Panorama

Nummer	1916, nr. 22, 16 mrt. 1916
Blad	01
Tekst	No. 22 (37b) 16 MAART 1916 AFZONDERLIJKE NUMMERS 7‘/2 CENT A. W. SIJTHOFF'S UITGEVERS MAATSCHAPPIJ - LEIDEN ABONNEMENT PER KWARTAAL 26 NUMMERS f 1.30 Qe %ash~öêh te TFlgiers, Een Impasse in de Kash-Bah, de beruchte Oostersche wijk te Algiers. (Zie ook het artikel met de foto’s op pag. 10 en 11 van dit nummer.)
PDF

Nummer	1916, nr. 22, 16 mrt. 1916
Blad	02
Tekst	PANORAMA 10 (Vervolg) ^§k dank u, kapelmeester, u kunt gaan/* zeide Anna Hafström en wenkte hem met de hand. Heinersdorff pakte zijn muziek bijeen en sloot den vleugel. De geheele kamer draaide zich in ’t rond. Hij maakte een linksche buiging en ging wankelend de deur uit. In de voorkamer stond een bediende die hem aan zijn jas wilde helpen. Heinersdorff bedankte. Hij ging naar het vertrek dat Anna als garderobe had gediend. Het stalen kistje lag op het bed. De deur naar de werkkamer stond slechts op een kier. Heinersdorff kon door de reet de schrijftafel zien, waarop de cassette met documenten stond. Plotseling hoorde hij voetstappen. Hij ging snel van de deur weg en legde zijn muziek bij elkaar. Kolonel Korsuchin kwam uit zijn werkkamer. Hij hield een couvert in de hand. „Ik heb vergeten u voor uw vriendelijke medewerking te bedanken, kapelmeester.” Hij reikte hem het couvert. „Ik dank u zeer, kolonel.” Hij stak het geld op omslachtige wijze in zijn portefeuille. De kolonel scheen uit beleefdheid te willen wachten totdat Heinersdorff de kamer had verlaten. „Het spel is verloren,” dacht deze. Daar stak Anna Hafström haar hoofd door de deur en riep pruilend: — „Waar blijft u toch, kolonel ?” Korsuchin wendde zich dadelijk om en antwoordde verontschuldigend : „Vergeef me. alstublieft, ik kom al.” Anna trok hem mee de kamer uit. Heinersdorff legde de muziek in de cassette en sloop naar de deur die tot de werkkamer toegang gaf. Alles was stil. Alleen zijn hart klopte luid en stormachtig. Hij opende de deur en ging op zijn teenen naar de schrijftafel. In de verte hoorde men Anna luid lachen. Dan werd het weer stil. Heinersdorff verwisselde de kistjes en ging met vasten tred naar de voorkamer. De bediende hielp hem aan zijn jas. Hij gaf hem een roebel fooi. Langzaam en bedachtzaam verliet Heinersdorff EEN HOLLANDSCH PERSFOTOGRAAF IN ALGIERS. De „Noord-Brabant” loste nauwkeurig z’n vastgesteld aantal saluutschoten, toen hij de baai van Algiers instoomde. Het fort op de punt van de landtong bulderde terug; eerst schoot een vuurzuil uit de vesting en ’n paar seconden later volgde de zware slag. Voor ons schitterde in de helle zon de tegen een berg gebouwde, schoone Afrikaansche stad Algiers, met haar moskeeën. Kash-B&h — Oostersche wijk — palmentuinen en drukke boulevards. Om ons heen in de baai, voeren tallooze roeibootjes door Oosterlingen in hun schilderachtige kleederdracht bestuurd. Het zijn de onvermijdelijke vruchten-verkoopers, die ons met druk gebarenspel de inlandsche vruchten, waaronder de in verschen toestand haast smakelooze vijg, pogen te verkoopen. Dan kwamen de Oostersche vlettermannen, die met heerlijke onbeschaamdheid aanboden ons a 5 francs per persoon naar. wal te roeien, ’n afstand van hoogstens 50 meter! De stoombarkas bracht ons aan land, waar de gloeiende Afrikaansche zon ons loodrecht op het hoofd brandde en al dadelijk zetten we koers naar de Kash-Bêh, de Oostersche wijk van Algiers, waar géén