Panorama

Nummer	1916, nr. 30, 13 apr. 1916
Blad	02
Tekst	PANORAMA 10 HniHOhn}iiuHiiifHHi!OhihinHKHlOyhbhiHtnHyhÖHhiihHJiy{OjLhlhh!BuHHlhhOhh»H!!ihlll!iOsls J HET GOUDSPOOK ' \| :: Oorspronkelijke roman van G. DlETERLE :: g .. (Vervolg.) huistelefoon belde, Baron Croix luisterde, doch gaf geen antwoord op het getelefoneerde. Toen het gesprek was afgeloopen, schreef hij een briefje, gaf dit aan een bewaker, die er mede de deur uit- „Nou, beklaagde, je moet maar eens een maandje in de cel over je philanthropie nadenken. Wij hebben den tijd en de zaak heeft geen haast .... Breng den beklaagde naar zijn cel!” De vreemdeling werd weggeleid; bij de deur keek hij nog eens om en riep lachend: „Goed succes, Lecoque, ik hoop dat u over een maand meer van mij afweet dan nu.... ” „Dat zal wel zoo zijn!” lachte Lecoque terug. „Wat denkt u van het geval?"" vroeg Baron Croix aan den detective, toen de beklaagde weg was. „Dat de oplossing ervan zeer moeilijk zal zijn. ... Ik veronderstel, evenals de goudsmeden en bankiers, dat hij een agent of een hoofdman is van een groote internationale dievenbende, die over de geheele wereld goud gestolen heeft en dit nu in baren gegoten aan den man tracht te brengen. Maar om achter de hoofdverblijfplaats van de bende te komen, moeten we weten wie hij is ... . De zaak is nu al een maand aan den gang, zijn arrestatie is geheim gehouden, de bladen hebben niets ervan gepubliceerd en ondanks dat heeft niemand naar hem gezocht. Vermoedelijk hoort hij niet in Parijs thuis .... Maar daartegenover staat, dat het complot Parijs als hoofdverblijf gekozen heeft, want al het goud dat op verdachte wijze in het buitenland te koop werd aangeboden, kwam van Parijs .... "t Is en blijft een moeilijk geval. Zijn kleeding wijst absoluut niet uit, waar ze gekocht is, zijn hoed mist ook het fabrieksmerk of den naam van den leverancier. En wat zijn kleeding betreft, deze is zoo algemeen, dat ze in elke stad van Europa te verkrijgen is ... . Ja ... . als we wisten wie hij was en waar hij thuis behoorde, dan schoten we op !"" „Dat weten we eerder, dan je denkt, Lecoque!” antwoordde Croix, terwijl hij een sigaret opstak. „Zoo .... hoe komt u ineens zoo optimistisch gestemd ?’"— „De cipier, die zijn gang bewaakt, telefoneerde mij zoo juist, dat hij in zijn cel sporen van uitbraak ontdekt heeft. Ik heb hem onmiddellijk laten weten, dat hij den gevangene stilletjes zijn gang moet laten gaan en eiken dag, als de man gelucht wordt, in de cel de vordering moet controleeren........."" „Maar de kerel helpt ons uitstekend !"" juichte de detective. „We moeten zijn vlucht forceeren. — Wij zorgen dat hij ontsnapt, geen bewaker mag hem tegenhouden en de schildwacht moet maar doen alsof hij hem niet ziet. Hij zal er natuurlijk "s nachts van door gaan en ik zal zorgen dat de lantaarns om het gebouw niet te veel licht geven, zoodat hij niet de kans loopt door een of anderen te ijverigen burger of nachtwacht gesnapt te worden. Ik zal voorts zorgen in de nabijheid te zijn en volg hem op den voet.” „Dat is juist wat ik wilde voorstellen, Lecoque!"" „Neen maar, "t gaat subliem, want als je hem had vrijgelaten, dan begreep hij toch dat hij gadegeslagen zou worden en nu zal hij zoo spoedig mogelijk zijn kornuiten weer opzoeken.” Hun onderhoud werd gestoord door een cipier, die vertellen kwam dat hij vanuit de observatiekamer had gezien, dat de gevangene reeds zoover met zijn plan gevorderd was, dat hij misschien dezen nacht, maar zeker den volgenden nacht zou ontvluchten. Al een paar staven waren los gewerkt en hij werkte met koortsachtige haast aan de derde. Dien dag werden aan het personeel van de gevangenis zeer zonderlinge instructies gegeven. De gevangene kreeg zijn kleeding en het weinige geld dat men bij zijn arrestatie op hem gevonden had, terug, en men deelde hem mede, dat hij den volgenden morgen naar Londen gebracht zou worden. Op het platte dak bij het venster van zijn cel werd een ladder gelegd, die zijn vlucht zou vergemakkelijken. Ook werd last gegeven het licht van de lantaarns, die bij de gevangenis stonden, Soenersloot. — TTan den zTngstel. te dooven. Vanuit de observatiekamer, waar men den gevangene onafgebroken gadesloeg, zou men Croix waarschuwen als de man ontvluchtte. De rechter zou dan last geven om