Panorama

Nummer	1916, nr. 25, 27 mrt. 1916
Blad	02
Tekst	PANORAMA 2 ‘Nieuwe Oameshoeden VVTanneer wij, aardsche stervelingen, * * moderne eischen van gebruikskunst aan de hoofdtooisels van ons dames aanleggen, dan kunnen we in waarheid wel . zeggen dat... het mis is. Zoo is een 7/ voornaam ding bij de beoordeeling van elk ander siervoorwerp, dat yz/ / het doelmatig is en dat deze /r/ / doelmatigheid uit den vorm / / van dat voorwerp spreekt. Zy / / Nu is er misschien, het Z? / / moet me van het hart, yy a/}/ / niets ter wereld (be- yzxV/ ƒ halve de oorlog dan Zr/ I I misschien) ondoel- y^ t A / 1 matiger dan deze yZ^ I ( S onze hoofddek- \| seis. En toch... y^ ' Ik heb wel eens een dame hooren zeggen: die heeren hebben het maar ge- Z^ makkelijk. Ze gaan naar een winkel en laten zich een costuum aanmeten; rits, een stofje (99 op de honderd blauw serge,) is spoedig uitgezocht. Of ze hebben een hoed noodig; „geef me ’n hoed”, en de winkelier past / hen een hoed op zooals die in Londen gedragen en bij honderden, Z' ja duizenden grossen als „Massen-artikel” wordt aangevoerd. 1 Zoo’ji hoed staat hun dan altijd. Z' Eigenlijk staat hij hun niet, maar dat komt eigenlijk op hetzelfde neer. Hun vorige hoed heeft hun ook niet gestaan, en de yZ^ ^z^^** volgende zal het al evenmin doen. ZZ/ Er is dus geen vergelijkingsmateriaal aanwezig. Z/ Die heerenhoeden zijn eigenlijk foei-leelijk. Wel Z(Zs beantwoorden ze aan de eischen der gebruiks- Z^ZZ voorwerpen; zê zijn zoo eenvoudig mogelijk, Z'/Z tenminste.... ja, de rand kon er nog af, y%// > maar dan zou je ook heelemaal niemen- / / dal overhouden. . . . ff // Eenvoudig dus, logisch, verstandig, ff [ goed, — dat alles zijn die hoeden ƒ Z van de heeren, zoo ge wilt; de yz/1\ / / dameshoeden missen al die goede I I , i kwaliteiten, en nochtans gaat ... er een bekoring van uit, die door geen scheepsladingen van (allemaal eendere) ff \| heerenhoeden te vervangen is. .y yL vK B \ yz levende per- 3 \ \ ) soonlijkheid. i cQx Z^ Wij zien al speu- 1 ÖPP* cj) C' y% ren(^ met al onze I ff zintuigen, soms al 1 ff zeer spoedig, soms inI (K yz eens ais in een open- 1 V ff haring, wat er in een S Z? nieuwen hoed zit, wat een / / /ÜCa yz ^oed voor ons wezen kan. / / xz? yz Wij kièzen onzen hoed, en men I i Z^ kan ons dat kiezen, zoo goed als / ƒ Z? ancere, heel wel overlaten. / ƒ Z^ Wij kiezen wat bij ons past. En dèt / / yz ^nnnen de heeren ons niet altijd na- / / (Ia Z^ zeggen. „Toon mij uw hoed, en ik zal / ƒ y Z^ u zeSgen wie &e zijf”» deze variant op ZZ Z? een oude spreekwijze kan op dames worden ƒ y/ toegepast, op heeren niet; die dragen niet ff ’n hoed, maar den hoed, het doffe, geestff looze Jan-allemans-uniform, dat de groot-fabriff catie hun opdringt, als potten of pannen. Maar r laat ik nu ophouden met op de heeren af te geven; het is de vraag of zij het verdienen; ik betwijfel het zelfs, want het kon heel wel wezen, dat hun eigen hoofddeksels zoo eenvoudig en goedkoop zijn, opdat ze wat meer ten koste kunnen leggen aan de onze. Zij weten wel te waardeeren als wij ons iets bekoorlijks weten uit te kiezen, en betalen liever de rekening van één hoed. die ons aardig staat dan van twee, die ons niet kleeden. Nu, aardige hoeden brengt het voorjaar er weer heel wat. Ik kon de verleiding niet weerstaan, om bij de firma Hirsch & Co. te Amsterdam de nieuwste snufjes op het gebied van hoeden te gaan zien, en ber allesbehalve onvoldaan over mijn bezoek. Groote hoeden zagen we, en kleine; beide zullen alweer ,,en vogue” zijn. Van de groote vonden wij het fraaist het „pagode”-model, Jzie