Panorama

Nummer	1916, nr. 26, 30 mrt. 1916
Blad	04
Tekst	Kaartavond door Cissy van Marxveldt W ij zaten bij de Verhagens op de veranda. Lex Verhagen en Kees, mijn man, rookten en bespraken politieke kwesties. Emmy Verhagen schonk thee, op de haar eigen bevallige manier, en ik lag achterover in mijn stoel en keek uit over de bedauwde, mystieke velden, die zich uitstrekten t i eindelooze verte, naar het mij toescheen. Emmy had mij juist een lange verhandeling overjans, haar dienstmeisje, gegeven, die zeer brutaal was, volgens Emmy’s beweren, maar die ze hield, omdat ze zoo keurig werkte, en zij, Jans, zoo dol op kleinen Joost en Baby was. Nu interesseeren lange verhalen over dienstmeisjes me nooit; mijn eigen meisje heb ik al tien jaar, ze tyranniseert me een beetje, maar ik laat haar rustig heur gang gaan. Van Emmy’s gesprek bleef dan ook niets anders in mijn ooren han- ,,Ja,” zei Kees, ,,daar zeg je zoowat. Tenminste als de dames. . . . ” en hij keek naar Emmy. ,.Hé ja, leuk, dolletjes,” zei deze, haar blonde hoofdje wat op zij. Ik vermoedde, dat ze wist, hoe de laatste stralen van den avondzon heur haar goud deden glanzen, eri dat ze wist, hoe ze al wat vrouwelijk, lieftallig en bekoorlijk was, personifieerde. En dus poseerde ze nu als jonge, mooie, verwende vrouw! Ik voelde me oud en onaantrekkelijk naast haar. ,.En wat denk jij ervan Coba?” vroeg Lex. ,,Ik ken geen enkele kaart,” zei ik heel eerlijk. — Later, op weg naar huis, heeft Kees zijn hooge ontevredenheid te kennen gegeven over mijn lustelooze houding. En over mijn saai: ,,Ik ken geen énkele kaart.” Wat drommel, dat kon je toch leeren, dat was toch geen heksenwerk 1 Er zat geen grein fut in me........ Lex zei in veel beminnelijkerwoorden, dat kaarten heel gemakkelijk was, dat we nu niet een droef weerzien. direct zouden gaanwhisEen Galicische boerenvrouw met d’r kind, die bij den terugkeer in haar dorpje haar woning en haar huisraad vernield ziet. ten, maar eerst met een i HOE DE HAVEN VAN SALONIKI WORDT BEWAAKT. Links: Een Engelsche kruiser, die voor de veiligheid zorgt .van de ontscheping der troepentransporten. Rechts: Engelsche en Fransche oorlogsschepen die de transportschepen met mondvoorraad en krijgsbehoeften, konvooieeren. gen, dan dat „ze zoo veel van kleinen Joost en Baby hield.” ik had géén kleinen Joost en géén Bébé, en dien mooien nazomer-avond, uitstarend over de velden, voelde, ik mijn gemis intenser dan ooit. Ik rilde even. „Hè, ik kan niet tegen den herfst,” zei ik. ,,lk voel me dan altijd zoo vréeselijk down.” „Och,” zei Emmy, mij m’n kopje thee toeschuivend. „Wat beweerde jij daar Coba?” vroeg Lex plotseling wèg uit zijn politiek gesprek. ,Dat ik den herfst zoo vervelend vind,” varieerde ik mijn woorden van straks. „Ja, die lange avonden,” stemde Kees in. „Soms wel een crime hoor I Vooral in zoo’n negorij als hier,” „Hé zeg, weetj e wat ?’ ’ begon Lex animeerend. „Daar krijg ik een idee. Wanneer we eens een kaart-avondje organiseerden, wij viertjes, de eene week bij ons, de volgende bij jullie. Hoe vin-je dat ?” — Zijn scherp, baardeloos, Engelsch gezicht, leek levendiger dan anders, zijn Kanonnen, die de Serviërs OP DE WEGEN IN SERVIË. tijdens den terugtocht hebben moeten achterlaten door den slechten toestand der wegen. half-opgerookte cigaret gooide hij achteloos weg in den tuin, en zijn heele houding was die van iemand, die net een verbazend goed voorstel geopperd heeft. — gemakkelijk spelletje beginnen. . . en dus stemde ik toe» trachtend ook geanimeerd te schijnen. „Weet je wat Coba.” zei Lex plagend, „Kees leert je de kaarten te voren. Je zult zien hoe aardig hij het je zal uitleggen.” Ik, Kees door en door kennende, kon haast niet glimlachen om het flauwe plagerijtje.......... Emmy, haar hoofd nu in beide handen gesteund, zei vleiend tegen Lex : „En jij geeft mij nog wel eenige instructies, hè mannie?” — „Zeker vrouwtje,” zei Dex, in haar rosé oortje knijpend. „En,” Emmy lachte jolig, „we moeten ook een naam hebben voor onze club.” „Door liefde saamgebiacht,” declameerde Lex. „Schei uit,” zei ik, wéér eerlijk. „Hè nee, niet zoo theatraal," viel Emmy me bij. ,,Onderling genoegen,’ opperde Kees. „Ook niet leuk,” vond ik, me weinig genoegen voorstellend. „Bedenk jij dan iets
PDF

Nummer	1916, nr. 26, 30 mrt. 1916
Blad	05