het licht in den grooten koepel drie maal uit te doen, telkens met twee tellen tusschenruimte, teneinde Lecoque, die zich in de buurt van de gevangenis zou ophouden, te waarschuwen dat de ontvluchting begonnen was. Het regende dien nacht ; van acht uur af had Lecoque in een donkeren hoek van de straat verscholen gestaan, steeds starend op het donkere massale gebouw met zijn rijen van verlichte, kleine vierkante raampjes en op den grooten glazen koepel, die maar steeds hel verlicht bleef. De venstertjes waren reeds lang donker, maar in den koepel bleef het licht aan. Het geleek wel een verlichte kaasstolp, die in een donkere ruimte zweefde. Het was reeds twaalf uur geworden en niets wees er op dat er iets moest gebeuren. De straten lagen verlaten en hadden een droefgeestig aspect. Plotseling schrikte de detective op: de lichtkoepel was verdwenen, kwam terug, verdween weer en kwam weer terug. De gevangene was ontvlucht. De truc om de ontvluchting te forceeren was volkomen gelukt. Een groote verslagenheid had zich van den gevangene meester gemaakt, toen hij zijn kleeding kreeg en hem aangezegd werd dat hij naar Londen vervoerd zou worden, want hij dacht dat het transport onmiddellijk plaats zou vinden. Maar niet lang duurde die doffe stemming. Hij werd plotseling door een groote energie aangegrepen en begon wanhopend aan de laatste tralie te werken. Even over half een bezweek de tralie; hij liet ze op zijn plaats staan en begon zich te verkleeden, hetgeen uit de observatiekamer werd waargenomen, daar de gevangene dit in het schijnsel van het doffe nachtlicht deed. Nadat hij zich verkleed had, nam hij de tralies weg, kroop door de opening en liet zich op het platte dak zakken. De vreemdeling haalde diep adem en snoof de frissche nachtlucht op. Op zijn teenen sloop hij over het platte dak. Hij was hoogst verwonderd een ladder te vinden, waardoor hij in staat was spoediger over den muur te komen dan hij gedacht had. De klok sloeg juist één uur, toen hij op de straat sprong. Zoo snel mogelijk liep hij langs de huizen, naar de groote dwarsstraat. Toen hij aan den hoek kwam en zich veiliger gevoelde, verminderde hij de snelheid van zijn loopen. Lecoque, onherkenbaar als zwerver gekleed, volgde hem op een kleinen afstand. De vreemdeling bleef nu en dan staan, doch Lecoque liep geregeld door, zoodat hij al spoedig bij hem was en gelijk met hem opliep. „Mijnheer, heeft u niet een paar sous voor mij om in het asyl te overnachten/" vroeg Lecoque den vluchteling, maar deze keek hem wantrouwend aan, haalde zijn schouders op en ging aan de andere zijde van de straat loopen. Lecoque hield zijn pas wat in, zoodat de afstand tusschen beiden grooter werd, doch hij zorgde wel den vreemdeling niet uit het oog te verliezen. De achtervolging begon hoogst vervelend te worden, daar de vluchteling schijnbaar doelloos rondliep en het meermalen gebeurde dat zij na een kleinen zwerftocht door sloppen en stegen weer op dezelfde plaats uitkwamen. Op den hoek van een straat bleef de man staan en riep een wielrijder, die voorbij reed, iets toe. Deze sprong van zijn fiets. Beiden spraken een oogenblikje met elkaar, waarna de wielrijder zijn WQg vervolgde. Lecoque riep nu den wielrijder aan, die slechts afstapte, toen de detective zich als zoodanig had bekend gemaakt. ,,Mijnheer, hier is mijn legitimatie, doe mij een genoegen en zeg mij wat die man u vroeg. Ik volg hem.. „Oh, nu begrijp ik het.. . . Hij vroeg mij of ik een goede zaak wilde maken door mijn fiets aan hem af te staan. Hij zou mij daarvoor vijfhonderd francs bèta len, die hij nu niet bij zich had, maarik moest maar mijn adres opgeven dan zou hij ze morgen per postwissel zenden .... Als je niet wil dan moet je het zelf maar weten, antwoordde hij toen ik het weigerde en hij ging verder.” „Dank u,” zeide Lecoque en hij volgde den vreemdeling, die zich nu tot op een grooten afstand verwijderd had en schijnbaar met een bepaald doel
PDF

Nummer	1916, nr. 30, 13 apr. 1916
Blad	03