foto 1); deze hoed, vervaardigd uit zwarten taffetas en met zwart picot gevoerd, maakt een uiterst voornamen indruk. De ééne gloeiend roode roos voorop steekt prachtig tegen dat donkere fond af, en doét het voortreffelijk. Op onze tweede foto ziet men een anderen grooten hoed, een soort van canotier; deze is van rooden taffetas vervaardigd; er is een kransje kleine roosjes met uitgeknipte linten op, maar de voornaamste garneering ervan is de sjieke geborduurde voile, die laag afhangt. De kleine hoed op onze derde foto is een z.g. „aviateur”, hoofdzakelijk bestaande uit twee tegen elkaar gezette, grijze vogels; de afstaande wieken en omhooggerichte sprieten geven er werkelijk iets luchtigs en lichts aan, iets vliegensvaardig, om zoo te zeggen. Eneindelijk geven we op onze vierde kiek nog een aardige nouveauté te zien in het kleine genre; een zwart stroohoedje, ook al met een voile gegarneerd, zij het niet zoo ver afhangend als de vorige, en bekroond met een rijken bouquet rozen. Er zijn natuurlijk nog meer verscheidenheden, maar deze vier geven volkomen het grondkarakter der nieuwe modellen aan ... Ziezoo, ge weet het nu dames, doet er uw voordeel mee. Wily \ W A oh yz Die \ \ v 'a-M J ff beko- \ \ & d Z^ ringbe- ï 0 yz staat hieryz in- ^at e^e < yz dameshoed, yz bezien, een ff eigen karakter ftx Z^ heeft, onze eigen ff keus weergeeft, onze ff persoonlijkheid ver- / ƒ // Z? raadt. Zet een man een ’ L J pZQ Z^ doofpot, of een hooikist ƒ y% of een vulkachel op zijn / Z^ hoofd, en zeg dat daarvan fUT / Zr 200 Juist een Paar uren geleden Z / yz twee miUi°en Londen zijn ƒ /yz aangekomen, en hij zal koopen. \|gfr iff Wij vrouwen zijn anders; wij willen ffr een hoed voor ons zelve uitzöeken; ZZ willen hoeden bezien van alle kanZZ ten, door onze oogharen, met de hand ZZ om onze oogen heen om den blik te concentreeren, wij willen den hoed zién, ja, echt Zy zien; Op één meter afstand, op twéé meter, z van links, van rechts, van voren, van achteren, van buiten en van binnen; we willen hem aanvatten, er zacht over streelen, er luchtig aan plukken, en liefkoozend tegen de wang houden. Een hoed, voor den man een dood voorwerp, is voor ons een
PDF

Nummer	1916, nr. 25, 27 mrt. 1916
Blad	03
Tekst	3 PANORAMA \ Zerleden week heeft een onzer foV tograaf-medewerkers een bezoek gebracht aan de Handelskweekerij „Emmapark" van den heer F. Put Jr. te Apeldoorn, welke onder de vele bloemisterijen en tuinbouwinrichtingen, die deze stad rijk is. zeer zeker een eerste plaats inneemt, niet alleen door haar grootte en fraaie ligging aan den Zwolschen weg. maar vooral ook door de uitgebreidheid. harer cultures. Niet minder dan dertien plantenkassen, een warenhuis en 200 ramen plat glas zijn er geregeld in gebruik. Onder de voornaamste cultures, die door den heer Put worden beoefend, treden die van lelies, aronskelken, cyclamen, cineraria-hybriden, wel ’t meest op den voorgrortd, maar overigens worden nog tal van andere fraaie planten, die voor versiering van kamer en serre in aanmerking komen, met de meeste zorg op „Emmapark” tot vervroegden en vroegen bloei gebracht. — Onze fotograaf werd door den heer Put welwillend in de gelegenheid gesteld een verzameling foto’s te maken van alles wat er voor een liefhebber van bloemen op „Emmapark” te genieten valt. Wij bieden onzen lezers hierbij een kern uit deze collectie aan. overtuigd dat zij het werk van onzen medewerker op de juiste waarde zullen weten te schatten. ftichardia (Calla) africana Chüdsiana — Clronskelk. Spiraea (Gstilbe) ^aponica, compacta multiflora. Amaryllis Tiybridea. plantenkas met grootbloemi^e 'Japansche lelies. 25 (39a)
