Panorama

Nummer	1916, nr. 27, 3 apr. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA „Alle holen en gangen worden bewaakt,** merkte ik op. „Zool” was het lakonieke antwoord. Moulton zette zijn vingers aan zijn lippen en liet een schel gefluit hooren. Het struikgewas voor de grot beneden ons, bewoog en een half dozijn apen sprongen te voorschijn, voorafgegaan door een ouden aap, den vader der kolonie, en door de soldaten „Eliza” genoemd. Zij staken hun lange armen omhoog, in de hoop, als gewoonlijk, klontjes suiker of noten te krijgen : doch toen zij zagen dat hun pogingen vruchteloos waren, verwijderden zij zich. ..Vandaag zijn zij hier.” zei Moulton. ,.Heb je al eens opgemerkt hoe vaak ze hier niet zijn? Je kunt soms dagen, weken achtereen hier komen en fluiten, zonder dat zich één aap laat zien. Waar zijn ze dan heengegaan ?” ik haalde de schouders op. „Daar !” riep hij uit. terwijl hij over de zilveren watervlakte van de Straat wees naar de Almina-piek. ..Daar gaan ze heen ; daar komen z& vandaan en zij hebben dien schurk den weg gewezen Ik keek mijn vriend aandachtig aan. om te zien of hij in ernst sprak. Toen schoot ik in een lach. „Mijn hemel, jongenlief1” riep ik uit. ..Kom jij nou nog met dat bakersprookje aan van den onderzeeschen doorgang naar Ceuta? Ik dacht VOOR DE BELGEN IN ONS LAND. Dóór het Comité tot ondersteuning van Vluchtelingen te Leiderdorp, is een pas gereed gekomen blok woningen van de Bouwvereeniging aldaar gehuurd en gemeubeld beschikbaar gestéld voor Belgische gezinnen. Zeven zulke woningen zijn door het comité ingericht, waardoor elk gezin zijn eigen tehuis heeft en het gezinsleven voor deze menschen zien volkomen heeft hersteld. Door 'n misverstand meende men. toen de terugreis aanvaard werd, dat ik reeds aan boord was, terwijl ik in een bazaar inkoopen deed. Ze bemerkten hun vergissing eerst twee uur later, doch onderwijl had ik een paard genomen om naar Tanger te rijden en vandaar de morgenboot te kijkende, zag ik den troep verdwijnen achter een rotsblok een heel eind beneden mij. Maar ik zag meer dan dat. Een Moor daalde de helling af in dezelfde richting die de apen genomen hadden. Ik zag duidelijk zijn gelaat. Ik liep hem achterna, doch aan het rotsblok gekomen zag ik niemand meer, geen mensch en geen apen. Geen geluid zelfs hoorde ik meer. Ze waren plotseling verdwenen.” ..Wel,” zei ik onverstoorbaar. ..Wat zou dat ?” ,.Wat dat zou ?” riep hij uit. ,,De vlakte achter die rotsen is daar zoo glad als de palm van mijn hand. Er is geen spleet of hol te zien. Ik doorzocht den omtrek wel een honderd meter in het vierkant, doch tevergeefs. Er moest ergens een ingang wezen, doch ik kon dezen niet vinden. Hij moet echter gevonden worden,” eindigde hij grimmig. Ik keek hem nadenkend aan. terwijl ik met mijn vingers op de borstwering trommelde. ..Ik ga nu je woedenden aanval op den vermomden kerel begrijpen,” zei ik. ..Je dacht dat het de man was. dien je aan de overzijde van de Straat gezien hebt.” ..Dacht t” herhaalde hij beleedigd. ..Ik herkende hem van het oogenblik af, dat ie zijn baard lostrok. Deheelegeheimzinnige geschiedenis werd mij toen duidelijk. Ik had bij de ontvangst van de brieven geen minuut aan dien vent gedacht. DOOR EEN ONTPLOFFING VERNIELD. Een ammunitieschip in de haven van Brooklyn (Amerika) dat door een ontploffing vernield is. Hoe geweldig de uitwerking was. kan men begrijpen, als men weet. dat 500 voet van den steiger werd verwoest en drie schepen beschadigd werden. Het afgebeelde schip, de „Bolton Castie”, had voor 500.000 Pond waarde aan boord. HOE GRAMMOPHOONPLATEN VERVAARDIGD WORDEN. De Italiaansche zanger en zangeres Lucien Moratore en Lina Cavalieri, die met volledige orkestbegeleiding hun stemmen voor een Amerikaansche firma laten opnemen. Moulton viel mij in de rede. ,,Je zag zooeven Eliza, nietwaar? Is ’t mogelijk dat ik me in hem kan vergissen ? Zou er in heel Afrika een aap zijn zoo vervloekt leelijk als hij ?” „Niet heel waarschijnlijk 1” merkte ik lachende op. ..Eliza is werkelijk de leelijkste aap, dien ik ooit gezien heb en gemakkelijk te herkennen I” Moulton sloeg met de vlakke hand met kracht op de borstwering. „Ik zag hem aan den overkant der Straat,” vervolgde hij. „Ik zag hem zoo duidelijk als ik jou thans zie 1” „Dan kan hij beter zwemmen dan ik dacht,” merkte ik koeltjes op. „Zwemmen 1” herhaalde Moulton. „Ik zeg je, hij wandelde daar. Hij en zijn geheele bende. Dat doen ze voortdurend. ’t Is gewoon een wonder dat het niet vroe ger is opgemerkt. Wil je eens luisteren, dan zal ik je vertellen wat ik gezien heb ?” ,,Brand maarlos, maar denk er om, dat ik niet alles voetstoots aanneem.” „Ongeveer een week geleden ben ik a la suite van den commandant in het jacht van Lord Briton naar Ceuta _ , . . x . Tooneei uit net tweede bedrijf van Vondels gevaren. letterkundige nemen. Bij Kaap Leona steeg ik af en stak een pijp op. Juist op dat oogenblik kwam een troep apen den hoek om. voorafgegaan door den ouden Eliza. Ik herkende hem direct. Zoodrazij mij zagen, keerden ze terug den weg dien zij afgekomen waren. Ik liep naar den rand van de rots en er overheen „JOSEPH IN DOTHAN”. treurspel „Joseph in Dothan”. opgevoerd op Woensdag 15 Maart in het „Paleis C-ymnasiasten-Vereeniging „Disciplina Vitae Scipio”. onder regie van A. van de Nu wist ik dat hij de schurk was. Ik herkende hem aan het litteeken aan zijn kin. En ik had hem te pakken,” kreunde hij, „toen die vervloekte steen mij van mijn zinnen beroofde.” „Dus jouw overtuiging is dat die kerel een dozijn mijlen beneden de zee rondzwerft, om dynamiet of wat is het, in het hartje van de rotsen hier op te stapelen. Dat geloofjein vollen ernst?” „Ik weet het,” antwoordde hij moedeloos. ..Er is geen andere oplossing mogelijk. Hij heeft deze plaats in de holte van zijn hand. Wij moeten den ingang aan Kaap Leona vinden of Gibraltar is ten doode gedoemd, verdelgd, weggevaagd als Pompeji.” Ik wist niet wat ik antwoorden zou. doch plotseling kreeg ik een lumineus idee. „Zie eens,” zei ik, „als er op Ceuta een opening van een geheime gang is, waardoor het Eliza mogelijk was onder de Zeestraat door naar de vesting te komen, dan moet er hier eveneens een opening zijn 1 We behoeven dus niet op Ceuta te gaan zoeken.’ „Maar hoe wil je die opening vinden ?” riep Moulton uit. „Dat kan dagen, weken duren en - elke minuut neemt het gevaar toe.” voor Volksvlijt” te Amsterdam door de ° r Horst. ' „Wees nu kalm! ver
PDF

Nummer	1916, nr. 27, 3 apr. 1916
Blad	07
Tekst	7 PANORAMA HET NIEUWE RAADHUIS TE LOOSDUINEN, De offteiéde opening van het nieuwe Raadhuis te Loosduinen op 28 Maart. Geheei links op de foto de burgemeester, Mr. H. W. Hovy; naast dezen de gemeente-secretaris en de wethouders; rechts op de foto de Loosduinsche Gemeenteraad, Op den achtergrond de vertegenwoordigers van de pers, ambtenaren, enz. maande ik. ..Ik ken vrijwel de gewoonten van onze vrienden de apen en ik garandeer ie dat &ls hier een 'geheime gang in de rots is, ik ’t morgenochtend weten zal,” „Hoe ?” vroeg Moulton. „Dat is mijn zaak 1 Kom morgennamiddag hier met een lang sterk touw, een flesch whiskey en water, voedsel voor eenige dagen, een paar revolvers en eenige kaarsen. Ik ga onderwijl met eenige dagen verlof naar Ronda!” —• „Ronda ? Wat moet je daar uitvoeren ?” „Niets ! ’t Is alleen maar een plaats als elk ander, om mijn afwezigheid te rechtvaardigen.” En hiermee liet ik hem verbluft staan en wandelde naar de stad. Te middernacht was ik terug bij het boschje beneden bet apenhot. rookende en peinzende. Ik hoorde Eliza en zijn vrienden snurken achter de struiken. Ze zouden vreemd uit hun slaap ontwaken ! Bij de eerste ochtendschemering werden de struiken opzij geschoven en zag ik Eliza geeuwende en de lange armen uitrekkende tevoorschijn komen. Een paar andere apen volgden. Ze hadden niet het flauwste vermoeden van mijn aanwezigheid. Nu achtte ik mijn tijd gekomen. Ik