Tekst	11 liep. Hij ging een nauwe dwarsstraat in, waar hij in een logement verdween. ’t Was het logement van Madame Ruis. Lecoque kende haar zeer goed. Zij was een Spaansche, die op jeugdigen leeftijd te Parijs was gekomen en na veel avonturen met een Rus trouwde, met wien zij nu het logement hield. De bezoekers waren meestal venters, sandwichmen, zwervers en menschen, die van den eenen dag in den anderen leven. In een kwaden reuk stond de herberg niet, doch de politie had er meermalen een goede vangst gedaan. Lecoque bleef een half uur op den hoek van de straat staan en ging daarna ook bij Madame Ruis naar binnen. Een dikke tabaksrook vulde het lokaal en om de ronde tafel, waarboven een groote eenvoudige petroleumlamp hing, die een rossig-triestig licht verspreidde, zaten vijf mannen in druk gesprek; een van hen was de vreemdeling, die allerlei moppen vertelde. Toen de detective binnenkwam, keken allen op, doch vervolgden onmiddellijk hun gesprek. ,,Goeden nacht, wat een beroerd weertje,” zeide Lecoque. „Net als je zegt,” riep de vreemdeling. „Zeg, jij hebt je centen voor logies zeker bij elkaar gebedeld . . . Pauvre gar- 9on, daar heb je lang voor gewerkt ... ’t Bedelen lijkt me geen goed werk te zijn !” „Vooral niet als je menschen ontmoet, zooals jij er een bent.” Madame Ruis bracht Lecoque een glas wijn, en toen hij zijn consumptie betaalde, overhandigde hij haar ongemerkt een papiertje, waarop hij geschreven had : „Ik ben Lecoque, er is hier wat te doen.” De vrouw wist genoeg, en zonder iets te latenmerken ging ze weer achter de toonbank zitten breien. Na eenigen tijd stond de vreemdeling op en liep de trap op en niet lang daarna gingen de overige bezoekers ook weg. Madame Ruis sloot de taverne en vroeg aan Lecoque : „Is het om die te doen, die naar boven ging?” ■ „Ja naam opgegeven .Heeft hij een ” „Neen.... Ik krijg toch geen herrie?” „Neen hoor, daar behoef je niet bang voor te zijn . . . Hij heeft niets op zijn kerfstok ... Ik volg hem maar . . Je kan me een grooten dienst bewijzen, door den man te geven wat hij je vraagt .... Ik denk dat hij kleeren van je wil hebben en misschien ook geld. Geef het hem NIEUWE DAHLIA’S. De Cactus Dahlia „Kalifsdochter”, een zaailing uit de bekende reuzencactus Dahlia „Kalif”. De bloem is zeer groot en sierlijk van vorm. De kleur is donkerpurper, waarover een warme gloed ligt. Ze is zear rijk bloeiend en door haar hooge stengels leent ze zich uitstekerrck tot snijbloem. NIEUWE DAHLIA’S. Wij bieden onzen lezers op deze pagina een drietal afbeeldingen aan van nieuwe Dahlia’s, die voor ’t eerst door de firma G. J. Sax té Dordrecht in haar nieuwen catalogus werden geannonceerd. De foto hierboven is van een bijzonder fraaie en decoratieve Dahlia, de „Louise Germ.” De bloemen zijn van onberispelijken vorm, terwijl ieder bloemblaadje mooi is gewelfd. De bloem is zeer groor en zachtgeel van kleur. Deze prachtdahlia verwierf op de groote plantenkeuring te ’s-Gravenhage in September 1915 een getuigschrift van verdienste. Als snijbloem zal zij zeker overal gewild zijn en een groote toekomst hebben. want hij geeft het je dubbel en dwars terug .... Heb jij een strop, de justitie is er goed voor. Als de politie hier komt snuffelen, laat je haar niet toe .... je beroept je op mij ... Ik ga nu heen en kom morgenochtend tegen zes uur, als smid gekleed, terug met een rijwiel... Op de fiets van je man leg ik beslag, die kan ik morgen wel noodig’hebben. . . Ik reken op je steun. Je huis wordt vannacht veilig bewaakt.” * * * Den volgenden morgen kwam de detective terug. De vreemdeling zat aan tafel en las in de „Matin”. Lecoque was als smid gekleed en bood een rijwiel te koop aan ; eerst aan Madame en toen aan den vreemdeling die in het geheel geen notitie ervan nam. Lecoque bleef aanhouden, toen smeet de vreemdeling boos zijn krant op tafel, stond op, betaalde zijn logies en vertering en ging mopperend de straat op. Lecoque, die reeds lang gemerkt had dat van al zijn veronderstellingen geen enkele uitkwam, begon het geval zeer vreemd te vinden, te meer daar de vreemdeling geen enkele poging deed om zich te vermommen of ongemerkt uit Parijs te komen. En hij moest toch begrijpen dat zijn ontvluchting reeds lang ontdekt was en dat hij gezocht werd, zoodat het voor hem een gevaarlijk spelletje was om op klaarlichten dag door Parijs te wandelen. Een enkele maal dacht de detective zelfs dat hij een verkeerde volgde, maar dat was onmogelijk, want hij herkende zijn stem en op zijn kleeding zaten de sporen van de klimpartij. Nu het dag was zou het zeer moeilijk zijn den