Panorama

Nummer	1916, nr. 29, 10 apr. 1916
Blad	05
Tekst	5 PANORAMA ZWARE UITSLAANDE BRAND IN DE BROODFABRIEK „CERES” TÊ AMSTERDAM. Donderdagmorgen in de vroegte brak in de brood- en meelfabriek ,,Ceres” te Amsterdam een zware uitslaande brand uit, die door de brandweer met alle middelen, onder leiding van en commandant GoYdijn, bestreden werd. Bijna het gansche gebouwen-complex dat op Rotterdamsche beurspolis verzekerd was, brandde uit. Riek aan het meisje, dat Topsy aan mij voorstelde met een: „Dat is onze Jansja.” „Ja Mevrouw, mijnheer is boven.” „Hij zit eeuwig te studeeren,” zei Riek, haar hoed afzettend, en de toon van haar stem trof me onaangenaam. — „Topsy, ga jij je vader eens halen.” DE KROONPRINS VAN SERVIË TE LONDEN. De kroonprins van Servië en Prins Albert van Engeland verlaten het Charing Cross station na aankomst van eerstgenoemde te Londen. Bert kwam beneden, Tops danste voor hem uit. „Kent u Vader, Tante Mies?” — „Ja Topsy,” lachte ik. Bert begroette me hartelijk, maar was aan tafel zeer afwezig, sprak weinig, en daardoor kreeg ik steeds een gevoel, alsof ik niet gewenscht was; ook Tops had niet veel te zeggen; wèl keek ze me af en toe aan met haar mooie, blauwe kinderoogen. Dan knikte ik tegen haar, en dan lachte ze met een kleurtje van plezier. Ze had naast me willen zitten, maar Riek wilde dit niet. „Ze knoeit soms zoo, ik moet gedurig op haar letten.” En toen ik beweerde : „Dat kan ik toch óók wel doen,” zei ze zoo afwerend: „nee Mies, heusch ’t is beter dat ze op haar oude plaatsje blijft zitten,” dat ik niet verder aandrong. En dus zat Tops tegenover me, het malle kleine haarpiekje met blauw strikje recht overeind. Toen EEN VEELBESPROKEN MAN. Liebknecht (rechts) de leider der Duitsche Socialistische Partij. ze bemerkte dat ik daar naar keek, zei ze trosch er met haar handje even aankomend: „Ik heb een Engelsch opnemertje, Tante Mies.” 'Na tafel verontschuldigde Bert zich. Hij had nog wat na te kijken boven. Ik moest mijn koffer nog uitpakken, vroeg of Topsy meeging. „Nee, ze gaat dadelijk naar bed,” zei Riek. „Evetjes maar Moeder,” vleide Tops. „Ja toe, eventjes/ zei ik. „Topsy moet toch zien wat ik voor haar heb meegenomen.” Tops’ oogen glinsterden. „Maar niet lang hoo”!” vermaande Riek. Top klom naast me mee naar boven, twee stapjes op een tree. „Ik vind het erg prettig dat u hier bent, Tante Mies. Anders had ik al naar bed gemoeten,” verkondigde ze. „En nu kun je me nog helpen uitpakken.” „Ja,” zei ze gewichtig. — Op mijn kamer danste ze om den half uitgepakten koffer heen, verrukt over alles wat ze zag. „O, Tante Mies, wat een mooie kraag, en wat een mooie blousetjes. Ik heb er ook veel, Tante Mies. Ik heb,” en Tops telde op haar kleine vingertjes af, „ik heb mijn zwarte fluweeltje, en mijn blauwe japonnetje, DE KROONPRINS VAN SERVIË TE LONDEN. Een enthousiaste menigte brengt den kroonprins van Servië een spontane ovatie voor zijn hotel. en .... en die met de bloemetjes ... .en mijn witte cachemiertje . . . .” — Oolijk keek ze mij aan. Ik lachte om het eigenwijze „mijn witte cachemiertje.” Klein ijdeltuitje. Maar daar hield ik den grooten, bruinen Teddy'-bear in de hoogte, dien ik voor haar meegenomen had, en Tops* mondje opende zich in een „O !” — „Voor jou Topsy.” Weer zei ze verrukt: „O.” Toen voelde ik, terwijl ik bij den koffer geknield lag, twee kleine armjes om mijn hals, en het lieve