stak een paar vuurpijlen aan die ik den vorigen avond gekocht had en wierp die tusschen den troep. Terwijl het vuurwerk siste en knalde en het geluid zich tusschen de rotsen tienvoudig herhaalde, liep de geheele troep als razenden gillende door elkaar, tot ze eindelijk, de oude Eliza voorop, de vlucht namen, ik volgde hen met mijn binocle. Als vliegen tegen glas, niet als viervoeters, vlogen ze de loodrecht uit zee oprijzende rotsen op. Er was een zekerheid, een systeem in Eliza’s leiding. Zij volgden allen een vaste route; ze klommen rechttoe, rechtaf naar den top van den Flagstaff-top, doch even halverwege de hoogte verdween Eliza. Vol verbazing observeerde ik de plek. Zoover ik zien kon. staken de rotsblokken een weinig vooruit en vormden alzoo een kleinen inham, een hoek. Ik verwachtte Eliza weer van achter dat rotsblok te zien tevoorschijn komen ; onderwijl verdween de tweede aap achter den hoek, de derde, de geheele troep, maar noch de leider, noch een der anderen zag ik weer tevoorschijn komen. Ze waren verdwenen. Ik wierp juichend mijn muts in de hoogte. Het geheim was ontdekt. Ik hoorde beneden mij het geplas van riemen en zag een bootje, waarin een sergeant met eenige manschappen, die blijkbaar onderzoeken gingen, waarvan dat geknal, door mijn vuurwerk veroorzaakt, afkomstig was. Ik wilde niet dat men mijn aanwezigheid hier zou opmerken en daarom verborg ik mij in het apenhol, waar ik mij den geheelen vervelenden. heeten dag verborgen hield. Ik had voedsel meegenomen. doch spoedig begon mij de dorst te kwellen en het was met een zucht van verlichting, dat ik tegen den avond het zachte gefluit van mijn vriend Moulton hoorde, die beladen met fourage en andere benoodigdheden weldra bij mijn verblijfplaats aanlandde. Nadat ik mijn dorst had gelesch t en we beiden ’n pijp hadden opgestoken, begon ik mijn vriend te vertellen, wat ik ontdekt had, om vervolgens te beraadslagen, hoe wij den ingang bereiken zouden, De klip was ruim negentig meter hoog en de opening bevond zich naar mijn schatting ongeveer op de helft der steile helling. „Ik zal jou eerst neerlaten,” legde ik Moulton uit, ,,en je daarna volgen. Als we nu het touw dubbel nemen en om den stam van een boom boven aan den rand van de klip leggen, dan kunnen we het aan het hol gekomen lossnijden en naar ons toehalen. Op die manier laten wij geen enkel spoor na !” .,En hoe komen we dan weer naar boven ?” vroeg Moulton. De hall in het nieuwe Raadhuis te Loosduinen. „We behoeven niet meer naar boven,” zei ik. „We herhalen eenvoudig ons proces en laten ons ook van de andere helft van de rots tot op den grond zakken.” Moulton is een dapper soldaat, maar aan klimmen had hij een broertje dood. Toen we het touw om den stam van een boom hadden geslagen, de einden stevig aan elkaar gebonden en het touw over de helling geworpen hadden, keerde Moulton, die over den afgrond gekeken had, zich met krijtwit gelaat tot mij en vroeg: „Moeten we hierlangs naar beneden ?” „Er is geen andere weg 1” antwoordde ik. ïk bond hem met een dunner touw aan den kabel vast en EEN AFSCHEID. Verleden week nam de heer W. L. H. Koster Henke, commissaris van Politie in de le sectie te Amsterdam, als zoodanig plechtig afscheid van zijn corps. Onze foto geeft den scheidende temidden van zijn staf, waarmede hij zoo lang op uitstekende wijze heeft samengewerkt. (V.F.B.) wentelde dezen laatste rondom den boomstam, tot ik Moulton hoorde fluiten. Ik keek over de helling heen en zag hem met doodsangst op het gelaat op het smalle vooruitstekende rotsblok staan, dat als ’n richel langs de helling liep. Nu gleed ik langs het dubbele touw naar beneden en stond weldra eveneens naast hem. „Goeden hemel.” mompelde hij, „ik zou dat voor geenmillioen pond over doen. ïk ben eenvoudig ziek van duizeligheid I” „jij en je vriend hierbinnen schijnen dezelfde financieele ambities te hebben,” lachte ik. „Dat is dezelfde som die hij voor zijn geheim vroeg !” Voorzichtig mij