vreemdeling ongemerkt te volgen. Een uur lang had hij hem nu reeds nageloopen ; de tocht was over Montmartre gegaan, door deftige en beruchte wijken en nu ging het naar het station, waar hij een kaartje nam. Lecoque wachtte tot de man het perron was opgegaan, maakte zich aan den ambtenaar bekend, en vroeg hem eenzelfde kaartje als aan zijn voorganger verkocht was. De detective kreeg een kaartje naar Epernay, en stapte in den trein in de onmiddellijke nabijheid van het compartiment, waar de vreemdeling zat. Spoedig werd het sein tot vertrek gegeven en de detective hield de bewuste coupé goed in het oog. De trein stopte te'Epernay, maar van den vreemdeling was geen spoor te bekennen. De detective huurde een auto en keerde zoo snel mogelijk naar Parijs terug. Hij moest lachen als hij eraan dacht hoe nijdig Baron Croix de Chapelle zou wezen als hij hoorde, dat de vogel gevlogen was. Hij zelf vond het een gewone zaak en het was niet den eersten keer, dat de eenige draad die je in een geval had, plotseling werd afgesneden; en vooral in dit geheimzinnig geval zou hij wel weer spoedig iets van den man hooren. Alvorens naar den rechtercommissaris te gaan liet hij zich door den auto naar huis rijden, om zich te verkleeden. Op zijn kamer vond hij een brief, die volgens het zeggen van zijn huishoudster in de brievenbus was geworpen. Hij opende den brief en las : „Brave Lecoque! Zooals je weet, ben ik uit de gevangenis ontvlucht en ik noem mij daarom een vluchteling. Nu dan, de vluchteling groet u en verzoekt u ook de groeten aan Baron Croix de Chapelle te doen. Erg piender zijn jullie niet en ik begrijp niet hoe jij als detective beroemd bent geworden. Je zal het wel belangrijk vinden iets van mij te hooren en vooral van mijn vlucht. Nu dan. Jelui gaven mij mijn kleeding terug met de mededeeling dat ik naar Londen gebracht zou worden. Eerst gevoelde ik mij daardoor ontmoedigd en dacht erover jelui alles te bekennen. Maar op hetzelfde oogenblik dacht ik : ik moet vluchten, ’t Gelukte me en ik was in mijn nopjes, maar toen ik de ladder vond en zag, dat de lichten van de lantaarns laag gedraaid waren, begreep ik, dat jelui me lieten ontvluchten. Een prachtig idee ! Al spoedig vraagt die brave Lecoque een paar sous aan me voor nachtlogies . ... Je bent een grapjas ... Je moet les in het grimeeren geven want als detective ben jeniet veel waard. Je liep er zelfs met dien fietsrijder in. Ik dacht: die zwerver kan Lecoque wel zijn, en als hij het is, dan vraagt hij natuurlijk aan dien wielrijder, wat deze met mij besproken heeft. Hoe het verder ging behoef ik je niet te zeggen. (Wordt vervolgd). PANORAMA NIEUWE DAHLIA’S. De nieuwe, enkelbloemige Dahlia „Soleure”. De bloemteekening is zeer in ’t oogvallend en bekoorlijk. De kleur der bloem is zuiver wit, terwijl elk bloemblaadje scherp omlijnd is door een vuurrooden rand, waarbij de g oudgele schijfbloempjes (het z.g. hart) zeer mooi afsteken. De middellijn is slechts 5 a7 cm., zoodat ze voor het vullen van kleine vaasjes of potjes uitstekend geschikt zijn. (foto's Tepè). 30 (41b)
PDF

Nummer	1916, nr. 30, 13 apr. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 12 Uit Let Dagboek van n Fotograaf n. HET GESTOLEN COLLIER. et was op een zomerdag van het vorige jaar, dat mijn vriend Meissen mijn atelier binnenstapte gevolgd door een mij onbekenden heer. „Zeg, Zijlstra,” begon Meissen, „deze heer heeft je hulp noodig. Maar laat ik eerst de heeren aan elkander voorstellen. De heer Van Staveren, inspecteur van den Haagschen Veiligheidsdienst, de heer Zijlstra, onze fotograaf-expert!” Wij gaven elkaar de hand en de heer Van Staveren begon mij de reden van zijn komst mee te deelen: In een eersterangshotel te Scheveningen was van een der badgasten een diamanten collier ontvreemd. De bestolen dame bewoonde met haar echtgenoot een zit- en slaapkamer op de eerste verdieping, met een balkon aan de zeezijde. Zij beweerde met alle beslistheid H. K. H. Prinses Juliana, komende uit het Huis ten Bosch, waar zij onderwijs krijgt, gaat met een hofdame en een kinderjuffrouw wandelen. VAN DE HAAGSCHE MARKT. Een nieuw artikel op de Haagsche markt. Een koopman in autobanden, onderdeden, motorfietsen en zijspanwagens. (foto Sijes). DE VERJAARDAG VAN KONING ALBERT. De verjaardag van den Koning