Europeaan nog intrek heeft durven nemen. Zelfs is het gevaarlijk om ’s avonds zonder geleide aan deze, zuiver inlandsche buurt, een bezoek af te steken ! En toch heeft deze Kash-Bêh voor den Europeaan een schier magnetische aantrekkingskracht; men waant zich in het hartje van de binnenlanden, ’t Is, zooals we reeds zeiden, een zuiver Oostersche wijk met schitterende smalle slopjes en steegjes, waardoor men gesluierde Oostersche vrouwen (zie de foto hierboven), in haar wijde harembroeken, ziet ronddwalen; dan weder ontmoet men er den flegmatieken Bedouïn met zijn helkleurige sjaals, soms ook geheel in het wit, welk costuum hen evenwel altijd zakkerig, in dikke plooien om het lijf hangt. Onze wandeling voert ons door straatjes vol winkels met vruchten, potten en aardewerk, ’n Oostersch slager stalt met zichtbaar welgevallen een aantal bloederige schapekoppen en smerige koeiemagen en -darmen voor z’n deur op straat uit; een eind verder zit een clubje voor ’n café z’n miniatuur-kopje Turksche koffie te slurpen, ’n lekkernij die er wel op berekend zal zijn om Oostersche tongen te streelen; ons kan dit troe.bele brouwsel dat van het voor 3/4 met dik gevulde kopje moest worden afgeslurpf, niet bijster bekoren. We kiekten het nobele gezelschap en maakten ons toen ijlings uit de voeten om den woest scheldenden Oosterlingen te ontkomen, die razend waren dat we ze hadden gefotografeerd, zonder eerst met hen over den prijs geaccordeerd te hebben’ Op het gebied van overvragen, „afzetten” noemt men dit bij ons, zijn ze, gelooven we, zonder precedent! We wiilen nier nog even een grappig voorval vertellen, dat ons ’s avonds overkwam. We zochten n.1. in het donker, tusschen het warnet van masten en schepen naar den „Noord-Brabant”. Een rondslenterenden neger vroegen wij tenslotte of-ie het Nederlandsche oorlogsschip niet wist te liggen, dat ’s morgens was aangekomen. Of hij ons er brengen wilde ? want hij wist het. Twee passen deed de gannef en toen wees-ie ons het schip, waar wij toevallig vlak bij hadden gestaan. Met glinsterende oogen van verlangen, stak hij z’n hand uit; we taxeerden z’n gijntje op 25 centimes, maar o wee, wat trok de vent ’n verbluft gezicht! „Deux francs”, lispte-ie nederig, doch hoe hij ook een kwartier lang lag te wringen en te persen, hij kreeg geen centime meer los. En eerst als we voet in de barkas zetten, gaf hij het op; hij vertrok zijn zwarte tronie tot een allervriendelijkste grijns en drukte ons langdurig tot afscheid de hand. 't Overvragen van vreemdelingen is den lieden daar tot een tweede natuur geworden. de villa, waar de kolonel woonde. Zonder haast of zorg schreed hij door het donkere Lazienki-park. Hij was zichzelf weer meester. De lucht scheen zacht en ijl te zijn, hoewel aan beide zijden van den weg nog vuile sneeuw lag. Het was immers reeds Maart. In zijn vaderland bloeiden reeds de viooltjes. Toen hij de Aleja Ujazdowska had bereikt, be gon hij onwillekeurig sneller te gaan. Hij had lust hard te loopen, te schreeuwen, te juichen. Een groot gevoel van vreugde dreigde zijn borst te doen springen. Het was hem, als had hij een grooten slag gewonnen. Hij riep een rijtuig aan en reed naar zijn hotel. Zorgvuldig grendelde hij de kamerdeur en bekeek, van geluk stralend, de cassette die hij op de tafel had geplaatst. Hij stak een sigaret aan en keek verliefd naar ’t kleine huis uit blank staal. Wat bevatte het ? Welke