langs het smalle rotspad voortschuivende begon ik naar den ingang te zoeken ; het heldere maanlicht was mij hierbij behulpzaam. Eindelijk vond ik een gat in de rots, groot genoeg voor een aap, maar nauwelijks voldoende om een man door te laten. Moulton sloot de oogen, toen ik het hem aanwees. Ik moest hem letterlijk door de opening tillen, want de afgrond beneden ons deed hem bijna bezwijmen. Hij is magerder dan ik en hij kwam er zonder veel moeite doorheen. Met mij ging het echter zoo gemakkelijk niet. Moulton moest mij er bijna doorheen trekken, wat eindelijk met achterlating van eenige knoopen van mijn tuniek gelukte. We bevonden ons in een nauwe gang, waarin we evenwel spoedig rechtop konden loopen. Zoodra we ver genoeg van de opening verwijderd waren, ontstak ik een lantaarn en nu met spoed voortgaande bereikten we weldra een groot hol. eenige honderden meters in het vierkant. De grond was bezaaid met groote rotsblokken, terwijl talrijke stalactieten van de zoldering afhingen. In een rechten hoek met de gang, die we uitgekomen waren, bevond zich een andere gang, die zich in de duisternis verloor. Stilstaande hoorden we een geklots van water, en hierop afgaande, kwamen we weldra aan een poel, die ongeveer een vierde van de ruimte innam. Plotseling greep Moulton mijn arm. „Zie eens hier!” fluisterde hij en nu bemerkte ik in het zwarte stof dat den grond bedekte tal van voetstappen, die alle eenzelfde richting gingen. Bij het licht van de lantaarn volgde ik de voetafdruksels, nieuwsgierig waar die heenleidden. Lang duurde het echter niet of de weg werd ons versperd door een groote hoeveelheid zakken, die in een vierkant methodisch waren op elkaar gestapeld. Ik haalde mijn mes te voorschijn, sneed een der zakken open en — een straal meelachtig geel poeder spoot eruit. Zonder een woord te spreken ving ik er een handvol van op en wierp daarvan voorzichtig een gedeelte in den poel achter ons. Sommige potassium-mengsels branden in water en ik wilde de proef nemen. Er klonk een zwak gebruis als van champagne ; een wit schuim vormde zich en daarna werd het water weer kalm. Mijn vermoeden was juist geweest. Met een ongeduldige beweging wees ik Moulton op het resultaat en nu begonnen we bij stilzwijgende overeenkomst te werken als kolensjouwers. Den eenen zak na den anderen zeulden we aan, sneden hem open en ledigden hem in het meertje, dat ons EEN 25-JARIG JUBILEUM. Onder vele blijken van belangstelling herdacht de heer F. H. Bloemink (x) Dinsdag 28 Maart zijn 25-jarig jubileum 'als Secretaris van de bekende Coöperatieve Verbruikersvereeniging „Volharding” te *s-Gravenhage. (foto D. v. KreveldY
PDF

Nummer	1916, nr. 27, 3 apr. 1916
Blad	08
Tekst	PANORAMA 8 Mh, h. smeenge in zijn kiesdistrict gehuldigd. Ter gelegenheid van het 30-jarig lidmaatschap van de Tweede-Kamer van Mr. H, Smeenge, werd op 26 Maart de huldiging, tevens bondsvergaderina van den Bond voor Vrijzinnige Prooagandaclubs in Nederland, gehouden in Hotel OqteroD te Meppel, onder voorzitterschap van den heer 1. H, J. Vos, PRIJSVRAGEN KOLONIAAL INSTITUUT. Het Koloniaal Instituut heeft bij de Konink.1. Fabriek van Zilverwerken C. J, Begeer te Utrecht een fraaie, door Louis Vreugde ontworpen, penning laten slaan als prijs voor door het Instituut uitgeschreven prijsvragen, De symboliek doelt op de samenwerking tusschen wetenschap (stoere, Europeesche figuur) en practijk (jonge inlandsche ftguur met primitief gereedschap). „Het lichtet overal” is de kernspreuk De keerzijde heeft een fraaien rand van Indische vruchten. zorgen nam. Hij was mij mis schien tot op een twintig schre den genaderd, toen mijn voet een lossen steen raakte, die een eind over den grond rolde. Met van schrik uitpuilende oogen staarde hij mij aan, slaakte een kreet en nam de vlucht, terwijl ik op hem kwam aanrennen. ik zag duidelijk het litteeken op zijn kin, voordat hij zich om keerde. Het gelukte mij niet hem te grijpen, doch dat hin derde niet. hij