|
7 PANORAMA
DE PETROLEUMVELDEN IN ROEMENIE.
Wij brengen op deze pagina een drietal interessante foto’s van de petroleumterreinen in Roemenië, een der rijkste
oliestreken ter wereld, waar Jaarlijks voor millioenen aan olie en benzine gevonden wordt. — De petroleum, ook
wel aardolie genoemd, heeft als middel ter verlichting, naast de meer moderne verlichtingsmiddelen als gas en
electriciteit, nog steeds haar plaats — zij het dan ook een bescheiden — weten te handhaven. Zij is in haar
natuurlijken of ruwen toestand in den regel niet geschikt om ter verlichting te dienen; zoowel wegens haar bijmengselen
als wegens haar ontvlambaarheid moet zij vooraf een zuivering ondergaan. Voor sommige soorten is een
met water te blusschen, doch
■i eenvoudige distillatie voldoende; andere vereischen wegens haar zwavelverbindingen een meer krachtige behandeling
; met natronloog en zwavelzuur. De waarde der ruwe olie is grootendeeis afhankelijk van haar soortelijk gewicht; hoe
; zwaarder de soort is, hoe minder lampolie zij levert. Om de olie boven den grond te krijgen, maakt men tegen-
■■■ woordig gebruik van de meest vernuftige en ingenieuze boortorens, waarvan de linker afbeelding, welke genomen
j= werd op het Moreni-terrein der Koninklijke Petroleum-Maatschappij, een aantal in beeld brengt. De foto rechts
j! werd vervaardigd tijdens een brand op een der terreinen van genoemde maatschappij. Een dergelijke brand is niet
moet verstikt worden met zand. (V.F.B.)
kamp’s, oranje- van LongaeVita-elixir te onderscheiden,
maar van liefdes-elixir had ik nooit gehoord.
„Liefdes-elixir!” herhaalde ik peinzend. „Voor wien is
dat ?”
„Voor jou !** antwoordde Jochem, die mijn vrouwenhaat
nooit had kunnen verstuwen. „Drink het uit, en je wordt
verliefd op de eerste vrouw de beste, die je ziet!”
„Oef!” riep ik uit. „Prettig vooruitzicht! Heel attent
van jou 1 Werkelijk. Waar heb je dat vandaan ?”
„Ik heb het,” zei Jochem langzaam, terwijl hij met zorg
zijn afgoden rangschikte, „van een Yogi die
„Dat is voldoende,” viel ik hem haastig in de rede. „Ik
vraag je niet naar bijzonderheden omtrent den naam en
ouderdom van den vroegeren eigenaar ; ik ben ook volstrekt
niet nieuwsgierig naar de kleur van zijn haar of zijn oogen; ik
wil alleen opmerken dat indien hij zoo wijs was geweest, als
de Yogis verondersteld worden gewoonlijk te zijn, hij wel een
beter cadeautje voor mij had mogen uitkiezen.”
Jochem keek beleedigd op.
„Wat, Piet!” protesteerde hij, „deze weinige droppels
zijn zeer kostbaar. Er zijn menschen die hun vermogen
zouden willen geven voor dit kleine fleschje.”
„O, daaraan twijfel ik niet,” antwoordde ik spottend, „alle
gekken zijn de wereld nog niet uit!”
Jochem zuchtte zichtbaar en zelfs zijn rug, terwijl hij
over zijn koffer gebogen lag, demonstreerde zijn teleurstelling.
Ongetwijfeld had Jochem het goed bedoeld en was ’t au
fond zijn schuld niet, dat ik voor de liefde ongevoelig was.
Ik begon systematisch zijn kamers te doorzoeken.
„Wat, voor den duivel, voer jij nou uit ?” vroeg mijn
gastheer geïrriteerd.
Ik krabbelde van onder den divan te voorschijn en de onverstoorbare
pasja in ’t geel begon dadelijk, heel attent, het
stof van mijn jas te borstelen.
„Hoe weet ik,” zei ik, „of je hiér niet een of ander vrouwelijk
creatuur van de Zuidzee-eilanden of Vuurland op je
kamers verborgen hebt ?”
„Je bedoelt.. . ?” vroeg
Jochem gretig.
„Ik heb je reeds gezegd,”
hernam ik, „dat al de dwazen
nog niet van de wereld
zijn. — Ik ben er één van !”
„Dus je bent van plan
den drank op te drinken?”
vroeg Jochem ongeloovig.
„Dat ben ik 1” was mijn
antwoord. „Ik doe het teneinde
je te overtuigen dat
het opdrinken van eenige
druppels rood vocht onmogelijk
van invloed kunnen
zijn op een mensch zijn
verdere levenslot. Hoe moet
ik het innemen?” vervolgde
ik. „In water of in oude
klare ?”
„Doe zooals je zelf wilt!”
„Dan,” ging ik dapper
voort, „gebruik ik het
„pur ” I”
En zoo dronk ik den
liefdedrank, terwijl Jochem
en de gele man met den
niet uit te spreken naam
mij aanzagen; de eerste
met een bemoedigenden
glimlach op het gelaat, de
ander met starre onverschilligheid.