kweelstemmetje fluisterde kriebelend aan mijn oor: „Ik houd zooveel van je, Tante Mies.” Met den beer in haar armen bleef ze toekijken, tot Jansje klopte en zei, dat ze Topsy kwam halen. Zoet zei ze direct: „Nacht Tante Mies.” „Ik kom je nog een nachtzoen breng*n hoor, als je in je bedje ligt,” beloofde ik. „SEIDERAVOND”. Door de Joodsche Tooneelvereeniging „Betsabel” werd verleden week in het gebouw Werkenden Stand te Amsterdam een opvoering gegeven van het blijspel in één bedrijf van Dr. M. de Hondt jr. „Seideravond”. , DE POKKEN TE AMSTERDAM. (V.F.B.) Verleden week werd in een volkslogement in de Looierstraat te Amsterdam een geval van pokken geconstateerd, hetgeen natuurlijk in deze volkrijke buurt een geweldige consternatie teweegbracht. Alle bewoners van het huis werden in observatie gehoyden en door de politie streng bewaakt, totdat zij naar de barakken waren overgebracht
PDF

Nummer	1916, nr. 29, 10 apr. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 6 ENGELSCHE GEÏNTERNEERDEN TE GRONINGEN TEGEN DE BELGISCHE GEÏNTERNEERDEN TE HARDERWIJK. Hierboven een drietal foto’s van den voetbalwedstrijd tusschen Engelsche en Belgische geïnterneerden, gehouden op Zondag 2 April in het kamp van laatstgenoemden te Harderwijk. Verscheidene Belgische en Nederlandsche officieren woonden dezen interessanten wedstrijd, waarin de Engelschen met 5 tegen 1 de overwinning behaalden, bij. Onze foto’s geven, links: Een kijkje op de tribune. 1. Generaal De Lannoy, adj. in buitengewonen dienst van H. M. de Koningin, commandant van het Interneetingsdepöt. 2. Luitenant De Monchy, de alomgeachte sportleider in het Belgische Kamp. Midden: de beide elftallen. Rechts: Een snapshot tijdens den wedstrijd, (foto's DuHoux), Ik hoorde Tops’ trippelende stapjes op de gang en, mijn blouses ophangend, overdacht ik hoe rijk ik me zou voelen met zoo’n schat als Topsy was. Ik begreep Riek niet. Ook later niet, toen ik beneden kwam, na Tops nog even in haar bedje geknuffeld te hebben, Tops, rozig warm in haar witte ledikantje, het blonde haar glad weggeborsteld, maar het weerspannige piekje schuin over haar voorhoofdje, de Teddy-bear in haar armen. Met dat visioen van Topsy kwam ik beneden, waar Riek theeschonk. „O zeg, wat een schat is die Tops van jou,” kon ik niet nalaten enthousiast te zeggen. „Ja, maar jij zoudt haar wel gauw heelemaal verwennen.” Riek, in chic, zwart-fluweelen japon, die haar uitstekend kleedde, leek me zoo koel, zóó heel anders dan de Riek, die ik van vroeger kende, dat ik me voornam niet langer dan een dag of vier te blijven. — Toch bleef ik langer. Ik was er al een week, en wanneer ik van weggaap sprak, vroeg Riek zóó dringend-hartelijk : „Hè nee Mies, k vind het juist zoo gezellig, dat jij hier bent. Blijf nog wat,” dat ik mijn vertrek maar weer uitstelde. Topsy en ik waren de beste maatjes. Toch kon ik me niet zoo aan haar wijden, als ik gewild had. Ik merkte, dat Riek het niet prettig vond, als ik me te veel met haar bemoeide, en ik schikte me naar Riek. Wel ging ik af en toe in het speelkamertje naar Tops kijken, waar ze meest alleen te midden van al haar speelgoed op den grond zat, maar bij Topsy gaan zitten en met haar koken op het ,,heuschige fornuisje” of theeschenken uit het blauw-gebloemde serviesje, dèt deed ik niet. Riek en ik hadden ons weer in den ouden tijd ingeleefd. Soms zag ik in haar weer de Riek, zooals ze altijd