Panorama

Nummer	1916, nr. 18, 2 mrt. 1916
Blad	03
Tekst	PANORAMA zei Heinersdorff. — „Ik zal ’t ? Voor wien ? Ik krijg mijn frouw Hafström,” wel laten ! Waarom gage, basta !” Zij stonden bij de Nikolaasbrug en keken naar den Dnieper, waarop ijsschotsen dreven. „Ik vrees dat we nog verrassingen zullen beleven, waarde. kapelmeester/’ „Hoezoo, juffrouw Hafström ?” „Ik heb het zekere gevoel, dat directeur Süszkind morgen of overmorgen van het tooneel verdwijnen zal en zijn troep in den steek laten/’ Heinersdorff schrok. Zijn verband met den troep gaf hem een houvast in het vijandige land. Wanneer hij dat verloor, zou, naar ’t hem scheen, zijn plan geheel schipbreuk lijden. „Waaruit leidt u dat af, juffouw Hafström ? ” „Dat is toch duidelijk genoeg. De ontvangsten zijn zoo gering dat daarmee nauwelijks de zaalhuur gedekt kan worden. Aan verdiensten op wijn is in dat onmogelijke lokaal geheel niet te denken en dat zijn anders juist de hoofd-inkomsten voor den directeur.” „Datbegrijp ik niet/’ zeide Heinersdorff verbaasd. „Hij krijgt immers percenten van iedere verkochte flesch, die in gezelschap der dames gedronken Wordt.” Heinersdorff begreep nu pas waarom, de directeur aan Anna Hafström zoo’n groot honorarium betaalde, „Ik ben inderdaad nieuwsgierig wanneer onze waarde directeur ons verlaten zal.” „Maar dat mag niet gebeuren !” riep Heinersdorff opgewonden. „Wilt u het verhinderen ?” vroeg ze spottend. „ja.” Anna Hafström keek hem aan en zweeg. Hij had plotseling het gevoel dat hij zijn lot in haar handen had gelegd, maar hij zag geen anderen uitweg. Wanneer de rondreis in Kief een jammerlijk einde nam, kon hij met leege handen naar huis gaan. Anna Hafström zeide zacht en innig : „U kunt mij vertrouwen, mijnheerBrugger of hoe u anders heet. Heeft u nog niet bemerkt, dat ik uw vriendin ben?” Hij boorde zijn blikken in haar oogen, alsof hij haar geheimste gedachten wilde lezen. Zij hield dien blik kalm uit en zeide : „Ik zal u later wel eens vertellen waarom ik dit land zoo haat.” Hij zweeg nog steeds. Ze hielp hem voorzichtig op den weg. „Ik denk dat u er ’t een of ander belang bij hebt de rondreis voort te zetten.” — „Hoe stelt u zich dat dan voor ?” „Ik zou willen dat u het cabaret dirigeerde, juffrouw Hafström, want aan Süszkind kan ik me niet vertrouwen.” Zij dacht na. „Hebt u genoeg geld ?” „Ja.” „Wij kunnen den directeur niet geheel uitschakelen, want hij bezit de concessie.” „Hoofdzaak zou zijn dat u de onderneming geheel volgens uw zin voortzette, juffrouw Hafström.” „Best, dat kan geschieden. Maar drie dagen moeten wij nog in Kief blijven, want Süszkind heeft een contract afgesloten voor veertien dagen.” Heinersdorff antwoordde : „Dat telt niet mee.” Hij was nu weer geheel kalm en vol vertrouwen. „Wij moesten dan van hier direct naar Warschau gaan. De kleine steden Rowno en Brest-Litowsk ook aan te doen, loont niet. In zulke plaatsen wordt men te zeer geobserveerd.” Zij glimlachte sluw. „Zooals u beveelt, Mevrouw de Directrice !” Na een poos vroeg hij : „Hoeveel geld heeft u noodig ?” Zij begon te rekenen. „Ik denk dat tweeduizend roebel voldoende zullen zijn. Is u dat te veel ?” „Integendeel. Dat wil zeggen, het zal wel te weinig zijn.” „O neen. Ik heb mijn honorarium nog niet noodig. 