|
PANORAMA 4
HET DIER
I
n „Artis” te Amsterdam wordt op het oogenblik een tentoonstelling
gehouden van kunstwerken, betrekking hebbende
op het dier. Men ziet er schilderijen, teekeningen
en beeldhouwwerk, waarvoor het dier model zat, — of
model stond, lag of liep, in elk geval wel zoo goed was
eventjes stil te zijn. En zooals met rechtmatigen trots de
man die het betalen kan. een familieportretten-galerij aanlegt,
die als een zwijgende en tegelijk sprekende getuigenis van
de oudheid en de echtheid van zijn familie is, en met gepaste
hoovaardij die voorouders (hun conterfeitsels althans) aan
zijn bezoekers toont, zoo stellen de families van „Artis” hun
familieportretten-galerij nu ook open, ter bewondering voor
het publiek. En wèt we daar aanschouwen, is gewoonweg
geweldig; de leeuw, de aap, het paard, om er maar een paar
uit het husje te noemen, zijn van zoo'n beschamend oude
familie, dat een menschengeslacht, dat van de Kruisvaarders
of de Noormannen stamt, er een kersversche baby bij is.
Neen, dat zien wij met éenen oogopslag; hier valt voor ons
met het dier niet te concurreeren, De mensen moge dat in
den oorlog met succes beproeven, maar hier heeft hij geen
schijn van een klein kansje. M*n hemel, in de oudste tijden,
zóo oud, dat je je als fatsoenlijk mensch geneert, er nog
over te spreken. — in die ouwe tijden liet het dier zijn portret
al maken, had hij zijn eigen lijf-portretdsten al onder de
stokoude Egyptenaren, Chaldeeërs, Assyriërs enz.
Ik geloof, dat er geen diersoort bestaat, bestaan heeft of
ooit z&l bestaan, waarvan hier geen portret te vinden is.
Leeuwen, tijgers, beren, wolven, zwijnen, paarden, ruiters,
sfinxen, adelaars, centauren, ezels, apen ... Maar ik zet liever
stop voor ik me verslik; want compleet zijn is ónmogelijk;
wat er is, is niet allemaal te vertellen; wat er niét is, dat
zou misschien nog gaan. En ondanks die ontzettende ver*
scheidenheid van pro-historische, antediluviaansche, wilde,
makke, geacclimatiseerde en gefantaseerde diersoorten, welk
een rust! Terwijl buiten deze zalen de families elk op hare
wijze van hun presentie blijk geven, — blaffen, loeien-, brullen,
fluiten enz. — wat ’n rüst hier.... om een voorbeeld aan te
nemen voor de origineelen... Rust en... vrede. Ja, vréde
ook, want broederlijk hangt de wolf naast het lam, de sperwer
naast de duif, de slang naast den geitebok; de Duitsche
Vorstehhund en de Engelsche pointer, Turk, Sultan, de Fransche
poedel en de Russische barsoi exposeeren ieder zichzelf
op internationaal artistieke wijze, en ieder hunner laat den
ander in zijn sop gaar koken, zoodls het behoort.
Maar alle gekheid op een stokje. Voor een ieder heeft deze
tentoonstelling heel wat te leeren. Zoowel in artistiek als in
dierkundig opzicht. Het kwam ons voor, dat het niet erg
druk loopt, en dat is geweldig jammer. De gelegenheid om
zoo’n merkwaardige verzameling te zien is er maar niet om
een haverklap. We wekken een ieder, die maar eenigszins
kan, daarom op, eens een kijkje te gaan nemen. Een druk
bezoek is uitteraard een genoegdoening voor de ijverige
en knappe menschen. die de tentoonstelling met zooveel zorg
en moeite tot stand brachten. Kyf-Kyf.
Foto links: Papegaaien; een olieverfschilderij door mej. Marie
Kelting; foto rechts: Chimpansee, pastel door Herbert van
der Poll. (Voorstudie voor een schilderij).
A r is een brief voor je gekomen kind,” zei Moeder, toen
ik binnenkwam, ’k Had boodschappen gedaan, en
was warm van de frissche, prikkelende herfstlucht
thuisgekomen. De brief lag op tafel.
,,O, van Riek,” zei ik verrast, ’k Had in lang
> niets van Riek gehoord, en het deed me prettig
aan, dat witte vierkante envelopje op het roode tafelkleed
te zien liggen, wachtend tot ik het zou openmaken.
Ik rekte het nog zoo lang mogelijk, voor ik begon te lezen,
trok eerst mijn mantel uit, zette mijn hoed af, stalde de boodschappen
voor moeder uit: garen, satinet, en een strengetje
lila zij, en ging toen op mijn geliefkoosd plaatsje in de vensterbank
zitten, voorzichtig met Moeders naaischaartje het
couvert opensnijdend.
Riek schreef aardig, verontschuldigde zich dat ze in zoo
langen tijd niet geschreven had, en vroeg of ik niet een
tijdje kon komen logeeren:
„Ik verlang er echt naar je
weer te zien, en oude herinneringen
op te halen, en kleine
Tops heeft al aan Jansje de
meid verteld, dat Tante Mies
komt. Dus Mieke, ik reken
op je.”
„Wat schrijft Riek ?” vroeg
Moeder.
Van uit de vensterbank las
ik den brief voor.
„Wel kind, je moet gaan
natuurlijk,” zei Moe direct.
„En u dan !”
„Ik kan best een paar weken
met Sientje hier blijven.
En dan vraag ik Tante Betsy.
Daar ben jij toch niet zoo b&r
op gesteld.”