Tekst	geschikters.” bromde Kees. direct gepiqueerd. We suften, dachten alle vier. De avond viel hoe langer hoe meer, alleen het schijnsel der groote staande schemerlamp wierp nog eenige lichtplekken in den tuin. En daarachter wist ik de velden, groot, donker, zwaar bedauwd, en ik verlangde er naar den tuin door te gaan, om nog eens te zien de mystieke pracht van die ijle, zilveren wade, die hing boven de landen. Natuurlijk bleef ik zitten deed alsof ik ook dacht over den clubnaam Toen klonk Emmy’s stem, en opschrikkend keek ik haar aan, zoo wonderlijk-helder sopraande haar stem door de stilte. En zoo eenigonlogisch was het wat ze zei, nadat ze eerst zelf het plan geopperd had. ,,Wat zijn we toch bespottelijk, om ons daar nu al druk over te maken. Een naam vinden we immers later wel uit.” Ze keek EEN EIGENAARDIGE TOON EELUITVOÊRING. Verleden week had in het feestgebouw „Bellevue” te Amsterdam een eigenaardige tooneeluitvoering plaats, uitgaande van de „Vereeniging van Friezen” in de hoofdstad. De uitvoering werd gegeven in de kleedina en met décors, die voor dit doel uit het Rijksmuseum waren afgestaan. (V.F.B.) ons kringetje rond. — „Ja natuurlijk, daar heb je gelijk in,” gaf Kees grif toe. — ik overdacht even, wat hij gezegd zou hebben, als ik het voorgesteld had. Natuurlijk waren Lex en ik ook van die opinie. Een naam was later nog wel te vinden. De kaartclub echter heeft nooit een naam gekregen............. Lex en Kees spraken nog af, welk kaartspel we zouden spelen. En Emmy liet me een nieuw mutsje voor Baby zien, een snoezig, klein, rijk dingetje. Met het mutsje in mijn hand, het quasibewonderend, mijmerde ik, hoe rijk Emmy was, en hoe arm, doodarm, ik! Kees legde me werkelijk eenige Ds. p. van wijk Jr. dagen daarDen 9en April hoopt de heer Ds. na de kaarP. VAN WIJK jr., predikant bij de • f Evangelisch Luthersche Gemeente te Amsterdam den dag te herden- had hoofdksr. waarop hij vóór 40 jaar het j, ,d predikambt aanvaardde. r - me verre van prettig, maar wetende, hoe ongemakkelijk Kees zou opstuiven, als ik om die reden uitstel van executie vroeg, toonde ik belangstelling. De kleuren kende ik betrekkelijk gauw, alleen vergiste ik me bij repetitie in ruiten en harten, wat Kees de lieflijke opmerking ontlokte, dat ik toch ,,razend onbevattelijk” was. Ik haalde onwillekeurig mijn schouders op, en verdiepte me er in, wat een perfect onderwijzer Kees geweest zou zijn. „Suf je weer ?” vroeg Kees, de kaarten driftig door elkaar gooiend. „Nee,” zei ik, opeens gehoorzaam nogmaals de kleuren repeteerend. Toen kwamen de regels van ’t spel aan de beurt. En dat was lastiger. — In mijn verbeelding zag ik Lex, die het Emmy uitlegde. Emmy zou natuurlijk op zijn knie zitten, en ze zou heerlijknaïef, verrukkelijk-onbegrijpelijk, en allerliefst-dom zijn. Lex zou haar natuurlijk bij elke nieuwe uitlegging kussen en het einde zou zijn, dat Lex opnieuw geheel onder de betoovering zou raken van Emmy’s kinderlijk spel. Bij ons evenwel ging het anders toe. — Kees zat aan den eenen kant van de tafel, grabbelend in de kaarten, iets voorovergebogen, me toonend zijn schaarschen haardos, met degroote,kale plek in het midden. Hij was zeer verward in zijn uitleggingen ging op tallooze zijpaadjes, whist, boston, skat, enz. Ik was dus op het laatst de DE HAAGSCHE AUTOMO BI EL-VU I L.N ISWAGENS. Dat de Automobiel-vuilniswagens van den Haagschen Gemeentelijken Reinigingsdienst ook nog voor een ander doel te gebruiken zijn. toont bovenstaande foto waarop een dergelijke wagen als last-auto wordt gebruikt om een enorme hoeveelheid hooi te vervoeren. (foto v. Tol.) kluts geheel kwijt en schrok op, toen Kees zei: ,,En nou jij. Laat nou es kijken, wat je ervan gesnapt hebt.” Mej. OPHORST.t Te Amsterdam is overleden Mejuffrouw OPHORST, in sportkringen een zeer bekende en geziene persoonlijkheid, die zich vooral voor de watersport zeer interesseerde. Het overlijden van deze jonge en beminnelijke sportbeoefen aarster, die de dochter is van den Commandant in de stelling van Amsterdam, maakt in sportkringen een diepen indruk. OM DE ZILVEREN H.A.V.-M EDAI LLE. De serie B van de 150 K. M. afstandsmarschen, uitgeschreven door de Haagsche Athletiek-Vereeniging, is Zondag j.1. onder enorme belangstelling geloopen. Vooral in Rotterdam was het enthousiasme geweldig. Het traject ging van den Haag naar Rotterdam en terug, zijnde een afstand van 50 K. M. 132 deelnemers, o. w. 3 dames en 9 adspiranten, volbrachten den tocht. Trots het slechte weer, waren er geen uitvallers. De foto links geeft de start vanaf „Terminus” in den Haag. (V.F.Bf) Rechts: De terugkomst op Houtrust (foto Hijmans.}
PDF

Nummer	1916, nr. 26, 30 mrt. 1916
Blad	06