geweest was, wèl eigenaardig, maar geestig en charmant. Veel spraken we over de jaren, die voorbij waren, alleen over haar huwelijk spraken we nooit. Riek raakte dit onderwerp nooit aan, en het lag niet op mijn weg er over te beginnen. Dat het een vreemd, koud huwelijk was, had ik direct gemerkt. Bert studeerde meest, zat zelden in de huiskamer. Riek was geen hartelijke vrouw, en Tops werd door hen beiden, naar mijn meening, verwaarloosd. Doch Riek had andere ideeën hieromtrent, die ik maar niet meer trachtte te bestrijden. Riek was altijd eigenzinnig geweest. Twee weken was ik al bij Riek, toen ik een brief van Moe kreeg, dat Tante Betsy weg was, en of ik gauw weer thuiskwam. Met dien brief kwam ik s middags de huiskamer binnen, liet hem Riek lezen. Voor het vuur ging ik zitten terwijl Riek las, en ik keek eens rond in de kamer, die me, nu ik zoo gauw weg zou gaan, trof als toch gezellig. Het was een echt donkere, trieste Novembermiddag, Riek had de beide lampjes aan weerszijden van den spiegel al opgestoken, en het vuur vlamde helder, grillig spelend op de witte vacht voor den haard. Ik was pas even bij Tops geweest, die metJansje aan het ballen was. Topsy’s gezichtje stond heel ernstig, toen ik haar vertelde, dat ik nu gauw wegging, en als een klein poesje had ze zich tegen me aangedrukt. De kleurige bal was onder de kast gerold, en Jansje was met een stok gekomen om daarmee den bal van onder de kast vandaan te halen. Maar Tops had er niet eens naar om gekeken. Wat er in haar kleine hoofdje omging, wist ik niet, en, zittend voor het vuur, bedacht ik, dat ik nu toch voor het laatst met Riek overTopsy zou gaan spreken. Ik zag aldoor dat kleine, ernstige snuitje voor me. Riek had mijn brief gelezen. „Ja, nu kan ik je niet langer vasthouden, Mies.” „Nee, ik moet nu naar huis. ’k Zal Moe schrijven, dat ik morgen met den laatsten trein thuiskom.” A. J. VAN PESCH.+ G. A. DERKSEN. Den 5den April is te Amsterdam op 78-jarjgen leeftijd overleden de heer Prof. Dr. A. J. van PESCH, oud- hoogleeraar in de wis- en natuurkunde aan de Universiteit te Amsterdam. — Den 15den Maart was het 50 jaar geleden, dat de heer G. A. DERKSEN te Arnhem als 16-jarige jongen in dienst trad bij den heer A. Knoops, wiens loodgieters- en zinkwerkerswerkplaats thans na herhaalde vergrootingen is omgezet in de „N.V. Fabriek Hollandia voorheen Deerns”. De heer Derksen staat bij patroon en collega’s aangeschreven als een kundig en ijverig vakman. Rieks gezicht stond peinzend. Opeens, alsof ze een plotseling besluit nam, zei ze : „Mies, je hebt natuurlijk al lang begrepen, dat Bert en ik niet bij elkaar passen, hè?” — Ik knikte alleen. — „Ja, zie je, ruzie hebben we nooit, maar hij leeft alleen voor zijn boeken. Mij verwaarloost hij schandelijk en zoolang jij nu hier bent, is hij maar vier avonden beneden geweest. Hoe zou jij dat vinden ?” „Ja, ik weet niet”. — Ik haalde mijn schouders op. — „Ook niet prettig natuurlijk. Maar ongelukkig en alleen zou ik me toch nooit voelen, zoolang ik Topsy maar had.” HYACINTENVELDEN DE BUURT VAN HAARLEM. Ook het kweekersbedrijf is door den oorlogstoestand in een van zijn voornaamste bestaansvoorwaarden, den export, opgevoelige wijze getroffen. Deze ligt nagenoeg geheel stil. Bovendien zal het anders zoo talrijke bezoek van de vreemdelingen, die in gewone omstandigheden voor een niet gering deel een bron van inkomsten van den