PDF

Nummer	1916, nr. 25, 27 mrt. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 4 EEN DROOM door CISSY VAN MARXVELDT 'e was een meisje, zooals er ontelbaar veel meisjes in Londen zijn. Ze viel niet op, noch door een knap gezichtje, nóch door een aardig figuurtje. Kalm en onopgemerkt ging ze haar weg door het groote Londen, en ze streed haar strijd om het bestaan als een dappere, kleine soldaat. Toch was ze gelukkig. Toen ze nog thuis was bij haar ouders, die woonden in een klein dorpje in de provincie Kent, had ze alreeds het verlangen gevoeld naar de groote stad, had ze al gedroomd, hoe ze eens, als ze maar oud genoeg zou zijn, ook daar zou werken. Wat haar werkkring zou worden, had ze er nooit bij gedroomd, en dus was het geen teleurstelling voor haar, toen ze, ouder geworden, geen talenten bleek-te bezitten, en de eenvoudige betrekking van typiste op het kantoor van de firma Harrison and Spencer had haar verlangens bevredigd. Ze verdiende nog wel niet veel, maar och, ze had ook DE TERUGKEER VAN DE „MÖWE”. Graaf Dohna-Schlodien. de commandant van de befaamde „Möwe”, die zooveel pennen in beroering heeft gebracht. De foto geeft den heer Dohna bij zijn aankomst te Berlijn. zoo weinig uitgaven, ’s Avonds werkte ze voor boekhouden, of ze stenografeerde bladzijden uit een boek, om toch vooral haar stenografie bij te houden. Eens, ze was drie maanden op kantoor, werd ze op het privé-bureau geroepen. Dat werd een dag van beteekenis voor haar, want toen werden haar voor het eerst door Mr. William Spencer de brieven gedicteerd. Ze had zich wat zenuwachtig en gejaagd gevoeld, maar Mr. Spencer’s rustige stem had haar spoedig haar kalmte teruggegeven. Ze had accuraat en vlug gestenografeerd, en later de brieven, keurig verzorgd, binnengebracht. Sinds dien dag was het gedaan met het eentonige overtypen of tabellen maken. En na een half jaar werd haar salaris met een pond per week verhoogd. Wat een gelukkige brieven gingen naar het dorpje in Kent! Op een mistigen, kouden Novembermiddag, zat Muriel Golder weer in het privé-kantoor brieven op te nemen, toen, na een haastigen klop, de deur opengestooten werd en een jonge man binnenkwam. Ze hoorde een heldere stem zeggen : „Stoor ik ?” en Mr. Spencer rustig beweren: „Nee, nee, volstrekt niet.” Bescheiden wilde ze zich terugtrekken, maar een : „Wacht u even juffrouw,” deed haar weer gaan zitten. Even keek ze naar den jongen man, die binnengekomen was; hij EEN RAMP TE BERLIJN. De groote tunnelwerken van de ondergrondbaan te Berlijn hebben verleden week ernstige schade geleden, waardoor het water over een grooten afstand den tunnel vulde. leunde achterover in een der groote clubstoelen, en vertelde geanimeerd en levendig van zijn reis naar Italië, waarvan hij twee dagen geleden teruggekomen was. Muriel bleef kijken, kon haar blik niet meer afwenden. Ze vond hem zoo deftig en knap, zoo hèel iets anders dan Mr. Spencer was. Plotseling keek hij naar haar, en Muriel, haar gezichtje opeens vlammend-rood, boog zich over haar werk. Na dien dag kwam Douglas Keith Wilboury dikwijls oploopen, en Muriel, kleine, eenvoudige Muriel, beefde steeds, als ze zijn stap op de trap hoorde. Hij nam geen notitie van haar, groette haar achteloos, en Muriel voelde zich in zijn nabijheid angstig en verlegen. Kerstmis kwam en Muriel reisde naar huis. Heerlijke dagen bracht ze door met Vader en Moeder en Betty, haar jongere zusje. Ze had zoo veel te vertellen, en Betty vond, dat ze zoo’n lady geworden was. Maar Moeder zag wel, dat Muriels