Panorama

Nummer	1916, nr. 19, 6 mrt. 1916
Blad	05
Tekst	5 Ik voelde mij met den vriendelijken man al volkomen op mijn gemak toen we zoo gearmd door de oprijlaan naar het hooge steenen bordes stapten. ,,Ha, daar hebben we Mama,” riep hij plotseling en een statige dame, die wat jonger scheen dan Monsieur Granville, verwelkomde mij met een beminnenswaardigen glimlach en drukte mij hartelijk de hand. „Zoó,” zei ze, „is U Monsieur Duchard ?” „Wel neen, in ’t geheel niet,” lachte haar echtgenoot, „dit is Paul, nietwaar,” zei hij zich tot mij wendend, „ik mag toch tegen den geleerden zoon van mijn besten vriend wel „Paul” zeggen ?” „Graag, Monsieur, heel graag,” antwoordde ik, ,,en ook U, madame, als U zoo goed wilt zijn ?” „Goed dan,” zei ze lachend. „Kom mee, Paul, dan zal ik je je kamer wijzen, waar je zeker wel nieuwsgierig naar bent. Je moet niet denken alles hiet zóó te vinden als in je „ville de la lumière”, maar ik hoop, dat je ’t hier toch naar je zin zult hebben.” „Ongetwijfeld, Madame,” zei ik haastig, „hoe zou dat anders mogelijk zijn bij zulk een gastvrouw en gastheer en zulk een heerlijke omgeving.” DE OORLOG IN DE BERGEN. Meermalen leest men in de courantenberichten van de ontzettende moeilijkheden, waarmede de oorlogvoerenden in het Oostenrüksch-Italiaarische grensgebied te kampen hebben. Bovenstaande foto demonstreert deze moeilijkheden ongetwijfeld beter, dan woorden dit kunnen doen. DE STRIJD OM VERDUN. De hevige gevechten, die in de laatste dagen in de omgeving van Verdun plaats hadden, hebben opnieuw aller aandacht gevestigd op deze oude stad, die volgens enkele berichten, nu ook te lijden had van ’t geschutvuur heid er wellicht in mijn vraag verborgen gelegen had, doch kon het raadsel niet oplossen en besloot haar te gelegener tijd vergeving te vragen. Na een half uurtje was ik gereed en daalde de breede trap af, die naar de kamers leidde, welke mij als het verblijf der familie waren aangeduid. Weifelend welke deur ik moest nemen bleef ik even staan, doch spoedig bracht de vroolijke stem van Monsieur Granville mij op den goeden weg. Ik stapte op de deur toe, waarachter ik hem meende te hooren en klopte bescheiden aan. „Entrez, entrez”, riep de gastheer onmiddellijk. Ik opende de deur en trad de ruime zaal binnen, waar Madame en Monsieur gezeten waren. Madame was weer geheel ongedwongen en ik vond ook thans de gelegenheid niét geschikt op de vermeende onaangenaamheid terug te komen. Monsieur Granville informeerde tot in de kleinste bijzonderheden naar den welstand en de levensomstandigheden van mijn goeden vader, tot hij plotseling uitriep : „Waar zit Lucy toch ?” Eenigszins ongeduldig schelde hij en zei tot den binnentredenden bediende : „Vraag of mademoiselle komt dineeren.” Ik vroeg mij in stilte af wie toch Lucy mocht zijn, toen de deur wederom geopend werd en een allerliefst negentien- of twintigjarig meisje binnentrad, dat, gansch niet verlegen, dadelijk tallooze excuses voor haar te laat komen begon te maken. „Dit is onze dochter Lucy, Paul,” zei Monsieur, „en dit, Lucy, is Monsieur Paul Duchard, een zoon van mijn besten vriend, en die hier slechts Paul genoemd wenscht te worden.” Ik maakte mijn sierlijkste buiging, doch zij stak mij direct vrijmoedig haar handje toe, dat ik vriendschappelijk waagde te drukken en tegelijkertijd vroeg ik mij verwonderd af waarom mijn vader mij niet verteld had, dat hier in dit verlaten oord nog zulk een schoone roos bloeide. Er heerschte gedurende het diner een gezellige, ongedwongen toon en ik begon mij hoe langer hoe meer op mijn gemak te gevoelen, zelfs verheugde ik mij in het verder verloop van den avond, dat ik hier in deze prachtige omgeving zulk een welkome gast scheen te zijn. Madame had zich wegens migraine in haar kamer teruggetrokken, Lucy was tot ergernis van haar vader nergens te vinden en ik zat dus samen gezellig met mijn gastheer, rookte een voorvaderlijke