Tekst	Eilacie, ik wist alleen nog, dat de boer de hoogste was, dien ik in mijn overgrooten ijver om dat tenminste goed te zeggen, de waarde van dertig punten toekende. „Twintig,” zei Kees, „dat heb ik zés keer verteld.” „Enfin, twintig dan,” berustte ik in dit feit. Verder wist ik niets, hoegenaamd niets meer. En het einde bij óns was, dat Kees de helft der kaarten op den grond gooide, de kamer uitdaverde, deuren dichtbonsde, en heUhuis zéér verbolgen verliet. Na twaalven kwam hij thuis, mij verdiept vindend in „Jeruzalem” van Selma Lagerlöf. wat ik voor den vierden keer las. TH. J. A. VAN ZIJL.L. DE JONG. MEVROUW VAN WILLES-JANSE. t Op den 31en Maart viert de oud-legercommandant in N.-L, de gep. luitgeneraal Th. J. A. VAN ZIJLL DE JONG, thans wonende te ’s-Gravenhage, zijn 80en geboortedag. Om zijn kunde en hoogstaande hoedanigheden is hij algemeen geacht. Zijn schitterende loopbaan in N.-L, besloten door den hoogst te behalen rang, is rijk aan belangrijke wapenfeiten. Eervol vermeld in 1870, volgde in 1875 de benoeming tot ridder M. W. O. 4e kl. en werd hij in ’t zelfde jaar met de Eeresabel begiftigd. De jubilaris is tevens ridder Ned. Leeuw en ridder grootkruis der St.-Annaorde van Rusland. — Te 's-Gravenhage is overleden MEVROUW VAN WILLES-JANSE, douairière van luit.-generaal N. van Willes. De overledene was eere-lid van het Nederlandsche Roode-Kruis, waarvoor zij zeer veel deed. Zij gaf o.a. den eersten stoot tot de oprichting van de Roode-Kruiskliniek in de Jan-vanNassaustraat te ’s-Gravenhage. Door haar bemiddeling gingen er ook tijdens den Boerenoorlog 5 ambulances naar Zuid-Afrika. „Was liever naar bed gegaan,” luidde zijn begroeting. En dan later nog, vóór we gingen slapen : „Emmy kent het spel natuurlijk al. Die is niet zoo oliedom als jij.” Hij was dus bij Lex en Emmy geweest, had daar zeker al zijn grieven verteld. Het kon me niets schelen. Dien nacht droomde ik van boeren. ïk had er vijf en maakte honderd punten in één slag. II. En de avond, waarop wij voor het eerst als leden van de kaartclub bij elkaar kwamen, brak aan. Lex en Emmy zouden bij ons komen. Voor het laatst liet ik de diverse wenken van Kees nog eens de revue in mijn hoofd passeeren. Iets in me zei dat ik nóóit een volleerde, verstokte kaartspeelster worden zou, welke meening ik echter wijselijk voor me hield. Emmy en Lex kwamen, Emmy in een avondmantel, die in onze „negorij” als een uitheemsch iets werd aangegaapt. Ze deed zeer kinderlijk, blij, dat we nu éindelijk zouden beginnen. Ik rekte de thee nog wat, om dat begin zooveel mogelijk uit te stellen, tot Kees vroeg : „Hoe is ’t ? Komt er nu nog iets van of niet ?” — En toen voelde ik, dat ik, ofschoon geen stem hebbende, met Paljas kon zingen : „Het spel gaat beginnen.” Kees werd mijn partner, Lex die van Emmy. Ik had het liever andersom gezien, maar kon dit natuurlijk niet voorstellen. En dus begon mijn lijden. Ik hoopte vurig op zoo’n enorm slechte kaart, dat ik me onmogelijk zou kunnen vergooien, en ook verlangde ik geen enkele troef, omdat het idee van een troef, en wanneer ik die zou moeten uitspelen, me al angstig maakte. En werkelijk was het geluk mij gunstig. Ik kreeg een bedroevende kaart; Kees ook, zoodat we glansrijk verloren. Nu kan Kees niet tegen verlies, welke mogelijkheid ik echter niet voorzien had. Dus werd de stemming eenigszins gedwongen. Emmy speelde onhandig, maar zóo coquet-onhandig, dat Lex haar stralend toeknikte. Natuurlijk keerde de kans. Ik kreeg zelfs een boer, die mij hatelijk scheen toe te grijnzen. En omdat ik die kaart niet langer kón aanzien, en óok omdat ik heusch niet beter wist, gooide ik hem, den boer, meteen maar op tafel, toen ik moest uitkomen. Er viel niets bij. Kees haalde zijn wenkbrauwen op, keek me aan met eep gezicht, waaruit ik later opmaakte, dat hij méér troeven bij mij verwachtte. Ik had echter alleen den boer, niets meer, raakte zelfs door troeven van Lex een paar azen kwijt, en het slot was dat wij wéér verloren. Kees sloeg met zijn vuist op tafel. „Hoe je nu in ’s hemelsnaam zoo krankzinnig kunt zijn, om met eep boer uit te komen, als je anders geen schijn van een troef in je handen hebt, snap ik niet. Nee, dat snap ik niet, zie je.” — Ik keek hulpeloos naar Lex. „Coba is er nog niet heelemaal in,” troostte deze. — „Ze komt er nóóit in,” bromde Kees. — En Emmy zei, dat zij het ook wel erg moeilijk vond. — „Ja maar, jij spéélt tenminste,” zei Kees. — Ik verbéet me. Toen de eerste avond van marteling voorbij was, en Emmy en Lex al lang weg waren, jammerde Kees nóg, dat ik alles bedorven had, door