blauwe oogen nog dezelfde open, trouwe uitdrukking hadden. Muriel was niets veranderd, en met een gerust hart lieten de ouders hun kind na Kerstmis weer naar Londen teruggaan. Van Douglas Keith Wilboury had Muriel evenwel niet gesproken .... Toen opeens, half Januari, gebeurde het onverwachte; Om 5 uur naar huis gaand van kantoor, kwam een jonge man naar haar toe, die vroeg : „Miss Golder ?” „Ja,” zei Muriel verwonderd. „Ik heb een briefje voor u van Mr. Keith Wilboury.” Muriel schrok, ze voelde haar gezichtje strak worden, maar de man scheen dit niet op te merken, ging weg, na haar beleefd gegroet te hebben. Door het drukke gewoel van Londens straten, stapte Muriel naar huis. Soms, als ze laat was, ging ze met een autobus, maar nü dacht ze daar niet aan. In haar mof had ze het briefje, af en toe woog ze het in haar eene handje. Wat kon hij haar te schrijven hebben? Ze kwam thuis in het groote boarding-house, waar ze woonde, en waar ze op de vierde verdieping een slaapkamer had. In de eetkamer hoorde ze al het geroezemoes van de stemmen der anderen, maar vlug rende ze de trappen op naar haar kamer. Ze moest eerst haar brief lezen. Ze hijgde licht toen ze boven kwam, en haar hart klopte onregelmatig. Toen ritste ze het couvert open, en las. — Een kort, koel, beleefd briefje ; dat hij vèel correspondentie had af te doen, DE TOESTAND IN SERVIE. De door de Duitschers naast de spoorbrug in de nabijheid van Stalatz geslagen hulpbrug. (Stalatz is gelegen aan de rivier de Morava in Zuid-Servië). die hij zelf niet kon bijhouden. Of Miss Golder geneigd was, drie avonden in de week van 8-10, bij hem aan huis, Kensingtonstreet 4, te komen typen. Hij verzocht haar, indien ze er op inging, dit niet aan Mr. Spencer mee te deelen, omdat het feit, dat ze ’s avonds bij een vriend van Mr. Spencer werkte, dezen misschien onaangenaam, zou zijn. En dat was het 'eerste, wat Muriel in haar jonge leven verzweeg. II. Den volgenden avond om acht uur stond Muriel voor het deftige huis in Kensingtonstreet. Twee keer was ze er al voorbijgeloopen, omdat ze niet durfde bellen. Het huis leek zoo groot en rijk, en ze schold zichzelf wel voor een „silly baby,” maar ze was bang, bang .... Waarvoor had ze niet kunnen zeggen. JToen vermande ze zich, en schelde. Een knecht deed . open. Ze zei zacht, dat ze Miss doordat een gedeelte is ingestort, Golder was, die kwam typen. Haar hart klopte in haar keel, en in haar mof kneep ze nerveus haar handen. Door een vestibule en een lange gang, liep ze achter den BEGRAFENIS PROFESSOR H. P. WIJSMAN. Woensdag 22 Maart had op de eerste algemeene begraafplaats te Utrecht de teraardebestelling plaats van het stoffelijk overschot van prof. dr. H. P. Wijsman, waarbij talrijke autoriteiten tegenwoordig waren. (foto Joh. Geijtenbeek). knecht aan. Hij deed een deur voor haar open, en Muriel stond in een groote, vorstelijk ingerichte kamer. Ze zag eerst niets dan den prachtigen haard, waarin de blokken hout knetterden en knapten. Stil bleef ze staan bij de deur, tenger, jongensachtig figuurtje, eenvoudig in haar zwartfluweelen manteltje, de oogen groot, nerveus-donker, het haar wegkroezend van onder het petit-gris mutsje. Douglas Keith Wilboury kwam langzaam overeind van den divan, die schuin in een hoek van de kamer stond. Achteloos lagen veel tijdschriften om hem heen verspreid. Muriel, haar onderlip intrekkend, wat ze altijd deed, als ze verlegen was, dacht aan huis, aan Moeder en Betty. Wat zou Betty opkijken van al die weelde. „Dus u wilt me wel een paar avonden in de week helpen ?” — Zijn stem klonk vriendelijk, en Muriel knikte verlucht, haastig : „O, heel graag.” Hij lachte even......... Het was die lach, die Muriel haar angst en zenuwachtigheid deed vergeten. Dien avond werkte ze onafgebroken tot tien uur, en toen ze naar huis ging, bekende ze zichzelf blijmoedig, dat het haar enorm meegevallen was. Een heèl opgeruimde brief, waarin ze over haar nieuwe financieele fortuintje schreef, ging naar huis, doch was het opzet