van België werd in het Heidekamp te Harderwijk, waar de gezinnen van Belgische geïnterneerden vertoeven, door de kinderen der Belgische school op plechtige wijze gevierd. Onze foto werd genomen tijdens een voordracht van den Belgischen geïnterneerde, Dr. Paul de Keyser. (foto Du Houx). dat de deur van haar slaapkamer, die op de gang uitkwam, gedurende den tijd dat het collier op haar toilettafel gelegen had, van binnen met een knip gesloten was geweest. Zij had met haar man op het balkon het eerste ontbijt gebruikt en toen zij na afloop hiervan de slaapkamer, die door een porte-brisée van de zitkamer gescheiden was, weder binnentrad, was het collier verdwenen. „’t Is natuurlijk het werk van een volleerden hoteldief, en als U ons een expertise kunt verschaffen, betreffende de vingerafdrukken, die zich zeker in de kamer zullen bevinden, zal het niet moeilijk zijn de hand op hem te leggen.” Zoo gemakkelijk zou ’t echter niet gaan. Ik maakte intusschen snel de noodige toebereidselen, zoodat we een uur later met ons drieën, want ook Meissen was van de partij, ons in een tweede-klasse-coupé bevonden op weg naar de residentie. Zoodra we in het hotel aankwamen vroegen we, na een kort gesprek met den gerant, den heer en mevrouw Van Heeckeren (zoo heetten de bestolenen) om een onderhoud. Mevrouw, een imposante verschijning meteen trotsch uiterlijk, legde ons de zaken klaar en duidelijk en met beslistheid uit. Zij liet ons de slaapkamer zien, die behalve ONS PRINSESJE. (foto v. Tol.) GEÏNTERNEERDE PAPOEA’S. Inlandsche soldaten uifc het nu bezette Duitsch Nieuw-Guinea, die met hun vrouwen zijn uitgeweken naar Hollandia — ’t laatste bootstation op de N.~kust van Nederlandsch Nieuw-Guinea — en aldaar werden geïnterneerd, (foto Zendingsbut eau, R'dam). door de gesloten gangdeur en deporte-brisée, niet anders kon betreden worden dan door een breed raam, dat uitzag op een tuin en een tennis-terrein, behoorende aan het hotel. Vlak onder het raam was een veranda, wat de inbraak zou vergemakkelijkt hebben als — en dit was juist het onbegrijpelijke van de zaak — de diefstal niet op klaarlichten dag had plaats gehad en op een uur dat tuin en veranda vol gasten waren geweest. Van het raam kon dus, dat was duidelijk, niet in ’t minst sprake zijn. Het eenig mogelijke was, dat de dame een vergissing had gemaakt wat den tijd betreft en dat de diefstal in -den voor- of nanacht moest hebben plaats -gehad. Het zou natuurlijk, hoe gevaarlijk ook, voor een geraffineerden inbreker niet onmogelijk zijn geweest, het kleinood te stelen, terwijl de heer en mevrouw Van Heeckeren in diepen slaap waren. In dit geval zou de veranda de inbraak hebben vergemakkelijkt. Mevrouw deed echter die veronderstelling onmiddellijk te niet door met beslistheid te verklaren, dat ze dienzelfden morgen, kort voordat ze gingen ontbijten het collier nog op de toilettafel had zien liggen. „Ik had het den vorigen avond aan het souper gedragen, waar het ieders bewondering en aandacht trok,” zei ze. „Ik wilde wel, dat het wat minder de aandacht getrokken had,” antwoordde nu de heer Van Heeckeren, een klein beweeglijk mannetje. Op verzoek van inspecteur Van Staveren maakte ik nu foto’s van verschillende deelen van het houtwerk, zoowel van het raam als van de deuren. De kamer bevond zich nog in denzelfden staat, als op den morgen toen de diefstal het eerst bemerkt was. Mevrouw Van Heeckeren had met een bewonderenswaardige kordaatheid aan niemand toegestaan de kamer te betreden, voordat de politie een onderzoek had ingesteld en het echtpaar had daarna op verzoek van den heer Van Staveren en in overleg met den hotelier een andere slaapkamer in gebruik genomen. Heel veel aanwijzingen waren nochtans niet te vinden : een paar reukfleschjes en een haarborstel lagen op den grond. Dat was al! Neen, dat was niet al, want op de tafel stond een doos chocolade ; deze doos was vol geweest, toen mevrouw Van Heeckeren de kamer verliet, nu
PDF

Nummer	1916, nr. 30, 13 apr. 1916
Blad	05