mijn boer direct op te gooien. Ik deed er het zwijgen toe, voorzag alleen, dat die boer me een nachtmerrie zou bezorgen. Zóo was onze eerste kaartavond, zóo waren de vele die volgden. Ik raakte natuurlijk een beetje bekwamer in „het vak”, maar steeds bleef het de boer, of bij variatie een tien of een aas, die me parten speelden. Dan hield ik ze te lang in handen, dan speelde ik ze te gauw uit. Het was en bleef een voortdurende puzzle voor me. En ik haatte de kaartavondjes, omdat het humeur van Kees op die avonden, tenminste als we later entre nous waren, gewoon beneden alle critiek was. O, die afschüwelijke nabetrachtingen ............... Het gelukkige eind kwam echterspoediger dan ik verwacht had. Ik liep al rond met het plan om plotselinge gemoedsbezwaren tegen het kaarten aan te gaan voeren, Kees mocht dan bulderen wat hij wilde, toen onverwachts de tij ding kwam, EEN VREDESHOED. De firma Trossel-Renkin te Dordrecht heeft, teneinde ons een oogenblik te doen vergeten de Zeppelins, duikbooten, loopgraven enz., en om onze gedachten te vestigen op dat heerlijke, dat zeker eens komen zal — de vrede — bovenstaanden Vredeshoed ontworpen. Zeker een aardige en origineele vinding, die wij onzen lezers, en vooral onzen lezeressen, niet willen onthouden! dat Lex werd overgeplaatst naar Amsterdam. Het trof me wel onaangenaam, dat we nu zonder conversatie zouden achterblijven in de „negorij”, maar het vervallen van den kaartavond vergoedde heel veel. Toch, toen Emmy een maand daarna bij het afscheidnemen zei: „Toch jammer van onze kaartclub, hè Coba? ’t Werd net zoo gezellig,” toen stemde ik huichelachtig toe : „Ja, echt jammer.” Maar hiermee is mijn geschiedenis nog niet uit. Het ergste komt nog............... In de plaats van Lex werd een mijnheer Blinkert aanNEDERLAND EN JAPAN. De nieuwe Japansche Gezant bij ons Hof, Zijn Excellentie M. Otchiai, gefotografeerd in zijn werkkamer. (Foto „Rembrandt”.} gesteld. Mijnheer en mevrouw Blinkert vormden een waardig echtpaar, zonder kinderen, net als wij. Ze waren beiuen groot, flink en gedecideerd. Bij onze eerste visite kwam het gesprek al op kaarten. Mijnheer en mevrouw Blinkert hielden er beiden hartstochtelijk veel van............. Moet ik nog verder gaan ? Wij hebben nu weer een kaartclub, we komen twee maal in de week bij elkaar, al mijn protesten tegen Kees hebben niets geholpen, we zijn begonnen te whisten, wat ik nóóit begrijpen zal, en mijnheer Blinkert verzekerde me gister genoeglijk, dat er voor hém geen kans op overplaatsing meer bestaat ........... Wee mij................. HttilllilSlilfiiiitiiiiOlIllilIiiliPiHilllOlliiliitUtmSiltlIilillibnntiliOlOOllhinfiiifilOillllhtiiinHlllllliillhlmmfliHÜllilhlUHniiMl^^s Ijl---------------------------------—---------------------------------lp \| Een vijand van Uitvindingen \| :: door Piet Verschuur :: ............................. ................. liefelijke schoonmaak met al haar ap- en dependenties is aangebroken en woedt op een verschrikkelijke wijze op dat plekje van den aardbodem, dat door mij met trots, „mijn huiselijke haard” genoemd wordt. Boven mij hoor ik geplas, geboen en gerinkel van emmers, daar vieren de priesteressen der beroemde hollandsche zindelijkheid hoogtij, naast mij in de slaapkamer klinkt een rhythmisch irriteerend getik ; dit komt van de behangers die aan het betingelen zijn, doch dit alles wordt overstemd door den chaos van geluiden, die tot mij opstijgt, gehamer, gezaag, geklop, dit alles geaccompagnèerd door een zoetvloeiend zwiss, pats, klets, onmiddellijk onder mijn voeten ten gehoore gebracht door den kwast van een witter, die aan mijn plafond in de huiskamer de verloren maagdelijke reinheid teruggeeft. En te midden van deze pandaemonische geluiden-combinatie, moet je met het hoofd werken, denken, scheppen, fantaseeren om de lezers van „Panorama” te gelieven. Ónmogelijk ! Woedend smijt ik mijn pen neer en begeef mij naar beneden in den tuin ; ook die ligt overhoop. Ik maak een praatje met den tuinman, die aan ’t spitten is. EEN NIEUWE AUTOMO BI EL-BRAN DSPUIT. In het bijzijn van verscheidene gemeentelijke autoriteiten zijn te ’s-Gravenhage verleden week proeven genomen met de nieuwe automobiel-brandspuit voor de Haagsche brandweer. Deze brandspuit is de grootste, die tot nu toe door de firma Benze en Cie. te Amsterdam werd geleverd. Onze foto’s geven, links: de spuit met de bemanning; rechts: de spuit, waarmede gelijktijdig vier enorme stralen kunnen worden uitgezonden, in werking. (foto's „Rembrand!')
