|
PANORAMA 14
,,Ik had niet gedacht, dat je zoo verduiveld kleinzielig
was, Ada!” viel Hans uit. — Toen vatte ik ook vlam.
„Ja, ik ga daar voor spot met je loopen ! Je weet net
zoo goed als ik, dat die jas je te kort en te nauw is. En dat
idiote dopje, dat je ophebt! Krankzinnig om zóó hier te komen
. . . .”
„Als je misschien liever hebt dat ik weer wegga,” zei
Hans, die wit zag.
„Nee, dat is onzin natuurlijk,
beetje. — „Maar tóch ga ik zoo niet
met je uit.”
Gelukkig kwam Moeder net binnen,
die een woedende repliek van
Hans afsneed. Moeder, die merkte
dat er iets aan haperde, begon
direct op haar kalme, rustige
manier iets te vertellen. Wat, weet
ik niet meer. Hans en ik waren
beiden bijzonder lief en aardig
tegen Moeder, maar tegen elkaar
spraken we niet.
Later kwam mijn broer Wim,
die sergeant was, onverwachts met
verlof thuis. Hans en Wim zaten
den geheelen avond over den dienst
te praten, en over zaken, en weet
ik wat al meer. Ik hing er een beetje
bij, voelde me zèèr veronachtzaamd.
Toch zag ik geen kans het weer
goed te maken tusschen Hans en
mij. Ik ging dus heel ongelukkig
naar bed, en voelde me zeer beklagenswaardig.
Den volgenden morgen, Zondag,
was het helder weer, met een
vroolijk zonnetje. Het was wel
wat koud, maar een echte, prettige
Octoberkou. Ik hoorde na het
ontbijt Hans tegen Wim zéggen:
„Ada heeft niet veel idee in
wandelen. Zullen wij een eindje
omloopen ?” — „Graag, zeg,” zei
Wim. En dus trokken zij met z’n
tweetjes er op uit.
Toen kreeg ik een lange, ernstige
preek van Moeder. Ik huilde
— ik vond Hans naar, en wreed, en .... . We hebben in den salon een erker, die een groot gedeelte
van de straat overziet. Daar ging ik zitten met een boek
en een zakdoek. Af en toe moest ik mijn oogen afvegen,
ik voelde me zoo echt miserabel. Dat was nu verloofd zijn,
daarom werd ik nu door massa’s meisjes benijd, ’t Was
prettig een verloofde te hebben, die om het geringste opstuift,
en je dan later negeert. Gezellige toekomst !
Zóó mokte ik den morgen door.
Toen, opkijkend van mijn boek, waarin ik heelemaal
niet las, zag ik in de verte Hans en Wim komen aanwandelen;
ze hadden net den hoek omgeslagen, zoo het scheen in
druk gesprek. O natuurlijk, tegen Wim kon hij wel praten.
Terwijl ik zoo weer een nieuwe aanleiding had om me op
te schroeven, zag ik achter Hans en Wim de stoomtram
aankomen, het meest moderne vervoermiddel dat ons dorp
bezit. Hans liep aan den kant van de tram. De weg was
smal waar ze liepen, en daar kwam om den hoek- een auto
aanjagen in vliegende vaart, den weg geheel in beslag nemend.
Ik hoorde hem toeteren, zag Wim haastig opzij springen,
en Hans.........Ik geloof, dat ik schreeuwde, ik deed mijn
oogen dicht om niets meer te zien. Ik voelde een nameloozen,
ontzettenden angst, en mijn hart bonkte verwoed. Toén
deed ik mijn oogen open, langzaam, langzaam keek ik ... .
De auto snorde ons huis voorbij, de tram volgde meer bedaard,
en op den weg liepen Hans en Wim, natuurlijk geheel
onbewust, van wat ik dit ééne
moment had uitgestaan. Ik huilde
zenuwachtig van verlichting, ik
hoorde Wim de deur opendoen,
toen rende ik de gang in, duwde
mijn gezicht tegen het gele jasje,
het gesmade, gele gummi-jasje en
snikte : „Hans, o Hans.........”