7A.7A. de ‘Koningin en cKonmgin--7Aoedef en prinses ‘julicma in geselschap van een hofdame tijdens een sledetocht gekiekt in het Haagsche Bosch. (foto H. /. P. B.) Het is voldoende als u het garandeeren wilt.” „Ik garandeer,” antwoordde hij lachend. In het hotel gaf hij haar het geld. „Lét op,” zeide zij. „Wij zullen met die geschiedenis nog ’n zaak maken.” „Ik hoop het van harte.” Toen hij afscheid nam, merkte Anna op : „Ik doe dat alles eigenlijk niet graag en met tegenzin.” „Waarom ?'” Zij hield zijn hand vast en antwoordde een weinig beklemd : „Ik heb angst om u. U moest liever naar huis teruggaan.” Des namiddags zocht Anna haar directeur op. Zij vond hem bezig zijn koffer te pakken. Hij geraakte in de pijnlijkste verlegenheid toen zij de kamer binnenkwam. Ze glimlachte spotachtig en zei : ,,U behoeft er niet vandoor te gaan, directeur.” Hij stotterde onverstaanbare woorden. „Ik zal geld steken in uw verloopen zaak.” Hij viel sprakeloos in een stoel neer en aanvaardde alle voorwaarden die Anna Hafström hem dicteerde. Voor de buitenwereld zou hij de directeur blijven maar zonder macht of beslissing. Hij zou alleen als reismaarschalk en conférencier fungeeren. Daarvoor kreeg hij een derde van de netto winst, terwijl twee derden voor Anna Hafström waren. Süszkind kuste haar dankbaar de hand en begon zijn koffer weer uit te pakken. Een week later vond de openingsvoorstelling plaats. Anna Hafström was het gelukt in een elegant hotel in de Krakowskie przedmiescie, waar de keuken beroemd was, een kleine, deftige zaal te huren. De zaal was verrukkelijk met bloemen versierd, en kon nauwelijks honderd personen bevatten. De prijzen waren zoo hoog dat alleen het uitgezochtste publiek, na het theater, hierheen kwam. Er was geen podium en geen vies scherm en geen belachelijke gong. De leden van den troep gingen ongedwongen naar den Steinwayvleugel, die in een hoek stond, en zongen daar hun liederen. De conférence werd tot een kleinen omvang beperkt. Zooveel maar mogelijk was moest het karakter van een besloten gezelschap worden bewaard. Het publiek mocht gedurende het souper op geen wijze tot aandacht gedwongen worden. Heinersdorff moest zachte, Fransche walsen spelen en de zangeressen vermeden groote stemuitzetting. Het was een volledig succes. Süszkind straalde en liep trots als een haan heen en weer, alsof het zijn verdienste geweest was. Alle cabaretleden werden in de ochtenduren door de gasten aan hun tafels genoodigd en dronken champagne als water. Süszkind kon zijn winst niet meer narekenen. Hij kreeg tien percent van elke flesch. Toen Heinersdorff om zes uur ’s ochtends doodmoede van de piano opstond, kwam Anna Hafström naar hem toe en vroeg : „Bent u over me tevreden ?” „Ik bewonder u ! Ik vrees alleen dat ik dit inspannende leven niet lang uithouden zal.” Zij lachte en begon vroolijk het geld te tellen, dat de gasten voor den pianist op het bord gelegd, hadden. „86 Roebel!” riep zij triomfantelijk. Hij keek radeloosverlegen naar het bord. „Het help u niets !” spotte zij. „L moet dat geld aannemen, anders maakt u zich verdacht. Het is overigens volstrekt' geen schande dit geld in den zak te steken. U heeft het zuur genoeg verdiend.” Zij liet het geld in zijn handen glijden. Het succes bleef het cabaret Excelsior getrouw. De kleine zaal was iederen nacht dicht bezet. De champagne gaf ongedachte percenten. De dames, behalve Mirjam Gitt, zwommen in weelde. De directeur rookte alleen dure import-sigaren. Heinersdorff kreeg den ien Maart zijn geld met rente terug. Het leven was echter vermoeiend genoeg. Heinersdorff kwam geen nacht voor 6 uur ’s morgens op zijn bed. Dan sliep hij tot ’s namiddags en werd moe en lamgeslagen wakker. Dikwijls vergat hij volkomen waarom hij eigenlijk hier was. Het scheen hem, alsof hij zijn leven lang pianospeler bij een reizend cabaret geweest was. ( Wordt vervolgd.) 18 (35b)