liep nu, onbe wust, mijn vriend in de armen Na eenige minuten hoorde ik opnieuw een kreet, een vloek, zag bij het fakkellicht een paar worstelende gedaanten, tot opeens de man zijn flambouw in Moulton s gelaat duwde. De vlam doofde en dikke duisternis omringde ons weer. Ik verwenschte mijn onhan digheid. terwijl ik vergeefsche pogingen deed mijn zakianta ren te ontsteken, die dit nu, op het kritieke oogenblik. niet d<èen wilde. Ik hoorde de beide mannen met elkander worstelen : hoorde den vai van een lichaam gepaard gaande met een vloek van Moulton; ter zelfder tijd klonk het geluid van klepperende muilen, dat zich verwijderde in de duisternis. ..Hij vlucht ! Hij vlucht !” riep mijn metgezel. en op hetzelfde oogenblik gelukte het mij mijn electrische lantaarn te ontsteken. Ais een silhouette op een donkeren achtergrond zag ik nu de witte djelab afsteken op het zwart van de donkere gang. We renden den kerel na. Moulton voor mij. de revolver in de hand, ik volgde met de lantaarn. Daar klonk een schot, de vluchteling wankelde, doch vervolgde zijn weg. Een tweede, een derde schot klonk ; beide misten. Ik hield mijn lantaarn zoo hoog mogelijk. Het geknal van het vierde schot echter ging verloren in een overweldigend geraas. Ik zag de vlam uit de revolver, doch tegelijker tijd scheen een stroom van vuur te spuiten uit de schouders van den vluchteling, waartegen de lange gestalte van Moulton als een reus afstak Een onzichtbare macht sloeg mij tegen den rotswand en deed mij miin bewustzijn verliezen, waarbij het mij toescheen alsof ik geklots van water hoorde, dat nader kwam. Het was de aanraking van koud water, dat mij weer tot bewustzijn bracht. Mijn voeten lagen in een steeds wassenden watervloed, terwijl het geluid van een cascade mij in de ooren klonk. Half in het water lag de bewustelooze Moulton. Ik stapte onbevreesd voorwaarts, greep hem bij den kraag en haaide hem half dragende, half sleepende, uit het water. Op hetzelfde oogenblik liet ik mijn lantaarn vallen, het water spatte mij in den mond. Het was zout! Nu begreep ik alles. De man had de een of andere springstof bij zich gehad die door Moulton’s kogel getroffen en ontploft was. juist toen we ons onder de straat van Gibraltar bevonden. De explosie had het rotsgesteente vaneen gereten en het was het water der Middellandsche Zee. dat thans de tunnel binnenstroomde, aldus het werk der Oudheid verwoes tende. Doch toen we veilig in W. J. WENKENBACH J. VAN GESSELER VERSCHUIR +. In den ouderdom van 73 jaar is te ’s-Cravenhage overleden de heer J. VAN GESSELER VERSCHUIR, gepensiormeerd assistent-resident. Te’s-Gravenhage is op 56-jarigen leeftijd overleden de heer W. J. WENKENBACH. Chef van het bevolkingsregister. De overledene was een in breede kringen zeer geziene figuur, aan wien de gemeente een voortreffelijk ambtenaar verliest. z^o’n onverwachte bondgenoot bieek. Het zweet stroomde ons door den ingespannen arbeid langs het gelaat, doch eindelijk was al het helsche poeder in. het water verdwenen, op een handvol na, dat -ik bewaren wilde voor onzen chemischen expert. Gibraltar was gered ■ Wij keken elkaar voldaan aan. .Nu moeten we nog slechts den man hebben !** zei ik. ..ja. dien vervloekten kerel moeten we vangen,’’ stemde mijn vriend grimmig in. We zouden deze holen niet verlaten, alvorens wij met den aterling hadden afgerekend. We zouden op hem wachten al moest het dagen duren. Fluisterend spraken we af, dat we op eenigen afstand van elkaar zouden postvatten en niet eerder handelen, voordat de man zich tusschen ons beiden bevond; op die manier was de kans op ontsnappen gering. Dit vastgesteld zijnde, zetten we onzen tocht voort en betraden de tweede gang. Deze was met vierkante steenen geplaveid en liep soms glooiend, soms met kleine treden naar beneden. Het was duidelijk, we ontdekten hier een bouwwerk uit de Oudheid. ..Van de Phoeniciërs !” verklaarde Moulton die den vloer en de wanden der gang betastte. Wij vervolgden