukkig zóó geregeld — dat ik ’t voor onder gang behouden kan.”
PDF

Nummer	1916, nr. 31, 17 apr. 1916
Blad	06
Tekst	6 „Ik ben bang voor mezelf,” zei de vrouw. „Ik — ik begin hem te haten.” „Wel! — dat verwondert me niets.” Hij ging naar ’t raam stond uit te kijken. „Het is alsof je tegen de maan praat; ik heb al zóó met hem geredeneerd, ter wille van jou ; maar ik zal ’t nog eens probeeren, als je dat wilt.” „Dat is absoluut noodeloos ; denk je dat ik ’t niet geprobeerd heb? — gedurende al die jaren. Neen, er is niets aan te doen. En de kinderen aanbidden hem — zij hebben hem liever dan mij.” „Ze moesten zich schamen,” zei Lansdorp ruw. — „Waarom zouden zij zich schamen?” Zij keerde zich met een bittere uitdrukking op het gezicht naar hem toe. „Zij hebben hem lief om dezelfde eigenschappen die ik in hem liefhad — diezelfde eigenschappen die ik nu bijna haat! — en die eigenschappen zijn echt. Hij is vroolijk en opgewekt, doet altijd wat prettig is, doet dingen die veel kosten en ze veeh pleizier geven. Kinderen hebben zoo graag al wat vroolijk en licht is.” „Het is gemakkelijk vroolijk en vriendelijk te zijn — en een ander de rekeningen te laten betalen,” merkte Lansdorp grimmig op, „Niet waar ?” — Er was een oogenblik stilte. „Je zou gelijk hebben als je er je heelemaal van losmaakte,” zei Lansdorp langzaam. „Wat mij aangaat heb ik me aan alles onttrokken,” antwoordde ze. „Maar — de kinderen.” „Het moest ze gezegd worden ; het is verkeerd ze met valsche illusies te laten opgroeien ; ze moeten weten dat alles schijn is.” „Het is niet alles schijn,” zei zijn schoonzuster, haar bleek gezicht bijna streng naar hem keerende. „Hun rol is echt; die band tusschen hen is echt; wat ze in hem liefhebben is echt genoeg en ook wat hij voor hen is. En veronderstel dat ik hen van dat alles beroofde — veronderstel dat ik ze dat verdriet aandeed en hun leven bedierf — geloof je dat ze mij daar liever om zouden hebben?” „Dat moesten ze — wanneer ze alles weten,” hield hij vol. „Maar dat zouden ze niet doen en wat kan ik ze inplaats van dat alles geven ?” „Je weet heel goed,” begon Lansdorp, de oogen afgewend, ,,dat al wat ik in de wereld bezit —” „En jij weet heel goed,” viel ze hem in de rede, ,,dat ik niets zou willen aannemen — in dat geval. Maar dat bedoel ik niet. Wat kan ik ze geven voor de plaats die hij inneemt bij ze ? En hij is hun vader — en ’t is mijn schuld dat ’t zoo is. Wanneer ze ouder zijn, zullen ze oordeelen, onwillekeurig, — en misschien zullen ze instaat zijn vriéndelijker en juister te oordeelen dan ik nu. Alles irriteert me. Het verwondert me niet dat de kinderen meer van hem houden.” „Zoo was ’t altijd,” zei Lansdorp zacht. „Hij was op school de lieveling en thuis het troetelkind ; hij won ieder voor zich als hij ’t maar wilde. Ook in zaken krijgt hij veel meer gedaan dan ik. Hij heeft maar té verlangen dat een hart hem geschonken wordt van kind, man of” — Hij hield plotseling op. „Als ik aan het tehuis denk dat je voor hem verliet,” begon hij weer met ontroerde stem, „aan hoe je was als meisje en dat ’t hiertoe gekomen is — dat je bang bent je leveranciers onder de oogen te komen —” „Ik raak er aan gewend,” zei ze met een stille