kweeker vormen, tot een minimum beperkt worden, zoodat men in dit bedrijf vrijwel zal zijn aangewezen op hetgeen het eigen land als afzetgebied aanbiedt. „Ja jij,” zei Riek. Ik vatte moed. „Nee Riek, niet ik alleen. Je weet niet hoe schattig het lieve kind is, en wat een trouw hartje ze heeft. Als je het wist, zou je je héusch méér met haar bemoeien. En je zou werkelijk veel gelukkiger zijn.” Riek staarde in het vuur, het blonde hoofd peinzend gebogen. „Kijk Riek, als ik in jouw plaats was, zou ik werkelijk heel anders zijn. Je denkt nu misschien, dat ik over jouw toestand en gevoelens niet kan oordeelen, omdat ik er zoo geheel buiten sta. Maar een goeden raad, wat ik tenminste denk dat een goede raad is, mag ik je toch wel geven, hè?” — Riek knikte. „Als ik jou was, zou ik me eens interesseeren voor het werk van Bert. Misschieh vind je het wel niet interessant, maar je kunt het toch probeeren. Hij zal dat op prijs stellen, en zoodoende zal jullie weer nader tot elkaar komen, nietwaar ?” Riek gaf geen teeken van miskenning, en ik vervolgde moedig :„ En dan zou ik Topsy altijd om me heen willen hebben, haar niet meer heelemaal aan Jansje overlaten. En heusch Riek, door Tops kun je Bert ook weer winnen.” „Ja Mies,” zei Riek, terwijl ze recht ging zitten en me aankeek, „je kunt wel gelijk hebben. Voor jou tenminste zou ’t heel gemakkelijk zijn, want jij bent zoo héél anders dan ik. Maar ik . . . .och ik weet niet, ik ben mal geloof ik . ♦•. .” „Maar Riek.........” En toen ging opeens de deur open en binnen stoof Jansje, zonder te kloppen, hijgend : „O Mevrouw, Topsy is weg.” „Wèt?” — We sprongen beiden tegelijk op, en Jansje, huilend van zenuwachtigheid, vertelde, dat ze even uit geweest was om iets te halen voor Mina, de keukenmeid, de deur had laten aanstaan, en toen ze terugkwam en nog even in de keuken geweest was, zou ze weer naar Tops gaan zien, en toen was ze weg. Riek en ik liepen tegelijk naar het speelkamertje, dat leeg was. De bal lag op den grond, een blokkendoos stond half uitgepakt in den hoek, maar Topsy was weg. „’k Heb eerst nog overal gekeken Mevrouw, het heele huis door. Maar Topsy is er niet.” En ze streek met haar witten boezelaar over haar gezicht, dat vuurrood van het huilen zag. Mina kwam ook uit de keuken aanloopen, en in het speelkamertje stonden we met z’n vieren en keken elkaar aan. Rieks gezicht was strak wit, en ik voelde mijn hart wild-onregelmatig bonzen. Waar zou Topsy zijn ? „Hoe laat komt Bert?” vroeg ik, en mijn stem klonk heesch. „Hij kan elk oogenblik komen,” zei Riek dof. En dan handelend: „’t Beste is dat Jansje en Mina de stad ingaan om te zoeken. Jij weet geen weg Mies, dus blijf jij thuis. Dan ga ik nu ook direct weg.” Alleen bleef ik achter in het groote huis, liep door alle kamers, overal roepend: „Tops, Topsy, ben je daar?” Maar ik hoorde geen hoog stemmetje antwoorden : „Hier ben ik, Tante Mies.” In mijn eigen kamer ging ik op het ledikant zitten, steunend mijn hoofd tegen het harde hout, wat ik niet eens voelde. In mijn verbeelding zag ik aldoor Tops door de stad loopen, Topsy alleen in de groote stad met al die auto’s en trams en rijtuigen,
PDF

Nummer	1916, nr. 29, 10 apr. 1916
Blad	07
