|
sische kogels hadden den verrader gedood. Heinersdorff
trok met vertwijfelingskrachten aan het
hoogtestuur. Als een vrijgelaten vogel zweefde het
toestel omhoog, maar nog sloegen de kogels in.
Heinersdorff bespeurde een doffe pijn in den linker
arm. Het bloed siepelde over zijn hand. Snel besloten
wierp hij het lijk overboord. De machine steeg hooger.
Hij hóórde het knallen der schoten, maar de kogels
bereikten hem niet meer.
,,Gered/' juichte hij en vloog naar het Westen.
Hij onderzocht zijn wond en trachtte de bloeding
te stelpen. Het was niet van belang, een lichte vleeschwond.
Hij betastte zijn borstzak, waarin zich de documenten
bevonden.
Een overwinnaar vliegt zijn vaderland tegemoet.
De wind had zich tot een storm verheven. Met volle
wangen blies hij uit het Oosten. De zware tweedekker
werd door de bui als een stuk speelgoed heen en
weer geschud en maakte sprongen van verscheidene
honderden meters, maar de motor ging regelmatig
en dapper door. Heinersdorff beproefde de luchtwerveling
te ontvlieden. Hij trok aan het hoogtestuur.
Hij kon het wagen te dalen. Hij was over de
grens. Het stuur gehoorzaamde niet. Als een wild
paard galoppeerde de machine met geweldige sprongen
door de ruimte. Opeens hield de motor op, slechts
een paar seconden, maar Heinersdorff leek het een
eeuwigheid. Dan sloeg de motor weer aan, maar
hij liep niet met hetzelfde aantal toeren. Het klonk
als de slag van een
ziek hart. Met grenzenlooze
ontzetting
hoorde Heinersdorff
naar den koortsenden
rhythmus van de verwonde
machine, alsiemand
die angstignaar
den hartsklop van een
geliefden stervende
luistert. De olietoevoer
van den motor
was gebroken.
Plotseling verstomde
de machine geheel.
Als een mensch stierf
ze. Het toestel begon
snel omlaag te storten.
Heinersdorff stiet
een wilden kreet van
doodsangst uit. Toen
verloor hij bij den
suizenden val zijn bewustzijn.
Een Silezische boer
kwam in de grauwe
ochtendvroegte met
zijn paarden op het
veld, om zijn akker
te bewerken. Daar
vond hij Heinersdorff.
Hij lag onder de machine.
Zijn beenen
waren verpletterd. Uit
zijn verscheurde borst
stroomde het bloed
en kleurde de dampende
lenteaarde purperrood.
Hij ademde
nog. *t Scheen hem
als een droom, dien
hij reeds eenmaal gedroomd had, dat hij hier op
den akker lag.
„Ik hoor de engelen zingen/’ had Hedwig toen
gejuicht. Was het niet zoo ?
Hij echter had geantwoord :
„Wij moeten terug naar de aarde.”
Nu kwam ook de oude generaalBuschgart met groote
stappen over den akker geloopen.
Het was echter niet generaal Buschgart, maar
een arme Silezische boer die hem het bloed uit de
oogen wischte.
Heinersdorff zag verwonderd een trouw Duitsch
gezicht, dat zich vol medelijden over hem boog.
Hij trachtte te spreken, maar zijn stem had geen
klank. Met zijn ongedeerden rechterarm wees hij op
zijn borstzak. De boer begreep hem eindelijk en
haalde met zijn ruwe vingers de met bloedbevlekte
papieren uit den zak. De stervende dankte hem met
de oogen. Toen fluisterde hij, en het was slechts
als een zachte zwakke tocht die geen blad bewegen
doet:
„Waar ben ik ?”
De boer noemde den naam van een klein Silezisch
dorpje.
„In het vaderland,” dacht Heinersdorff en stierf
met zaligen glimlach.
xvx.
Op den eersten dag van Augustus ging Töschtük
op weg naar Hedwig Buschgart.
Het was een weg vol wonderen en voorteekens.
De geheele groote stad was in beweging. Een blijmoedige
en heilige ernst glansde van de gezichten der
duizenden die döor de straten trokken. Allen, allen
droegen het hoofd hoog en rechtop. Een dapper
vertrouwen straalde uit hun glinsterende oogen.De
oude strijdliederen stegen bruisend naar den wolken-
.Arnhem en Omstreken. Oe fontein in het park Sonsbeek.
