|
PANORAMA 14
Prof. Dr.
H. P. WIJSMAN, t
C. H. LABOUCHERE.t
Te Bosch en Duin bij Zeist is overleden Prof. Dr. H. P. WIJSMAN, hoogleeraar
in de leer van het onderzoek der voedings- en genotmiddelen aan
de Utrechtsche UniversiteitZ— Op 52-jarigen leeftijd is te ’s-Gravenhage
overleden de heer C. H. LABOUCHERE, in leven lid van het bekende
bankiershuis Hope & Co. De overledene, die een zeer bekend financier was,
had zitting in verscheidene scheepvaart-, financieele -en handelsinstellingen.
PIET DE WAARDT. J. J. VEERMAN. +
In de plaats van den overleden directeur van het Instituut voor Muziek te
Haarlem, den heerJohan de Veer, zal de Haaqsche pianist PIET DE WAARDT
diens werk aldaar helpen voortzetten. — Öe heer J. J. VEERMAN, voormalig
eigenaar van het hotel „Velaars" (thans hotel „Central”) te Baarn,
is op 63-jarigen leeftijd aldaar overleden. De heer Veerman was gedurende
vele jaren lid van den Nederlandschen Hotelhoudersbona.
Dunny hijgde naar adem. Blasé — ja, hij was blasé.
Had hij zelf niet herhaaldelijk tegenover bewonderende
vrienden en vleiende vertegenwoordigsters der andere sekse
gesproken over het paskwil, dat „leven” genoemd werd ?
Had hij den beker vol desillusies niet tot op den bodem geledigd
? Had hij niet van alles gezien, van alles genoten en
van alles gewalgd? Hij had dit telkenmale gezegd tegen
vrouwen van ondervinding, vrouwen van de wereld ; deze
hadden met hem ingestemd en met hem gesympathiseerd
en nu kwam daar een jong meisje, nog bijna een bakvisch,
frischals de rozen die ze in de handen had, en wier oogen
frank en vrij de wereld inblikten, zon- ■
der een zweem van levensmoeheid,
hem vertellen met een ongekende stoutmoedigheid,
dat hij aan zoo iets als een
kinderziekte lijdende was.
„O,” ging zij voort, voordat hij tijd
had van zijn verrassing geheel te bekomen
en terwijl ze hem met een koelen
critischen blik opnam, „het zal wel
spoedig overgaan. Het duurt gewoonlijk
nooit lang. Ik moest altijd lachen
om mijn broers als zij in hun „blasé”-
jaren waren. Ze waren gewoon niet te
genieten gedurende dien tijd l En dat
is met iederen jongen zoo I”
En voordat Dunny zijn gedachten
voldoende onder appèl had om haar
van antwoord te dienen, was ze hem
voorbij en het huis ingegaan.
Nu deed zich het zonderlinge verschijnsel
voor, dat hoe verontwaardigd
Dunny was, hij onmogelijk Daphne
Wenston’s woorden vergeten kon, te
minder waar haar open, frisch gezichtje
met de spottende oogen hem voortdurend
voor den geest stond. Hoewel
hij zich een dozijn malen in een uur verzekerde,
dat hij die neuswijze jonge
meisjes haatte, vooral die, welke met
een moderne brutaliteit behept waren,
bleef hem ondanks zichzelven een visioen
bij van een heerlijk jeugdig figuurtje
met oogen tintelend van levenslust
en de armen vol rozen en kamperfoelie.
Ze had hem uitgelachen en bespot
en toch was haarspot niet onvriendelijk
geweest ; integendeel, ze had hem
behandeld met een soort kamaraderie,
zooals zij haar zes broers zou behandeld
hebben en — voor den eersten keer in
zijn leven flitste het door Dunny’s brein, dat alles heel anders
zou zijn geweest als ook hij zoo’n zuster had gehad.
Dunny’s ergernis verdween als sneeuw voor de zon. Hij
deed van nu af al zijn best indruk op het meisje te maken,
haar te leeren met meer respect, zoo mogelijk met bewondering
naar hem op te zien. Maar, helaas 1 zij lachte om zijn
MADAME EMMA LUART
M
me Emma Luart, de talentvolle le chanteuse légère van de Fransche Opéra, is in den Haag gekomen uit Vichy, waar zij
geëngageerd was toen de oorlog uitbrak. In Vichy heeft zij een schitterend zomerseizoen gemaakt; zij heeft er „Cherubin”
gecreëerd en alle andere groote rollen gezongen, zooals la Tosca, Louise, Manon, la Bohème, enz. In Nantes, waar zij ook
verscheidene seizoenen gespeeld heeft, werd ook Cherubin door haar gecreëerd en in Reims „la Geus et les Contes d’Hofmann”.