PDF

Nummer	1916, nr. 26, 30 mrt. 1916
Blad	07
Tekst	15 PANORAMA „Morgen, Van Rossum !” „Morgen, m’neer. „Ik kom mijn troost maar eens bij jou zoeken, ’t Is in huis niet uit te houden.” „Dat wil ’k gelooven, m’neer ! ’t Is nou voor ’t mansvolk thuis niet allesl” „Neen,” zei ik lachend, „daarmoesten ze nu eens wat voor weten uit te vinden, zoodat je. . .” „Uitvinden, m’neer?” schreeuwde de man verontwaardigd. „Praat me niet over uitvindingen, daar heb ik m’n bekomst van !” „Zoo, Van Rossum, hoe dat zoo? Heb jij daar ook al aan gedaan?” vroeg ik verbaasd. „Ik, m’neer ? De hemel bewaar me ! Nee, ik ben er het slachtoffer van en ’t is mijn zwager Kobus, die me ’t koopje geleverd heeft!” zei de man, terwijl hij met een woede aan het graven ging, alsof hij zijn zwager onder de aarde wilde stoppen. „Wel, Van Rossum, ga voort man, vertel op! Gedeelde smart is halve smart!” moedigde ik den praatgragen tuinman aan, als ’t ware bij intuïtie hier de stof voor een novelle bevroedende. „Nou dan, je moet weten, m’neer, ik had een oom ...” „Zoo iets komt meer voor,” viel ik in. „Ja, maar, een erfoom ! Schandalig rijk, m’neer! Zóó TENTOONSTELLING NEDERLANDSCHE BAKKERSBOND. Een overzicht van de tentoonstelling die verleden week door de afdeeling Den Haag van den Nederlandschen Bakkersbond in de groote zaal van den Dierentuin geopend werd. Vooral in vakkringen trekt deze expositie zeer vee! belangstelling. (V.F.B.) zelde, zoodat hij denzelfden nacht vreeselijk benauwd was en het ergste was. dat hij ons beschuldigde hem te hebben willen vergeven. Hij was zoo woedend, dat hij zijn testament veranderde en zijn intrek nam bij mijn zwager Kobus. Pleun was erg in haar wiek geschoten ; maar ik zei : „vrouw, bedaar, onze tijd zal wel weer komen !” Oom ging intusschen bij Kobus even hard te keer als bij ons; klagen geen gebrek. Zoo beweerde hij dat hij ’s nachts niet slapen kon van de vliegen, ’t Was nota bene in October, ’t was dus niets dan verbeelding van hem. Enfin, hij hield vol dat hij niet slapen konvandemillioenen vliegen op zijn slaapkamer. Nu is Kobus een soort uitvinder, hoewel hij met al zijn uitvindingen nog geen halven cent verdiend had, en hij verzon een middel om oom genoegen te doen. Hij maakte vlak boven diens hoofdkussen een soort windmolen, die op- eri neergehaald kon worden en in beweging werd gebracht door een paar wieken, die hij boven op het dak had geplaatst. Den eersten avond den besten liet oom het ding zakken tot vlak boven zijn hoofd en ging slapen. Midden in den nacht wordt hij echter van het gesuis wakker en denkt dat het dieven zijn. Hij denkt altijd aan dieven. Hij rijst op, doch op hetzelfde oogenblik krijgt hij van een der vleugels een klap tegen zijn rechteroor. Pats ! Oom aan’t schreeuwen „Help!” „Dieven!” „Moordenaars!” BEGRAFENIS Jhr. M r. VICTOR DE STUERS. In tegenwoordigheid van talrijke hooggeplaatste autoriteiten hadden Vrijdag in de parochiekerk van den H. Jacobus den Meerdere te ’s-Gravenhage de plechtige uitvaartdiensten plaats van Jhr, Mr. Victor de Stuers. Onze foto geeft de lijkstatie op weg naar de kerk. (V.F.B.) ZELDZAAM OU D-CH I N EESCH PORSELEIN. Mevrouw Kleykamp, de eigenares van den welbekenden Haagschen Kunsthandel Kleykamp, heeft tijdens een veiling te Londen de hand gelegd op eenige zeldzame stukken Chineesch porselein uit het Kang Hsi-tijdperk. (1661-—1722). Onze foto geeft eenige voorwerpen weer uit de George Sharland Collection: een Blanc de Chine figuur Kwan-Yin, zittend op een turquoisen voet; voorts twee Kylins (tempelleeuwen), wierookbranders in turquoise-en auberginekleurig porselein. (foto „Rembrandt”) rijk as . . . nog rijker as de Nederlandsche Bank, m’nheer!” „Dat wil in dezen tijd nogal wat zeggen!” merkte ik ironisch op. „Pleun, da’s mijn vrouw, en mijn zwager Kobus waren de eenige erfgenamen als de ouwe kwam te vallen.” „Nou hadden Pleun en ik ons voorgenomen er voor te zorgen, dat Kobus en zijn vrouw er geen cent van zouden krijgen. En zoo wisten we het klaar te spelen, dat oom Dorsi, zoo heette hij, bij ons kwam inwonen. Oom had een lastig humeur en wat erger is, hij