geheimen verborg het ? Eindelijk werd hij zichzelf weer meester en haalde de sleutels die hij naar den wasafdruk had laten maken. Het waren zes sleutels van verschillende lengte. Hij beproefde den eersten. Dat lukte niet. Toen den tweeden en derden. Zij pasten niet. Een lichte rilling liep hem over den rug. De vierde sleutel paste ook niet. Toen de vijfde. Heinersdorff keek met starre ontzetting naar de cassette en naar den laatsten sleutel. Een zwarte wolk van gevaar dreef aan en verdonkerde de kamer. Ook de zesde sleutel deed de cassette niet opengaan. Heinersdorff liet zijn handen zinken en keek verstoord naar de stalen cassette die den spot met hem scheen te drijven. Het was hem of hij door een reuzensterken hamer ter neer was geslagen. Met ongehoorde inspanning richtte hij zich weer op en beproefde opnieuw de sleutels. Den eenen na den anderen, met onuitputtelijk geduld. Het was vergeefs. De cassette bleef stom en gesloten. De tijd verbrokkelde en verloor zich. Er moest een besluit worden genomen. Wanneer de sleutels niet werkten, moest geweld worden gebruikt. Maar wanneer de cassette werd beschadigd, was Anna HafEen interessante foto van de Notre-Dame d’Afrique, welke men in de Middellandsche Zee reeds van verre, boven op een berg, aan de Westzijde van Algiers tegen de blauwe lucht kan zien afsteken. DE OORLOG IN HET —-DUISTER—- ROMAN VAN LUDWIG WOLFF
PDF

Nummer	1916, nr. 22, 16 mrt. 1916
Blad	03
Tekst	11 PANORAMA ström verloren. Hetspeet hem voor haar. Hij joeg haar in den dood. Doch dit was geen oogenblik voor gevoelskwesties. En als de cassette eens niets bevatte wat de moeite waard was ? Nutteloos zou dan Anna opgeofferd zijn ! Ik kan niet anders, dacht hij met bittere vastberadenheid en zocht naar een werktuig om de cassette open te doen springen. De knoopenhaak brak af. Heinersdorffsnelde het hotel uit en ging een ijzerwinkel binnen in een naburige zijstraat. Hij vertelde een verwarde geschiedenis van een koffer die niet open wik de en kocht een hamer en beitel. Rustig en gelaten keerde hij in het hotel terug. Voor hij den beitel aanzette en den hamer voor den slag ophief, zeide hij : „Farval, Anna Hafström.” Daarna sloeg hij. Eerst met halve kracht. Hij wilde harde geluiden vermijden. De cassette verweerde zich als een levend schepsel. Heinersdorff luisterde gespannen 'aan de deur ; niets bewoog zich op de gang ! De gasten van het hotel waren aan het souper of naar de comedie^ Hij opende het raam opdat de straatgeluiden het leven in de kamer zouden overstemmen. Toen sloeg hij met volle kracht. De cassette sprong met een doffen knal open. Tot aan den rand was zij met documenten gevuld. Heinersdorff hield zijn adem in. Hij hoorde in de gang schreden die nader kwamen. Blijkbaar een kellner of een kamermeisje, die den knal hadden gehoord en misschien een zelfmoord vermoedden. Heinersdorff begon luid te fluiten. De voetstappen verwijderden zich. Hij sloot het raam. Dan haalde hij met bevende vingers de documenten uit de doos. Een vreugderoes ging er door zijn bloed. Hij hield in zijn handen de mobilisatie-plannen van het 6e en het 15e legerkorps en de vestingplannen van Iwangorod, Brest-Litowsk en Novo-Georgijewsk ! Anna Hafström was voor groote dingen geofferd. Hij verdiepte zich, duizelend van geluk, in de plannen die een dwaas toeval hem in den schoot had geworpen. Hij vergat plaats en tijd en studeerde alsof hij