onzen weg, steeds dalende. in de bedompt ruikende gang. Eindelijk meenden we een geschikte plek gevonden te hebben, om de gebeurtenissen af te wachten ; de gang had zich verbreed tot een klein hol, aan het begin waarvan ik mij achter een rotsblok een schuilplaats zocht ; mijn metgezel installeerde zich een honderd meter verder. Ik blies mijn lantaarn uit en daar zaten we nu als twee spookgestalten in de duisternis en wachtten............... Wij wachtten tot mijn repetitie-horloge mij vertelde dat buiten de nieuwe dag aangebroken was. ik begon juist een woedenden strijd tegen den verraderlijken slaap, toen ik het geluid van zachte voetstappen hoorde. Ik zonk terug in mijn schuilplaats, elke zenuw gespannen, De stap kwam nader en ik bewonderde de zekerheid, waarmee de man in de duisternis den weg wist. Hij wasMoulton reeds gepasseerd: ik hoorde reeds zijn ademhaling. Voorzichtig haal ik mijn electrische zaklantaarn te voorschijn, een druk op den knop en — een hel schijnsel verdrijft de duisternis, doch te gelijker tijd hoor ik den schaterenden lach van Moulton, een lach. die door de wanden tienvoudig weerkaatst werd. Hij was gewroken voor de spotternijen, die hij van mij had moeten hooren over zijn gebrek aan moed tijdens de neerdaling langs de klip. Blazende van woede, met rollende oogen, de schitterende tanden tot een grijns, stond de oude Eliza voor mij en staarde me ten hoogste verwonderd aan, om vervolgens met een korten schreeuw mij voorbij te snellen, gevolgd door de andere apen. Vloekende ging ik weer zitten, terwijl van uit de verte mij nog steeds de onderdrukte lach van mijn vriend tegenklonk. En weer verliepen er vele lange vervelende uren, waarin we stilzwijgend de wacht hielden, Of ik geslapen had weet ik niet. al wat ik weet is, dat ik opeens in de gang. die naar beneden liep, een licht zag opdoemen. Het kwam snel nader en weldra zag ik ook den man die het droeg en die met vlugge passen op ons toestapte. ik zag hem mijn vriend passeeren, en dezen laatsteongemerkt opstaan en hem volgen. Nu stond ook ik voorzichtig op en sloop voorwaarts, De prooi was ons ’ Hij scheen zoo overtuigd van zijn veiligheid, dat EEN ARTISTIEK UITGEVOERD WERK hij niet de Nijmegen is een monumentaal fontein rijk geworden. De op kunstgebied bekende heer Brouwer heeft ze ontworpen en er iets karakteristieks van gemaakt. Eenvoudig en streng van lijn, doet het geheel rustig en voornaam aan. Vooral wanneer het water uit de zuiver gestelde buisjes spuit en neerstuift, en de fontein als door een waas gezien wordt, doen de vormen het prachtig minste voor- De reusachtige bassins zijn uit één stuk gebakken. Voorwaar een technische prestatie' het hol ten groote uitrustvan de emoties der laatste uren, en we ons helder kon den indenken, wat het gevolg van on zen tocht was geweest, wisten we dat een groot gevaar was afgewend en Gibraltar veilig was voor aanslagen. Geen menschelijke mol zou ons meer bedreigen. Als zij het zouden willen doen. zouden ze als ratten sterven. NEDERL, ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
PDF

Nummer	1916, nr. 28, 6 apr. 1916
Blad	01
Tekst	No. 28 (40b) 6 APRIL 1916 AFZONDERLIJKE NUMMERS 7*/2 CENT ABONNEMENT P. KWARTAAL 26 NUMMERS f 1.50 PER WEEK verschijnt 2 maal per W E ER 2 NUMMERS 12 CENT a.w. sijthoff’s uitgevers maatschappij- LEI DEN DE ONTZETTENDE STORM BOVEN ENGELAND In Engeland heeft verleden week Woensdag een hevige storm gewoed, waardoor alle telegraaflijnen langs de spoorwegen naar het Noorden, Noord-Westen, en Oosten verbroken werden en het geheele spoorwegverkeer gedesorganiseerd werd. Vooral boven Londen woedde de storm hevig. Honderden boomen werden ontworteld, talrijke huizen stortten in. — De bovenste foto geeft een gezicht op Kensington Gardens, waar ongeveer een honderd boomen door den storm geveld werden. De onderste afbeelding geeft weer hoe de boomen aan één kant van een landweg te Bray (Oostkust van Ierland) uit den grond gerukt werden.