was zóó stokdoof, dat als er een kanon vlak naast hem was afgeschoten, hij zou gezegd hebben : „spreek een beetje harder 1” Pleun en ik deden onze uiterste best om ’t hem naar den zin te maken en. verdroegen stilzwijgend zijn nukken, overtuigd dat de zachtmoedigen het aardrijk zullen beërven. Vooral met het eten was oom nooit te voldoen ; hij was een echte smulpaap en dol op rolpens; toen het najaar aankwam bakte mijn vrouw, om hem genoegen te doen een groote rolpens met appelen, die hij bijna heelemaal oppeu- „DE SABELPELS”. Door de Koninklijke Vereeniging „Het Nederlandsche Tooneel” wordt met zeer veel succes ten tooneele gebracht: „De Sabelpels”, klucht in 3 bedrijven van Robert Misch en Franz Cornelius. Wij brengen hierboven een scène uit het laatste bedrijf in beeld: Jacques Cerf, vertegenwoordiger van Calours Frères - Louis Bouwmeester; Pauline, Prinses Borghese, zuster van Napoleon - Mevrouw Holtrop v. Gelder. (foto Couvée). en ieder oogenblik als hij wilde oprijzen, werd hij door dien molen weer tegen zijn kussen geslagen. Dat was een gezellige nacht! Oom was woedender op Kobus dan hij ooit op ons geweest was. Den volgenden morgen liet hij dadelijk zijn testament veranderen en nam zijn intrek weer bij ons. Ditmaal, dachten we. hadden we hem voorgoed vast. Hij washelsch op mijn zwager en zijn vrouw en noemde ze voortdurend „de moordenaars”. Wij hielden het vuurtje goed aan, en zoo woonde oom reeds weer twee jaar bij ons. Pleun en ik maakten al een lijst van wat we zouden koopen als oom de welverdiende en hartelijk gewenschte rust zou zijn ingegaan : een nieuwe chiffonnièrevoor de voorkamer ; een karpet en overgordijnen voor de huiskamer en nog tal van andere dingen. En onderwijl werd oom Doris, ouder, gebrekkiger en doover. Die doofheid was voor Pleun en mij een groote t mptatie. We schreeuwden ons schor om ons verstaan-# baar te maken ; en om onze woede hierover te koelen, scholden we hem uit vooral wat leelijk was, doch we
PDF

Nummer	1916, nr. 26, 30 mrt. 1916
Blad	08
Tekst	Panorama deden het met een lachend gezicht, alsof we hem een aardigheid zeiden. Het werd voor ons langzamerhand een soort tijdverdrijf, den oude met zijn doofheid in de maling te nemen. Als we aan tafel zaten vroeg ik bij voorbeeld: „Moet je nog bloemkool, oud wangedrocht ?” Het eerste gedeelte vroeg ik op een toon, dat de wanden er van dreunden, het laatste gedeelte op gewonen toon en dan moest Pleun haar zakdoek voor den mond nemen om het niet uit te proesten van het lachen. Twee jaar lang had oom Doris mijn zwagers naam niet genoemd, dan om op hem te schelden, doch langzamerhand begon hij zachter gestemd te worden. Hij begon te vragen hoe zij het maakten, en zijn verlangen te uiten hen weer eens te zien, totdat Pleun en ik ons werkelijk ongerust maakten. Zoo naderde zijn acht en zeventigste verjaardag en we besloten om hier een grooten feestdag van te maken. Pleun wilde ter eere van oom een broederin-den-pot bakken. Ik zei haar dat ik het onzin vond, doch zij antwoordde: „Och wat! Oom is oud en kindsch, misschien eet hij zich wel dood!” Ik liet haar dus begaan. Toen ik den volgenden dag, den verjaardag van oom Doris, thuiskwam, stond Pleun mij op te wachten. ,, Eris ’n pakje gekomen over de post,” zei ze, „voor oom Doris!” „Een pakje voor oom Doris?” riep ik verbaasd uit. „Wat zat daar in ?” „Dat weet ik niet,” antwoordde mijn vrouw. „Oom is onhebbelijker dan ooit. Hij zei, dat waren mijn zaken niet. Het komt bepaald van Kobus!” „Van Kobus!” riep ik uit. .Dat kun je begrijpen!” En ik ging naar oom om hem uit te hooren, maar hij was zoo dicht als een pot. Mijn vrouw zocht onderwijl naar het papier, om mij het adres te laten zien, doch dit was nergens te vinden, de oude had het zeker verbrand. Pleun had een heerlijk maal klaargemaakt: roastbief en pudding en ik weet niet wat nog meer; niets was echter naar oom Doris’ zin. Hij vitte op alles : het vleesch was te rauw en de groente te zout. Eindelijk kwam mijn vrouw met den „broeder” aandragen, hij zag er heerlijk uit en Pleun had er met suiker de woorden „oom Doris” op gebakken. ,Hier