pijp en sprak met hem over Parijs, over politiek en over verschillende andere onderwerpen, toen plotseling de deur werd opengeworpen en Lucy binnenhuppelde. „Kind”, schreeuwde Monsieur Granville, en zóó ontzet klonk die kreet, dat Lucy doodelijk verschrikt bleef staan en naar het gelaat haars vaders staarde, dat krijtwit was geworden. Mijn oogen dwaalden van de een naar den ander en de situatie was voor mij hoogst onaangenaam, te meer daar ik mij de kleeding van Lucy niet kon verklaren, die voor ons stond als een edelvrouwe uit de 17e eeuw, met de traditioneele haarkrul in den blooten hals, een nauwsluitend goudbestikt keurslijfje en sierlijk gepfooiden wijden rok. Zelfs de goudleeren muiltjes ontbraken niet. „Papa,” zei ze met bevende stem. „’t is mijn costuum voor het bal, dat we Vrijdag PANORAMA DE OORLOG IN DE BERGEN. Een Oostenrijksch soldaat op een tocht door de bergen aan de Oostenrijksch-Italiaansche grens. En waarlijk, mijn kamer overtrof mijn stoutste verwachtingen. Door twee breede boogvensters viel het zonlicht naar binnen en toen ik voor een der vensters trad kon ik een uitroep van bewondering niet weerhouden. „Een heerlijk uitzicht, Madame,” zei ik, en liet mijn oogen over de bergen en steile rotswanden gaan. „Ik heb nooit zoo iets gezien.” „Zoo,” zei ze, zichtbaar ingenomen met mijn bewondering voor het landschap. „Ik ben blij, dat het je schijnt te bevallen. Ik hoop maar, dat we je niet zoo spoedig zullen zien vertrekken. Als je gereed bent kom je dan naar beneden, of heb je den weg naar je kamer niet onthouden ?” „Jawel, Madame, ik vind den weg wel. Mag ik nog iets vragen, Madame ? Stroomt de rivier niet aan deze zijde van het slot ?” Een wolk scheen plotseling over haar vriendelijk gelaat te trekken. „Neen,” 'tzei ze kort, „aan de andere zijde? Au revoir,” en ze verliet mijn kamer. Ik peinsde welke onaangenaamDE VERSTERKING VAN SALONIKI. Een Fransch soldaat op schildwacht in de nabijheid van Saloniki. Op den achtergrond eenige Fransche en Engelsche kruisers. geven en. ...” — „Ik wil niet, dat je in dat costuum danst, ik wil het niet, begrijp je ? Ga naar je kamer en verkleed je onmiddellijk. Laat moeder je in dat costuum niet zien, Lucy,” riep hij het verschrikte meisje nog met scherpe stem na. Natuurlijk zweeg ik, ofschoon het gedrag van den steeds vriendelijken Monsieur Granville mij zeer bevreemdde. Zóóveel misdeed Lucy toch niet met die verkleedpartij. Hij. scheen mijn gedachten te raden, want nadat hij nog eenige oogenblikken in gepeins verzonken was geweest, zag hij mij doordringend aan en zeide : „Paul, wanneer ik een weinig menschenkennisheb, zou ik zeggen, dat je in alle opzichten een zoon van je braven vader bent en omdat ik dit geloof en je tevens getuige was van hetgeen zooeven gebeurde, wil ik je een geschiedenis vertellen, die een treurige bladzijde van mijn leven vult.” „Indien ze weemoedige herinneringen bij U oproept en U treurig zou stemmen. ...” begon ik.
PDF

Nummer	1916, nr. 19, 6 mrt. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 6 DE GEREDDEN VAN HET s.s. ,,M ECKLEN BU RGT ~ —- Verleden week kw^m te Amsterdam met het s.s. „Tubantia” de geredde bemanning aan van de„Mecklenburg”, die op- een mijn geioopen en gezonken is. We geven hierboven een groep van de officieren en de overige bemanning met in het midden kapitein W. Reedeker, die door zijn flink en kordaat optreden erger onheil heeft weten te voorkomen, (V,F,B.) „Ja, mijn jongen, dat zal ze,” antwoordde hij droevig glimlachend, „maar toch wil ik ze je vertellen. Je zoudt mij bovendien te hard beoordeelen, wanneer je je mijn uitval van zooeven voor den geest roept en dat wil ik niet. ’t Kind was ook feitelijk geheel onschuldig en ’t was alleen de herinnering, die mij zoo aangreep en de sprekende gelijkenis. Maar laat ik de geschiedenis niet vooruitloopen en van het begin af de treurige feiten vermelden. Luister Paul.” Hij