|
7 PANORAMA
WERK VAN GEORGES VAN TONGERLOO.
.Pulchri Studio” te ’s-Gravenhage wordt een tentoonstelling gehouden van de werken van den talentvollen Belgischen beeldhouwer Georges Van Tongerloo. Wij geven hierboven
een totaal-indruk van de expositie, die, smaakvol ingericht, zich in een ruime belangstelling van het kunstlievend publiek verheugen mag. (foto- „Rembrandf’.)
moeder en zuster,
die onbemiddeld
waren
achtergebleven,
te onderhouden.
Dat was de ondergang
van zijn
ideaal geweest.
Zijn liefste
wensch, Willy
Mulder tot zijn
vrouw te maken,
was daarmede
vervlogen. Dat
was een wreede
tijdvoor hem geweest.
Zij ontmoetten
elkander
dikwijls, en
vaak, als hij bij
Willy thuis was,
zong hij bij de
piano. Hij zag
haar in zijn verbeelding
zitten
voor het klavier,
haar slanke taille
gehuld in een wit mousselinen japonnetje. De brandende
kaarsen wierpen een rossen schijn op haar lief gelaat,
’t Was hem dan vaak bijna te machtig geworden, zijn liefde
voor haar, maar hij durfde, wilde het haar niet bekennen,
omdat hij begreep het in zijn omstandigheden niet te mogen
doen. Hij zou haar nooit kunnen geven, waar zij volgens
haar stand recht op had en het zou hem vernederen indien
hij van haar durfde vragen zich aan hem. die haar niet eens
behoorlijk zou kunnen onderhouden, te willen verbinden.
Hij had wanhopig tegen zijn liefde gevochten, den matelooszwaren
zelfstrijd gestreden, een strijd, die zooveel te zwaarder
was, wijl-ie wist, dat ook zij van hem hield
En weer hoorde hij zich zingen bij de piano het lied, waarin-ie
heel zijn leed en verlangen vertolkte :
Der Liebe habe ich nie genossen
In Demuth immer nur entbehrt.
Hij zuchtte diep. Ach ja, nu was zij getrouwd. Ja, getrouwd
en gelukkig met een ander. Nu heette zij Mevrouw Van
Walen, óók voor hèm. — „Zeg eens !” zij
zag hem recht in de oogen, ,,waarom ben
jij niet getrouwd ?”
„Ik ben te oud !”
„Een man is nooit te oud. Integendeel,
de jaren maken hem begeerenswaardiger I”
Harry vertrok den mond tot een glimlach.
„U wilt misschien weer goed maken, wat
U daarstraks bedorven hebt door van mijn
grijze haren te spreken ?”
„O, in ’t geheel niet! Ik meen wat ik zeg.
Wij, als meisjes, raken verliefd op jongelieden,
maar wij eindigen met mannen te huwen !
Mannen, die het leven kennen f”
„Wilt U dan misschien trachten mij uit
te huwelijken ? U weet het zelf : het gaat
niet. Ik moet voor mijn moeder en zuster
zorgen. Ons kleine bezit, dat wij na het overlijden
van mijn vader overhielden, is aan
mijn ‘studie ten koste gelegd en nu heb
ik den plicht, dat terug te betalen, door voor
hen beiden te zorgen en ons leven daardoor
draaglijk te maken.”
„Och, arme, hoe moeilijk is voor jou het leven 1” Ze zei
het medelijdend, terwijl ze terugdacht aan hun beider liefde,
want, al had hij het haar nooit gezegd, zij had het altijd
geweten.dat hij haar niet gevraagd had, alleen omdat hij
het door zijn positie niet kon doen. Innerlijk had zij' zijn
strijd meegestreden. Ook zij had gevoeld de onmogelijkheid
van een huwelijk. Niet dat zij zich niet gaarne de opofferingen
had willen getroosten om zich met een schaarsch inkomen
te behelpen, maar zij wist dat haar ouders nooit toestemming
zouden geven tot een verbintenis met Harry van Galen.
Zoo waren zij door het lot van elkaar gevoerd, zonder elkaar
hun liefde ooit te hebben bekend. Zij was met haar
ouders vele en lange reizen gaan maken en Harry, die een
plaats had gekregen als chemicus aan een suikerfabriek,
was bij hun terugkomst in de stad, reeds lang daaruit vertrokken.
„Ja,” antwoordde Harry na een pauze bitter, „plezier
is er niet veel in het leven. Mijn moeder is lam geworden ;
zij ziet het leven slechts door het raam voorbijgaan. Mijn
zuster is te oud om te huwen en doet met een dienstbode het
huishouden. Iedere cent moet worden omgekeerd. De ziekte
van mijn moeder kost veel. Bovendien ben ikzelf van den
winter ziek geweest en hadden wij dus meer geld noodig dan
gewoonlijk. Nu heeft de dokter mij tot herstel van mijn
gezondheid veertien dagen naar zee gezonden. En zoo ben ik
hier. . . Ja, dat noemt men ook nog leven.” kwam het droefmelancholisch.
G. A. A. MIDDELBERG.
t
W. L.. H. KOSTER
H EN KE. TH. STANG.
