|
PANORAMA 14
noe Comeüle ayn vrouw kreeg
ziJn succes met ,Xe Cid” verliet Pierre Corneille
Parijs en begaf zich naar zijn woonplaats
Rouaan om in dat rustige stadje nieuwe stof
te bedenken voor zijn pen. De storm van applaus,
die nog natrilde in zijn ooren, stelde
hem in ruime mate schadeloos voor de vijandschap
en tegenwerking van hen
die hem hadden willen berooven
van zijn positie als eerste
dramaturg van Frankrijk. Zoowel
het hof als het volk hadden
deelgenomen aan de enthusiaste
vereering. De „Groote
Corneille” was op de lippen van
een ieder, die niet doorwangunst
verteerd werd. De tragedie was
driemaal in het Louvre opgevoerd,
koning Lodewijk XI11
had den auteur persoonlijk gelukgewenscht
en Corneille’s vader
had brieven van adeldom
ontvangen ter belooning van de
groote verdiensten zijns zoons.
Fortuna lachte den advocaatdichter
toe; edoch, een schaduw
viel op zijn zonnig levenspad.
Had hij zich kardinaal Richelieu
niet tot vijand gemaakt?
Voor een minder moedig man
zou dat voldoende geweest zijn
om al zijn geluk te vernietigen.
Hij wist maar al te goed, dat de
kardinaal korte metten maakte
met degenen die hem tegenstonden
en — zijn greep was
zeker en vèr reikend.
Corneille’s geest was evenwel
niet lang bezwaard door de vijandschap
van den kardinaal,
doch vervuld van nieuwe inspiraties
en terwijl hij daar wandelde
door de nauwe, kromme
straten van zijn geboortestad
en de kleine houten huisjes aan -
zag, waarboven de kathedraal als een reus uitstak, vormde
zich de stof voor zijn „Polyeucte,” dat spoedig zijn meesterwerk
zou volgen.
Zoo schreed zijn leven kalm voort, het werk naderde steeds
meer en meer zijn voltooiing, toen er een nieuw tijdperk in
zijn leven aanbrak : hij werd verliefd.
Hij ontmoette Marie de Lamperière, de dochter van den
luitenant-generaal van Les Andelys in de woning van monsier
Magnon, nabij de kathedraal. Een enkele blik was voldoende
om hem tot haar slaaf te maken. Hij ontmoette
haar den volgenden dag weer bij toeval, en den daaropvolgenden
dag bij afspraak en in die drie dagen was de liefdesvlam
tot een onuitbluschbaar vuur aangewakkerd en wist
hij dat het bezit van deze vrouw het eenige doel van zijn
leven was geworden. Hij kon niet langer aan zijn tragedie
werken ; zijn hand weigerde de veder en zijn brein was
slechts vervuld van één
woord : liefde.
Marie’s verblijfin Rouaan
was maar kort;
weldra keerde zij naar
het kasteel haars vaders,
op eenigen afstand
der stad gelegen, terug
en Corneille reed iederen
morgen vroeg heen om
haar te ontmoeten in
het bosch dat het kasteel
omringde. De slechte
hoedanigheid van zijn
beurs en zijn nog nederige
sociale positie noodzaakten
hem een zeer
heimelijk minnaar te
zijn ; dit stuitte hem
echter zoozeer tegen de
borst, dat hij hieraan
reeds lang een einde zou
gemaakt hebben door
een aanzoek bij den
luitenant-generaal, had
Marie hem hiervan niet
teruggehouden, uit vrees
niet alleen dat een weigerend
antwoord volgen
zou, maar tevens dat
aan de geheime samenkomsten
voor goed een
einde zou worden geEEN
VEERTIGJARIG JUBILEUM.
De Handels-onderwijsinrichting „Kennis is Macht” te Leiden herdacht 4 Maart 1.1. haar 4O-jarig bestaan met een gezellig samenzijn in het café-restaurant „ In den
vergulden Turk”. Zittende: het bestuur; midden-links de heer C. J. Verzijden, voorzitter: rechts naast hem de heer D. J. M. de Hondt, directeur der onderwijsinrichting.
Staande: een groep van leden en leeraren.
maakt.
Corneille bedwong dus zijn verlangen naar een
onderhoud met Marie’s vader, hoewel hij duidelijk genoeg
inzag, dat deze geheime samenkomsten niet van
langen duur zouden kunnen zijn. Deze gedachte kwelde
hem evenwel slechts als hij alleen was ; haar tegenwoordigheid
verjoeg alle zwaarmoedigheid.
Op een morgen besteeg hij opnieuw zijn paard en reed
Rouaan uit, den weg haar het kasteel op met meer ongeduld
dan anders. Hij had het besluit genomen aan dezen toestand
van onzekerheid een einde te maken. Deze dag zou hij den
luitenant-generaal te spreken vragen en hem aanzoek om
de hand zijner dochter doen. Ongetwijfeld zou zijn succes,
des konings gunst en de eer die zijn vader te beurt gévallen
was, toch wel eenig gewicht in de schaal leggen.
Aan den zoom van het woud steeg hij af, bond zijn klepper
aan een boom en begaf zich naar de plek waar hij gewoon
was Marie te ontmoeten. Zij wachtte hem reeds met droevig
gelaat en tranen in de bruine oogen. Vol eerbiedige toewijding
kuste hij haar de hand.
WERKVERSCHAFFING.
Om de werktoozen aan arbeid te helpen, wordt de oude binnenweg die loopt van de gemeente Soest naar Soesterberg aanzienlijk verbreed.
Heuvels worden weggegraven, boomen gekapt, in ’t kort dwars door bosch en heide wordt een ruime en breede weg aangelegd. Door al dat
gerooide hout en het graafwerk, krijgt men, dezen weg volgend tot aan het vliegkamp te Soesterberg, den indruk in een versterkt Fransch bosch te loopen.