begon : „Vóór twintig jaar betrok ik met mijn vrouw en twee dochtertjes dit kasteel. Margot, mijn oudste, was toén ongeveer tien jaar en onze Lucy slechts een paar jaar oud. Het was de heerlijkste tijd mijns levens, dien we hier met ons vieren en enkele oude trouwe bedienden doorbrachten. De eerste jaren van ons verblijf op het slot hadden we niet zooveel conversatie 1 De kinderen hadden hun gouvernante en we hadden allen aan elkaar genoeg. Maar dat kon niet zoo blijven. Zoowel mijn vrouw als ik begrepen dat. De kinderen werden ouder en. vooral onze Margot, die het evenbeeld van Lucy was, kwam op een leeftijd, dat ze menschen moest gaan zien. We begonnen langzamerhand conversatie te zoeken, wat ons niet moeilijk viel en spoedig waren we met bijna alle omwonenden goede vrienden. Wij organiseerden feestjes en bals en de jeugd vermaakte zich kostelijk hier. terwijl wij ouderen toekeken en aan onze eigen jeugd dachten, een partijtje whist speelden of diepzinnige politieke gesprekken voerden. Toen, twaalf jaar geleden, den tweeden Vrijdag in Februari, hoe herinner ik mij nog den juisten datum, Margot was toen omstreeks achttien jaar, zouden we, evenals het vorig jaar, een bal masqué organiseeren, en alle buren waren reeds genoodigd. Je zult het misschien vreemd vinden, Paul, dat we hier spreken van buren en omwonenden, maar iemand, die hier een paar uur vandaan zijn huis heeft, behoort altijd nog tot onze buren. De bewuste Vrijdag brak aan. Het zou de vreeselijkste dag mijns levens worden, ’s Middags zat ik hier, Paul, op deze zelfde plaats, toen, juist als zooeven, de deur werd opengeworpen en onze Margot binnendanste, tot in de kleinste bijzonderheden gekleed als je daarnet Lucy zag. ik begrijp niet hoe het kind op het idéé van zulk een costuum komt,” sprak Monsieur Granville als tot zichzelf. „Maar luister, Paul”, vervolgde hij zijn verhaak „Hoe vindt U ’t Papa?” vroeg ze. „Prachtig, kind, prachtig, je zult weer de heldin van het feest zijn.” — „Ook na ’t démasqué, Papa?” vroeg ze schalks. „Ja, kleine vleister, óók na het démasqué”, was mijn antwoord en ik9 meende het, want ze was precies Lucy, dus je kunt zelf oordeeien, Paul.” „Ze zal de knapste en liefste geweest zijn van allen. Monsieur,” bevestigde ik geestdriftig. — „Dat was ze,” antwoordde hij en vervolgde MEVROUW DE BOER’S JUBILEUM. Door den begaafden portretschilder C. van Oven is eên portret vervaardigd van Mevrouw De Boer—van Rijk naar aanleiding van haar 40-jarig tooneeljubileum. Het schilderij is geëxposeerd in den kunsthandel Eisenlöffel te Amsterdam, waar het zeer de aandacht van het publiek trekt. (V.F.B.) „Het bal had een gezellig en vroolijk verloop, ook voor ons ouderen. We zaten aan tafeltjes langs de muren in de groote zaal beneden én vermaakten ons met het bewonderen der costuums en gisten wie dit zou zijn en wie dat. Reeds een half uurtje had ik Margot gemist, doch daar het spoedig twaalf uur zou zijn en ik overtuigd was dat ze het démasqué zeker niet zou missen, stelde ik mijzelf gerust met de verzekering, dat ze zich waarschijnlijk in de aangrenzende zaal zou bevinden. Ware ik toen slechts gaan zoeken ! Mijn kind had waarschijnlijk nog geleefd !” Hij zweeg even en staarde peinzend enkele oogenblikken voor zich uit. Ofschoon de geschiedenis mij nog niet in haar geheel verhaald was, begreep ik toch wel, dat die rampzalige dag de laatste levensdag van Mademoiselle Margot was geweest en een innig medelijden met den thans zoo droevig starenden Monsieur Granville beving mij. „Het werd twaalf uur,” vervolgde hij, „en de leider van het feest riep, of liever trompette, alle dansenden en lachenden tezamen en beval: „Démasquer 1” „Tot mijn ongerustheid was Margot nog niet teruggekeerd en, ongemerkt de zaal verlatend, begon ik haar te zoeken. „George,” vroeg ik een der bedienden, „heb je mademoiselle Margot ergens gezien?” „Ja, Monsieur,” antwoordde hij, „het