PDF

Nummer	1916, nr. 18, 2 mrt. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 12 WINTERSPORT. — Bobsleden op het „kopje” te Bloemendaal. (V.F.B.) ARRENWEDSTRIJD TE HOORN. — Een kijkje tijdens de door de harddraverij-vereeniging Hoorn en Omstreken Zondag j.I. te Hoorn gehouden harddraverij met paard en ar. (V.F.B.) „Ja,” zei Billy aarzelend, „maar jij wou toch .....” „Zie je nu wel,” viel Rosy haar broer in de rede. „De jongen hield niet op of we moesten naar hier om te vragen of je morgen meespeelde.” ïê^edden ?” vroeg hij. ,Om wat ?” s „Als ze zonder mij winnen, verloven we ons niet; als ze verliezen, wat ik mag gelooven zonder verwaand te zijn, zijn we morgen geëngageerd.” Ze bloosde tot onder het blonde haar. „Denk je dat jij de eenige goede rechtsbuiten in Engeland bent?” vroeg ze toen lachend en zijn verlangenden blik ontwijkend. „Bovendien weet je heelemaal niet of ik wel zooveel om je geef, Dick, om me dadelijk maar met je te verloven.” „Waarom kom je mij dan hier opzoeken, Rosy, als het je niet schelen kan of mijn arm beter wordt of niet ?” „Waarom ? Omdat Billy zoo nieuwsgierig was naar je welstand natuurlijk. Is ’t niet waar Bill ? Kom eens hier !” riep ze tot haar dertienjarig broertje, dat oogenschijnlijk in WINTERSPORT IN ZWITSERLAND. — ’n Tochtje met de ski. de beschouwing van den tuin verdiept was en had gedaan alsof hij niets hoorde. „Wat?” vroeg hij en kwam naar den ziekenstoel, waarop Dick Collins met een gespalkten arm lag uitgestrekt. „Heb jij me niet gevraagd, Billy,” vroeg zijn zuster, „vanmiddag eens te gaan informeeren met ons beiden hoe het Mr. Collins ging?” t DE SNEEUWOPRUIMING. — De auto-sneeuwploeg in de residentie in actie. (Foto v. Tol). „De jongen” had zich intusschen weer verwijderd en besteedde schijnbaar al zijn aandacht aan den tuin. Dick Collins had echter het aarzelend toegeven van den jongen broer direct opgemerkt en gaf niet zoo spoedig zijn plan op. „Dus”, drong hij nogmaals aan, „wedden?” — Rosy scheen eenigszins meegaander. „Hoe was het ook weer? Als de Royals zonder jou toch winnen, verloven we ons niet en . . .” „Nog niet,” viel Dick haar in de rede. „Later kunnen we altijd verder zien.” „En,” vervolgde Rosy, „als ze verliezen omdat jij niet meespeelt, dan zullen we samen eens ernstig praten en . .” „Neen,” sprong Dick op, „één van beide, verloven of niet verloven.” „Pas op je arm, Dick,” zei ze angstig en duwde hem met zachte hand terug in zijn stoel. „En ik dacht, dat het je niet schelen kon of mijn arm . . .” „Dag Dick!” riep ze lachend. „Kom, Bill, we moeten naar huis.” Toen Rosy al op de trap stond kwam de jongen nog even zacht terug naar Dick en fluisterde vertrouwelijk : „’t Komt in orde hoor!” „Wat zei je nog tegen Mr. Collins?” vroeg zijn zuster hem buiten. „Niets,” antwoordde hij kort. „Heb je van de weddenschap gehoord?” vroeg Rosy’ „Welke weddenschap ?” „O neen, niets/’ zei ze. Billy lachte stil voor zich heen, maar