Ik vond het liefdes-elixir
niet onaangenaam van
smaak; het had iets in zich
van parfum.
„Wel,” zei ik, nadat ik
vijf minuten gewacht had,
„DE ONBEKENDE VROUW”.
Met veel succes wordt door de Koninklijke Vereeniging „Het Nederlandsch Tooneel” voor ’t voetlicht gebracht „De onbekende Vrouw”, regie A. v. d.
Horst. Wij brengen hel slot van het 4e bedrijf in beeld. V.l.n.r.: Raymond — C. van Kerckhoven Jr.; Dr. Chesnel — J. de Jong; Jacqueline — Mevrouw v. d.
Horst-v.a. Lugt Melsert; Lucien Fleuriot — A. van Dalsüm: Noël — Folkert Kramer. {Foto Cowée)
DE PETROLEUMVELDEN IN ROEMENIË.
Een boortoren in volle werking. De olie spuit de lucht in, wordt beneden
in reservoirs opgevangen en loopt door kanalen naar een bassin, waar ze
van zand en andere onreinheden gezuiverd wordt. De boring in de velden
geschiedt volgens een nieuw Amerikaansch systeem, het z.g. Barker Rotarysysteem,
waaraan zeer groote voordeelen verbonden zijn. (V.F.B.)
zonder dat ik physiek of psychisch de minste verandering bespeurde.
„Wel, waarom werkt het nu niet ? Ik kan nu
juist niet zeggen, dat ik een wild verlangen gevoel naar het
gezelschap van de zoogenaamde schoone sekse 1”
„Dat komt terecht, ouwe vriend !” riep Jochem vroolijk
uit, terwijl hij mij enthousiast op den schouder klopte. „Zoodra
je maar een vertegenwoordigster van die door jou te
lang verachte sekse ziet, ben je opeens tot over je ooren
verliefd.”
„Wel, dan was het maar het best om haar dadelijk op te
sporen,” hernam ik, „anders zou de kracht van jouw tooverdrank,
als hij ten minste kracht bezit, uitgewerkt zijn, voordat
ik de proef op de som had kunnen zetten. Apropos, hoe
lang duurt de werking?” ,
„Dat . . . e . . . . weet ik‘niet precies!” antwoordde mijn
vriend aarzelend. „Dat heeft de Yogi mij niet gezegdI”
„Ze zal toch niet langer duren dan een week wel ? Er was
maar zoo’n klein beetje I Ik ga dan maar dadelijk heen,
maar doe jij me een plezier en kijk eens in de gang, want
ik zag daar bij mijn komst een oude werkster bezig en ... .
daar wil ik mij niet aan wagen !”
Als een eclaireur ging Jochem mij voor naar de lift, terwijl
zijn geel-zwarte sateliet mij als een gevangenbewaarder
volgde.
Ik belandde veilig in de lift, doch nauwelijks ben ik beneden.of
een oude en een jonge dame wilden mijn plaats innemen.
Ik keek dadelijk de jongste van het tweetal aan en
dat was mijn geluk, want het vergif, pardon, de tooverdrank,
begon onmiddellijk te werken. Dat was op zichzelf al opmerkelijk,
maar het verwonderlijkste was, dat ik voor alles ter
wereld niet had gewild, dat het anders was geweest.
Als in een droom ging ik opzij. Zoo, zoo! Dus dat was nu
liefde I Wat een vreemd gevoel was dat, een soort delirium
dat mij doortrilde van het hoofd tot de voeten.
Ik had nog nooit zoo’n zonderling gevoel gekend ; ’t is
iets dat niet te beschrijven is en alleen begrepen wordt door
menschen, die zoo iets ook al eens ondervonden hebben.
Natuurlijk was ik dol
nieuwsgierig den naam te
weten van de jonge dame,
die zoo’n indruk op mij
had gemaakt. Ik keerde
dus (ik was de straat reeds
opgewandeld) naarhet hotel
terug en wachtte de nederdaling
van den liftjongen
af, om dien zoo omzichtig
mogelijk te ondervragen.
, Zeg vriendje,” begon ik,
toen hij weer uit hoogere
regionen was teruggekeerd,
„ik bemerkte zooeven dat
ik mijn . . . dasspeld kwijt
ben. Kan ik ze soms in
de lift verloren hebben ?”
De jongen keek mij met
zijn onbeschaamd gezicht
aan en grinnikte:
„U bedoelt toch niet degene
die op je das zit ?”
Onwillekeurig greep ik
naar mijn das.
„Hm ! Neen ... . natuurlijk
niet 1” gaf ik ten antwoord.
„Ik bedoel een andere,
een heel kostbare, ’t
is een erfstuk. Ik ben altijd
gewend haar in .... e ... in
mijn zak te dragen voor .. .
de . . . veiligheid. Ik vrees
dat ik haar verloren héb bij
het uithalen van ... e .. .
van mijn zakdoek, snap je?
Natuurlijk,” ging ik verward
voort, „moet ik ze
|