Sonsbeek ligt in de onmiddeliijke omgeving van Arnhem. Het is een uitgestrekt, schilderachtig park, dat tot de stad behoort. De
Belvédère (100 treden) geeft een prachtig uitzicht over het park en de Veluwe.
loozen hemel op. Het scheen, als had een goddelijke
boodschap alle slapers en droomers gewekt.
Op de hoeken der straten waren de rooÜe mobilisatiebiljetten
aangeplakt.
De oude adelaar sloeg zijn vleugels uit.
Het volk stond op.
Toen Töschtük de Maxingstraat insloeg, vertraagde
hij onwillekeurig zijn schreden. Het was een zware
weg, die naar de verloofde van den gevallen vriend
leidde. Op het slagveld in Benghasi had Töschtük
zich rustiger gevoeld.
Hij beproefde te glimlachen, toen' hij den ouden
bediende verzocht hem bij de dochter van den generaal
aan te dienen, maar de glimlach verstarde hem
op de lippen.
Hedwig stond midden in de kamer, slank en rechtop,
toen de Turk binnenkwam. Zij was in het zwart
en haar gezicht was bleek.
Töschtük ging langzaam naar haar toe en reikte
haar de hand. „Veroorloof mij, ” zeide hij met een
strak gelaat, „u mijn oprechte deelneming te betuigen.”
„Dank u” fluisterde zij met oneindige droefheid
en verzocht hem plaats te nemen.
Haar blik gleed met de diepste smart over het
gezicht van den man die de vriend van den doode
geweest was. Alle wonden openden zich weer. De
tranen stroomden onophoudelijk over haar smalle
wangen.
„Vergeef me,” verzocht zij hulpeloos. „Generaalsdochters
mogen niet weenen, heeft Heinersdorff
altijd gezegd, maar thans kan ik het niet laten.”
„Hij is als een held gestorven voor zijn vaderland,”
troostte Töschtük.
Hij begon van Heinersdorffs laatste uren te vertellen.
Hedwig luisterde als naar een diepe treurige melodie.
„U moogt op uw verloofde trotsch zijn,” eindigde
Töschtük.
„Ik ben trotsch op hem,” zeide het treurende meisje.
„Hij was de dapperste der dapperen, hoewel mijn
eigen vader hem van lafheid beschuldigd heeft.”
„Dat was een misverstand,” antwoordde de Turk
vriendelijk.
„Wij waren te Altheinersdorff bij de begrafenis,
vader en ik,” vertelde Hedwig. „Vele kameraden
waren gekomen daarbij om hem de laatste eer te
bewijzen. Ik wist niet dat hij zooveel vrienden had.”
„Wij hielden allen van hem,” antwoordde Töschtük.
Hij nam den brief uit zijn zak en reikte dien Hedwig
toe.
Zij vroeg verbaasd : . •
„Wat is dat ?”
„Ik heb de eervolle opdracht u dezen brief te brengen.
Kapitein Heinersdorff schreef hem in het laatste
uur voor zijn vertrek.”
„Ik dank u,” antwoordde zij, bevend van smartvolle
vreugde, en drukte den brief van den geliefde
doode aan haar borst.
„Vergunt u mij dat ik hem nu lees ?” vroeg zij en
stond op.
Hij wilde ook opstaan en heengaan. Zij trad aan het
raam en las :
„Mijn lieve, lieve Hedwig,
Vergeef mij dat ik zoolang niets van mij deed
hooren, maar het ging werkelijk niet. Ik zal je dit
mondeling verklaren, want ik hoop eerder dan deze
brief bij je te zijn. Misschien zal ik je reeds overmorgen
in mijn armen kunnen sluiten, liefste.