in zijn Weener werkkamer zat. Een plotseling kloppen aan de deur wekte hem. „Hallo ! Verslaap de voorstelling niet!” Het was directeur Süszkind. „Ik kom dadelijk riep Heinersdorff. Hij keek op de klok. Het was half twaalf. Waar was de tijd gebleven! Hij had al lang op den trein moeten zitten. Te lang kon Anna zijn vlucht niet dekken. Hij zocht koortsachtig in een spoorgids naar de vertrekuren der treinen naar Weenen. Den avondsneltrein had hij onder geen omstandigheden meer kunnen halen, want die ging om zeven uur dertig. Eerst morgenochtend vroeg kon hij vertrekken. Misschien gelukte het hem nog voor de ontdekking van den roof, de grens te bereiken. Hij verpakte de documenten in een waterdicht zeildoek en verborg dat in zijn muziek-portefeuille om het dien nacht niet uit het oog te verliezen. De cassette en de werktuigen bracht hij naar Anna’s kamer, die niet gesloten was. Toen Heinersdorff in de garderobe kwam trof hij daar Süszkind aan in de grootste opwinding. Anna Hafström was er niet! „Wij moeten de voorstelling zonder haar beginnen,” meende de kapelmeester. „Misschien komt zij later.” „Ja, ja, wij moeten beginnen,” antwoordde de directeur radeloos en vloog naar de zaal. Toen Heinersdorff hem In de Kash-Bah. Service des eaux. Jong en oud, gesluierd en ongesluierd, be-zonneschermd en liet, halen drink- en kookwater voor huishoudelijk gebruik, daar een waterleiding in de Kash-B&h natuurlijk een or bekend ding is. De schitterende steegjes in de Kash-Bah, waar men nog even een streep blauwe hemel ziet doorschijnen. Men bedenke dat de Kash-Bah tegen een berg is gebouwd, vandaar de trap-straatjes. Een tramhalte in de Europeesche wijk, met rustende Oosterlingen in hun schilderachtige kleederdracht. (foto's H. /. P. B.) wilde volgen ontmoette hij Mirjam Gitt. Hij greep haar bij de hand en fluisterde : „U mag niet zeggen waar Juffrouw Hafström is. Ik verzoek u dat dringend.” Zij keek hemverschrikt aan en zeide : „Ik zal niets zeggen.” Heinersdorff ging aan de piano zitten. Hij speelde slecht en zonder aandacht dezen nacht. Juffrouw Hertha Rohde werd tweemaal uit de maat gebracht. In de pauze raasde de directeur als een bezetene. „Ik zal dat plichtvergeten vrouwspersoon straffen met een maand gage.” Hij geloofde op dat oogenblik inderdaad dat het in zijn macht lag, de directrice van het cabaret Excelsior te straffen! Anna Hafström kwam niet. Men kon zich op haar verlaten. Zij dekte den terugtocht met haar lichaam. Eindeloos scheen deze ombarmhartigste van alle nachten. Wederstrevend en onwdllig maakte de eene seconde voor de andere plaats. De minuten kwramen niet van hun plaats. De uren haakten zich vast en wilden niet wijken. Heinersdorff kon zich nauwelijks overeind houden. Mechanisch, als in een benauwden droom, gleden zijn vingers over de toetsen en vormden zachte walsen en vlotte marschen, die zijn oor pijn deden. Het ongeduld vrat in hem en maakte hem half zinloos. Een doffe angst over zijn schat die onder de muziekbladen verscholen lag woelde in zijn binnenste. Kwam er dan geen ochtend voor dezen nacht vol kwalen ? Eindelijk, eindelijk was het vier uur. De dames van het cabaret zaten reeds bij de champagne. De directeur meesmuilde vergenoegd. Het was ook zonder Anna gegaan. Margit Talany was al aan dé tiende flesch. De zaal w'erd leger. Het kan niet lang meer duren, dacht Heinersdorff, en hij speelde onvermoeid, door koorts