Tekst	13 PANORAMA DE OORLOGSCONFERENTIE DER GEALLIEERDEN TE PARIJS. De (munitie-)ministers Albert Thomas {links) en Lloyd George verlaten het ministerie van Buitenlandsche Zaken, waar de conferentie gehouden werd. daarentegen was ze half leeg, terwijl eenige tabletten op den grond verspreid lagen. „Een zonderlinge dief, die chocolade eet!” merkte Van Staveren op. „Als het nu een kind was geweest. ...” Hij voleindigde den zin niet, maar keek peinzend voor zich uit. Op dit oogenblik werd mijn aandacht getrokken door de vreemde houding van mijn vriend Meissen, die met zijn hoofd scheef als een oude kanarievogel langs de gladde oppervlakte van de marmeren plaat 4er toilettafel keek. Hij zei echter niets. We verlieten kort daarop de kamer ; Van Staveren knoopte met enkele logé’s een gesprek aan, ondervroeg verschillende leden van het dienstpersoneel, zonder dat dit hem veel nader tot zijn doel bracht; niemand kon hem eenige aanwijzing geven ; een duplicaat-sleutel van de kamerdeur bestond er 'niet en alleen de hotelier bezat een looper van alle kamers, doch die bevond zich aan zijn sleutelbos, dien hij steeds in den zak droeg. Onderwijl had ik mij naar de donkere kamer begeven, die zich in het hotel bevond ten behoeve der amateur-fotografen onder de logé’s, om mijn opnamen te ontwikkelen, doch ook deze gaven geen enkele aanwijzing. Ik toonde ze den heer Van Staveren, die mij verzocht ze te mogen meenemen, om ze op het bureau nader te bestudeeren. Hij nam afscheid van den hotelier en ik wilde zijn voorbeeld volgen, toen ik bemerkte dat mijn vriend Meissen de directiekamer verlaten had en doodkalm in den tuin wandelde. Ik ging naar hem toe. „Hoe is’t, Meissen, zullen we opstappen of blijf je hier logeeren ?” vroeg ik schertsend. „Dat was mijn plan 1” was het kalm gegeven antwoord. „Wat? Hier blijven logeeren ?” „J .. a !” Ik keek hem ongeloovig aan. Was hem dit ernst of nam hij een loopje met me? „Ik heb ontdekking daan !” fluisterde hij mij toe. Ik vroeg hem nadere bijzonderheden, doch hij schudde het hoofd en ik kende mijn vriend genoeg om de zaak verder aan hem over te laten. Ik stemde dus toe, eenige dagen te blijven, hij had den hotelier zijn besluit reeds te kennen gegeven en met hem de noodige schikkingen getroffen. DE OORLOGSCONFERENTIE DER GEALLIEERDEN TE PARIJS. Van links naar rechts: Lord Bertie, de Engelsche gezant te Parijs; Mr. Asquith en Sir Ed. Grey, het ministerie van Buitenlandsche Zaken verlatend. ■Mijn vriend Meissen heeft er slag van met menschen om te gaan. Hij is een man van de wereld en een aangenaam causeur. Hij had zich dan ook spoedig vrienden gemaakt en DE OORLOGSCONFERENTIE DER GEALLIEERDEN TE PARIJS. Monsieur de Brocqueville {links) en Generaal Vielmans gekiekt op den laatsten dag der conferentie. ik was niet in ’t minst verwonderd hem dienzelfden avond na het diner in de rookzaal aan te treffen temidden van een groepje heeren met wie hij een zeer geanimeerd gesprek voerde. Ik voegde mij bij hen en de uren vlogen om, zoodat het, voordat ik het wist, reeds middernacht was. Af en toe had een der logé’s zich naar zijn kamer begeven, Meissen scheen evenwel nog niet de minste aanstalten te maken naar bed te gaan, integendeel, hij was zoo druk in gesprek met den heer Van Heeckeren en een jongmensch van omstreeks achttien jaar, dat hij geen tijd had om aan den tijd te denken. Op handige wijze wist Meissen het gesprek op den juweelendiefstal te brengen, zeer tot ongenoegen van den heer Van Heeckeren, die er liefst zoo min mogelijk aan scheen te willen denken. Het jonge mensch, Wannink geheeten, die met zijn familie in het hotel logeerde, ging er gretig op in. Hij verkondigde met een jongensachtige pedanterie allerlei theorieën over het geval, bijvoorbeeld, dat iemand een wasafdruk van het slot had. gemaakt, zelfs dat iemand zich in de slaapkamer had doen opsluiten. Eindelijk stond Van Heeckeren op, wat ook voor ons het sein was om op te breken. De heer Wannink scheen nog niet uitgepraat te zijn over ’t onderwerp, en ging, terwijl wij de zaal uitstapten, druk gesticuleerende voort zijn meening over de zaak te zeggen. Hij vond het een schande voor het hotel, dat aan den goeden naam beslist afbreuk zou doen, tenzij de dief nog ontdektwerd,waaraan hij na zooveel dagen hard twijfelde. DE STRIJD IN HET ISONZO-DAL. Hoe de Oostenrijkers voordeel weten te trekken van de bodemsgesteldheid om zich te beschutten en verdekt op te stellen. EEN SOMBER WERK. De begrafenis van de gesneuvelden aan het Russische front. Rechts op de foto ziet men de mannen bezig met het delven der graven.