Ik schrijf nu slechts omdat ik nog een uur tijd heb,
dat ik niet beter kan gebruiken. Over een uur reis
ik naar het vaderland terug, naar het vaderland en
naar jou, geliefde. Ik ben onuitsprekelijk gelukkig
en trotsch. Ik heb alles bereikt wat ik mij als doel
had gesteld. Ik heb mijn vaderland een kleinen
dienst bewezen en jou teruggewonnen, mijn lieve, lieve
bruid. Ik kan nu voor je vader treden en zeggen :
Excellentie, ik ben geen lafaard ! Ach, hoe wonderschoon
zal het leven zijn, Hedwig! Wij zullen in
Alt-Heinersdorff wonen en een dichte rozenhaag
om het geheele goed laten zetten, opdat niemand
ons geluk storen kan. Weet je nog wel, liefste ?
Maar ik wil geen plannen maken, want een moeilijke,
gevaarlijke reis ligt nog voor mij. De Bey, die
in een hoek zit en rookt, kijkt zoo ernstig dat mijn
hart zwaar w'ordt. Wanneer ik inderdaad jou en
het vaderland mag terugzien, dank ik dat aan hem.
Zonder hem zou ik reddeloos verloren zijn geweest.
Wanneer het noodlot mij niet laat terugkeeren, dank
hem dan voor die trouwe nooit verslappende vriendschap
die hij mij steeds bewezen heeft. Mijn reis
hangt van zooveel toevalligheden af dat, terwijl ik
dit schrijf, ik ga nadenken en ernstig word. Ik heb
vertrouwen en goeden moed maar ik moet er ook
rekening mee houden dat mij, dicht bij het doel,
het noodlot te pakken
krijgt, dat mij zoolanggenadigisgeweest.
Als het huis klaar
is, komt de dood, zeggen
de Arabieren.
Ik heb een verzoek
Hedwig. In Heinersdorff
woont een oude,
eenzame vrouw, die
veel van mij houdt,
mijn grootmoeder. Als
ik niet mocht terugkomen,
wees dan zoo
goed en bezoek haar.
Zij zal zich zeer verheugen,
met je over
haar dommen jongen
te kunnen spreken.
Mijnlandgoed schenk
ik je. Ik ben immers
de laatste Heinersdorff
en weet niemand
die onze mooie laatste
rustplaats beter kan
bewaken dan jij. Het
is mij niet geheel duidelijkof
deze wijze van
schenking voor de wet
geldt. In ieder geval
is dit mijn laatste wil.
Neem ons mooie,
lieve Alt-Heinersdörff
in bezit, Hedwig. Doe
dit uit liefde voor mij.
Blijf in mijn nabijheid.
Wat je er later mee
doen wilt, is me onverschillig.
Misschien,
misschien rusten wij
ons toch nog eenmaal
tot den strijd tegen het Czarenrijk toe,
dat onze vrijheid bedreigt en onze ontwikkeling
belemmert, tegen het Czarenrijk, dat zoo vermolmd
en vervallen is, dat de kinderen er eerst om lachen
zullen, omdat we zoo lang voor dien bullebak bang
zijn geweest. Als jij dien oorlog nog beleven zult,
Hedwig, richt dan in Alt-Heinersdorff een herstellingsoord
voor onze officieren op, die in den strijd
gewond zijn.
Vaarwel, mijn lieve, liefste Hedwig. Ik dank je
uit mijn diepste hart voor al je groote liefde.
Overmorgen zien wij elkaar terug.
Je George.”
„Arme jongen!” fluisterde Hedwig in bitterste
smart. „Jij, arme, liefste jongen!”
Zij verliet het raam en gaf Töschtük den brief.
„Lees dit, alstublieft.”
Hij las, en vroeg daarna : „Wat denkt u nu te
doen ?”
„Ik zal zijn laatsten wil volbrengen,” antwoordde
zij dapper.
Door de stille Maxingstraat gingen geestdriftige
menschen en zongen afwisselend het Prins-Eugeniuslied
èn de Wacht am Rhein.
„Ik had het nooit voor mogelijk gehouden,” zei
Töschtük in nadenken, „dat een oorlog zoo begroet
en géwenscht kon worden als in uw vaderland.”
Hedwig Buschgart zag strak naar den hemel en
sprak zacht, met bevende lippen:
„Het is zoo verschrikkelijk bitter, dat hij dezen
dag niet meer beleven mocht.”
Töschtük zeide plechtig en vol eerbied :
„We willen den kapitein Heinersdorff niet beklagen.
Hij is als eerste in dezen heiligen oorlog den heldendood
gestorven.”
— EINDE. —-
26 (39b)
|