PDF

Nummer	1916, nr. 28, 6 apr. 1916
Blad	02
Tekst	HET GOUDSPOOK :: Oorspronkelijke roman van G. DlETERLE :: PANORAMA >e hemel boven Parijs was loodgrijs. Een heel fijne regen spritselde neer. \|Het pla- " - (t veisel der straten was met een laag modder bedekt, die het loopen bemoeilijkte. Triestig was het op de pleinen en boulevards, maar vooral in de nauwe, onaanzienlijke straten, zooals de Rue deVersailles,Waar ondanks het vroege namiddaguur, in vele winkels de lampen aangestoken waren. Ook in het kleine, donkere goudsmidswinkeltje van MonsieurBonbourisbrand* den twee gaslampen, waarvan het licht getemperd werd door de groene kappen. De zaak van Bonboiris was een echte bric-a-brac-zaak. Inde étalages een uitstalling van oud, tweedehands goud, waarvan slechts sporadisch iets verkocht werd. In den winkel, achter een zwarte toonbank, waarop een defecte weegschaal, zat aan een reparatietafel Bonboiris spelden aan brocheste zetten, stuk jes te soldeeren in ringen, die wijder gemaakt moesten worden, of hij was bezig te polijsten, want hij leefde van reparatie-werk. Op dien middag was Bonboiris juist een ring aan het soldeeren, toen een vreemdeling den winkel binnen-, kwam en zonder iets te zeggen een pakje op de toonbank legde. Hij maakte den zakdoek, die om het pakje gewikkeld was los, terwijl Bonboiris hem door zijn blauwen bril vragend aanstaarde. Uit den zakdoek kwam een baar goud en de bezoeker vroeg met een vreemd accent: „Wilt udatkoopen?— Prijs is billijk. — Ik ben om geld verlegen !” Bonboiris kon zijn oogen niet gelooven ; wel had hij vroeger op de fabrieken, waar hij werkte, meer zulke staven gezien, .maar in zijn eigen zaak nog nooit. Hij vertrouwde den bezoeker niet en vroeg hem enkele bijzonderheden omtrent zijn woonplaats en zijn naam, maar de man glimlachte slechts en dacht er niet aan den goudsmid ook maar de geringste inlichting te verschaffen. „Ik bied u een baar goud te koop aan,” zeide hij, „en u hebt alleen het goud te koopen of niet te koopen. Neemt u het niet, dan pak ik hetin en ga weerweg... Het is zuiver goud. — U mag het keuren en om u te bewijzen dat ik u meer vertrouw, dan u mij doet, stel ik u voor, mij er driehonderd francs voorschot op te geven. . . . U kunt het stuk behouden om er een essai van te maken. . . . Morgen als ik terugkom, geeft u mij de rest van de koopsom, zeventien honderd francs, of ik neem de staaf terug en u krijgt u driehonderd francs weer.” „Neen, ik heb liever niets met dien handel te maken. . .Ik ken u niet . . . en . ..” — De goudsmid zweeg, toen hij zag dat de vreemdeling de staaf weer in zijn zakdoek knoopte en den winkel uitging, terwijl hij iets mompelde, dat Bonboiris niet verstaan had. Bonboiris vond het geval zeer verdacht en hoe meer hij zich erin verdiepte, des te grooter werd zijn overtuiging, dat het een oneerlijke zaak was, en dat hij als fatsoenlijk burger de politie van dit bezoek op de hoogte moest stellen. IU DE DROOGMALING DER OVERSTROOMDE POLDERS IN NOORD-HOLLAN D. Verleden week is een aanvang gemaakt met de droogmaling van de polders in de provincie Noord-Holland, die door de jongste overstroomingen zijn ondergeloopen De foto’s op deze en nevenstaande pagina geven een overzicht van de omvangrijkheid van dit reusachtige werk, naar welks aanvang door de bewoners dezer geteisterde streken reikhalzend werd uitgezien. De afbeelding hierboven brengt het leggen der zware zeedijken door middel van reusachtige zinkers in beeld, waardoor de polders voor een nieuwe overstrooming gevrijwaard werden