Emma Luart oogst ook hier het succes dat haar tenvolle toekomt, in hare creaties van Princesse d’Auberge, Quo Vadis en
andere belangrijke rollen o.a. Hamlet en Thaïs, waar zij de virtuositeit van hare heerlijke stem en hare groote gaven van comé
dienne weet ten toon te spreiden, met al de intelligentie en beschaving, die in deze begaafde zangeres geïncarneerd zijn. Thans
creëert zij de hoofdrol van „Princesse Saamcheddine” in Marouf van Henri Rabaud, le chef d’orchestre van de Fransche Opéra
te Parijs. Deze opera is een lyrische legende, waarvan de handeling zich te Cairo afspeelt, en werd voor ’t eerst in 1914 te Parijs
opgevoerd, met een schitterend succes evenals te Stockholm. Zij wordt beschouwd als een muzikaal meesterwerk. De oorlog
heeft Emma Luart zware familie-beproevingen opgelegd, die zij alleen te boven weet te komen, door hare kunst, waaraan zij zich
met hart en ziel wijdt. Hare beide broeders staan aan ’t front te Lizières voor de verdediging van hun vaderland. De foto hier
boven geeft de zangeres weer als La Tosca, hieronder als vliegenierster op ’t Vliegkamp
meest wereldwijze redeneeringen en merkte langs haar neus
weg op, dat hij wel verstandiger zou worden, als hij maar wat
ouder was. En het gekke van het geval was, dat ze in hem,
Dunny, niets anders zag dan een doodgewone jongeman.
Het was voor hem een gebeurtenis dat er iemand, een vrouw
nog wel, bestond, die volkomen immuun bleek voor zijn
> te Reims.
vele aantrekkelijkheden, en hoe koeler en onverschilliger dit
zeldzame meisje was, des te ijveriger deed hij zijn best die
onverschilligheid te breken.
De lieveling der dames, de graag geziene gast in de Indische
salons was nu eiken dag druk in de weer om allerlei
ridderdiensten te doen voor een schalksche wispelturige
jonge dame en het meest opmerkelijke van het geval was, dat
deze diensten door gezegde jonge dame niet in het minst werden
gewaardeerd.
„Je schijnt zeker gewoon te zijn dat de dingen altijd voor
je worden aangebracht,” zei hij op zekeren dag een beetje
spijtig, toen hij voor haar een stoel, een parasol en een boek
.............................. gehaald had.
Zij keek hem spottend aan.
„Ja, dat ben ik,” antwoordde zij. „Ik
vertelde je toch dat ik zes broers had.”
„Wél, ik dacht dat zusters gewoonlijk
hun broers bedienden l” Hij zei
dit op bijna verdrietigen toon.
Zij richtte zich plotseling op.
„Goeden hemel, dacht je dat?” riep
zij uit. „Mijn broers zouden er niet
over gedroomd hebben. Ik mijn broers
bedienen ? ’t Is om te lachen. Je schijnt
niet te weten hoe men een meisje behandelen
moet. Je bent moeilijker te
leeren, dan al mijn broers tezamen.”
Dunny was door deze woorden zoo
beleedigd, dat hij gedurende twee dagen
niet tot haar sprak, doch de pijnlijke
ontdekking dat haar dit in geenen
deele hinderde, terwijl dit bij hem juist
in hooge mate het geval was, dreef
hem weer tot haar.
„Je hebt toch wel iets goeds over je,”
zei ze op een morgen op nadenkenden
toon, terwijl hij aan haar voeten in het
gras lag. „Je hebt het alleen maar
bedekt met een dikke korst nonsens.
Je moet indertijd een aardige jongen
geweest zijn, toen je jezelven den naam
„Dunny” gaf 1”
Zij sprak ernstig ditmaal, en iets in
haar toon deed hem opspringen.
„Je bent altijd bezig mij te vernederen,”
zei hij verontwaardigd.
„Dat ben ik niet,” antwoordde zij.
„Alleen .... alleen schijnt ’t mij zoo
vreeselijk jammer dat je al het goede
in je zoudt verstikken. Als je een broer
van mij was ...
„Ik wensch je broer niet te zijn,”
barstte hij los met meer gloed dan zij hem tot nu toe had
hooren spreken. „Ik geloof dat ik een gek ben, maar ...
ik. . . wil je mijn vrouw worden, Daphne ?”
Zij bloosde diep.
„O, neen 1” zei ze haastig. „O, neen. Ik kan geen man
trouwen, die aan alles en ieder het land heeft en alleen zich-
„IN DE BIOSCOPÊ”.
De „Sensatiefilm”, de derde acte uit Henri ter Hall’s jongste revue „In de Bioscope”. V.l.n.r. de
explicateur — de heer M. van Reede; Mercurius — de heer Buzaen; Jefke — de heer S. Nieuwenhuizen;
Roosje — Mevrouw Köhler-van Gelder; Tante Griet — de heer D. Nieuwenhuizen.
EEN PLECHTIG ÖOGENBLIK. (foto Hij mans.)
Verleden week had in de Maliebaan te ’s-Gravenhage in tegenwoordigheid van talrijke militaire en burgerlijke
autoriteiten voor het depót-bataljon Grenadiers door Jhr. Kapitein H. P. v. d. Mieden van Opmeer de uitreiking
der gouden medaille plaats voor 36-jarigen trouwen dienst aan den adjudant H. D. J. Ploeg. Onze foto werd genomen
tijdens de voorlezing van de order van H.M. de Koningin, waarbij de onderscheiding werd toegekend.
|