|
15 PANORAMA
op de afgesproken plek, Ha,
Marie was er reeds! Met
een kreet van vreugde ging
hij de gedaante in den langen
mantel te gemoet, die
in de schaduw van ’t bosch
op hem wachtte.
„Marie !” riep hij uit.
Nog een stap nader en opeens
voelde hij de punt
van een rapier op zijn borst.
„Schurk! Mademoiselle
de Lamperière is veilig binnen
de muren van het kasteel,
en ik ben hier gekomen
om haar van een pestilentie
te verlossen.”
Corneille deed een stap
achterwaarts, de hand aan
zijn zwaard en voor de
vreemdeling had uitgesproken,
was het wapen ontbloot
en gereed voor de
ontmoeting.
„Wie ben je?” vroeg de
dichter, ziedende van toorn.
„Luitenant Brécourt, gereed
mijn toekomstige vrouw
te verdedigen.”
„Je toekomstige vrouw,”
glimlachte Corneille, „dan
zal ze weduwe zijn voor ze
getrouwd is!”
„Vervloekte ellendeling,
dat zullen we zien !” en zonder een woord meer begon de
tweestrijd.
Het gevecht was kort, op éénmaal struikelde Corneille
en zijn tegenstanders degen reet zijn mouw open, doch hij
was op zijn hoede, in dit grootste gevaar ; terwijl zijn leven en
Dr. W. J. W. HUININK.
J. R. SNOECK HENCKEMANS.
het nieuwe Tweede-Kamerlid voor Apeldoorn.
zijn levensgeluk op het spel stonden, behield hij gelukkig
zijn koelboedigheid. Zijn tegenstander daarentegen, door
het kleine succes verblind, verloor de voorzichtigheid uit
het oog en meenende zijn vijand reeds in zijn macht te
hebben, gaf hij zich een oogenblik te veel bloot. Dit was hem
noodlottig; Corneille viel
bliksemsnel uit en verwondde
Brécourt in den hals.
Enkele seconden stond
Corneille roerloos, ten prooi
aan de meest tegenstrijdige
emoties, doch weldra kreeg
hij zijn kalmte en gezond
verstand terug. Een onmiddellijk
gevaar had hij overwonnen,
doch moeilijk werk
met nog grooter gevaren
wachtte hem. Marie was
een gevangene in haars vaders
kasteel. Hoe kon hij
haar bereiken en verlossen ?
Hij knielde onderwijl bij
den verslagene neer en onderzocht
diens wonde. De
man was niet dood, slechts
bewusteloos. Dit verheugde
hem. De wapenrusting van
den gewonde knarste, terwijl
Corneille hem aanvatte.
Dit bracht den dichter op
een gewaagden doch schitterenden
inval en hij begon
dezen dadelijk uit te
voeren. Niet zonder moeite
ontdeed hij Brécourt van
zijn harnas, droeg den luitenant
een honderd meter
het bosch in, lei hem tegen
een boom en wierp zijn
mantel -over het lichaam
heen. Daarna naar de plaats
van den strijd terugkeerende,
gespte hij de wapenrusting
aan, wikkelde zich in
den mantel van Brécourt
en haastte zich naar het
kasteel.
SPORTDEMONSTRATIE OP HET FORT SPAARNDAM ZUID.
Verleden week had op het fort Spaarndam Zuid een Sportdemonstratie plaats, die met medewerking van den fortcommandant, luit. Ebens, georganiseerd was
door den landweerman Haringman. Op den voorgrond zittend (3e van links) de le-luitenant Ebens; (2e van links) de heer G. A. M. Brandts, voorzitter van
den krach(sportbond; (4e van links) de heer A. Moussault voorzitter v. d. Nederlandschen Boksbond,
HET 4O-JARIG BESTAAN DER H A N D E LSSC H OO L. TE ROTTERDAM. *
Een groep van officieele personen en genoodigden, die de plechtige overdracht aan het Gemeentebestuur van Rotterdam bijwoonden
van het tegeltableau, waarvan wij op pag. 10 in dit nummer een foto brengen. {V.F.B.}
De ophaalbrug was nog neergelaten, de wacht meende
blijkbaar dat de luitenant spoedig zou terugkomen. Corneille
mompelde het wachtwoord, dat Marie hem had meegedeeld
en bevond zich weldra op de binnenplaats. Deze snel overstekende,
kwam hij door een groote hal in een kronkelende
gang. Zijn plan was zich ergens te verbergen tot hij zich
naar Marie’s kamers kon begeven ; hij wist in welk gedeelte
van het slot deze lagen. Alles was stil rondom hem. Ja,
Fortuna was ongetwijfeld met hem. Doch opeens hoorde
hij het geluid van stemme^* het kwam nader en nu onderscheidde
hij duidelijk de stem van den luitenant-generaal.