Tekst	7 PANORAMA Topsy alleen in den regen. Want het was begonnen te regenen, en zeurig tikten de droppels tegen de ruiten. Daar hoorde ik beneden Bert thuiskomen en ik liep de trap af. Alsof ik hetzelf niet was die sprak, zoo hoorde ik mijn eigen stem veraf vertellen, dat Topsy weg was, en dat Riek en de meisjes uit waren om haar te zoeken. Bert veegde zijn lorgnet af, dat beslagen was van den regen ; dan zijn parapluie weer uit den bak .nemend, zei hij : „’k Ga ook zoeken Mies.” Toen verliet al mijn zelfbeheersching mij, en ik huilde wild. „Kalm Mies, kalm,” drong Bert, de kamerdeur voor me openend. En ik zei maar niets dan: „O, ’t is zoo’n schat Bert, ’t is zoo’n schat, die Tops. Ze moet terugkomen.” . „We zullen haar wel vinden, hoor Mies,” troostte Bert, en even later hoorde ik de buitendeur dichtslaan. Wéérwas ik, alleen. Hoe lang ik voor het vuur gezeten heb, ik weet het niet meer. Maar ’t leek me eindeloos lang toe. Mijn hoofd voelde dof van ’t huilen. Van mijn zakdoekje had ik de kant afgetrokken, en zonder dat dit tot me doordrong, zat ik er naar te kijken, naar de kant, die ik uitgerafeld in mijn hand hield. Daar belde iemand. Ik vloog naar de deur. Het was Mina, zónder Topsy. „Waarom ben je al terug ?” vroeg ik. ,,’k Heb alles afgeloopen,” zei Mina, „maar ik zag Topsy nergens. En mijn eten stond op ; ik dacht al, daar zal de Juffrouw wel niet om denken.” Eten ! Bijna had ik gelachen om het zotte idee. „PEGGY MIJN KIND” Voor een goed bezette zaal ging Dinsdagavond te ’s-Gravenhage de première van „Peggy m’n Kind”, Jeugdspel in 3 bedrijven van Harbley Manners, vertaling van mevrouw Couperus. Hierboven een scène uit het eerste bedrijf. V.l.n.r.: Alaric — Louis Gimberg: mevrouw Chichester — mevrouw Schwab-Wilwan; Alice — mevrouw Rika Hopper; Peggy — mevrouw Emma Morel. (/oto Couvéé). ook bij ons hoor 1 zich wou nemen. Toch, toen ik hem vertelde, wat Topsy gewild had, en waarom ze een broertje wilde gaan koopen, klonk mijn stem beschuldigend. Ik kón het niet helpen, zag opeens weer hoe ze door Jans thuisgebracht was, de kleine voetjes doornat, de aardige roode baby-cape zwaar van den regen. Ze had een ongeluk kunnen ‘ krijgen, ze had overreden kunnen worden, en wie zouden de schuldigen geweest zijn ? De Vader en de Moeder. Riek schaamde zich niet voor de tranen, die over haar wangen rolden, en Bert veegde zijn lorgnet herhaalde malen af. Ik mompelde opeens iets van boven alvast wat te pakken, en rende naar mijn kamer. Ik wilde Bert en Riek samen laten, ze zouden elkaar wat te vertellen hebben, dat wist ik; Bert en Riek samen met Topsy. Ik voelde me oneindig-gelukkig en blij. Ik was niet voor niets bij Riek te logeeren geweest, tenminste dat hoopte ik. — Later benedenkomend, zat Topsy bij Bert, en ze begroette me met een triomfantelijk Wist u wel, dat Vader zoo’n harde knie heeft?” — En Riek stak me spontaan haar hand toe: „Tante Mies, je hoort — Den volgenden dag reisde ik af, met een heerlijke herinnering aan Tops’ lieve gezichtje. En de dag kwam, waarop ook het zoozeer gewenschte broertje arriveerde. Riek schreef me later in een heel gelukkigen brief, tintelend van opgewektheid en levensblijheid, dat Topsy net zoo dol met baby was, als Vader en Moeder. En „Tante Mies” voelde zich bij het lezen uiterst voldaan. GENERAALMANOURY, die als gouverneur-generaal van Parijs is afgetreden. Ik denken aan eten, terwijl Topsy weg was. Mina liep door naar de keuken, ik ging weer voor ’t vuur zitten, af en toe opstaand en uitkijkend in de donkere regenstraat. Zoo kropen de minuten voorbij. • Weer werd gebeld, kort, driftig. Tegelijk