PDF

Nummer	1916, nr. 25, 27 mrt. 1916
Blad	05
Tekst	5 PANORAMA DE GEALLIEERDEN TE SALONIKI Links: De ooriogs- en vrachtschepen der Geallieerden in de haven van Saloniki. Rechts: een werkplaats, in de open lucht, waar Zouaven herstellingen verrichten aan klein oorlogs-materiaal. of toeval, dat Muriel heelemaal niet óver den persoon van Douglas Keith Wilboury uitweidde ? En zelfs toen er een brief van Betty kwam, die mèer wilde weten, schreef Muriel terug, dat Mr. Keith Wilboury heèl deftig en heèl gereserveerd was, a true gentleman. Maar dat ze hem zoo knap en interessant vond, en dat ze den geheelen dag door verlangde, wanneer ze ’s avonds naar hem zou gaan typen, dat schreef Muriel niet.... Misschien ook, dat ze dit zich zélf niet eens durfde bekennen, eenvoudig, klein meisje als ze was .... Er gingen een paar maanden voorbij, en getrouw stapte Muriel drie maal in de week naar Kénsingtonstreet 4. Tot eens op een avond Wilboury om negen uur al ophield met dicteeren, en met een lachenden blik in zijn oogen, haar vroeg of ze thee voor hem wilde schenken. Hij zag, dat ze kleurde, en hij kende al die eigenaardige beweging, waarmee ze heur kroezige haar voor haar gezichtje schudde, als om het blozen te verbergen. En inwendig had hij pret om haar verlegenheid, ze was zoo’n heerlijk, naïef natuurkind. De thee werd binnengebracht ; Muriel, de oogen stijf neergeslagen, een beetje bevend, hanteerde den zilveren trekpot. Er stonden twee kopjes op het blad. —,,U drinkt natuurlijk mee,” zei hij wat bevelend. —,,Gebruikt u suiker en melk ?” vroeg Muriel. Ze was verplicht hem aan te kijken. Hij lachte tegen haar vanuit zijn diepen fauteuil. — ,,Ja, weinig suiker en veel melk.’* Die avond ging als een droom zoo snel voorbij. Hoe het gekomen was, wist Muriel niet, maar ze hadden beiden voor het knappende haardvuur gezeten, en zij had verteld van haar thuis in Kent, van vader, en moeder en Betty. Ze had verteld dat Betty achttien en zij negentien was. En hij had haar gevraagd of ze geen foto’s had van haar thuis, en ze had haastig gezegd : ,,O yes, heaps. Of ze die eens mee mocht brengen?” Hij had gelachen, omdat ze zoo zichtbaar opGezicht op het kamp nabij Saloniki, waar de koloniale troepen zijn ondergebracht. leefde, toen hij over haar thuis was gaan spreken. En hij vond haar pikant, zooals ze daar, iets voorovergebogen, zat te praten, het gezichtje vermooid door het schijnsel der vlammen, dat het grillig verlichtte. Hij had haar verteld van zijn moeder, die nu in Zuid-Frankrijk was met haar gezelschapsjuffrouw, en die niet voor Juni terug zou komen, om dan naar Schotland te gaan. Ja, hij had het wel eenzaam nu in dit groote huis. En Muriel had een diep medelijden gevoeld met den rijken, jongen man, en ze had hem graag een hand willen geven toen ze wegging. Maar dat had ze toch niet goed gedurfd. Veèl soortgelijke avonden kwamen en gingen. Muriel was al gewend aan theeschenken voor hun beidjes, en het liefst was haar het uurtje, wanneer ze samen voor het vuur zaten. Hij vertelde dan van zijn reizen, en dan luisterde ze, stil, de handen om haar knieën gevouwen, het gezichtje vol aandacht. Muriel was