minachting, die door een vuurroode streep op iedere wang gelogenPANORAMA DOOR EEN ONDERZEEËR GERED. De matrozen van een Engelschen onderzeeër redden de bemanning van een in de nabijheid der Engelsche kust op een mijn geloopen schip. straft werd. „Ik denk nu alleen aan de kinderen.” — „En zelfs die gelukt ’t hem je te ontnemen,” zei Lansdorp nijdig. DE „COLUM BI A” OP EEN MIJN GELOOPEN. Het s.s. „Columbia”, een der nieuwste booten van de Kon. West-Indische Mail, is op 3’/2 mijl afstand van de Gallooperboei op een mijn geloopen. De Columbia deed zijn eerste reis en was van Baltimore onderweg naar Amsterdam. „Het is ongehoord. Ik weet niet hoe ze voor me te winnen, maar jij — het is schandelijk. Het zijn ondankbare schepseltjes. Als je niets anders doen wilt, Lize, in ’s hemelsnaam, tracht dit te bereiken.” „Geloof je dat men iemand dwingen kan lief te hebben — dat ik de kinderen er toe krijgen kan mij — of jou — liever te hebben dan hun vader ?” „Probeer ’t ten minste ; doe jezelf opgewekter voor terwille van hen, als ’t dat is waar die wezentjes het meest om geven,” zei de man norsch. „Altijd 'praat Louis over „de plicht de kinderen te naderen, belangstelling in de dingen die hen aangaan,” — hetgeen beteekent naar alle sportspelen gaan en voor J apie verleden week een duremicroscoop koopen inplaats van —” „Het kind was er heel blij mee,” zei de moeder lusteloos. „O, ja ? De hemel weet dat ik hém geen pleiziertje misgun, maar — wel, ’t doet er niet toe. Nu weer deze verwenschte wedstrijd 1 Lize, ga er zelf heen met de kinderen en laat hem er buiten,” zei Lansdorp met toenemende drift. „Je kunt er niet naar toe loopen; maar — luister eens : laat me voor dezen keer een rijtuig bestellen en ga jij dan met de meisjes ; doe alsof je er om geeft. Ik zelf zal bij Japie blijven en zien dat hij alles heeft. Kom, ’t zal je goed doen, probeer ’t eens.” „Hoe kan ik dat!” — het was bijna een wanhoopskreet. „Ik zeg iederen dag tegen mezelf dat ’t moét, maar ’t geeft niets. Ik heb alle veerkracht verloren — alle hoop — allen moed en ik ben zóó moe, — zóó moe, — zoo moe van alles !” Plotseling liet ze het hoofd op haar armen vallen en Lansdorp sprong op. Zijn handen bewogen zich zenuwachtig en hij stak ze diep in zijn zakken, als om veilig te zijn. Hij keek verstomd telkens weer naar het voorover gebogen lichaam en toen liep hij naar de deur. „Probeer 't tóch, Lize,” zei hij dehandal aan den deurknop. „Ik — ik ga nu zelf naar kantoor,” en de deur sloot zich achter hem. — Het was 12 uur vóórdat op kantoor alles in orde gebracht was en Lansdorp het zóó geschikt had dat hij een vrijen middag had. Zijn gezicht stond zeer beslist toen hij naar boven ging om zijn schoonzuster in Japie’s kamer te zoeken. Zij kwam hem op den drempel tegemoet, haar vinger waarschuwend ophoudende en Lansdorp, naderbij komende, keek in stilte toe. Door zijn vaders arm gesteund, sliep de kleine jongen rustig, in de eene hand een glinsterend voorwerp, terwijl de andere om zijn vaders vingers was. Hij had ’t kind geduldig ondersteund, zelf in een krampachtig gebogen houding blijvende. Er lag een tevreden uitdrukking op het gezichtje van het kind maar dat van den vader lag doodsbleek tegen het witte