laatst heb ik haar op het terras gezien. Ik heb mademoiselle’s mantel gebracht, waarom ze vroeg.” „Was ze alleen ?” vroeg ik angstig. „Ja, monsieur, er was niemand anders.” „Ik ijlde door de kamer en gangen welke naar het terras leidden en. . . . vond niemand. Misschien zul je bij gelegenheid dit terras zien, Paul, en dan zul je ook begrijpen waarom mijn ongerustheid veranderde in vertwijfeling. De rechterzijde loopt namelijk uit op den rand van een afgrond en tachtig voet diep jaagt de Garonne voorbij. Het was onvergeeflijk van mij de rechterzijde van het terras niet met een hek af te sluiten, doch ’s avonds kwam er niemand en overdag was er absoluut geen gevaar. Als een krankzinnige doorzocht ik het gansche huis en kwam gebroken in de balzaal terug. Ik was er zeker van dat het verpletterde lijk van mijn kind op hetzelfde oogenblik door de voortbruisende Garonne werd meegevoerd. Onmiddellijk was het zoo vroolijk begonnen * feest ten einde. Elkeen toog aan het zoeken en ze wisten allen, dat het zoeken tevergeefs was. Ze deden het slechts uit sympathie voor ons. Zwijgend werd afscheid VIJFTIENJARIG BESTAAN „KONINGIN-WILHELMIN AGARDE”. Den óen Maart a.s. viert de Gymnastiek- en Schermvereeniging „Koningin-Wilhelminagarde” te ’s-Gravenhage in de groote zaal van den Dierentuin haar 15-jarig bestaan. De Vereeniging telt een flink ledental, n.1. 52 leden en 99 adspirantleden. Niet minder dan 21 maal verwierf zij op verschillende wedstrijden prijzen, bestaande uit 12 eerste-, 5 tweede-, drie derde-, en een 4en prijs, die zij alle wist te behalen onder leiding van haar bekwamen directeur, den neer Joh. Zunderdorp van ’s-Gravenhage. De foto links geeft de damesafdeeling; rechts de heerenafdeeling, beide gegroepeerd om het bestuur en het vaande^. s vries)
PDF

Nummer	1916, nr. 19, 6 mrt. 1916
Blad	07
Tekst	7 PANORAMA genomen. Mijn vrouw heeft door dit verlies een vreeselijken schok gekregen, doch Goddank fleurt ze de laatste jaren weer wat op. Lucy had er weinig weet van. Ze was een kind van nog geen zeven jaar en heeft jaren later pas de vreeselijke wijze vernomen waarop haar zuster het leven verloor. Natuurlijk zagen we in jaren geen menschen, tenminste niet in dien zin, dat er op het kasteel werd feestgevierd, doch nu is onze Lucy negentien jaar en we mogen toch haar jonge mooie leven niet aan een verdriet van jaren geleden opofferen, nietwaar ? Zoo zijn we dan weer begonnen met de kennissen op onze geboortedagen te in viteeren en thans heeft Lucy haar willetje doorgedreven en geven we aanstaanden Vrijdag weer een bal masqué. Moge het een beter verloop hebben dan dat, waarvan ik je vertelde, Paul?' „En is ook het lijk nooit meer gevonden, Monsieur?” vroeg ik zacht. • „Neen, mijn jongen, maar dat is ook niet mogelijk zooals je zelf zult kunnen beoordeelen als je de rivier op die plaats ziet.” — „Kan ik de rivier op die plaats zien ?” „Ach ja, Paul, maar dan zul je alleen je wegnaar het terras moeten zoeken, want in dat gedeelte van het slot komt geen levend wezen meer. Het doet ons te pijnlijk aan. Maar ik zal je den weg wel eens aanduiden en. als je lust hebt en voorzichtig bent, kun je de rivier in al baar schoonheid daar bewonderen.” „Ja. jongen,” vervolgde hij na een oogenblik van stilzwijgen, „dat is voor ons een vreeselijke slag geweest. Ik hoop dat je nu mijn uitval van daarstraks zult kunnen verklaH. PIETTE. W. G. F. SCHULER. Den 21sten Februari herdacht de heer H. PIETTE te Tilburg den dag waarop hij vóór 40 jaar in dienst trad bij de firma A. van Roessel & Zonen, kaardenfabrikanten aldaar. .. De heer W. G. F. SCHULER, chef de Bureau bij de Mij, tot Expl. van Staatsspoorwegen te Utrecht, herdacht 1 Maart onder vele blijken van belangstelling den dag, waarop hij vóór 40 jaar bij de Maatschappij in dienst trad, langs den muur geplaatste tafeltjes, waar de ouderen van het gezelschap gezeten waren. Een oogenblik kwam ik onder den indruk en dacht dat het vóór twaalf jaar juist zóó geweest moest zijn. Mijn oogen zochtten Monsieur Granville en onze blikken kruisten elkaar. Ik wist dat hij dezelfde gedachte had als ik. De avond had een vroolijk verloop. Lucy was werkelijk Pr°f. Dr^T.