|
PANORAMA 12
Een Moederhart
:: door M. MURIELS
mij vraagt.
Fred Henkema!
et spijt mij zeer, je
te moeten teleurstellen,
maar —
ik kan je niet genoeg
liefhebben,
niet zóó als je ’t
Vroeger dacht ik
ook van wel, en als ik je toen
hoop heb gegeven — vergeef
me.
Pas in den laatsten tijd,
vooral ook door je gedrag tegenover
je stiefmoeder, heb ik
leeren inzien, dat wij elkander
niet begrijpen en verstaan.
Als ik zie, hoe hard en wreed
je kunt zijn tegen iemand die lief
en goed is, en zoo zichtbaar
lijdt onder je hatelijkheid —
terwijl zij steeds met liefde je
tegemoet komt in alles — nee
Fred, ik begrijp je niet meer,
UIT HET BEZETTE MONTENEGRO. *
Oostenrijksche troepen, deel uitmakend van de bezetting van Montenegro, houden tijdens een marsch rust aan den oever
van een rivier.
boven zijn schrijfbureau hing.
Drie jaar later — Fred was
al negentien geworden — had
zijn vader hem op een dag bij
zich geroepen : „Fred ik moet
je iets vertellen. Jelui krijgt
weer een moeder. Ik ga hertrouwen.”
Als door een plotselingen slag
pijnlijk getroffen, zoo kromp
de jongen ineen, maar dadelijk
zich oprichtend, en de donkere
oogen die vuur schoten, naar
zijn vader opslaand, perste hij
er driftig uit: „Vader, ik begrijp
niet, hoe U dat kunt doen.
Het is een schending van
Moeders nagedachtenis, en ik
vind. .. .”
„Dat geloof ik wel, dat jouw
jaren mij nog niet begrijpen
kunnen, en. . . . wat jij vindt,
dat doet er niet toe, en verandert
niets aan mijn wèl overdacht
besluit. Ik stel je eenvoudig
voor het feit, en dat
heb jij te aanvaarden,” gaf zijn
vader zijn opwinding bedwingend,
hem fijntjes ten antwoord.
ADMIRAAL- EDUARD VON CAPELLE,
die Von Tirpitz als leider der Duitsche vloot is opgevolgd.
een fijn, maar vastberaden mondje. Hij namhet portret er uit,
en hield het in de hand, staarde er naar tot zijn oogen voch
tig werden, en toen pas, toen zijn bittere wrok tegen de
ander even vergeten werd, voelde hij, wat hij nu door dezen
brief, haar antwoord, had verloren. Toen voelde hij ten
volle, dat zijn toch al zoo triestig leven nu voor altijd verdonkerd
en vereenzaamd werd.
Hartstochtelijk drukte hij zijn lippen op het portret,
dan het hoofd in de armen gebogen, snikte hij wild en wanhopig
zijn verdriet uit, weende om zijn jonge, treurige
leven, dat zoo hopeloos gebroken scheen.
Fred Henkema was 16 jaar geworden toen, heel onverwachts,
zijn moeder stierf. Hij had haar zielslief gehad, was
haar vreugd en trots geweest, en toen zijn vader hem vroeg,
wat geduld te hebben met Mien, zijn tweelingzuster met
wie hij vroeger wel eens kibbelde en die nu voorloopig
Moeders plaats zou innemen, had Fred met roerende hartstochtelijkheid
geantwoord, dat nóóit iémand Moeders
verlaten plaats zou kunnen innemen — maar dat hij wèl
zijn zuster zou verdragen en helpen als daardoor kon worden
vermeden door een vreemde de intimiteit van hun huiselijken
kring te doen verstoren.
Henkema had even geglimlacht toen, en met zijn hand op
den mooien donkeren jongenskop, had hij gezegd : „Fred, je
bent toch een goede jongen, al lijk je soms wat vreemd, ik
houd véél van je, voor twéé, nu zij er niet meer is, denk
daaraan !” en het stamelend antwoord van den jongen was
in een drogen snik verloren gegaan.