Te Loenersloot is op den leeftijd van bijna 70 jaar overleden de heer G. A. A. MIDDELBERG, een der meest
bekende figuren uit de Zuidafrikaansche beweging, oud-directeur van de Z.-Afrikaansche spoorweg Maatschappij. —-
De heer W. L. H. KOSTER HENKE, commissaris van Politie in de le sectie te Amsterdam, heeft met ingang
van 1 April a.s. zijn ontslag uit den dienst gevraagd. De heer Koster Henke is een zeer gezien ambtenaar, die
verschillende werken schreef over en voor het politiecorps. — De heer TH. STANG, vroeger directeur, thans
adviseur van de Haagsche duinwaterleiding, vierde verleden week zijn 80sten verjaardag.
Zij zag hem medelijdend aan. Ja, het leven was
voor hem niet fortuinlijk geweest. Wat was hij veranderd.
Zijn das, zijn costuum, alles was zoo weinig opvallend, zóó
heel anders dan vroeger, toen hij nog bij haar thuis kwam.
Ja, het was hem wel aan te zien, dat-ie van het leven niet
veel meer verwachtte, dat-ie geen lust meer had op veroveringen
uit te gaan. Een idee kwam in haar op : zij wilde
hem nog eenmaal vreugde, nog eenmaal levenslust schenken.
Een lachje speelde om haar mond en hem op den arm tikkend.
zei ze ongedwongen
: „Harry”
— ze noemde
hem voor ’teerst
weer bij zijnvoornaam..
„Harry.
nu zijn we weer
een paar dagen
bij elkaar. Nu
zullen we vroolijk
zijn en denken
we zijn weer
zoo jong als
toen .... voor
tien jaar. . . weet
je nog wel ? . . .
Harry, ik ben zoo
blij, nu, zoo gelukkig!”
Zij was opgestaan
en stond nu
recht voor hem.
Haar wangen
gloeiden van opwinding.
Het
leek hem. alsof
de jaren zonder
sporen na te laten, aan haar voorbijgegaan waren. Zij was nog
even schoon en kinderlijk-onbevangen als vroeger. Alleen lag
een matte uitdrukking op haar gelaat, alsof ook zij niet dat
geluk in het leven gevonden had, wat zij gehoopt had te
zullen vinden . . . overigens was zij nog geheel dezelfde.
Alleen hij, hij was niet meer zooals voorheen. Daarvoor was
zijn leven te hard geweest....
Het was reeds donker geworden. Vanover de zee kwam een
koude wind. Zij keek naar den hemel. „O. hoe houd ik van
de sterren ! Meer dan van de zon of de maan 1” Zij vouwde onwillekeurig
de handen van aandacht. „Kom, Harry. laten
we naar r strand gaan I”
„Je zal kou vatten, Willy 1”
„Ach neen, kom maar mee!”
Zij gingen tot aan de duinen, waar het helm ruischte in
den wind. Haar voet gleed uit in het zand. . Toe. geef me
een arm, Harry! Zoo, goed stevig!” Dan klommen zij tegen
de duinen op. „Naar dien hoogen !” Haar smalle, blanke
hand wees den weg. Plotseling stond zij
stil. „Hoe mooi is het hier . . . hoe mooi!”
Een oogenblik dacht Harry, dat zij zich
tegen hem aan zou vlijen, zoo dicht stond
zij naast hem. Hij wilde zijn armen om
haar schouders leggen, maar dan blitste hem
plots door zijn doffe denken : „Wat. . . wanneer
zij je slechts uit medelijden liefheeft,
slechts om je een glimp van geluk te geven
voor je eenzaamheid?” Zijn verstand overheerschte
zijn gevoel en deed hem correct
en hoffelijk naast de vrouw gaan die hij beminde.
Zij keerde zich tot hem ... hij voelde
haar gloeienden adem langs zijn gezicht
gaan... rook het parfum van haar haren.Zijn
denken werd beneveld, maar hij dacht bij
zichzelf : Neen, wat moet het later worden ?
Ontgoocheling. Het slot zou slechts scheiding
en onplezier geven. En wanneer zij nóg
werkelijk van hem hield, dan zou de scheiding
dubbel hard 'roor hem wezen. En voor
haar! Neen, dat mocht niet terwille van
één uurtje geluk in zijn leven.
Hij moest weer terug in zijn eenzaamheid en zij, zij
kon hem toch niet toebehooren voor altijd. Zijn hoofd
was moe. Hij vroeg haar terug te gaan. Zij zag hem verlangend
aan, maar hij keek als in gedachten verzonken naar
de diep-donkere zee, wier golven een melancholisch lied
zongen. Een lied van voorbije liefde, van verloren geluk
en van weemoed. „Harry !” Zij nam zijn hand en hield die
lang vastomsloten in de hare, terwijl zij haar gezicht dicht
bij het zijne bracht en hem smeekend in de oogen keek. Doch
NATUURLIJK . . . AMERIKAANSCH l
Den heeren Harlan Bolton uit Chicago en Walter Mitchell uit Boston gelukte het in enkele
uren tijds een drietal vliegende visschen te verschalken, waarvan de grootste 7 voet 9 inches
mat. Wel een reusachtige vangst!
DE SLUITZEGEL-WOEDE OPNIEUW ONTBRAND! (KF,&) '
Door de firma Posthumus te Amsterdam is het langzaam voortsmeulend vuur der sluitzegel-manie opnieuw heller
aangeblazen: voor de talrijke liefhebbers (-sters) heeft zij namelijk ettelijke duizenden door haar in den handel
gebrachte sluitzegels (zie de afbeeldingen in een onzer vorige nummers) uit de ramen van haar gebouw op den N.Z.-
Voorburgwal gestrooid. Dat er voor deze sluitzegei verschaffing interesse was, demonstreert onze foto duidelijk genoeg.
|