kussen aan; hij was in een flauwte. Zijn vrouw keerde haar gezicht, even bleek als het zijne, naar haar zwager. „Hij heeft zich niet bewogen, bang Japie te storen.” „Licht ’t kind op,” zei Lansdorp kortaf, een arm onder zijn broer schuivende. Maar bij de aanraking openden zich beide paar oogen. „Wat is er gebeurd?” zei papa glimlachend. „Flauw gevallen ? O, onzin ! En het ventje sliep zoo rustig. Je bent nu beter, is ’t niet Japie-lief?” Japie wreef zijn oogen uit en toen zag hij het glimmende ding vóór zich. „Kijk eens, mama,” zei de jongen, „is ’t niet prachtig? Dat heeft mijn papa uitgezocht.” „Voor den wedstrijd,” zei papa met een verlegen lachje. „Zie je, ik dacht dat de kinderen het mooi zouden vinden en daar ’t ten bate van ’t ziekenhuis is heb ik ’t voor zoogoed als niets gekregen.” VISCH VOOR EEN GEHEEL LEGER. Op initiatief van Majoor Hughie Green, ontvangen de Canadeezen aan het front geregeld een rantsoen visch, die in bevroren staat vanuit Canada verzonden wordt. Onze foto links geeft een indruk van de enorme hoeveelheid visch, die in één zending verzonden wordt. De foto rechts brengt een vischstation in Canada in beeld, vanwaar de zendingen geregeld naar ’t front gaan.
PDF

Nummer	1916, nr. 31, 17 apr. 1916
Blad	07
Tekst	PANORAMA C. KAMERBEEK, t Dl ESEN. t Op 69-jarigen leeftijd overleed te Rotterdam de heer C. KAMERBEEK» oud-hoofd der Openbare school voor gewoon lager onderwijs en oud-directeur der Gom. Vormschool voor onderwijzers. — Te ’s-Gravenhage overleed op 89-jarigen leeftijd de heer G. v. DIESEN, rustend lid van de Kon. Academie van Wetenschappen te Amsterdam, oud-hoofdinspecteur van den Waterstaat. Lansdorp bekeek den beker ; hij was van zilver met den datum en het herinneringsfeit erin gegraveerd. „Het is als beker niet veel bizonders,” zei papa, „maar in ieder geval is ’t een kleine hulp voor andere zieke kindertjes die niet zooals dezeeen tehuis hebben.” Hij bukte zich en drukte den jongen tegen zich aan. „Ik houd zooveel van u,” zei het kind, zijn armen verrukt om zijns vaders hals slaande. De twee kleine meisjes kwamen binnen huppelen, haar mooiste jurken aan. „Ik had ze gezegd je niet te storen,” zei papa tegen zijn vrouw. „Zie je, ik was toch van plan ze een verrassing te bezorgen en daar ik beloofd heb ze mee naarden wedstrijd te nemen, viel ’t me in dat ’t een mooie gelegenheid was om ze daar te laten lunchen en jou een rustigen dag te bezorgen, Lize. We kunnen iets eenvoudigs nemen, sandwiches — want we moeten niet verkwistend zijn kinderen. Japie zal naar ons uitkijken en zich niet eenzaam voe- ïen, is ’t niet Jaap ?” „Is die beker niet prachtig?” zei Ella naar haar moeder toegaande. „En is ’t niet mooi van vader ? Papa denkt altijd aan lieve dingen.” Papa lachte verlegen. „Mama is de lieve,” zei hij terwijl hij ze liefkoosde, „maar papa’s meisjes vleien hem graag.” Lansdorp was naar ’t raam gegaan. „Daar is een Victoria,” zei hij op eigenaardigen toon. „Heb jeer een besteld?” „O, dat is in orde,” zei papa losweg. „De tram gaat niet tot daar en de meisjes zouden te moe worden. Je weet dat ik met Kogels zaken doe dus kost ’t rijtuig me heel weinig. Wij gaan een dezer dagen ook eens een ritje maken als de dokter ’t toestaat, is ’t niet mannetje ?” Weer sloeg het kind de armen om zijn hals zonder iets te zeggen. „Mijn kleine jongen houdt van zijn vader, is ’t niet ?” zei papa bewogen. „En wij ook papa,” riep Lottie. Papa onttrok zich lachende aan al de armpjes, maar zijn oogen waren vochtig. „Kom nu mee, kindertjes,” zei hij vroolijk. „Dag kleine vent, kijk maar goed uit; we zullen je in ’t gaan en in ’t terugkomen toewuiven ; als onze kant wint, zullen we Lottie’s blauwe lint aan de zweep binden, dan kun je ’t al van verre zien. Maar als ’t andersom is dan binden we mijn witten zakdoek halfstok.” En papa gingdekamer uit, ieder van de meisjes aan een hand. Gretig leunde Japie voorover om het vertrek uit ’t raam te kunnen zien. Papa hielp Lottie en Ella in het rijtuig en klom er toen zelf in. Hij nam de teugels in de hand en wuifde. Het ventje wuifde hevig terug en viel toen uitgeput in de kussens terug. Het waren zijn moeders armen die hem opvingen. „Liefste papa,” hoorde ze hem fluisteren. Lansdorp nam zijn hoed op, ,,lk kan net zoo goed weer naar het kantoor gaan,” zei hij. EMMY VAN ARTEVELDT. DE OVERBODIGE OFFERANDE ♦ Juffrouw Cato Nagtegaal had haar besluit genomen, niet op de knoopen van haar blouse had ze het uitgeteld,— doen, niet-doen, doen — en al evenmin had ze het op een andere manier aan het toeval overgelaten voor haar 1 te beslissen ; neen, ze had, zoo te zeggen, eigenhandig ingegrepen, bij het nemen van haar besluit, en on-onderstebovengooibaar stond dat nu ook vast : ze zou zich opofferen, ze zou althans het risico riskeeren van zich op te offeren. Voor haar minnaar. En dat vond ze zelf heel mooi. Als je het in een boek las. was het om te huilen geweest......... Het zat zóó. Cornelis, haar vrijer, was uit den oorlog teruggekeerd, gezond van lijf en leden, maar volslagen stom. Ze HET LABORATORIUM IN HET O.-l. HUIS TE AMSTERDAM. Een kijkje in een der zalen van het laboratorium van het departement van financiën in het Oostindisch Huis te Amsterdam, waar vooral ook in verband met de huidige tijdsomstandigheden onder de bekwame leiding van den directeur Jhr. W. Alberda van Ekenstein, technoloog, door hooger en lager personeel zulk verantwoordelijk werk wordt verricht. Op de foto ziet men den directeur; een der scheikundigen, Dr. H. J. Backêr, (benoemd tot hoogleeraar aan de Rijksuniversiteit te Groningen) en zittende, een der oudste analisten, (foto Hisgeri). was er kapot van geweest bij het weerzien, leed er nog dagelijks onder, en prakkezeerde over een oplossing, tot ze op een zekeren avond in de courant las, dat een stomme, ook een volslagen stomme jonkman, plotseling van schrik weer sprekend geworden was, toen hij zijn moeder van de trap zag vallen. Nu is het natuurlijk niet voor iederen stomme weggelegd, zijn moeder of een andere beminde bloedverwant van de trap te zien vallen. Maar je kon je laten vallen. Dit denkbeeld ontvlamde als een tondeldoos in het anders vrij middelmatige brein van juffrouw Nagtegaal. En ze was opgetogen over haar inval. Ja, niet dat het alles was, lang niet, maar in Ds* J*BOOMJ DEN- JOH. VERBRUGH. 