Wim liep discreet door en Hans
ging met me in den salon. Daar
vertelde ik hem van mijn grooten
angst om hem, en hoe ik in dat
korte oogenblik gevoeld had wat
hij voor me was. O, en nog oneindig
veel meer zei ik tegen
Hans, die me suste als was ik een
klein kindje. Alles was weer goed
tusschen ons, Hans straalde, ik
straalde, Moeder lachte gezellig
en Wim sloeg me op mijn schouder,
dat ik scheef ging,
’s Middags gingen Hans en ik
wandelen. Hans natuurlijk in het
onvermijdelijke jasje plus regenhoedje.
We kwamen Cato van den
notaris tegen, een echt jaloersch
wicht.
Ik zag hoe ze met zoo’n hatelijken,
schuinschen blik naar hét
jasje keek.
Ik knikte haar vriendelijk toe,
o, allerliefst, en omdat ik wist dat
ze omkeek, drukte ik Hans z’n
arm even.
En ’s avonds gingen we naar de
operette, Hans in het bronskleurige pak, ik in mijn witte
zijdj e.
Ik genoot geweldig, en ik geloof niet, dat ik me ooit
weer zoo bespottelijk zal aanstellen, om zoo iets futiels,
als een bronskleurig pak en een geel, nauw jasje.
"WW
Ik kalmeerde een
, DE GROENTENTEELT.
Bovenstaande foto werd genomen in een der broeikassen van een tuinderij in de omgeving van ’s-Gravenhage en geeft weer hoe men
volgens de jongste methode bloemkool teeft. De plant wordt gekweekt in potten, totdat zij zoo ver gevorderd is, dat zij uit de kassen kan
worden overgebracht naar het veld. De tuinder op onze foto laat zien hoe de kool uit den pot genomen wordt om buiten te worden overgeplant.
Op den achtergrond der afbeelding ziet men de jonge spinazie bijna volwassen en gereed om te snijden, (foto Van Tol).
HET
door Jan van Galen
[et was onaangenaam winterweer, de wind zwol aan
tot een orkaan, die in klagende, angstwekkende
tonen om het heerenhuis en door de boomen rondom
floot en den regen tegen de ramen joeg, waarvan
hij als groote tranen afdruppelde.
„Hondenweer!” mompelde de heer Van Haastrecht,
de bewoner van het Geldersche buitengoed,
terwijl hij zich behaaglijk in zijn smaakvol gemeubelde en
heerlijk verwarmde studeerkamer voor het lustig brandende
haardvuur neervlijde.
Ondanks de daarbuiten woedende natuurkrachten of misschien
juist daarom voelde de jonge man zich prettig gestemd,
terwijl hij daar in pyjama en kamermuilen, de laatsten een
geschenk van tante Josine, in een gemakkelijken clubstoel
bij den haard zat.
„Toch maar geen beter leven, dan een goed leven,” bekende
hij zichzelf, wat niet alleen een voldoening met dit
leven maar ook met zichzelven inhield. Nu, van zelfgenoeg
zaamheid was Frederik van Haastrecht niet vrij te pleiten.
Een zelfgenoegzaamheid die hem tot gemakzucht leidde
DE KOUDE PERZIK IN BLOEI !
Een tuinder bezig met het binden en nazien van een bloeienden Kouden Perzik (vroege soort), (foto v. Tol.)
en luiheid in het verschiet had. Een zelfgenoegzaamheid,
die hem zich het prettigste gevoelen deed in zijn gemakkelijke
met zijde doorstikte pantoffels. Ieder jaar kreeg hij
een nieuw paar, door tante, die zijn huishouden bestuurde,
eigenhandig gestikt, en hij was ze langzamerhand als een
deel van zichzelven gaan beschouwen ; onbegrijpelijk overigens,
want Frederik van Haastrecht was nog een jonge man,
in de kracht van zijn leven, dertig jaar, flink van gestalte
en knap van uiterlijk, overigens van een zekere neiging
tot dik worden niet vrij te pleiten.
Voorts was hij, wat de lezer uit
het voorgaande al wel zal begrepen
hebben, nog ongetrouwd, ondanks
de protesten van zijn meergenoemde
tante. Deze had zoo
gaarne gezien dat haar neef wat
meer belangstelling toonde voor
Agathe van der Bregghen, de eenige
dochter van haar oude vriendin
en de rijke erfgename van het
groote buitengoed dat aan Frederiks
bezittingen paalde.
