|
PANORAMA 16
ALGEMEEN NEDERLANDSCHVERBOND.
Zaterdag 18 Maart hield de groep Nederland van het Algemeen Nederlandsch Verbond onder leiding van den voorzitter, den heer Dr. H. Kievit de Jonge, in het
gebouw „de Vereeniging” te Deventer een algemeene vergadering, die druk bezocht was. — Wij brengen hierboven een foto van een groep der aanwezigen. (V.F.B.)
tijding. Vanmiddag belde
ik haar op, om eens
hier te komen — en —
ze is geweest. Daardoor
weet ik nu alles !”
Ze hield even op en
keek Fred aan, of hij
misschien wat zou zeggen,
maar met de diepbruine
oogen,groot-open,
als tot een vraag naar
haar opgericht, bleef
Fred zwijgen.
„Het was toch om
mij,”vervolgde ze. „Winnie
zei van niet. Ze beweerde
dat ze jouw karakter
nu pas had leeren
kennen, maar ik
begreep, dat jij mij als
de oorzaak moest beschouwen
en — toen
wilde ik voor je doen
wat ik kon. En ’k heb
haar duidelijk gemaakt
hoe het juist je trouw,
liefde voorje moederwas,
die, machtigeren inniger
dan bij de anderen, het je onmogelijk maakte mij te erkennen.
Dat je niet van nature hard of wreed was, maar de strijd
dien je zoo heel alleen in je binnenste uitvechten moest
voordat je aan mij kon wennen, je zoo had gemaakt. Want ’k
heb je strijd gezien, Fred, en vaak gedacht, als er maar iemand
was wien hij z’n diepste denken steeds durfde toevertrouwen,
hoeveel minder leed zou het hem brengen, ik zag ook hoe
de anderen je gevoelens trachtten te forceeren, en je daardoor
steeds meer verbitterden. En ik zei Winnie, die gemeend
had je ’n soort voorwaarde te stellen en gehoopt, zóó een
verzoening tusschen jou en mij te bewerken, dat zij een
gevaarlijk spel speelde, want dat jij je niet zou laten
dwingen. Gelukkig niet! Ik ben de laatste, die dat graag
zou zien. Ik zou liever tot het einde wachten of je uit
vrijen wil zou naderen.
Nu, Winnie gaf mij toe, dat het haar in haar hart leed
deed je te hebben moeten afwijzen maar — och, je weet
Fred, zij zelf heeft geen moeder meer en — mijn hart stond
altijd voor haar open — ze zei :• het zou een altijddurend
getwist blijven tusschen jelui — om mij, en dat wilde zij
nu eenmaal niet. Ze dacht, jij zou je nu wel eens goed bedenken
na haar antwoord, en misschien — als je nog ’s je
aanzoek herhalen zou. . .
Mevrouw Henkema keek Fred aan; de starre, teruggetrokken
uitdrukking kwam weer in zijn gezicht en haastig
ging zij verder: ,,Ik heb toen gezegd, dat je dat natuurlijk
nóóit zou doen, en dat, als zij zich vergist had, het aan
haar lag, dat te erkennen. Maar je weet Fred, ze is trotsch,
zoogoed als jij, en ze zei, dat was voor haar moeilijker dan
voor jou, omdat zij een meisje was — enfin — ze dééd het
niet.”
In volle belangstelling wendde Fred zijn hoofd naar haar
toe, boog zich een weinig voorover en hoopvol straalden
zijn oogen toen zijn stiefmoeder verder ging : ,,Je mocht
wèl van haar vergissing, die zij bij je wanhopig besluit al
vaag voelde, en die ze zich nu na ons gesprek pas bewust
was, weten —■ maar zij zélf kon je dat niet zeggen, en toen
zijn wij overeengekomen dat ik het jou zou meedeelen.
Als je op mijn verzoek niét komen wilde, hoefde je het ook
nooit te weten vond ze. O, jongen, ik was zóó bang dat je ’t
niet doen zou, maar als je wèl kwam — welnu —• vanavond
komt ze hier!”
Fred maakte ’n plotselinge beweging. „Vanavond?”
vroeg hij en ’t was het eerste woord dat hij sprak. Schor
klonk het.
,,Ja —• als het naar wensch afliep zou ik haar opbellen
straks —* en dan kwam zij. Denk er aan Fred, dan niet weer
gaan praten over alles wat geweest is. Als er nu weer ’n
woordenwisseling begint, is misschien alles voor goed uit.
Zet je vast in je hoofd, dat zij, je wéét het nu —je liefheeft,
diep en innig, méér dan zij zelf weet, spreek alleen over de
blijde toekomst, alle twisten en misverstanden uit het
verleden zijn al weggepraat vanmiddag.”
Nu zweeg ze stil, alsof ze alles had gezegd, en de hand op
zijn schouder leggende, vroeg ze, alsof er niets bijzonders
was gebeurd : „Wil je thee ?”
KARDINAAL. GOTTI,
die een dezer dagen te Rome overleden is.
Strak starend naar het tafelkleedpatroon knikte Fred
stom van ja, en hij sprak nóg niet, toen zij even later van
de theetafel kwam en hem zijn kopje overreikte.
Hij kón niet, voelde zijn keel zwellen van aandoening,
tot stikkens toe. Een paar maal deed hij den mond open
als om iets te zeggen, maar geen woord kon hij er uit brengen.