gejaagd, zachte walsen en vlotte marschen. Plotseling kwam een nieuw gezelschap in de zaal. Officieren en dames. Zij waren in de vroolijkste stemming en lachten en lawaaiden zinneloos. Heinersdorff was de vertwijfeling nabij. Zijn zenuw'en trilden. Hij kon niet meer. Hij wilde opstaan en weggaan. Wat kon Süszkind hem doen ? Terwijl hij dit overlegde, zag hij, als door een dikken nevel, een vrouw die hem nieuwsgierig-verbaasd met glimlachende oogen aanstaarde. Ik zie spoken, zeide hij verward tot zichzelf en waagde niet meer op te kijken. Opnieuw^ begon hij een wals te spelen en zocht voorzichtig het glimlachende gezicht van de vrouw, dat zijn wilskracht had verlamd. De nevel verdween. Het naakte gezicht leefde, was geen spook, wrerd reuzengroot, vulde de geheele zaal. Mevrouw* Golubjew* zat bij de officieren en lachte hem spottend toe. Heinersdorff werd verwonderlijk rustig. Zijn zenuwen ontspanden zich. Mevrouw Golubjew* i stond op en naderde langzaam de piano, alsof zij naar den naam van de wals wilde vragen, welke die man speelde. Zij stond zeer dicht achter Heinersdorff’srug. Hij kon den geur van haar lichaam bespeuren. Zij zeide zacht en zeker van haar overwinning : „Goeden avond, kapitein Heinersdorff.” Geen spier vertrok in zijn steenen gezicht. Hij speelde rustig en zeker zijn wals verder, misschien iets te luid, maar overigens volkomen correct. Zij ging vóórt, triomfeerend en teeder tegelijk : „Ik hoop u morgen, uiterlijk tot den middag, bij mij te zien. Marszalkowska 11!” De pianist scheen het gehoor verloren te hebben. (Wordt vervolgd.) 22 (37b>
PDF

Nummer	1916, nr. 22, 16 mrt. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 12 Het gele Jasje DOOR SïSSY V. MARXVELDT et was een Donderdagmorgen, ’n regenachtigeDonder dagmorgen, toen ik den brief van Hans kreeg, waarin hij schreef, dat hij Zaterdag zou komen. Hans was mijn verloofde, en woonde in de stad ; ik resideerde in een „durrepie” zooals Hans plagend mijn geboorteplaats geliefde te noemen. Aan het slot van den brief schreef hij : „’t ïs te hopen, dat het weer beter wordt dan het nu is. ’t Giet compleet, en ofschoon het héél gezellig is knusjes thuis te zitten, een wandeling naar buiten is toch ook niet te versmaden, wat jij meid ? Enfin, ik zal er me op kleeden, zoodat er weinig aan me te bederven zal zijn.” „Wat schrijft Hans?” vroeg Moeder. „Hij komt Zaterdag... en.... hij gaat er zich op kleeden,” zei ik. ——HUGIËNISCHE MAATREGELEN in DUITSCHLAND. - Een van het front terugkeerende trein wordt in zijn geheel in vsen ontsmettingsoven gedesinfecteerd, „Misschien knapt het tegen twaalven wel op.” En ik bedacht, dat als het opknapte, Hans toch in regen-tenue zou verschijnen ; hij zat nu al in den trein, en dat was haast nog erger. Ik zei dit tegen Moeder, die haar schouders ophaalde met een laconiek : „Ja, maar wat wil je dan eigenlijk !” Wat ik wilde, wist ik zelf niet. Tegen twaalven knapte het weer inderdaad op; het zonnetje kwam flauwtjes door, en om één uur stapte ik met een herlevende hoop in mijn hart, langs de modderige wegen van ons dorp, naar het station. Misschien was het maar plagen van Hans geweest, misschien zou hij er toch wel tiptop uitzien. Met véél zelf-kennis bekende ik mezelf, dat ik graag met Hans „geurde”, die veel meer „gentleman” was, dan de heeren die ons dorp opleverde. Maar als hij nu in dat malle regenjasje kwam, dat hem beslist „idioot” stond, dan wist ik, dat er door mijn kennissen gefluisterd zou worden : „Wat zag die verloofde van Ada Verwey er uit, hè! BespotDE OOSTENRIJKSCHE TROONOPVOLGER AAN HET OOSTELIJK FRONT. Aartshertog Karei Frans Jozef en Generaal-veldmaarschalk Prins Leopold van Beieren voor het hoofdkwartier van laatstgenoemde aan ’t Oostelijk front. boven om zijn brief té beantwoorden, kleedde mijn epistel heel diplomatiek in, vertelde hem, dat Zondagavond een operette-gezelschap uit de stad in ons dorp zou komen spelen, waar ik dolgraag heen wilde, en dat hij dus in elk geval er voor zorgen moest er zeèr toonbaar uit te zien. Toen ik den brief gepost had, vond ik de uitdrukking „zéér toonbaar” niet op haar plaats. Zou ik er nog een briefkaartje over heen sturen ? Maar dat was toch ook al te gek. „Kind, wat heb je toch?” vroeg Moeder die mij met een echt verveeld gezicht door het huis zag ijsbeeren. „Och, die Hans ook. In dat malle gele jasje.” Moeder schudde haar hoofd. „Wat ben je ontzettend kinderachtig, Ada.” Ik vatte meteen vuur.-—„Ja, uhebt makkelijk praten, u hecht niet aan die uiterlijkheden. — Ik wel. Ik zie Hans graag op zijn leukst. En u weet, dat die gummi-jas hem mönsterachtig staat! Veel te krap en te kort. En dan dat èkelige groene pak !” Ik deed zóó hard de klep van de piano open, dat de buste van Mozart omrolde. Ik greep ze nog bijtijds. „Kind, kind, bedaar een beetje,” zei Moeder verontwaardigd. „Wat bezielt je toch. ’t Kan best Zaterdag het mooiste weer van de wereld zijn.” In mijn teleurstelling had ik aan die mogelijkheid heelemaal niet gedacht. De woorden beurden mij op, en in m’n muziek vergat ik mijn vervelende bui, en werd ik hoopvol gestemd. Natuurlijk kon het Zaterdag „het mooiste weer van de wereld” zijn. — Zaterdagmorgen góót het, de regen stroomde neer. De barometer stond slechter dan slecht, op „storm”, en hoe ik ook er op hamerde, hij wou niet vooruit. Geen klein, tuttel kansje op het doorbreken van het zonnetje. Mismoedig staarde ik in den tuin, die er kaal-viezig uitzag ; ik had kunnen huilen van spijt en teleurstelling om het nare weer. Moeder, die nog een beetje ouderwetsch is, zei troostend: DE DUITSCHE VLOOT. Zooals de persberichten reeds meldden, heeft een Duitsch eskader verleden week een tocht op de Noordzee ondernomen, waarbij het voorafgegaan werd door torpedobooten en onderzeeërs als voorposten. Onze foto geeft een torpedoboot, die ter verkenning vóór de flotille uitstoomt. „Hè, wat ?” verwonderde Moe zich. „Hij gaat èr zich óp klèèdèn!” herhaalde ik zonder verderen uitleg. Moe begreep niets van den fatalen inhoud dier woorden. Ik des te beter. Ik wist, dat ze beteekenden, dat Hanszijn gele regenjas zou aantrekken, zijn leelijk, krap gummi-jasje, dat ik haatte, en dat hij zijn bronskleurige pak aan zou hebben, dat ik, zoo mogelijk nogmeer verfoeide. En natuurlijk zou hij ook een hoed opzetten, die er „tegen kon”,want ik kende Hansz’n minachting voor paraipluies. En inwendig kermde ikl Ik trok naar DE DUITSCHE VLOOT. Het Duitsche eskader, dat in de Noordzee manoeuvreerde, zonder echter met den vijand te zijn slaags geraakt. telijk l” — En dat idee kon ik niet uitstaan. — Toch voelde ik wel, dat mijn gedachten niet bijzonder hoogstaand waren, maar ik was nu eenmaal een doodgewoon, alledaagsch meisje. Hetstationnetje leek grauwig en verlaten, er waren géén passagiers. De chef, die me kende riep tegen me, dat de trein op tijd zou zijn. Daarom ging ik meteen maar op het perronnetje kijken of ik hem nog niet zag aankomen. De chef lachte plagend. Ik lachte ook. Ik kreeg schik in alles, in het ouderwetsche stationnetje met z’n kolossaal groote kachel in de wachtkamer; in de zon, die heele-