23 April hoopt de heer Dr. J. N. LINDENBOOM, predikant bij de Geref. Kerk te Zutfen, zijn 40-jarig ambtsjubileum te herdenken. De jubilaris heeft tegen 1 Mei a.s. zijn emeritaat aangevraagd. — 24 April zal de heer JOH. VERBRUGH den dag herdenken, dat hij voor 60 jaar in dienst kwam bij de Koninklijke Rijtuigfabriek der Firma Ingenhoes te De Bildt. de eerste plaats moest je het doel, den beminden Corneiis de spraak terug te geven, niet uitvlakken, en in de tweede plaats kon ze het zóó aanleggen, dat er zoo weinig mogelijk kans was om een echt ongeluk te krijgen ; ze zou zich bijvoorbeeld van een niet te hóóge trap kunnen laten vallen ; ze zou de leuning, quasi in wanhoop maar ondertusschen toch stevig, vast kunnen grijpen ; ze zou zelfs iets zachts kunnen meenemen, bijvoorbeeld een opgerolde deken of iets dergelijks, behendig als bagage vermomd met een riem en handvatsel ; doch dit alles was bijzaak. Leuning, deken, wat ook. het deed niet ter zake ; zij zou zich laten vallen om den geliefden vrijer weer aan de spraak te helpen. Dat stond bij haar vast. Qfzedürven zou ? Dat was een twééde, wat je noemt. Maar ze zóu wel, ze zóu wel. „Niet van tevoren prakiseere,” zoo redeneerde ze in zichzelve, — „maar op ’n oogenblik dat ik het, om zoo te zeggen, zelf niet weet, laat ik me ineene vallen. Ik fokseer m’n eigen.” „Het vallen hoeft niet eens van zoo’n erge hoogte te wezen”, zoo mijmerde ze andermaal weer, — „’n tree of tien, ja, acht, zeven lijkt me genoeg. Maar dan moet er ook de noodige vertooning bij gemaakt worden. Ik zal me achterover laten glijden, met mijn voeten vooruit, en een harden schreeuw geven. Mijn gezicht zal ik naar voren houden, om met mijn achterhoofd de treden niet één voor één te timmeren, want dat voel je best. Ik zal mijn handen zóó houden, dat ik me ermee afzetten kan^telkens als ik met mijn hoofd te dicht bij een van de muren dreig te komen.” Ze had ervan afgezien, een of ander zacht voorwerp als een soort stootkussen mee-op reis te nemen; ook was ze besloten, de leuning niet, zooals ze eerst bedacht had, als een vaste operatie-basis te beschouwen. Dergelijke pogingen om de hand ermee te lichten leken haar eerlijk gesproken onfatsoenlijk, en beneden de mooie bedoeling van haar offerande. Ze moest geen komediespel ervan maken. Tenminste het moest voor hem allen schijn van ernst hebben. En niet alleen den schijn, want het offer moest desnoods gebracht worden. — Nu ja, liever niet, maar als het niet hooger of lager kon, dan .... (En hier viel haar, die een geweldig liefhebster van romanlectuur was, de passende clausulein)”, dan zou de smeekende stem van haren minnaar niet klinken als die eens roependen in de woestijn,” (dat die stem héél niet klinken zou, overmits deze heer volslagen stom / DE NIEUWE BADKAREL TE SC H E V E N I N GE N . Ter vervanging van de oude badkapel te Scheveningen, welke stond op het Gevers-Deynooiplein en gelijk met de houten tenten is afgebroken, is thans op den hoek van het Belgische Park een nieuwe kapel gebouwd, die onlangs is gereed gekomen. EÉN OPENLUCHT-MEETING. Zondag 8 April had te Leeuvven een openlucht-meeting plaats nabij de R. K.-Kerk, met het doel te geraken tot de oprichting van een R, K.-metaalbewerkersbond, een en ander in verband met de staking op de N. V. Meyer’s Scheepsbouwmaatschappij, aldaar.