Ik trok een leelijk gezicht
achter het overgordijn.
„Ja, doet u dat.” — Daar
was de zaak mee geregeld, en
ik schreef Riek, dat ik kwam.
Een week daarna reisde ik
af. Alleen in de coupé, overdacht
ik of Riek ook nog veranderd
zou zijn. Ik had haar
in een paar jaar niet gezien ;
haar ouders waren na Rieks
trouwen buiten gaan wonen,
en Riek zelf was een tnaal, op
doorreis naar huis, bij me geweest
met Topsy, die toen een*
baby van anderhalf jaar was.
Nu was Tops al vier.
Riek en ik waren altijd samen
geweest, eerst op de Lagere,
later op de Meisjesschool.
Toen zij zich met haar negentiende jaar verloofde,
zei ze, dat dat aan onze vriendschap geen
afbreuk zou doen ; een jaar daarna trouwde ze. Nu was ze
vijf jaar getrouwd, en we hadden elkaar zoo goed als uit
het oog verloren, tot de bewuste brief de oude vriendschapsgevoelens
weer deed opleven. Ik had altijd veel van Riek
gehouden : ze was wat eigenaardig, en niet iedereen kon het
met haar vinden, maar wij hadden elkaar altijd volkomen
begrepen.
Ik verlangde naar Topsy. Ik hield veel van kinderen,
en Tops was een schattige baby van anderhalf jaar geweest.
— Hoe zou ze er nu uitzien, die kleine Top?
De trein reed het station binnen. Ik zag direct Riek met
Topsy op het perron staan. Riek was nog dezelfde, lang,
slank, gedistingeerd, met koel, blank gezicht.
Aan de hand hield ze Tops. We begroetten elkander hartelijk
en ik voelde Tops’ kleine knuistje in mijn hand. — „Dag
Tante Mies,” zei het heldere stemmetje.
Aardig zag ze eruit, die kleine Topsy. Blond, grappig recht
haar, een klein piekje met blauw lintje, te voorschijn komend
van onder haar zwart fluweelen kapje.
Stevig stapten de voetjes, in bruine schoentjes, waaromheen
lange, witte slopkousjes, tusschen Riek en mij mee,
en vertrouwelijk'lag Tops’ handje in de mijne.
EEN BIJKERK VAN DEN HEILIGEN AUGUSTINUS TE NIJMEGEN.
Dinsdag 4 April had te Nijmegen de eerste-steenlegging plaats van de nieuw te bouwen bijkerk van den H. Augustinus.
Onze foto werd genomen tijdens de plechtige inzegening van den steen.
„Gaan we met de tram, moeder?” vroeg ze. Het trof me
hoe correct ze sprak, alleen brouwde ze, en het klonk zoo
grappig dat „tgem” en „moedeg.”
„Ja Tops,” zei Riek.
— We hadden elkaar niet veel te zeggen, Riek en ik; het
was wat vreemd tusschen ons; de iaren waarin we elkaar
niet gezien en weinig geschreven hadden, oefenden een
belemmerenden invloed uit. Maar gelukkig was Tops daar,
die afleidde.
„Blijf je heel lang, Tante Mies?” begon Topsy de conversatie.
— „Ja,” zei Riek voor mij, „Tante blijft een
heel poosje bij je.” —• „En speel je ook eens met mei”
informeerde Tops verder. „Natuurlijk,” zei ik hartelijk.
„Ze speelt anders meest alleen,” begon Riek. „Bert en
ik zijn er niet voor, om, zooals sommige ouders doen,
altijd de kinderen bezig te houden. Dan worden ze maar
verwend en lastig. Tops kan zich heel aardig alleen vermaken.”
„Maar Riek !” protesteerde ik. „Mij dunkt dat de kinderen
juist van de ouders vervreemden wanneer ze veel aan zich
zelf worden overgelaten. Kinderen moeten juist in hun
ouders hun beste kameraden en speelmakkers zien.”
„In theorie héél mooi Mies,” zei Riek koel, afwerend.
„Maar als je zelf eens getrouwd bent, en je hebt kinderen,
dan kom je daar langzamerhand
wel van terug.”
„O moeder,” onderbrak Topsy
ons gesprek, „wat heeft die
man — die man was de witkiel
die mijn koffer droeg —
kromme beenen !”
„Sst Tops, schreeuw niet
zoo,” vermaande Riek.
En ik verbeet een lachje.
Tops was heerlijk origineel.
Wij kwamen bij de halte van
de tram, de bewuste witkiel
wachtte met mijn koffer. Ik
verwachtte nieuwe critiek van
Tops, dieechter uitbleef. Topsy
schopte een steentje, welke bezigheid
haar geheel in beslag
nam.
In de tram zat ze zoet tusschen
ons in, rechtop als een
klein dametje, haar handje knus
in mijn mof.
Toen hoorde ik haar stemmetje
: „Tante Mies 1” — „Ja
Topsy.” — „Hoort u eens.” —
Ik boog me naar haar over, en
ze fluisterde me in mijn oor, of
ik ook niet vond, dat die dame
tegenover ons een heel langen
neus had.
„Wat hebben jullie voor geheimpjes?”
vroeg Riek.
„Och niets,” zei ik, Tops’
handje drukkend. En«Tops beweerde
hardop : „Ik houd van
Tante Mies, Moeder.”
. We kwamen net voor den
eten thuis.
„Is mijnheer al thuis?” vroeg
4
KLEINE TOPS
:: DOOR CISSY VAN MARXVELDT ::
|