PDF

Nummer	1916, nr. 22, 16 mrt. 1916
Blad	05
Tekst	13 PANORAMA DE QEALLIËERDEN TE SALONIKI. Foto links: Onder veel'belangstelling, zoowel van burgers als van militairen, geeft de Fransche Stafmuziek een uitvoering in de straten van Saloniki. Foto rechts: Een kijkje in het Servische vluchtelingenkamp te Saloniki. maal door de wolken brak, in het groote stuk blauwe lucht, dat ik zag, in den chef met z’n roode petje, in mezeh ...... Daar was de trein, — Er uit sprong Hans; gummi-jas, regenhoed, en bronskleurige beenen. — Wèg zakte mijn pret. Ik trèchtte hem lief te begroeten, want het waren toch Hans z’n trouwe oogen, die me aankeken........... Maar ik zag zijn tenue, en ik kon haast niet. „Is er iets, Ada?” vroeg Hans, toen we naar huis wandelden. „Nee,” zei ik. „Wat zou er zijn ?” „’k Weet niet, maar je bent zoo vreemd. Heel anders dan gewoonlijk.” „Och kom, dat verbeeld je je.”— Ik kon toch op straat niet over het jasje beginnen. Hans was zéér spraakzaam, scheen in-blij te zijn me weer te zien. Ik vond mezelf een spook. „Heerlijk, dat het weer opknapt, hè? Vanmorgen stortte het compleet. Hier ook zeker, hè? Vanmiddag gaan we een heerlijk eind wandelen, zeg Ada.” „Ja,” zei ik. Maar ik wist, dat we niet zouden gaan wandelen. Thuis wachtte Moeder met de koffie. Ik merkte, dat ze naar mijn gezicht keek, maar ik deed onbevangen, prutste wat met mijn haar voor den spiegel. Hans, zonder jasje, was ook niet „what you call.” Ik vond brons zoo’n nare, ongedecideerde kleur ; besloot hem dat ’s middags eens kalm te vertellen. DE GEALLi EERDEN TE SALONIKI. Een door de Geallieerden neergeschoten Duitsche vliegmachine, tentoongesteld in de straten van Saloniki. Na de koffie deed zich de gelegenheid voor. — We zaten in den salon. „Ik heb geen „puf” in wandelen,” leidde ik het gesprek in. „Ik heb wat hoofdpijn.” „Och,” zei Hans zoo meewarig, dat ik bepaald verlangde hoofdpijn te krijgen. „Ik dacht al, je bent zoo stil. Maar kindje, zou een wandeling dan juist niet goed voor je zijn?” „Hè, nee,” deed ik vermoeid, met gesloten oogen achteroverleunend in den crapaud. „Ik voel me heelemaal niet prettig.” Hans legde een groote, koude hand op mijn voorhoofd, schikte een kussen achter mijn rug, streelde mijn handen. Ik liet me verwennen, schikte me bijzonder goed in mijn rol. „Hans,” begon ik na een poosje. „Ja Ada.” „Zeg, ik hou niks van een bronskleurig pak voor jou. Het staat je absoluut niet. En dat regenjasje, daar kun je nu toch niet mee uit... .” „O, is dat je hoofdpijn,” zei Hans — Ik wist niet, dat mannen zoo piender konden zijn. „Hè,” zei ik verontwaardigd. „Wat onaardig van je.” Maar ik bloosde zóó verdacht, dat Hans, me strak aankijkend, mijn kleine comedie doorzag. Ik voelde dat aan de doordringende wijze, waarop hij me aankeek. IN DEN BESNEEUWDEN GROND. Fransche soldaten bezig nieuwe reserve-loopgraven aan te leggen achter het front in Champagne. RAEMAKERS TE PARIJS GEHULDIGD. De bekende teekenaar van „De Telegraaf”, de heer Louis Raemakers (X), gekiekt in het Stadhuis te Parijs, waar hij op ondubbelzinnige wijze door de Fransche autoriteiten is gefêteerd.
PDF