^CANNE- Os a pECHER + Prof. Dr. T. CANNEGSETER, hoogleeraar in de Theologie aan de Rijksuniversiteit te Utrecht, vierde Maandag 28 Februari onder vele blijken van belangstelling zijn ?östen verjaardag. Te Gorcum is op 84-jarigen leeftijd plotseling overleden de heer Ds. A. DE PECHER. (foto Goedhals), ren. De gelijkenis was te treffend om kalm te blijven.” „Volkomen, Monsieur, volkomen,” zei ik ontroerd. Hij reikte mij de hand en stond op. „Goeden nacht, Paul.” zei hij zacht. „Slaap wel. Monsieur,” antwoordde ik. Peinzend ontkleedde ik mij en nam mij ten stelligste voor binnenkort het terras te bezoeken. Het geheimzinnige had steeds een zekere bekoring voor mij. Thans kon ik mij ook WET KERKJE TE SANTPOORT AFGEBRAND. Het aardige dorpskerkje te Santpoort, dat in 1844 door den molenaar van het dorp, Van Brussel, is gesticht en dat het middelpunt vormde van een opgewekt kerkelijk leven, is in den nacht van Zaterdag 26 Februari geheel door brand vei woest. Alleen de consistoriekamer is behouden: van de kerk staan nog slechts de fragmenten van de vier muren, (V.F.B.) ROBIJNS GESLAGEN, Robijns. de Nederlandsche biijart-kampioen, is door den uitstekenden Belgischen speler Hooremans geklopt in den eindwedstrijd op 1 Maart in de „Ijsbreker” te Amsterdam. Hierboven een foto van Hooremans in den eindstrijd. (V.FJB,) verklaren de kortheid van Madame, toen ik haar over het gezicht op de rivier sprak, Zij kon het mij echter nooit ten kwade duiden ; toch deed het mij leed, dat ik haar onbewust verdriet had gedaan. Ik had dien avond zeer veel moeite in slaap te komen en kon het arme verongelukte meisje niet uit mijn gedachten bannen. Tegen den morgen passliep ik in,. , . * * * ’t Was dan Vrijdag geworden. ,,Eindelijk,” riep Lucy, toen we elkaar ’s morgens aan het ontbijt ontmoetten. Glimlachend zag Monsieur Granville zijn stralend dochtertje aan. Toch meende ik te bemerken, dat zijn glimlach met weemoed vermengd was. Madame was opvallend stil. Na de geschiedenis, die mij voor enkele dagen was verteld, kon ik de gevoelens van hen beiden eerbiedigen en begreep ik tevens, dat het slechts ter wille van hun kind was, dat feest van hedenavond. „Welk costuum heb je nu gekozen, Lucy?” vroeg ik. toen ik 's middags even met haar alleen was. „Zul je ’t niemand vertellen ?” vroeg ze schalks, „dan zal ik het je zeggen. Ik zal een herderinnetje van de bergen zijn. Maar ’t is een geheim, hoor 1” „Natuurlijk,” antwoordde ik. Ik wilde slechts zekerheid hebben, dat ze zich niet zou kleeden in het costuum. waarin ze zich enkele dagen geleden vertoond had. Zeer spoedig na het diner hoorden we reeds het geratel van wielen en kwamen de eerste gasten aan en na nog een goed uur was de benedenzaal gevuld met een bont gezelschap. Zwarte, blauwe en gele domino’s, marketensters en gravinnen uit alle tijden lachten vroolijk dooreen of stonden aan de OPENING TRAMWEG R O E R M O N O-VLO O R O POp 28 Februari had in tegenwoordigheid van talrijke autoriteiten de officieele opening plaats van den tramweg Roermond-Vlodrop. Onze foto geeft een groep van het dagelijksch bestuur en de genoodigden, die den eersten rit van de feestelijk versierde tram medemaakten. „VOLKSBOND TEGEN DRAN KM iSBRUl K”. In de groote zaal van „Ons Huis” te Noordwijk aan Zee was gedurende een week tentoongesteld het Museum van den „Volksbond tegen Drankmisbruik”. Wij geven hierboven een foto van de dames en heeren, die de opening hebben bü gewoond. 1. Mevrouw D. Hermanides; 2, Majoor Meijer, die de openingsrede uitsprak; 3; Dr. C, H. Hermanides, voorzitter afd, Noordwijk v. d. Volksbond, die zich veel moeite gaf om het Museum te Noordwijk te krijgen.