Goeden hemel, waar moest hij heen ? Zou hij nu op den
drempel van zijn succes ontdekt worden ? Hij drukte zich »
m een hoek van de tochtige gang — wat was dat ? De muur
gaf mee : onbewust had hij een geheime deur aangeraakt,
die geruischloos week en nadat hij snel door de opening verdwenen
was, zich weer even geruischloos sloot. De stemmen
kwamen nader en nader, daarna stierven ze weder langzamerhand
weg. Nu wilde Corneille de deur weei openen, doch het
geheime slot dat eerst zijn reddende engel geweest was,
was nu zijn vijand geworden. De deur was niet weer open te
krijgen ; hij was een gevangene. Jbeer'én'srouckD+E
IV.
Op den morgen van den dag dat ze Pierre ontmoeten en
Les Andelys voor altijd verlaten zou, vond Marie de houding
van luitenant Brécourt in ’t oogvallend veranderd. Hij had
in werkelijkheid comedie gespeeld, maar niet als kampioen
voor haar belangen, doch voor die van zichzelve. Nu, helaas
te laat, zag ze welk valsch spel hij gespeeld had : hij had onder
het mom van sympathie
haar al haar geheimen weten
te ontfutselen en hier
van haar vader in kennis
gesteld. Een schildwacht
was onder haar venster geplaatst
en een ander voor
haar kamerdeur. En nu was
zij een gevangene in haar
eigen huis en ‘dacht met
woede en wanhoop aan de
verraderlijkheid van den
man op wiens edelmoedigheid
zij gesteund had.
Kort voor zonsondergang
kwam Brécourt haar kamer
binnen. Een brutale wreede
glimlach ontsierde zijn gelaat.
„Ik ga naar het rendezvous.
Ik zal je minnaar ontmoeten.”
Hij stampte met
zijn degen. „Ik zal voor hem
een pijl van Cupido meenemen.”
„Neem voor jezelf een
doodshemd mee!’' antwoordde
zij.
„Wat 1 Kan jouw droomende
dichter vechten ?”
„Je bent overtuigd, dat
hij het niet kan, anders zou
je niet gaan.”
Met een vloek liet hij
haar alleen, ten prooi aan duizend angsten en vreezen.
Niet voor den volgenden morgen vroeg zag zij hem terug.
Hij stormde haar kamer binnen, bleek als een doode, zwak
en gewond. Zij keek hem verwonderd aan met van tranen
Te Maastricht is in den ouderdom van 75 jaar overleden Jhr. Mr. A. E.
RUYS DE BEEREN3R0UCK, in leven oud-voorzitter van het Hof van
Appel te Luik. — Te ’s-Gravenhage is overleden de heer Dr. W. J. W.
HUININK, in leven geneesheer der liahallen van de Haagsche vereeniging
tot bestrijding der tuberculose.
en door den doorwaakten nacht roode oogen. Een blik
vol haat en verachting begroette hem. •
„Voor de avond valt, zijn wij getrouwd,” begon hij. „Er
is reeds om een priester gezonden.”
„Om je te begraven ? Een
doodkist zou meer reden
hebben.Je hebt dus je partij
gevonden 1” Haar hart
klopte haar uit den boezem,
om de waarheid te weten,
toch wist zij met een uiterste
krachtsinspanning haar
nieuwsgierigheid te bedwingen.
„O. hij had meer moed
dan ik dacht. Ik doodde hem
niet zonder moeite!”
„Je liegt!” woedend
stampte zij met den voet.
„Je liegt I Hij was een man !
Je kon hem niet dooden !”
Hij sloeg de oogen neer
voor haar doorborenden blik
en het duurde eenige oogenblikken
voor hij zijn koelbloedigheid
teruggevonden
had.
„Ca je kleeden voor de
bruiloft! Dat is het vreugdevolle
nieuws dat ik je
kwam vertellen.”
Het geluid van zijn voetstappen
was nauwelijks weggestorven,
als een zacht geklop
haar oortrof. Het kwam
van achter het houten beschot,
waarbij ze stond. En
nu hoorde zij een stem zacht
en fluisterend ;
„Marie ! Marie ! Je herkent
me, Pierre! Leg je
oor aan den wand, terwijl
ik spreek !”
Zij deed wat hij vroeg,
terwijl haar hart opsprong
van vreugde.
|