Hieraan dacht de jonge man
onwillekeurig, terwijl hij peinzend
het boek over landhuishoudkunde
dichtsloeg, waarin hij had zitten
lezen. Ja, Agathe was eigenlijk een
niet te verwerpen partij ; gefortuneerd,
een dochter van het land,
een echte vrouw voor een landeigenaar.
Als hij haar tot vrouw
nam, zou hij zijn rustig leventje
niet in ’t minst behoeven te veranderen.
Zij zou met vaste hand
zijn huishouden besturen, kalm en
solide; ze zouden kinderen krijgen
en hun beider leven zou voort-. vlieden zonder groot geluk maar
ook zonder groote emoties.
Waarom draalde hij dan toch
zoolang? Ja, waarom? Omdat hij
een sentimenteele kerel was, omdat
hij, telkens als hij aan een
samenleven met haar dacht, twee
groote glanzende oogen en een bekoorlijk
frisch gelaat voor zich
zag opdoemen, en een kleine mond met heerlijke roode
lippen hem spottend tegenlachte. En hoe hij dan zijn best
deed dat beeld te verjagen, het hielp niet, het werd hoe
langer hoe duidelijker, tot de geheele, mooie meisjesgestalte
in de volle onweerstaanbaarheid harer bloeiende jeugd voor
hem stond en zijn hart vervuld werd van één groot verlangen,
een verlangen naar het origineel, naar Bertha.
Met Bertha naast zich als zijn vrouw zou het leven niet
zoo gemakkelijk heenglijden, maar — het zou kleur krijgen
en meer waarde.
Ja, — doch Bertha’s familie? Haar vader, die reeds als
jonge man diep in de schulden gezeten had. was later geheel
aan lager wal geraakt. Toen hij geen uitweg meer wist om
aan het dreigend faillissement te ontkomen, had hij zich,
in een vlaag van wanhoop, voor het hoofd geschoten, zijn
huisgezin in vrij bekrompen omstandigheden achterlatende.
En Bertha’s moeder, een eerzame matrone thans, moest
vroeger van een twijfelachtige reputatie zijn geweest.
Juist wilde hij zich in Bertha’s noodlot indenken, toen hij
een rijtuig de laan hoorde inrijden en voor het huis stilhouden.
„Wat is dat ?” mompelde Van Haastrecht, terwijl hij op
de klok keek. „Klokke negen uur bezoek ? En dat met zulk
weer ?” Zou het zijn vriend Karei Beekbergen wezen ! Maar
diens spannetje kende hij op ’t gehoor.
Daar ging de straatdeur open, stemmen klonken op de
trap. Hij onderscheidde vraag en
antwoord; de vragende stem scheen
aan een vrouw te behooren. Ze
zou hem toch niet moeten spreken ?
Daar werd aan zijn deur geklopt
en Frans, de oude huisknecht,
schoof zijn hoofd naar binnen.
„Daar is juffrouw Duynstee.”
„Ik wilde natuurlijk naar tante
Josine, neef I” klonk een heerlijke
altstem.
Van Haastrecht ijlde naar de deur.
„Nu zij echter niet thuis is, moet
ik u even spreken. Mag ik binnenkomen
?”
„Natuurlijk, Bertha!” stemde
hij verlegen in. „Frans laat Geertje
voor thee zorgen.”
„Niet voor mij, neef! Dank-je!
Maar als de koetsier, de oude
Harmsen is het, zich even verwarmen
mag...”
Van Haastrecht omvatte met een
snellen blik de gestalte van de
jonge vrouw. Ze droeg een smaakvol
mantelpak een klein hoedje
was op het overvloedige haar gedrukt,
dat in het schijnsel van het
haardvuur als goud schitterde. In
dé behandschoende rechterhand
had zij een kleine lederen tasch.
Iedere winkeljuffrouw had zich een
dergelijke kleedij kunnen aanschaffen,
doch niet één zou het met
zooveel gratie gedragen hebben als
r
|