PDF

Nummer	1916, nr. 19, 6 mrt. 1916
Blad	08
Tekst	PANORAMA 8 een allerliefst herderinnetje en het kostte mij, ofschoon er herderinnetjes in alle nuances waren, niet de minste moeite haar onmiddellijk te vinden. Ze bemerkte dat ik haar herkende terwijl ze mij in de armen van een reusachtigen herder voorbijwalste, en legde waarschuwend even den vinger op haar lippen. ïk knikte geruststellend en het streelde mijn ijdelheid wel even, dat ze in den roodzwarten domino ook mij direct herkend had. Het was tegen tien uur en het bal was in vollen gang. toen plotseling, onverklaarbaar, de begeerte mij beving de onbewoonde vertrekken van het slot te gaan zien. Ik zette onmiddellijk dat onzinnig verlangen van mij af, doch telkens overvieL het mij weer. Een onzichtbare hand scheen mij, tegen mijn wil, naar den uitgang der zaal te dringen en een stem, voor mij duidelijk waarneembaar, zeide mij dat Monsieur Granville zijn toestemming gegeven had, dat ik kon gaan als ik lust gevoelde. En nu gevoelde ik lust er heen te gaan. Gisteren had ik nog voor de gesloten deur gestaan met den sleutel, dien Monsieur mij gegeven had. Ik had toen den geheelen middag vóór mij en was teruggegaan, en nu, midden uit het feest sloop ik, dwaas die ik was, naar de deuren der zaal om op mijn kamer mijn electrfsche lantaarn en den sleutel te halen. Allons, als ik dan wilide, dan maar ineens. Met groote sprongen was ik de trap opj en, als een dief voorzichtig rondziende, liep ik onhoorbaar de lange, duistere gang af, sloeg, zooals ik gisteren deed, den rechterhoek om en belichtte met mijn lantaarn de zware deur, waarvan ik den sleutel in mijn hand hield. Thans wenschte ik weer terug te gaan, doch nog steeds werd ik door die onzichtbare hand als ’t ware 'voortgeduwd en ik opende met een beklemd gevoel de deur, die akelig in haar roestige scharnieren kraakte. Voorzichtig haalde ik den sleutel uit het slot en liet de deur op een kier staan. Waarheen nu ? Naar het terras in geen geval. Dat had ik mij beslist voorgenomen. Eén misstap, en het zou misschien ook met mij gedaan zijn. ’t Was ontzettend donker en fantastisch belichtte de straal van mijn lantaarn op dit oogenblik een soort borstkuras, dat aan den muur bevestigd scheen te zijn. Langzaam schreed ik voorwaarts, eiken stap, dien ik deed, nauwkeurig belichtend. Het scheen een ruime zaal te zijn, waarin ik mij bevond en het beangstigde mij, dat ik van mijn kleine lantaarn afhing, die slechts een smalle straal licht in de groote duisternis wierp. Plotseling stond ik voor een tweede deur. Weifelend hield ik mijn schreden in; de duisternis drukte mij en plotseling liet ik de lantaarn achter mij schijnen. Niets, alles stil, zelfs het gelach en de muziek uit de balzaal drongen niet tot mij door. Ik trachtte de deur te openen, hetgeen mij na eenige vergeefsche pogingen ook gelukte. Het geknars derscharnieren weerklonk weer door de doodsche stilte en ik wilde plotseling terugkeeren, doch, hoe onverklaarbaar het moge schijnen, ik kon niet, ik kon eenvoudig niet. Ik was slechts bij machte voorwaarts te gaan en. ik deed het, als in een droom, volkomen willoos. Ook deze deur liet ik gedeeltelijk openstaan. Nog geen drie schreden had ik gedaan, toen mijn . lantaarn een steenen trap bescheen, die zich in het zwarte duister verloor. Voorzichtig daalde ik trede voor trede af. Het scheen killer te worden. Negentien, twintig, één en twintig treden telde ik. Toen scheen ik in een kamer te zijn ; ik gevoelde als ’t ware, dat de ruimte om mij heen niet meer zoo groot was en dat gaf mij een eenigszins veiliger gevoel. Ik verlichtte de wanden en ontwaarde verschillende portretten en schilderijen. Hier in dit vertrek gevoelde ik mij niet angstig. Ik besloot niet verder te gaan, even te rusten en terug te keeren. Ik was in een zenuwachtige spanning, juist alsof er iets vreeselijks zou gebeuren. Een oogenblik zette ik mij neer, op den grond, met mijn rug tegen den muur geleund en vroeg mijzelf af wat mij bezielde om tegen het nachtelijk uur zulk een tocht te ondernemen. Ik moest terug, onmiddellijk en thans overwon ik de geheimzinnige macht, die mij scheen te beheerschen. Ik drukte met mijn rug tegen den piuur om op die wijze op te staan. Wat er toen gebeurde herinner ik mij slechts vaag, de muur scheen achteruit te wijken, ik wilde nog vooruitspringen, doch het was te laat en met een ontzettenden gil stortte ik achterover in, naar ik meende, een peillooze diepte. Enkele oogenblikken slechts moet ik mijn bewijstzijn verloren hebben. Ik bemerkte, toen ik bijkwam dat ik mijn lantaarn nog krampachtig