en met de droogmaling een begin kon worden gemaakt. Een half uur later was hij bij den commissaris van politie, dien hij een uitvoerig verhaal opdischte van een sjofelen vreemdeling die een staaf goud te koop aangeboden had. De commissaris schreef alles op en toen hij daarmede gereed was, zeide hij met iets bestraffends in zijn DE DROOGMALING DER OVERSTROOMDE POLDERS IN NOORD-HOLLAND. De in de dijken geslagen gaten worden gedicht, waardoor het water de polders niet meer kan binnenkomen. stem: „Mijnheer, u is al de tiende goudsmid, die mij een dergelijke mededeeling komt doen; als nu een van jelui dien vent aan de praat had gehouden en intusschen ons gewaarschuwd had, dan waren we verder geweest. Ga in Parijs nu eens naar een langen man zoeken, die sjofel gekleed is.” Bonboiris, die met zijn houding verlegen was, lachte béte en wilde het goed maken met te zeggen : ,,U hebt gelijk, commissaris, maar je denkt niet aan alles te gelijk .... Weet u wat, als hij terugkomt zal ik u waarschuwen...........!” „Dat is goed,” antwoordde de ambtenaar. Toen de goudsmid weer op straat liep, gevoelde hij zich toch niet op zijn gemak ; de vage berisping van den commissaris hinderde hem en hij vond dat hij dom gehandeld had met den man weg te laten gaan. Als hij terugkwam, zou hij ’t veel verstandigerinkleeden, hij zou . . . Plotseling werd hij door een stevigen klap op zijn linkerschouder in zijn overpeinzingen gestoord en opziende zag hij zijn concurrent Du Bois voor zich staan. .,Bonboiris, wat kijk jij bedrukt ?” „En wat kijk jij vroolijk, Du Bois !” „Nou, daar heb ik reden voor; ik doe daar juist een reuzenzaak .... Een vreemde snoeshaan komt in mijn winkel stappen en biedt een staafgoud voor tweeduizend francs te koop aan... Ik weigerde eerst. . . maar toen de kerel ze wilde afgeven om de waarde ervan te onderzoeken, tegen driehonderd francs voorschot, heb ik het aanbod geaccepteerd onder voorwaarde, dat wanneer ik het niet neem, hij zijn goud en ik mijn geld terugkrijg ......... Maar hij ziet zijn goud niet terug. -— Ik heb een proef gemaakt en de staaf is minstens drieduizend francs waard .... Ik moet nu zien contanten te krijgen .... Kun jij mij niet wat leenen? . . . Je krijgt een deel in de winst .... Morgenochtend tien uur komt de man zijn geld halen.” „Om tien uur ....?” vroeg Bonboiris. „Ja, om tien uur . . . Jongen, wat een buitenkansje- .... Het zijn de gebraden duiven, die in m’n mondje gevlogen zijn .... zóó, pief - poef en duizend francs verdiend .... Nou, doe je mee ?” „Ik heb geen geld, Du Bois.” „Nou, bonjour dan, ik moet voortmaken. Jammer dat je ze niet hebt, er was voor jou ook watteverdienen! ’’ Met deze woorden liep Du Bois snel weg en Bonboiris keerde naar het politiebureau terug, waar hij hijgend en puffend zijn ontmoeting aan den commissaris vertelde. „Maar mijnheer, aan niemand zeggen dat ik het u verteld heb. Ik blijf er toch buiten ? . . . Ik ben blij dat ik mijn fout heb kunnen herstellen, want als eerlijk burger gevoel je je toch verplicht om oneerlijkheid tegen te gaan. U zegt dus nooit datik u gewaarschuwd heb, want anders zou Du Bois denken dat ik een verrader ben en ik heb het alleen gedaan omdat het mijn plicht is.” „U kunt er van opaan, mijnheer; de politie weet te zwijgen waar zulks noodig is en ook te beloonen,” antwoordde de commissaris, toen hij den goudsmid uitliet. Bonboiris liep vol trots over het feit, dat hij zich voor zijn vaderland verdienstelijk had gemaakt, naar huis en was er den geheelen avond van in de war en sliep
PDF