liepen Mina en ik naar voren, trokken de deur open. Daar stond Jansje, op haar arm Tops. Ik zei niets dan : „O Goddank 1” Meteen had ik haar in mijn armen, deed haar de natte roode cape af, en nam haar mee in de kamer voor het vuur. Ze was doornat. ïk vroeg niets, wist alleen dat Topsy er weer was, dat ik Tops in mijn armen had, die stil-bleek tegen me aanlag. Opeens klonk het stemmetje moe : „Tante Mies, ik wou een broertje gaan koopen.” Jansje, die schoone kousjes en pantoffeltjes en een droog warm jurkje binnenbracht, begon langdradig te. vertellen. — „Toen U vanmiddag bij ons geweest was, vroeg Tops me, of ze voor haar beer wel een broertje kon koopen. Nou, dat vond ik vreemd, want ze is razend gek met d’r beer.’ Maar ze was nogal stil, en ik vroeg d’r maar niet op door. Nou en toen ik aan het zoeken was, dacht ik er opeens aan. Ik had haar weleens verteld, dat ze in de groote Bazaar wel een broertje koopen kon, ziet u, want daar praatte ze wel eens meer over. Hiernaast is een klein jongetje, en daar is ze nogal dol mee, hé Tops?” — „Ja,” knikte Topsy moe, Ik kuste het bleeke snuitje. — „Nou, maar ik zei altijd, dat een broertje heel duur kostte, verschrikkelijk duur. En nou vanmiddag is ’t arme schaap er op uitgegaan om een broertje: ik vond d’r in die drukke straat waar de Bazaar is. Ze had wel overreje kunnen worden,” besloot Jansje, Tops even knuffelend. „Had je dan zoo graag een broertje, Topsy?” vroeg ik, en ik moest me geweld aandoen om mijn stem in bedwang te houden. — „Ja,” zei het stemmetje zacht. „Nóg liever dan Teddy-beer?” — „Ja, Tante Mies, want Teddy-beer zegt niets.” „’t Schaap voelt d’r eigen alleenig,” zei Jans meewarig. — „Ik had nog wat een moeite om d’r mee terug te krijgen. Dat kleine ding, om alles maar zoo alleenig te vinden.” — Jansje verdween hoofdschuddend. „Kost een broertje héél erg duur, Tante Mies?” vroeg Tops. — ,,Ja,” zei ik. „Véél, véél duurder dan Teddy, hoor 1 Maar waarom wou je zoo graag een broertje, kleine Topsy-vrouw?” — „Omdat,” en het kopje ging dichter tegen me aan, „omdat ik liet niet prettig vind, dat u weggaat.” Méér zei ze niet. Maar die paar woorden zegden alles ! — Bert en Riek kwamen kort na elkaar thuis. Riek niet meer koel, hoog, waardig, nóch Bert verstrooid, afgetrokken, afwezig. Ik zag nu in hem den Vader, in haar de Moeder, en ik gaf Topsy, kleine, veronachtzaamde Topsy, aan Riek, die haar innig kuste. Tops scheen het prettig te vinden bij „Moedeg”, tenminste ze lachte héél tevreden. En Bert... hij stond een beetje hulpeloos ter zijde, maar ik voelde, dat hij zijn kleine meid ook graag even dicht bij GENERAAL DUBAIL, die generaal Manoury als gouverneur-generaal van Parijs is opgevolgd. DE NIEUWE BIBLIOTHEEK TE LEIPZIG. De nieuwe boekerij (Deutsche Bücherei) te Leipzig is thans gereed gekomen. Het is een zeer fraai bouwwerk, waaraan vooral de détails zeer kunstvol zijn. Verscheidene der beste beeldhouwers hebben hun medewerking tot den bouw verleend. DE „ELZINA HELENA” GETORPEDEERD. De Nederlandsche schoener „Elzina Helena”, met een lading hout van Noorwegen onderweg naar Engeland, is door den Duitschen onderzeeër „U. 30” onder de Engelsche kust tot zinken gebracht. De opvarenden werden gered. Het schip (gezagvoerder Jan Bosselaar, Oude Pekela) was gebouwd op de werf Rhijnstroom van de Gebrs. Van Ulden te Leiderdorp en den 9en Sept 1904 van stapel geloopen.