PDF

Nummer	1916, nr. 30, 13 apr. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 14 GENERAAL PÉTAIN, de verdediger van Verdun. Ik kon niet nalaten het jonge mensch hierin volkomen gelijk te geven. e We hadden intusschen de eerste verdieping bereikt, waar de heer Wannink zijn kamer had en ik reikte hem de hand ten afscheid. Hij scheen hiervan echter nog niet te willen weten en drong aan dat we op zijn kamer nog een „slaapmutsje” zouden drinken. Ik'was moe en slaperig, had dus aan zijn slaapmutsje geen de minste behoefte en wilde reeds weigeren, toen Meissen zijn aanbod aannam en mij met een blik het zwijgen oplegde. Nadat we plaats genomen hadden en de heer Wannink ons een sigaar had gepresenteerd, zette hij zijn gesprek over den diefstal voort. „Als ik op dien morgen op mijn kamer was geweest,” ging het jonge mensch voort, „zou ik er zeker iets van gemerkt hebben, want de deur van mijn slaapkamer is vlak over die van de familie Van Heeckeren . . . „Dat heb ik gezien,” meesmuilde mijn vriend. Op dat oogenblik bereikte mijn oor een zacht gekrab en geritsel; ik keek rond doch bemerkte niets. Eenige minuten later herhaalde zich het gekrab. „U schijnt last van muizen te hebben,” merkte Meissen op. „Muizen?” herhaalde Wannink lachend. „Neen, dat is mijn contubernaal I” Hij liet een kort scherp gefluit hooren, het gekrab hield op en terzelfdertijd sprong van de spiegelkast een klein lenig dier op den schouder van den jongen man. Ik sprong op van schrik, Wannink daarentegen scha* terde het uit van de pret en het beest bij den nek nemende, zette hij het op de knie. „Wees U niet bang!” zei hij. „Het is Pompey maar !” En nu zag ik, dat het beest een klein schrander aapje was. Hij klauterde weer op den schouder van zijn meester, streek over diens haar en keek ons met zijn vinnige oogen guitigaan. Meissen, die tegenover hem zat, toonde opeens de grootste belangstelling voor het kleine creatuur; hij deed verschillende vragen betreffende zijnleeftijd, de kunstjes die hij had geleerd en zoo voort; daarHET N EDERLAN DSCH E STEUNCOMITÉ TE ANTWERPEN. De Nederlandsche arbeiders te Antwerpen verdienden over het algemeen een goed stuk brood, totdat de oorlog kwam, en aan alles een eind maakte. Het werk aan de haven en in de fabrieken stond binnen enkele weken stil en in gezinnen waar eertijds welvaar theerschte, klopte de armoede alras aan de deur. De te Antwerpen bestaande Nederlandsche liefdadigheidsvereeniging „Hulpbetoon” kon door vertrek van bijna al haar leden geen hulp bieden, waarom de nog overgebleven bestuursleden besloten een tijdelijke commissie in het leven te roepen, welke zou trachten door het verzamelen van giften van particuliere zijde, de hulpbehoevende Hollanders te steunen. Kort na de oprichting was men genoodzaakt een beroep te doen op de autoriteiten, hetgeen, dank zij den krachtigen bijstand van den heer J. A. van den Bergh, consul-generaal der Nederlanden te -Antwerpen, niet te vergeefsch was. Een nieuwe commissie kwam tot stand. Zooveel was er echter noodig, dat een bede tot het Vaderland moest gericht worden om hulp. Het Koninklijk Nationaal Steuncomité 1914 trok zich het lot aan van het jonge comité te Antwerpen en stelde wekelijks een flink bedrag beschikbaar. Onmiddellijk werd toen aangevangen met een goede armenzorg. Nog eenmaal werd om steun gevraagd aan het Vaderland. Het resultaat was groote zendingen aardappelen, knolrapen en zuurkool. Maar het was noodig. Immer vermeerderde het getal dergenen, die om steun en hulp kwamen. Gelukkig is het Steuncomité thans in staat allen die er om vragen en die het verdienen, den gevraagden onderstand te verschaffen. — Onze foto werd genomen tijdens de uitreiking van de van het Nederlandsch Steuncomité 1914 ontvangen aardappelen, knolrapen en zuurkool. 1. Hoogedel Gestr. heer J. A. van den Bergh. Consul-Generaaf der Nederlanden te Antwerpen, eere-voorzitter v.h. Ned. Steuncomité. 2. Mei. Adr. v. d. Bergh. 3. L. H. Smeding, voorzitter. 4. Mr. J. G. Blink, secretaris. 