Alles ging goed. Fred vond, het ging zoo goed als maar
mogelijk was. Zijn 12-jarig broertje en de 8-jarige Gonda
mochten wel eens blijk geven voor hun oudste zuster niet
dat ontzag te hebben, dat een moeder noodzakelijk over
haar kinderen hebben moet, maar, dat bracht Vader dan
later weer in órde — en niemand dacht er aan, hoe deze
erover tobde, dat zijn kinderen de echte moederzorg ontberen
moesten, en hoe hijzelf het meest van allen miste de
zorgende hand van de vrouw, wier portret levensgroot
GEEFT U OVER !
Reproductie van een strooibiljet, zooals er door Fransche vliegers in de
Duitsche loopgraven geworpen worden. Het biljet bevat de uitnoodiging
om niet te schromen zich als gevangene aan de Franschen over te geven.
en — ik kan je niet liefhebben,
nu ik je van dien kant heb
leeren kennen.
Ik zou niet kunnen verdragen,
dat je mij er van verdacht,
met je gespeeld te hebben en
daarom ben ik zoo eerlijk en
duidelijk mogelijk. Vergeef me,
als ’t je pijn doet.
Winnie Veldstra.”
De hand, die den brief hield,
beefde. Zwaar leunde Fred met
de ellebogen op zijn tafel en
bijna dreigend trokken zijn
donkere wenkbrauwen samen.
Met een harde uitdrukking in
’t gezicht, staarde hij naar het
papier, dat nu voor hem lag.
„Dus door haar! Oók door
haar 1” dacht hij bitter, ,,’t Is
niet genoeg, dat ze mij m’n
vader, m’n thuis heeft ontnomen,
nü mijn meisje. M’n meisje
ja, want dat zou ze geworden
zijn — als. . . . zegt ze het
niet zelf ? Had ik haar maar
een half jaar vroeger gevraagd.
Maar nee, als haar liefde zóó
weinig verdroeg, dan was toch
scheiding beter. Scheiding 1 Hard
woord! Fred nam ’n portefeuille
uit zijn zak, opende die, en
blikte weemoedig op ’n portret,
jong meisjeskopje met blond
golvend haar, mooie oogen en
DE „PALEMBANG” GETORPEDEERD.
Het s.s. „Palembang”, een vrachtboot van den Rotterdamschen Lloyd, is, op weg naar Java zijnde, in de nabijheid van het'lichtschip „Noord-Hinder”
getorpedeerd. Onze foto werd ongeveer een jaar geleden 'genomen, juist toen men bezig was den naam van het schip en de standplaats te vergrooten.
en de Nederlandsche vlag in de lengte er over te schilderen. Helaas hebben deze voorzorgsmaatregelen niet veel mogen helpen ’
„Ik het feit aanvaarden?
Wel, als u trouwen wilt, dat
is üw zaak, u kunt u een
vrouw nemen als u wilt, maar
niet mij een moeder geven.
Dèt feit aanvaard ik niét! Ik
zal haar nooit moeder noemen
I Nóóit!” herhaalde hij
en weer hartstochtelijk voegde
hij er aan toeEr zal tenminste
één van ons haar trouw
blijven.”
Met een eigenaardige uitdrukking
in de oogen keek Henkema
zijn zoon aan, en hij
dacht aan de lieve jonge vrouw,
die hij straks in huis zou
brengen, en wie het leven kon
worden moeilijk gemaakt door
de koppigheid van dezen jongen,
en hij nam zich voor hem
niet méér te prikkelen.
„Fred,” begon hij zachter,
zijn hand op den schouder van
zijn zoon, „denk nu niet alleen
aan jezelf, denk aan Wim, die
zoo ongezeglijk is, aan Mien,
wie een veel te zware taak op
de schouders rust en aan Gonnie,
die eigenlijk nog niet buiten
een moeder kan — zij is
nog zoo jong-------”
„Nee vader,” klonk het
smartelijk, „aan haar denk ik,
die ons alles was, en die nu
zóó spoedig zal vergeten zijn.
|