PDF

Nummer	1916, nr. 29, 10 apr. 1916
Blad	08
Tekst	PANORAMA 8 De Landkollonne vam het Legreir des HeSH Directeurswoning. Een der slaapzalen. Tehuis der Verpleegden. WILLIAM JOHN MacALONAN, Commandant van het Leger des Heils in Nederland. D e foto’s, die wij op deze pagina onzen lezers aanbieden, zijn van de onder de gemeente Lunteren gelegen Landkolonie van het Leger des Heils. Het mag wel overbodig heeten, hier nog veel te zeggen over het zegenrijke en heilzame werk van deze menschlievende organisatie. Het doel van de kolonie, die in 1895 werd geopend en die onder beheer staat van den stafkapitein F. Stel, is dakloozen en ontslagen gevangenen, die daarvoor het meest in aanmerking komen, onderdak, voedsel, kleeding en toelage te verstrekken, teneinde hen te helpen als goede en nuttige menschen in de maatschappij terug te keeren, welk doel men tracht te bereiken door de opgenomenen aan geregelden arbeid te gewennen. Het is een heerlijke, troostrijke gedachte. te weten, dat er tot heil der menschheid en der maatschappij menschen zijn, die met lichtende flambouwen rondzoeken op de donkere levenspaden naar hun medebroeders en -zusters, die door slecht gezelschap, hartstocht, drankzucht of misdaad, door het leven dreigen vernietigd te worden. Het is een heerlijke, troostrijke gedachte, te weten, dat er menschen zijn, die hun armen noodend strekken om de door passie en ellende geslagenen troostend te beveiligen en te helpen in hun strijd tegen het Leven, dien zij niet alleen vermogen te strijden. Dat is heerlijk te weten, ook voor hen, die sterk zijn om alleen te gaan en te strijden en die de hulp en troost niet van noode hebben, omdat het doet zien, dat er naast de Haat en het Lijden in de wereld, de Liefde en de Troost staan, die onafgebroken hun strijd strijden, tegen al wat leelijk is in den mensch, en wat zijn ondergang bedreigt. Op de Landkolonie gefokte jonge varkens en kalveren. Eetzaal der Verpleegden. Kijkje in de Mattenmakerij. Machinaal rooien van aardappelen. NEDERL. R0T0GRAVURE-MAATSCHAPP1J, LEIDEN.
PDF

Nummer	1916, nr. 30, 13 apr. 1916
Blad	01
Tekst	No. 30 (41b) 13 APRIL 1916 AFZONDERLIJKE NUMMERS 7'/2 CENT ABONNEMEN' P. KWARTAA1 26 NUMMERS f 1.50 PER WEEK 2 NUMMERS 12 CENT A . W ■ SIJTHOFF’S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ - LEIDEN DE KORFBALDAG TE LEIDEN Zondag 9 April heeft Fluks met een schitterend geslaagden korfbaldag haar 5-jarig bestaan herdacht. Van alle oorden des lands waren de 12-tallen opgekomen om zich met elkaar te meten. Ook de belangstelling voor deze interessante wedstrijden was zeer groot. Foto links'. Het bestuur van Fluks. De regelingscommissie der wedstrijden. V.l.n.r., zittend: J. Wassenaar, J. Riedel, J. Sengels. Staand: Res. Ie luit. B. Smeets, Mej. Dijkhof, A. Sjouw, Mej. M. Gestman, F. A. v. Zimmeren. Foto rechts'. De twee eerste-klasse twaalf-tallen Vitesse en Fluks (beide uit Leiden) die den eindwedstrijd speelden, waarin Vitesse met 2—0 won. FLUKS VITESSE. Links: de strijd om den neerkomenden bal, waarbij het z.g. zwakke geslacht zich duchtig gelden doet. Midden: de strijd op den rand van het middenvak. Rechts: „Hands up”, een curieus spelmoment. FLUKS-VITESSE. Links: Een goede doelworp; rechts: een spannend moment voor het doel.
PDF