PDF

Nummer	1916, nr. 31, 17 apr. 1916
Blad	08
Tekst	PANORAMA 8 was, kan bij deze romantische vlucht buiten beschouwing blijven)............. Op een avond kwam Cornelis bij zijn beminde, of beter bij haar ouders aanbellen. Hij was geen over-onaangenaanrt uitziend jonkman, en had vrindelijke manieren. Vóór zijn ongeval was hij een opgeruimd en spraakzaam bezoeker geweest ; thans bepaalde hij zich in hoofdzaak tot sufferig luisteren en sigaren rooken, waarbij hij steeds de hand van To krampachtig omklemd hield, als een drenkeling een stroohalm. Af en toe gaf hij zijn goed- of afkeuring met wat de ouders of To zeiden te kennen door een sober, maar expressief gebarenspel. Hij voelde bar weinig vóór deze eenzijdige conversatie, waarbij hij zoo goed als geen rol speelde, en troostte zich over die werkloosheid door af en toe den mond dicht bij To’s wang te brengen, en er -een kus op te geven. Als hij daarenboven eens een enkelen keer iets wou beweren, schreef hij het op een stuk papier, dat hij bij zich droeg, maar zoolang doenlijk vermeed hij dit; pertinente getuigenis van zijn stom-zijn als het was, had hij er blijkbaar een hekel aan. Maar meestal kon het gesprek • buiten zijn inmenging wel vorderen. Zoo ook nu. „Wil je nog een kop thee, Cornelis ?” vtoeg de moeder, een brave ziel, die er nu wel niet uitzag of ze het buskruit had uitgevonden, maar die ook niet daarvoor wilde doorgaan. — De jonkman knikte van neen. „Te veel thee is niet gezond, je wordt er maar zenuwachtig van,” opperde de vader, die, van aanleg reeds pedant, sedert hij een populair wetenschappelijken cursus volgde, heel niet meer te houden was, ,,de theïne is niet minder dan de caffeïne een langzaam vergif ; op den duur tast ze den maagwand aan en ontwikkelt daar in samenwerking met het voorradige zuur een nieuwe verbinding , het zoogenaamde ........... „Ja, ja, en de andere helft is net zoo,” bromde even binnensmonds als oneerbiedig zijn dochter, die een afgedekselschen hekel had aan de wetenschappelijke vertoogen van haar vader. Deze afkeer pleitte voor haar goeden smaak, zou men zoo zeggen, want de oude heer was in den grond der zaak een beklagenswaardige analphabeet, even goed als zijn vrouw en dochter zulks waren. Wat de laatste echter het meest hierbij ergerde was, dat de oude, die vroeger tegen Cornelis, die hulponderwijzer en dus verreweg zijn meerdere in wetenschappelijkheid was, steeds in eerbiedig zwijgen had opgezien, sedert de jonkman als stomme terug was gekeerd en dus niet meer debatteeren kon, hem met zijn onweersproken axioma’s bestookte, tot in het weerzinwekkende. „Wat brom jij daar weer, jij daar in dien hoek ?” mopperde kregel de oude. En ook de moeder, die zooals dat behoort, tegen de geleerdheid van haren echtgenoot als tegen den Mont Blanc opkeek, vond aan den gepasten eerbied voor het intellect te kort gedaan door To’s schoudergedoe. ,,A1 word je zoo oud als de weg van Kralingen, jij meisje, — aldus viel ze haar echtgenoot bij, — dan weet jij nog niet in HET VERTREK DER ,, N OO R D-B R A B A NT” NAAR NEDERL.-INDIË. Officieren en bemanning van H. M. „Noord-Brabant”, die verleden week voor een reis naar Nederl.