hield omklemd en dat, wonder boven wonder, de lens niet gebroken was. Ik gaf contact, liet het licht boven mij schijnen en bemerkte, dat ik van een steenen trap was afgevallen. „Goddank 1” was mijn eerste gedachte en voorzichtig beklom ik de trap weer en trachtte den knop of grendel van de deur te vinden. Ik belichtte plek voor plek en niets, niets vond ik. Met alle macht duwde en trapte ik, doch zonder het minste resultaat. Slechts wist ik dat beneden mij nog een uitgestrekt gewelf zich moest bevinden, want akelig en hol gaf de echo mij mijn kreten terug. Wat kon ik anders doen dan verder gaan en trachten een anderen uitweg te vinden ? Ik wierp een straal licht langs de wanden en bemerkte tot mijn ontzetting, dat ik mij in het hart van den berg moest bevinden. Dit waren rotswanden, die ik ontwaarde. Mijn hoofd scheen verwond te zijn en langzaam voelde ik een bloeddruppel langs mijn voorhoofd. Flauw van uitputting zette ik mij op een der treden en een groote onverschilligheid overviel mij. Zou ik hier maar niet stil wachten tot de ijzige dood mij omknellen zou ? Deze gemoedsgesteldheid* duurde echter niet lang. Ik moest zoeken 1 Het kostte wat het wilde. Ik moest een anderen uitgang vinden, en spoedig. Als ik het licht van mijn lantaarn moest ontberen zou ik krankzinnig worden, alleen, in deze kille donkerheid. Ik waagde mij weer voorwaarts. Hobbelig was de grond en struikelend en vallend kwam ik slechts langzaam voorwaarts. Dit was DE HULDIGING VAN KREEFT. Nadat de populaire Amsterdamsche acteur B. Kreeft in het Centraal-theater gehuldigd was, de jubilaris met zijn huldigers (-sters) aan een souper. een soort uitgehouwen rotspad, wie zal zeggen hoeveie jaren oud ? Plotseling stond ik ten derden male voor een deur. Met een gil sprong ik terug. Geen deur meer, om Godswil, dit konden mijn zenuwen niet meer verdragen. Overal liet ik den straal mijner lantaarn dwalen en overal bescheen hij ongelijke rotswanden aan mijn beide zijden. Boven mij verloor het licht zich in zwarte duisternis. Ik voelde iets op mijn voet en sprong omhoog, met een akeligen schreeuw. Het moest een rat geweest zijn ! De deur was de eenige weg en ik duwde, duwde met de weinige kracht, die ik nog bezat, doch de deur weerstond al mijn pogingen. Toen begreep ik dat ik de veer moest zoeken, die de deur zou openen en vlugger dan ik verwachtte vond ik die aan de rechterzijde, beneden. Ik drukte en langzaam bewoog de deur zich naar achter. Toen ging ik terug en nam een zwaren steen, dien ik tusschen de scharnieren wrong, zoodat ze niet uit zichzelf weer zou dichtvallen en stapte over den drempel. Ik dankte den Hemel, dat ik den steen tusschen de deur had geplaatst, want nauwelijks stonden mijn voeten aan de andere zijde van den drempel of de deur bewoog, doch stuitte op den steen. Alleen de beweging deed mij het hart in de keel kloppen. Toen stapte ik drie treden af, wierp een helderen straal licht voor mij uit en. . . . „O Hemel, sta mij bij,” bad ik! Met haar rug naar mij toegewend zat aan een houten tafel, Lucy. Lucy, niet zooals ik haar voor eenige uren verliet in de balzaal, als het herderinnetje, maar Lucy, zooals ze op dien middag zich in haar costuum van edelvrouwe uit de 17e eeuw vertoond had. Het hoofd rustte achterover tegen de stoelleuning, alsof ze sliep. — „Lucy!” gilde ik, „Lucy !” Ze wendde het hoofd niet om en op de tafel zag ik be~ . weging. Het angstzweet parelde op mijn voorhoofd en na mijn eersten kreet kon ik geen geluid meer uitbrengen. Er sprong een rat van de tafel; dat was de beweging, die ik uit de verte zag. Hoe dichter ik naderde, hoe meer mijn keel scheen te worden dichtgeknepen en toen ik eindelijk over haar schouder keek, zag ik, rustend op de tafel, een verdorde hand, die een scherpen steen omklemd hield. In de tafel waren letters gekrast. Al deze kleine bijzonderheden merkte ik op, vóór ik het waagde het gelaat te belichten. Toen ik den moed daartoe vond, dacht ik krankzinnig te worden. Ik bracht mijn beide handen aan mijn gewond hoofd en tred voor tred liep ik terug, tot ik tegen den wand gedrukt stond. Ik gilde slechts, voortdurend, dat verlichtte mij. Het gelaat daar vóór mij was het gelaat eener mummie, verdroogd, verdord, onherkenbaar. Eindelijk moest ik van uitputting ophouden met mijn waanzinnig geschreeuw. Ik trachtte mij te vermannen en waggelde op de tafel toe. Ik moest lezen wat daar geschreven stond in dat tafelblad. Ik zocht koortsachtig het begin van den zin. Vlak erbij hield ik mijn lantaarn en ontcijferde : Zooals ik, vindt gij, ongelukkige, hier slechts den