,,Waarom ben je zoo bedroefd ? Ik heb goed nieuws. Heden
nog ga ik je vader om je hand vragen.”
,,Helaas!” antwoordde zij, terwijl haar tranen nog overvloediger
vloeiden, „ik ben je reeds voor geweest en heb gefaald.
Hij lachte mij in mijn gezicht uit.”
Er was een korte pauze.
,,Enfin, dat verandert niets,” zei hij eindelijk. ,,Ik had
reeds een plan gevormd in geval je vader mijn aanzoek
weigerde. Morgen, een uur na zonsondergang, zal ik je wachten
aan den zoom van het bosch met twee paarden. We zullen
naar Parijs rijden en den koning om hulp smeeken. Je vertrouwt
me en wilt met mij meegaan ?”
,,Ik wil alles doen, Pierre.”
Hij sloot haar in zijn armen ; toen wandelden ze nog een
wijl in de schaduw der hooge boomen en namen afscheid.
,,Een uur na zonsondergang, morgen 1” zei hij nog eens.
„Ik zal niet ontbreken 1” was het antwoord.
Marie was juist in het kasteel teruggekomen en had zich
aan haar borduurraam gezet met het vaste voornemen
haar ziel in lijdzaamheid te bezitten tot den gewichtigen
avond van den volgenden dag, toen haar kamenier binnentrad
met de boodschap, dat haar vader haar verlangde te
spreken en wel terstond. Zij stond met tegenzin op en vond
haar vader in de wapenzaal gezeten, in gesprek met een
vreemdeling met streng uiterlijk, die bij haar binnenkomst
opstond en haar buigend de hand bood.
,,Mijn dochter,” zei de Lamperière, „dit is luitenant Bré-
court, je verloofde!” De luitenant boog.,, Mijn dochter Marie,
monsieur, van wie ik je gesproken heb 1” Weereen buiging.
Wat Marie betreft, een plotselinge schrik verlamde haar ;
een oogenblik dreigde ze bewusteloos neer te storten, doch
slechts een oogenblik. Met bovenmenschelijke inspanning
wist zij haar zenuwen meester
te blijven en oogenschijnlijk onbewogen
beantwoordde zij de
buiging.
Haar vader nam zijn helm en
zwaard, en, zonder een woord
meer te zeggen, liet hij de
jongelieden alleen. Marie liep
naar het geopende venster;
toorn en vrees streden in haar
om den voorrang. Er was een
korte pauze, die echter plotseling
verbroken werd door een
schaterlach van den jongen man,
een lach die Marie’s vrees verdreef,
maar haar woede vermeer
derde.
„Heb je niet één enkel liefdewoord
te wisselen, mademoiselle
?”
„Niet met hem, dien ik haat!”
„Zoo, haat je mij, haha!”
Weer die onaangename lach, die
haar ooren pijn deed.
„Je moet mijn echtgenoot
worden, nietwaar?” Toornig
klonk haar stem.
„Ah, mademoiselle, je hebt
dien schrijver, dien Corneille,
wel zeer lief!”
Er klonk een sympathie, een
gemoedelijkheid en spijt uit
deze woorden, die Marie aangenaam
verraste en snel het
hoofd deed omwenden.
„Monsieur, heb je ooit liefgehad
?” vroeg zij.
„Ik heb je reeds menigmaal
gezien, voor heden, mademoiselle !” Zijn toon was teeder en
hij stond voor haar met terneergeslagen oogen.
„Heb dan medelijden met mij,” riep zij uit, terwijl zij
zich voor hem op de knieën wierp. „Ik bemin hem ! Ik heb
hem lief met mijn geheele ziel! Mijn vader weigert mij hem,
omdat hij arm is. Maar al is hij arm, hij is beroemd. De
kdning zelf is zijn beschermer. Hij heeft een groote toekomst,
alle Franschen zeggen dat. Maar wij beminnen elkaar, dat
is genoeg. O, monsieur, ik dacht eerst dat ge hard en wreed
waart en mij dwingen wildet tot een huwelijk met u, dien
ik niet liefheb, maar nu zie ik dat ge goed en vriendelijk zijt.
U is een edelman, m’sieur ! U is grootmoedig !”
Hij wende het hoofd af.
„Hoe kan ik u helpen ? Uw vader is streng en zou spoedig
een ander echtgenoot vinden in mijn plaats !”
„Maar na morgenavond zal het te laat zijn !”
„Wat bedoelt u ?”
„Wil je mijn vriend
zijn ?”
„Heb ik u niet lief?”
„Tot morgenavond
zullen we comedie spelen.
Mijn vader zal denken
dat we twee minnenden
zijn en daardoor
minder op mij letten.
Dan zal ik een uur na
zonsondergang het kasteel
verlaten om........
Pierre te ontmoeten 1”
„Ik zal doen wat u
wenscht. Waar zult u
hem ontmoeten?”
„Aan den zuidelijken
boschrand op den weg
naar Mantes.”
„’t Is goed. Ik zal dan
nu even naar uw vader
gaan om hem te zeggen,
dat ge uw toestemming
gegeven hebt.”
Hij verliet de zaal en
Marie, in de volheid van
haar geluk, zegende den
jongen man om zijn edelmoedige
hulp.
Dien dag en den volgenden
dag was Corneille in zeer opgewonden stemming.
Aan zijn drama had hij in een week niet gewerkt
doch nu was hij zelfs niet in staat om stil te
zitten, veel minder om te werken. Hij maakte de noodige
toebereidselen voor de lange reis van Les Andelys naar
Parijs, en nauwelijks was de zon achter de kimme verdwenen
of hij bevond zich met twee paarden geheel toegerust
|