nog nooit zoo gelukkig geweest. Ze verlangde niets meer, dan dat het altijd zoo blijven mocht, zij werkende voor hem. Hij betaalde haar goed, maar ze had liever, o, onèindig veel liever, geen geld van hem aangenomen. En eens, toen ze naar huis ging, had ze er zoo bijzonder lief uitgezien, met dien nieuwen, diepen, gelukkigen glans in haar oogen, dat hij haar beide handjes in de zijne genomen had, terwijl hij zei: „Goodbye, little comrade.” — Dat was ze, zijn kleine kameraad. Dagen daarna hoorde ze nóg die woorden: „Goodbye, little comrade.” En eiken avond knielde ze neer, en haar warme gezichtje over haar handen buigend, dankte ze voor al het geluk. Dear God, I thank you, I thank you very much, for all this Happiness... III. Het was Mei geworden, een warme, vroolijke Mei. In die maand gebeurde het, dat Douglas Keith Wilboury aan Muriel vroeg, of ze zin had eens een dagje met hem naar buiten te gaan. Eerst had ze hem aangekeken, verwonderd, éven schuw, toen waren haar oogen groot en warm, donker geworden van verrukking, en ze had gezegd, dat ze dolgraag wilde. Generaal Joffre en zijn staf (links op de foto, vóórjiet standbeeld) houden in een plaats achter het front revue over de verdedigers van Verdun, die de eerste en hevigste aanvallen der Duitschers op deze vesting hebben weerstaan. DE VERDEDIGERS VAN VERDUN
PDF

Nummer	1916, nr. 25, 27 mrt. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 6 „Maar niet op een Zondag, hoor!” had hij meteen opgemerkt. „Dan maakt heel Londen zijn trip. U moet maar een dag vrij vragen van kantoor, of u ziek melden/' „Nee, nee. dat niet,” zei Muriel. „Dan vraag ik wel vrij.” „Maar geen reden opgeven, hoor !” had hij lachend gedreigd. Even deed dit gezegde Muriel pijnlijk aan, maar spoedig vergat ze het, in het heerlijke, ongelooflijk-heerlijke weten, dat ze een heelen dag met hem naar buiten zou gaan. De dag van hun uitstapje was als uitgekozen. Muriel, in eenvoudig wit japonnetje met matrozenkraag, leek zoo kinderlijk-jong en zoo kinderlijk-gelukkig, dat Wilboury haar af en toe vaderlijk toeknikte. Het natuurlijke, het ongekunstelde van haar, wat hem direct in haar getroffen had, boeide hem ook nu weer. Het was hèast te gek om Miss Golder te zeggen tegen dit onschuldige natuurkind, maar hij trachtte toch den afstand te bewaren, hoewel het moeilijk was gereserveerd te blijven. Ze was zoo meesleepend-vrooiijk, en hij, och nonsens, hij wilde ook immers niet gereserveerd zijn. Ze was zoo’n aardig meisje ...... Ze wandelden later door bloeiende velden, lunchten in een aardig oud hotelletje, gingen wèer wandelen. Muriel liep een eindje voor hem uit, en toen ze zich plots omdraaide, en hem aankijkend, vol, open, trouwhartig, zei: „Vindt u het niet goddelijk, hier ?” toen nam hij haar in zijn armen en kuste haar. „O, you darling,” zei hij, „you sweet little darling.” Muriel boog haar hoofdje achterover in zijn armen, haar oogen opeens overdoft van tranen. Toen maakte ze zich los uit zijn omarming. En hij trachtte niet weèr haar te kussen. Den verderen dag bleef Muriel wat stil, maar ze zag zijn gezicht stroef worden, en ze stak aarzelend een klein handje naar hem uit. Hij greep het, en hand in hand bleven ze loopen. In den trein naar huis, trok hij haar weer naar zich toe, De „L. A. 16", het toestel waarmede Luitenant Van Wulfften Palthe tijdens een vlucht nabij Heusden over den kop sloeg. Luitenant Palthe kreeg slechts enkele lichte verwondingen; het toestel is echter geheel vernield. genaams zou gebeuren. Maar er gebeurde niets en op den gewonen tijd ging ze naar huis. ’s