-Indië, uit den Helder vertrokken is, poseeren ter gelegenheid van hun vertrek voor onzen fotograaf. (V.F.B.) en begonnen naarstig te lezen. — Sprakeloos zat het meisje nog een wijle tegenover den van nature evenzeer sprakeloozen vrijer. Eindelijk rees zij overeind. „Ik wil vanavond wat bijtijds gaan slapen,” zei ze toen, en gegeven de tragedie die in haar gemoed werd afgespeeld, was haar toon walglijk kalm. Met zijn eenigszins wezenlooze vrindelijkheid nam Cornelis afscheid. In het portaal kuste hij To nogeens op de wang, en zij beantwoordde zijn kus, alsof er geen vuiltje aan de lucht was, terwijl ze in waarheid op den rand des grafs stond. Want als de jonkman halverwege de trap was afgedaald, ter hoogte van het portaaltje, stortte de deerniswaardige minnares, die door zijn weerloosheid daareven hare nare situatie pijnlijker dan ooit beseft had, zich met een rauwen kreet van de trap. De jonkman verschrikte mateloos, hij wendde zich snel om, en wat zij verwacht had, geschiedde : „To,” riep hij met ’n angstige, maar duidelijk verstaanbare stem. Hij had de spraak van den schrik teruggekregen............. Tot zoover was het allemaal goed van stapel geloopen, aan de hand van haar voor een analphabeet niet onverdienstelijke mise-en-scène. Maar, óf dat het resultaat haar zelve te zeer aangreep, óf dat•ze haar krachten had overschat, het voornemen om op het portaal haar reis te onderbreken was ze niet bij machte ten uitvoer te leggen ; zonder eenig oponthoud vervolgde zij over het portaal henen haar tocht om onder aan de trap, op de vloermat achter de straatdeur als een levenloos pakket te arriveeren. En dit alles, hoe afgrijselijk ook, ware nog tot daaraan toe geweest, als iemand er tenminste nog baat bij gevonden had. Doch ook deze eer zou men haar nagedachtenis niet kunnen toekennen. De arme Cornelis, die van schrik de spraak wéérkreeg, doch haar verderen val niet had kunnen onderbreken, en de beminde, als tusschen zijn bevende vingers door, verder neerwaarts glijden liet, trof haar beneden op de vloermat aan als het bovengenoemde pakket, wat hem zoozeer aangreep, dat........... de stomheid opnieuw weder over hem kwam. Zoo was hare offerande nog overbodig geweest ook. Job Steynen. je pink wat je vader in zijn heele lijf weet. — Ik wil zeggen, dan weet jij .................. ” „Kleineer jij je dochter maar, wa-ar haar aanstaande bij is,” hoonde To, in machtelooze woede. Alle drie keken nu naar den aanstaande, die als wereldverloren aan zijn sigaar zat te kluiven zonder veel aandacht voor het gekibbel om hem heen. Als hij aller blikken op zich gevestigd zag, begon hij wat onrustig op zijn stoel te verschuiven, en glimlachte eens pijnlijk. Dit mat de maat van Cato’s ellende vol. — Maar zeg dan toch eens wat, kreet ze naar Cornelis, — of schrijf tenminste wat tegen hen, al is het nog zoo kort. Laat me tenminste niet zoo koejonneeren, zeg. Cornelis keek eens vriendelijk benevens wezenloos naar zijn beminde, stak haar troostend de hand toe, en wilde haar tot zich trekken om haar op de van toorn blozende wang te kussen. Korzelig weerde ze hem af. Als ware het om de laatste hand aan haar wanhoop te leggen : daar hadden zoowaar de ouders elk een gedeelte van het avondblad genomen, DE GENEESKUNDIGE DIENST AAN DE HEMBRUG. Aan de Hembrug is ten behoeve van de werklieden in de artilleriewerkplaatsen een geheel naar de eischen des tijds ingericht verplegingslokaal gesticht. De foto links geeft den reserve-officier van gezondheid L. J. J. H. Dubois met zijn staf; de afbeelding rechts geeft het gebouwtje weer, dat uit drie vertrekken bestaat. NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
PDF