5. A. J. Schrikker, asp. vice-consul, lid. 6. B. Wynperle, 2e penningmeester. (foto L. Marinus. Antwerpen). na stapte hij op het aapje toe, nam het in den arm, streek het over kop en rug en vermaakte zich ermee als een schooljongen. „Hij is mijn trouwe metgezel,” zei Wannink. ,,ik zou den kleinen snaak niet graag willen missen !” Eindelijk namen we afscheid van den jongen man en zijn aapje en begaven ons naar onze eigen appartementen. Alvorens zijn kamer binnen te gaan, kwam Meissen nog even bij mij inloopen. Hij stond daar met de handen in de zakken en keek mij glunder aan. „Wel,” zei ik, „heb je wat ontdekt?” „Ja,” antwoordde hij snel, „ik heb den dief gevonden !” „Wie is ’t?” vroeg ik, hem ongeloovig aanziende. „Dat zal ik je morgen zeggen !” was zijn antwoord, terwijl hij lachend de aangrenzende slaapkamer binnentrad. Toen ik den volgenden morgen ontwaakte, stond Meissen voor mijn bed. Aan het,grauwe licht, dat door mijn raam scheen, bemerkte ik dat het nog zeer vroeg was. Ik was eerlijk gezegd een beetje verwonderd en een beetje uit mijn humeur. Een blik "op zijn gelaat overtuigde mij, dat mijn vriend een ernstige reden voor zijn vroeg bezoek had. „Wat is er aan de hand ?” vroeg ik, terwijl ik uit mijn bed sprong. „Ik vertelde je gisteren,” begon hij, „dat ik een ontdekking gedaan had. Ik heb evenwel jouw hulp noodig, ten einde mij te vergewissen of mijn conclusies juist zijn. Heb jij je toestel bij je voor fotografische vergrootingen ?” „Ja, zeker,” antwoordde ik. „Ga dan met mij mee !” zei hij en holde de kamer uit. Ik kleedde mij haastig aan en volgde hem naar zijn kamer. Het was ondertusschen helder dag geworden. Zoodra ik gezeten was, haalde Meissen zijn portefeuille te voorschijn, en nam hieruit een samengevouwen stukje geolied papier. Hij opende dit voorzichtig en spreidde het op tafel uit. Vervolgens haalde hij een ander gevouwen papiertje te voorschijn en legde dit, eveneens uitgespreid, naast het eerste. „Adem niet te sterk, want anders blaas je den boel weg !” vermaande hij. „Ik zou graag willen dat je met jouw vergrootingstoestel de kleine haartjes in elk van deze pakjes GENERAAL OKA, de Japansche minister van Oorlog, die als zoodanig zijn ontslag genomen heeft. GENERAAL ZUPELLI, de Italiaansche minister van Oorlog, heeft zijn ontslag genomen, omdat hij in actieven dienst wenscht te treden. DE STRIJD OM EN BIJ VERDUN. Generaal Joffre (links op de foto) en generaal Pétain (rechts) in een straat te Verdun. fotografeerde.” — „Haren !” riep ik verwonderd uit. „Ja, zorg er vooral voor elk pakje afzonderlijk te fotografeeren.” 1 k ging uiterst zorgvuldig aan ’t werk en was in den loop van den dag in staat hem het resultaat te laten zien : een tweetal foto’s, waarop eenige dikke staafjes te zien waren : de haren uit de pakjes, eenige honderden malen vergroot. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ten hoogste verwonderd was en niet in ’t minst begreep waarvoor hij deze foto’s noodig had en waarom hij de beide pakjes zoo zorgvuldig gescheiden gehouden had, daar de foto’s niet'het minste verschil te zien gaven. Meissen bekeek de beide foto’s met bijzondere voldoening en stak ze eindelijk in zijn zak. „Hoe is ’t,” zei ik min of meer ongeduldig. „Zal ’t je behagen mij iets van je ontdekkingen mee te deelen ?” „Luister 1” antwoordde hij glimlachend. „Ik heb den dief van het collier gevonden. De zekerheid hebben jouw foto’s mij verschaft. Toen ik gisteren de slaapkamer van de familie Van Heeckeren rondzag, was het eerste wat mij trof, dat er behalve het collier slechts eenige chocolade-tabletten waren ontvreemd. Het juweelenkistje stond onaangeroerd. Alleen .het schitterende halssnoer, dat open en bloot op de toilettafel lag, was gestolen, Dit bracht mij dadelijk tot de overtuiging dat alleen een kind of een dier de domheid kon begaan om naar een doos chocolade te grijpen in plaats van naar het juweelenkistje. De gedachte van een kind moest ik evenwel opgeven, omdat een kind niet in de kamer kon komen ; een dier daarentegen wel!” Mij het voorgevallene van den afgeloopen nacht herinnerende, keek ik mijn vriend verbaasd en bewonderend aan. Ik zei echter niets. „Nu vond ik op de toilettafel,” ging Meissen voort, „eenige korte grijze haren. Ik nam er drie of vier van op en bekeek ze nauwkeurig. Het waren kortestugge haartjes en ze konden onmogelijk van den heer Van Heeckeren, die bovendien
PDF