hongerdood. Margot Granville. Margot! Dit was Margot. Door hetzelfde noodlottig toeval in deze gewelven gevoerd. Neen, neen, niet den dood ! Leven wilde ik, leven ! Geen angst voelde ik nu meer. Er komt een oogenblik, wanneer de angst zijn toppunt heeft bereikt en de zenuwen op ’t hoogst gespannen zijn, dat een plotselinge reactie kalmte brengt. Een schuwen blik op het versteend gelaat werpend zocht ik de deur, die door den steen nog op een kier stond en die ik igemakkelijk kon openen. Denzelfden langen weg dien ik gekomen was, struikelde, klom of daalde ik terug en stond eindelijk weer voor de deur, die achter mij was dichtgevallen toen ik van de trap tuimelde. „O, geve de Hemel, dat zij mij toch zoeken,” dacht ik, anders sterf ik hier evengoed den hongerdood als Margot enkele honderden meters verder. — Ik zette mij op de bovenste trede en trachtte mijn krachten te verzamelen teneinde hulp te roepen, toen ik heel in de verte stemmen dacht te vernemen. Nu wachtte ik geen seconde langer. „Te hulp ! HalloI Te hulp ! Hier Paul!” gilde ik en bonkte mijn vuisten ten bloede op den steenen muur. Goddank, de stemmen werden duidelijker. „Waar?” hoorde ik tamelijk luid roepen. „Hier ! Druk recht tegenover de trap van onvereemgden zich der \|egen jen muur, maar pas op, val niet mee!” riep ik waarschuwend. Het was Monsieur Granville, die geroepen had. Tot mijn geluk had ik de tegenwoordigheid van geest na mijn aanwijzing onmiddellijk een eind verder te dalen, zoodat ik het zware brok steen, dat naar mij toesloeg, niet tegen het hoofd kreeg. Ik nam een sprong en viel bewusteloos aan de voeten van Monsieur Granville. * * * Toen ik bijkwam lag ik in mijn kamer. „Goddank”, hoorde ik fluisteren en de betraande oogen van Madame zagen in de mijne. Ze drukte zacht mijn hand. Ik probeerde mij op * te richten en vatte haar handen. „Ik moet U iets vreeselijks vertellen, Madame”, zei ik. „Wilt U direct Monsieur roepen?” „Hier ben ik, jongen”, zei Monsieur Granville en stapte van voor het venster op mijn bed toe. „Je behoeft niets te vertellen, Paul. We hebben alles, alles gevonden. Goddank dat ik je op den avond van het bal de zaal heb zien verlaten en ik, toen ik je bij het démasqué niet opmerkte, onmiddellijk ging zoeken.” „Wist U niets van die verborgen gewelven?” vroeg ik. „Niets”, antwoordde Monsieur Granville. „Wat zal ons arme kind vreeselijk geleden hebben.” „Dat zal ze, Monsieur”, zei ik, doch hoeveel dat meisje, geestelijk en lichamelijk, moest hebben geleden, kon slechts ik beseffen, die denzelfden vreeselijken tocht maakte, den dood tegemoet in diepe, zwarte duisternis en die de deur zag dichtvallen, die mij van de wereld afsloot. Niemand heeft er mij nadien ooit meer toe kunnen brengen een Bal-masqué te bezoeken. Voor de gedachte, misschien een dergelijk costuum te zullen zien, als ik eenmaal in dien schrikwekkenden nacht ontwaarde, huiverde ik terug. De foto van de Huisvlijttentoonstelling te Leiden in ons vorig nummer geplaatst, was vervaardigd door den heer Geytenbeek, HET EERSTE LUSTRUM, Het bekende Leidsche Mandoiinegezelschap „1’Estudiantina”, dat onder leiding van den heer Ant. de la Rie reeds zoo dikwerf zijn krachten ter beschikking stelde voor gemobiliseerden en liefdadige doeleinden, hoopt eerstdaags zijn vijfjarig bestaan te herdenken. „HAAR LAATSTE WIL.’*. Scène uit „Haar laatste Wil”, blijspel in 3 bedrijven, dat 22 Februari is opgevoerd en bekroond werd met de gouden medaille in den wedstrijd voor Tooneelvoorstellingen door de Koninklijke Letterkundige Vereeniging „J. J. Cremer” té Haarlem. NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
PDF

Nummer	1916, nr. 20, 9 mrt. 1916
Blad	01
Tekst	Zie op pagina 12 en 13 in dit nummer de schitterende serie foto's van de Militaire Rondvlucht. No. 20 (36b) 9 MAART 1916 AFZONDERABONNEMENT PER KWARTAAL LIJKE NUMMERS 7*/2 CENT 26 NUMMERS w VERSCHIJNT MAAL PER WEER f 1.30 A.W. SIJTHOFF’S UITGEVERS M AATSCH APPIJ ~ LE 1 DEN DE MILITAIRE RONDVLUCHT. .Onder begunstiging van prachtig voorjaarsweer hebben Maandag j.I. een negental militaire vliegeniers met waarnemers een vlucht gedaan over een groot gedeelte van ons land, waarbij verschillende militaire verkenningen en landingen moesten plaats hebben. De tocht had een schitterend succes en bewees afdoende, dat ons vliegercorps berekend is, een eerste rol te vervullen bij de verdediging van ons land in tijd van oorlog. De foto op deze pagina geeft de vliegtuigen op hef strand te Scheveningen, even voor de opstijging. (Zie verder ook de schitterende serie opnawen op pag. 12 en 13 van dit nuwwer).
PDF