is een flink stuk voor u, oom!” schreeuwde ik en ging toen op mijn gewonen toon voort: „Eet je er ziek aan, leelijke duitendief!” Oom grijnsde, toen hij het bord aannam en begon met smaak te eten. „Kijk hem ereis eten!” zei ik. „Dat schijnt hem te smaken! Iedere mondvol is zoo goed als honderd gulden. Moet je nog meer ? Mooi zoo ! We zullen dat doove reptiel wel krijgen! Ik zie de chiffonnière al in de voorkamer. Hij kan dien zwaren kost onmogelijk verteren.” Toen hij zijn derde stuk naar binnengewerkt had, zei ik welgemeend : „Neem nog een stukje, ouwe aligator. Hoe gauwer je er tusschenuit gaat, hoe liever het ons is !” Oom lachte even, een beetje idioot, legde zijn vork neer, stond op en zei opeens heel kalm: „Neen, de ouwe aligator hoeft niet meer. Hij heeft genoeg van de taart en . . . de andere dingen. Maar ik zou. als ik jou was met den koop ploegende Ossen, Zesspan ploegende ossen der Heidemaatschappij. De ossen vormen reeds sedert den aanvang der werkzaamheden bij de Maatschappij een der voornaamste hulpmiddelen in den strijd tegen onze woeste gronden. Bij goed weer kan per dag 1/3 — 1/2 H.A. ter diepte van 40 a 50 c.M. worden omgeploegd. ploegende paarden. In de laatste jaren zijn vooral op meer droog gelegen heiden en voor minder zwaar ploegwerk Belgische paarden in gebruik genomen. Hoewel deze zeer sterk zijn, feenen ze zich door hun groote drift toch minder voor diep ploegwerk op stijvere gronden. De paarden worden voor verschillende werkzaamheden in den landbouw gebruikt en winnen het daarbij van de langzame ossen. van de chiffonnière nog maar even wachten!” Hierop stapte hij de kamer uit en Pleun en ik keken elkander aan, sprakeloos als een paar wassen poppen. „Hij kan hooren !” riep mijn vrouw eindelijk vol ontzetting uit. „Hij heeft ieder woord verstaan, dat ’k gezegd heb !” kreunde ik, woedend op mij zelven. Vijf minuten later hoorden wij oom de trap af stommelen en het huis uitgaan. „Ga hem dadelijk achterna !” zei Pleun. Ik greep mijn pet en volgde hem onopgemerkt. Ik zag hem het telegraafkantoor binnengaan en toen hij er even later uitkwam, holde ik naar binnen om te vragen wat en aan wien hij getelegrafeerd had. Ik ving echter snip, want de klerk mocht niets zeggen. Onverrichterzake ging ik dus weer naar huis, waar mijn vrouw mij opwachtte. „Hij is boven op zijn kamer,” zei ze, „met de deur op slot. Hij is jaren lang stokdoof geweest. Hoe, hoe kan hij nou opeens hooren ?” „Ik weet ’t niet,” bekende ik mismoedig. „Maar dat zeg ik je, als we het niet weten goed te maken, dan kunnen we naar zijn geld fluiten.” We slopen dus beiden naar boven en smeekten en soebatten aan het sleutelgat en zeiden, dat alles maar een grapje geweest was, doch het eenige resultaat was, dat hij ons toeriep onze longen niet te bederven, want dat hij ons heel goed verstaan kon, al schreeuwden we wat minder hard. Om vier uur kwam er een rijtuig voor met mijn zwager Kobus erin. Oom strompelde de trap af met een grooten handkoffer. „O, lieve oom Doris,” snikte Pleun, „waar ga je nou heen?” „’t Ouwe doove reptiel gaat naar zijn weldoener,” antwoordde hij, terwijl hij in ’t rijtuig klauterde. „Dat is jouw werk, schurk !” riep ik woedend uit, terwijl ik Kobus met mijn vuist dreigde. „Ja!” grinnikte deze. „En dat doet mij genoegen. Hier is iets waar je wel belang in zult stellen !” En hij wierp mij een stuk papier toe. Het was een gedrukte circulaire, waar met groote letters opstond : „Voor Hardhoorenden! Blom’s beroemde onzichtbare trommelvlieshersteller. Stelt in staat de zachtst gesproken woorden te hooren. Volkomen onzichtbaar en onfeilbaar,” enz. „Dat is mijn laatste uitvinding,” zei Kobus. „Ik heb oom er ’n paar gestuurd als verjaargeschenk. U kunt nu elk gewoon gesprek hooren, is ’t niet, oom?” „Ja,” grinnikte de oude duitendief, „en buitengewone gesprekken ook !” En hierop reden ze weg. Een half jaar later stierf oom en Kobus erfde den heelen aap !” De wyste van het volck de beste van het lant, Die hebben ’t velt besaeyt, of bosschen aengeplant. CATS {Ouderdom en Buytenleveri). n\|\|g\|\|ader Cats bezat in hooge