Avonds zou ze naar hèm gaan. Ze wist niet, hoe hij haar ontvangen zou. Maar zijn begroeting was gewoon-amicaal. Hij wuifde haar toe vanaf zijn divan, zei, dat hij lui was, en eerst wat wilde praten. „Kom hier eens bij mij zitten,” vleide zijn stem. — Muriel, op een laag stoeltje bij den divan zittend, begon plotseling te vertellen van haar droom . . . .Hij streelde af en toe het blonde haar. teywijl hij luisterde naar haar zachte stem. „En toen ging ik weg, ziet u. ïk dacht aldoor, aldoor, dat u me wel terug zou roepen, maar u riep me niet. En ik hoorde de buitendeur met een slag achter me dichtvallen. En toen cigaretten rookend. Drommels, hij had er zich daar leelijk ingewerkt. Die kleine meid met haar onschuldige blauwe oogen scheen dól op hem te zijn. Hij moest oppassen — jammer, ’t was zoo’n snoezig kindje........ Maar hij meende immers niets serieus met haar .... Ze was een aardige afleiding geweest........ maar Good Heavens, Lilian kwam ook weer in de stad .... Lam dat hij al zoo ver gegaan was om haar mee naar buiten te nemen.........Enfin, dat éene kusje beteekende ook niet zoo veel .... Een paar dagen daarna kreeg Muriel een briefje thuis, waarin Wilboury haarschreef, dat hij onverwachts voor zaken op reis moest, en dus, ofschoon het hem zeèr speet, zijn kleine kameraad voor een tijdje moest missen. Als hij tijd en gelegenheid had, zou hij haar wel schrijven. Anders moest ze maar denken, dat hij steeds met veèl genoegen terugdacht aan hun dagje buiten, en dat hij zijn kleine kameraad niet vergeten zou. Eerst was Muriel wanhopig teleurgesteld, maar het idéé, dat hij toch wel gauw terug zou komen, troostte haar. Ze was en bleef immers zijn kleine kameraad. Eiken dag ging ze opgewekt naar kantoor, deed haar werk blijmoedig, en ’s avonds ging ze soms wandelen, voorbij Kensingtonstreet 4, waar ze dan tersluiks hèen gluurde, of ze zat op haar kamer voor het open raam te droomen .... Maar van Wilboury hoorde ze niets .... Eén avond besloot ze maar weer te gaan werken. Ze had een boek bij den boekhandelaar besteld, dat nog niet gekomen was. Ze zou het zelf maar gaan halen. Haar weg liep voorbij den schouwburg, waarvoor een file van auto's stond. Muriel bleef even staan, omdat ze graag den rijkdom van uitgaand Londen zag. Weer kwam een auto aanrijden, die voor den schouwburg stilhield. Een heer sprong er uit, elegant, deftig. Het was Douglas Keith Wilboury. Muriel herkende hem direct. Ze bleef staren, onbewust van waar DE SCANDINAVISCHE MINISTERCONFERENTIE. In verband met den buitengewonen toestand waarin der neutrale Staten door den oorlog verkeeren. hebben de Scandinavische rijken op 9 Maart in Kopenhagen een ministerconferentie gehouden. Onze foto geeft de ministers na hun aankomst aan de haven. 1. Minister Hammerskjöld, 2. De Deensche minister-president Zahle. 3. Minister Wallenborg. 4. De Deensche minister van Buitenlandsche Zaken Scavenius. en als een vermoeid kindje legde ze haar hoofdje tegen zijn schouder. „Ik heb een heerlijken dag gehad,” zei ze. „Een zaligen dag. En ik dank u wel.” ’s Avonds in bed doorleefde ze weer alles. Waarom zou hij haar gekust hebben ? Zou moeder het wel goed vinden, als zij het wist ? .. . . Öien nacht droomde ze, dat Douglas Keith Wilboury haar zei, dat hij geen hulp meer noodig had voor zijn correspondentie, en dat zij niet weer behoefde te komen. Ze was in zijn kamer, en terwijl zij het hem hoorde zeggen, dacht ze, dat ze dat nooit, nóóit zou te boven komen. Hiermee was alles plotseling zoo wreed afgebroken. Hij zat daar als gewoonlijk, weggezonken in een fauteuil. Maar