Dat was de vrouw nu, die hij had veracht en gehaat —
beleedigd telkens weer.
Zij had voor hem gedaan,
wat zijn beste vriend
niet zou hebben bedacht,
en hoe had ze gesproken
over hem, die haar zooveel
had doen lijden.
Het was Fred als een
wonder, te hooren hoe
zijn strijd,zijn verlangen,
niet ongezien was gebleven
door haar,die hij
een vreemde noemde.
En als een opmerking
van buiten af schoot
hem plotseling de gedachte
door ’t hoofd, dat
zijn eigen moeder, die
zóózeer hem had liefgehad,
nooit blijk had gegeven
hem zoo te begrijpen
als déze vrouw.
Hij keek haar aan.
Verwondering kwam in
zijn warm-bruine oogen.
nu niet meer haat-glinsterend,
en om toch iéts
te doen nu, greep hij
naar zijn kopje, maar hij moest het weer neerzetten, zoo
beefden zijn vingers.
Zij zag zijn ontroering, begreep de vraag in zijn oogen.
„Hoe ik dit alles zoo zag? En waarom ik dit voor jou
doen kon? Ik zal je vertellen Fred, wat je vader je eens
heeft willen zeggen ; maar jelui beider drift en trots vaagden
telkens de mildere stemming weg.
Ik heb je vader héél vroeger, lang gekend. Ik was zestien
en hij tien jaar ouder, toen na een kort engagement hij
trouwde. Kind als ik was, had ik mij nooit rekenschap
gegeven van m’n' gevoelens, maar. . . . och je wéét Fred,
hoe diep en innig het al zijn kan op dien leeftijd. — Ik was
heel ongelukkig en werd ziek, en toen — toen hoorde hij
er van, sprak er over met je moeder, en ze hadden meelijden
met het kind.
Toen ik beter was, ben ik heengetrokken maar — vergeten
probeerde ik tevergeefs en nóóit heb ik me later aan een
ander kunnen geven. — Toen nu eindelijk na zooveel jaren
je vader weer alleen was, is hij tenslotte bij mij gekomen
en . . . .” even stokte haar stem, „het was een laat geluk
voor me Fred, maar tóch een geluk. Dankbaar nam ik aan
wat hij bood en vol blijde hoop en moed aanvaardde ik
de taak die het meebracht. Je vader vertelde me van jou,
maar het kon me niet afschrikken. Ik voelde mijn hart
zwellen van liefde en ik zei, m’n goede wil zal overwinnen.
Van allen leek jij het meest op je vader, in aard én in
uiterlijk. Als ik jou zag Fred, dacht ik -vaak aan mijn jongen
tijd — aan je vader en, dan hield ik van je, óndanks alles.
Eenmaal, toen je vader het eischte als zijn recht, heb ik
hem verteld, wat mij hinderde, en hoe het me leed deed.
Ik vroeg hem, jou er niet over te spreken, maar hij is zoo
goed, je wéét Fred, hij kan niet zien lijden en hij wilde er
zoo zachtzinnig mogelijk een eind aan maken, nam zich
eerlijk voor, alles van je te verdragen zonder boos te worden,
als je maar beloven wilde, anders tegen mij te worden. Maar
het ging niet tusschen jelui — en jij ging.
Het is na dien tijd niet meer vroolijk geweest hier in huis.
Stil gaat ieder zijn gang. Je vader verwijt zichzelf zijn strengheid.
Mien verveelt zich en ik — och Fred — soms wenschte
ik naar je toe te gaan en te vragen : „is er dan niéts dat ik
doen kan, om het goed te maken, wat ik onwetend tegen jou
heb misdaan toen ik hier kwam”, en zich vooroverbuigend
en hem in de oogen ziende, vroeg ze hartelijk, smeekend :
„Fred, jongen, zul je me dan nóóit kunnen verdragen?”
Toen, trots-gebroken, viel hij plotseling voor haar op de
knieën en met de armen in haar schoot, het hoofd erover
gebogen terwijl zijn hart hem het woord in den mond gaf.
dat zij het liefst hoorde, en waarin al zijn verborgen, ongestilde
verlangen trilde, riep hij uit:
„Moeder, moeder, vergeef uw jongen.”
UIT DE BILJARTWERELD.
Verleden week speelde Mejuffrouw Schrier uit Zeeland in café „De Jong” te Groningen een
drietal partijen biljart tegen amateurs. Er was voor dezen interessanten wedstrijd, waarin Mejuffrouw
Schrier winster bleef, heel wat belangstelling.
HAAGSCHE ATHLETENCLUB „KRACHT DOOR OEFENING.”
Bovengenoemde vereeniging vierde onlangs haar 121/2-jarig bestaan. Zij telt onder haar leden verscheidene kampioenen.
Op de laatst gehouden Districts-wedstrijden wist zij van de 28 prijzen er 21 te winnen, waaronder 4
kampioensprijzen en 5 eerste prijzen, sprekende cijfers dus voor de capaciteiten dezer vereeniging. Thans beoefent
zij worstelen, gewichtheffen, boksen en sandowtrekken, en dat zij ook daarmee veel succes heeft, bewees de in
hotel „De Jong” te ’s-Gravenhage gehouden demonstratie-avond. {foto Hijmans.)
NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
|