mate de gave om I den lust ontginnen van woesten grond bij ons volk aan te wakkeren. Wanneer in den tijd, dat zijn gedichten de pen ont- \|Ë\|\| vloeiden, de omstandigheden gunstig waren geweest, zou de ontginning door zijn bezielende dichtertaal zich reeds toen veel krachtiger hebben ontwikkeld. Met de ontwikkeling der plattelandsbevolking was het in die dagen echter slecht gesteld en kunstmest was zoo goed als onbekend. Men bezat geen andere kennis van den landbouw, dan wat de ervaring geleerd had. De moderne landbouwwetenschap is pas later tot ontwikkeling gekomen. De hulpmiddelen, waarover land-, tuinen boschbouw thans beschikken, zijn zoo uitgebreid, dat, vergeleken bij den tijd van Vader Cats, gerust van een omwenteling op dit gebied mag worden gesproken. In die lang vervlogen dagen kon bij ontginning van woesten grond slechts aan boschaanleg worden gedacht. Dat Cats’ r.^^n van bekwaamheid op „Zorgvliet” alleen betrekking hadden op den boschbouw, is derhalve niet te verwonderen. In het tegenwoordige bloeitijdperk der ontginning gaan onze gedachten dikwijls terug naar dat pionierswerk in de duinen bij- Scheveningen, waaruit de mooie boschjes ontstonden, waarvan nu duizenden genieten. En gaarne slaan wij de bezielende gedichten op van Cats, De Genestet, Staring, Poot, Bilderdijk e.a., waarin de lof van ontginning en buitenleven wordt gezongen. Met eerbied citeeren wij hun opwekkende poëzie om nu nog recht te doen aan hun onmiskenbaar juisten blik en aan hun invloed ook in dezen tijd van openbaring der talenten op het gebied der bodemcultuur. Men sla die gedichten op om erdoor te worden bekoord en tot de erkenning te komen, hoe hun groot verlangen uitging naar den verheffenden arbeid van het herscheppen van Neerlands woesten grond in malsche weiden, golvende korenakkers en schaduwrijke bosschen. In dezen tijd van ellende, die de menschheid rondom doorworstelt, is zulks dubbel verkwikkend. Geen woorden vermogen de dankbaarheid te schetsen van ons volk, dat zich tot heden ongestoord heeft mogen wijden aan opbouwend werk, aan den strijd met spade en ploeg die toen doel heeft, den gecultiveerden grond hoogere opbrengsten af te dwingen en de bebouwbare oppervlakte uit te breiden door ontginning van woestliggende gronden. „Wij willen groot zijn in alles, waarin een klein volk groot kan zijn”, ook in de ontginning der groote, stille heidevelden. Deze arbeid draagt grootelijks bij tot verhooging van onzen nationalen rijkdom en tot vergrooting van NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN. Neerlands invloed. In het buitenland weet men het op dit gebied door ons gegeven voorbeeld te gebruiken als middel om den ondernemingsgeest aldaar aan te wakkeren. Zoo kwam op voorbeeld van de Nederlandsche Heidemaatschappij de Belgische Heidemaatschappij tot stand. En de talrijke excursies van vreemdelingen in haar belangrijke ontginningswerken in Holland wijzen op een bekendheid ver buiten de landspalen, waarop ons volk rechtmatig trotsch mag zijn. Nu de eisch van een zoo groot mogelijke productie door den eigen bodem steeds dringender wordt en op dit oogenblik luide wordt vernomen, meenen wij goed te doen onzen lezerskring in een reeks met foto’s geïllustreerde artikelen een duidelijk beeld te geven van de Nederlandsche Heidemaatschappij en haar werkkring in ons land. Hoewel deze Maatschappij reeds in 1888 werd opgericht en dus ruim 25 jaar bestaat, kan niet worden ontkend, dat zij in verband met haar werk en haar nationale beteekenis, aanspraak mag maken op meer, ja veel meer belangstelling van ons volk, dan haar tot heden werd geschonken. Met bijgaande foto’s van de-heide-beploegende-ossen en paarden leiden wij de Heidemaatschappij bij onze lezeressen en lezers in. Een span ploegende ossen vormt als het ware het symbool van het werk der Heidemaatschappij. In de vestibule van het forsche hoofdgebouw te Arnhem bevindt zich een muurschildering, voorstellende een span ploegende ossen. Deze schilderij van Roland Holst werd der Maatschappij ter gelegenheid van haar 25-jarig bestaan door haar ambtenaren aangeboden.
PDF