zijn gezicht stond zoo koud, en stroef, alsof hij zich heelemaal niet meer herinnerde, de gezellige uurtjes samen doorgebracht bij het knappende haardvuur, het schitterende dagje buiten. Ze huilde niet, en ze ging weg, heèl stil, heèl kalm, zoo, als ze ook gekomen was in het groote, deftige huis. Aldoor hoopte ze nog, dat hij haar terug zou laten roepen, om haar te zeggen, dat hij het zoo niet gemeend had, dat ze weèr kon komen om voor hem te werken. Maar hij riep haar niét terug, en met een bons viel de buitendeur achter haar dicht . . . . Muriel werd wakker, bevend, snikkend. Het was maar een droom geweest. Ze was immers met hem naar buiten geweest, en alles was zoo goed en gelukkig. ' Toch bleef den geheelen volgenden dag diedroom haar bij. Het weer was omgeslagen, het was koud, regenachtig, en Muriel voelde op het kantoor steeds een vagen angst, alsof er iets onaanwist ik. dat alles voorbij was. . . . .” — Droef snikte ze het uit. En het was toch maar een droom geweest........... Hij troostte haar, wat verlegen, omdat zij hem in haar droefheid openbaarde, wat hij voor haar geworden was. „Kom, kom, ze moest het zich niet zoo aantrekken. Hij kon zijn kleine kameraad immers niet missen bij zijn werk.” Al gauw lachte ze weer, en bij het weggaan stak ze hem vertrouwelijk haar handje toe. „Opgeknapt?” vroeg hij. „Ja, heelemaal,” knikte ze blij. Maar toen ze weg was, lag Douglas nog lang op den divan, TEN BATE VAN DEN ALGEMEENEN WATERSNOOD. Te Uithoorn wordt een liefdadigbeidsbazar gehouden, waarvan de opbrengst wordt afgestaan aan de Algemeene Watersnoodcommissie. Wij brengen hierboven een overzicht van den smaakvol ingerichten bazar. Op den voorgrond de commissie. V.l.n.r. de heeren: A. v. Ommeren; J. H. Zijlker. voorzitter; J. M. van Meckler, burgemeester, eerevoorzitter. [V.F.B.) r DE WONDEREN DER TECHNIEK. Een interessante afbeelding van den bouw van de Heil Gate Bridge van de Pennsylvania Railroads tusschen New York en Newhaven en Hardford. Onze foto werd genomen op het oogenblik dat het laatste stuk van den spanboog wordt opgeheschen. De spoorwijdte van de biug bedraagt 1107 voet, terwijl alleen voor den boog 19.000 ton staal'werd gebruikt. ze was. — Wilboury hielp een oude dame uitstappen, en dan kwam een jong meisje, in wit zijden avondmantel, dat lachend iets zei. Muriel zag niets meer dan dat stralende lachje .... Ook toen ze al thuis was, en op haar kamer zat, zag ze nog aldoor hèm, en het jonge meisje, dat lachte. En terwijl ze haar hoofdje voorover op haar armen legde, als om dat visioen te verbannen, terwijl een wild huilen haar tengere figuurtje schokte, wist Muriel Golder, dat haar droom werkelijkheid geworden was......... Monsieur Liénard s Ridderorde door EMMY VAN ARTEVELDT venals iederen Woensdag zaten „les Quatre Craqueurs” aan hun tafeltje in het kleine Fransche restaurant bij SohoSquare. Allen waren buitengewoon opgewekt. Mr. Liénard, de vroolijkste en aardigste van allen, overtrof zichzelf; zijn reeks anecdotes van de „jeunesse dorée” in „Ia belle France” was onuitputtelijk. Zijn drie vrienden waren zeer geboeid door zijn geestige, gemakkelijke wijze van vertellen. Geregeld na het tweede glas bier kwam Mr. Liénard’s chef-d’oeuvre— zijn strijd met een Pruis toen hij in het Fransche leger diende. Nooit verveelde dit verhaal „les Quatre.” „Les Quatre,” onder dien naam waren ze bekend in het restaurant. Toch waren „Les Quatre Craqueurs” niet allen opsnijders. Mr. Liénard’s humoristische zin had dien naam bedacht en Mr. de Maret was het ermee eens. Mr. De. De L.A. 16 verongelukt
PDF