zijn zuster merkte het niet en veronderstelde, dat haar gesprek met Dick was voorbijgegaan aan haar jongen broer. „Wie denk je dat er winnen morgen, Bill ?” vroeg Rosy. „Als Mr. Collins morgen niet meespeelt hebben de Royals tóch nog kans om het van de Cally’s te winnen,” zei Bill beslist met de sportwijsheid van dertienjarige jongens. „Mr. Collins is wel de beste rechtsbuiten, die er bestaat, maar de Cally’s zijn voetballers, hoor !” en van terzijde bespiedde hij zijn zuster. „Dan zou het er dus niet doorgaan.” liet Rosy zich ontvallen. „Wat niet doorgaan ?” vroeg Bill belangstellend. „Ach, jongen, niets; wat vraag je toch vanmiddag.” „’t Is niet waar, maar jij zegt iets wat ik niet begrijp,” antwoordde Billy. Rosy was niet bijzonder spraakzaam gedurende de rest van de wandeling en Bill, die het geheele gesprek tusschen zijn zuster en Mr. Collins met ingespannen belangstelling gevolgd had, liep er over te denken hoe hij het toch wel zou WINTERSPORT IN ZWITSERLAND. — Bobsleden op weg naar de baan. aanleggen om den besten rechtsbuiten van Engeland tot zijn zwager te maken. Wat zou Jones wel zeggen en de lange Davy, die altijd zoo opgaf van de keeperstalenten van zijn broer? Ja, dat moest gebeuren, het kostte wat het wilde I Dat die gekke Rosy nu ook maar niet ineens zei „’t Is goed Dick, we zullen ons morgen verloven.” DE SNEEUW IN HET KAMP TE HARDERWIJK. Een tweetal foto’s, die weergeven hoe de Belgische geïnterneerden in het kamp te Harderwijk zich de sneeuw ten nutte maakten om de verveling te verdrijven. Links: Een gevecht met sneeuwballen. De vijand op den aftocht! Rechts: Wedstrijd in het maken van sneeuwbeelden. Een schildwacht met schilderhuisje, ingang van een loopgraaf, enz. (foto's Du Houx.) EEN WEDDENSCHAP
PDF

Nummer	1916, nr. 18, 2 mrt. 1916
Blad	05
Tekst	13 PANORAMA VIJFTIGJARIG BESTAAN VAN „AMSTELS GYM N ASTI E K VE R E E N I Gl N G” Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de bekende „Amstels Gymnastiekvereeniging” te Amsterdam, de grootste en op het gebied der turnsport meest invloedrijke vereeniging in ons land, brengen wij hierboven een foto van een groep van het bestuur van dezen bond. (KF.Ö.) HONDERDJARIG BESTAAN VAN DE ,,‘S-GRAVENHAAGSCHE B1JBELVEREENIGING”. Het bestuur van de „’s-Gravenhaagsche Bijbelvereeniging”, gefotografeerd in de Groote Kerk te Den Haag naar aanleiding van het honderdjarig bestaan dezer vereeniging. {V.F.B.) „Ik wou het niet zeggen daarnet,” dacht Bill, „maar ik weet zeker dat zij me op de gedachte heeft gebracht naar Mr. Collins te gaan. Ik heb er zelf heelemaal niet over gedacht.” — „Mr. Collins zal morgen wel getelegrafeerd worden, denk je niet Bill, hoe de uitslag is?” „Ja, natuurlijk,” zei Bill. „Hoe zouden wij het dan het vlugste kunnen weten ?” vroeg Rosy. „Naar hem toegaan,” antwoordde de jongen. ..Maar wat kan jou die uitslag .eigenlijk schelen ?” „We kunnen toch morgen niet weer naar hem toegaan,” zei Rosy zonder op de vraag van haar broer acht te slaan. „Als jij niet meegaat,” was het antwoord, „ga ik toch even alleen om te vragen hoe het afgeloopen is.” „Neen, dan ga ik wel mee ; dan kan ik buiten wachten tot je terugkomt.” „Goed,” zei Bill, „afgesproken 1” Den volgenden morgen vroeg had Bill klaarblijkelijk een zeer vertrouwelijk onderhoud met den langen Davy, welk onderhoud werd ingeleid met de vraag van eerstgenoemde : „Zeg Davy, ga jij vanmiddag naar den wedstrijd ?” „Natuurlijk, jó, wie gaat daar niet heen ?” vroeg Davy verwonderd. „Jij zou toch ook gaan ? ’t Is maar drie kwartiertjes sporen en ’t kost je heelemaal één shilling.” „Niet voor dien shilling,” zei Bill trotsch, „maar ik kan niet. Luister eens, Davy. Wil jij me een pleizier doen?” en fluisterend, eenigszins verwijderd van de andere jongens wérd een plan ontvouwd, dat Davy’s oogen ondeugend schitteren deed en volkomen zijn instemming scheen te hebben. ’t Was ’s middags drie uur. Bill zat oogenschijnlijk kalm een boek te lezen, doch bespiedde over dat boek heen zijn slanke zuster, die elk oogenblik op de pendule keek, dan peinzend voor het venster stond en zich eindelijk tot haar broer wendde. ,,Hoe laat is ’t precies afgeloopen., Billy ?” ,,Wat?” vroeg deze onnoozel. „Hè, vervelende jongen, jij vraagt niets dan „wat ?” in DE „MECKLENBURG" OP EEN MIJN GELOOPEN. Het s.s. „Mecklenburg” van de Maatschappij „Zeeland”, dat Zondag j.1. op de reis van Engeland naar Nederland op een mijn geloopen en gezonken is. Volgens de laatste berichten werden bemanning en passagiers gered. {V.F.B.) HONDERDJARIG BESTAAN UTRECHTSCHE STUDENTENSOCIËTEIT. Het diner gegeven ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de Utrechtsche Studentensociëteit „Placet Hic Requiescere Musis”. (f°to Jochmann.) den laatsten tijd. Ik bedoel den wedstrijd natuurlijk!” „Oh!” antwoordde hij. „Precies tien minuten vóór vieren.” „We zouden bij Mr. Collins den uitslag kunnen hooren, zei je immers gisteren, hè Bill ? Als we dan nu gaan, kunnen we zoowat net op dien tijd bij hem zijn.” „Ja,” zei Billy, „dat komt precies uit. ’t Is nu drie uur en als we niet te hard loopen zijn we er in twintig minuten en dan is het klokslag tien minuten vóór vieren.” „Bill, wees toch niet zoo akelig. We loopen héél langzaam.” „Goed,” was het antwoord, „kom maar mee.” „Bill,” vroeg Rosy heel lief, „wil je mij een groot genoegen doen en het alsjeblieft niet doen voorkomen alsof ik naar Mr. Collins wou ?” „Dat is toch geen schande? Ik kan toch niet zeggen, dat ik je naar zijn huis moest trekken ? Je kan hem tóch niet voor den gek houden hoor, geloof dat maar nooit!” verzekerde Bill. „Noem je dat langzaam loopen ?” voegde hij er bij. „Hoe loop jij dan als je hard loopt, Rosy?” Onmiddellijk hield zij haar stap in. Toch was het nog geen half vier toen Bill aanschelde. „Nu, wacht jij hier?” vroeg hij zijn zuster met een leuken blik in zijn heldere verstandige jongensoogen. „Als we het weten, om een uur of vier, kom ik het wel zeggen.” „Neen,” zei Rosy aarzelend, „als het zóó lang duurt ga ik maar even mee,” en ze volgde haar broer naar binnen. Een schittering kwam in Collins’ oogen toen hij haar blozend den drempel overschrijden zag. „Dag Rosy,” zei hij innig en hield wat langer dan noodig was haar hand in de zijne. — „Hoe gaat het met je arm?” vroeg ze verward. „Kom je daarnaar vragen, Rosy?” vroeg hij zacht. „Die arm komt wel weer in orde. Interesseert de uitslag van den wedstrijd je niet meer, of laat dat je onverschillig?” —Zij gaf geen antwoord, doch verschikte een kussen achter hem, opdat hij haar blozen niet zou zien. „Zoudt U niet graag willen dat de Royals wonnen, Mr. Collins?” vroeg Billy. „’t Is toch Uw club?” HUL.DEBL.IJK DER BELGISCHE VLUCHTELINGEN AAN DE STAD ROTTERDAM. Door de Belgische vluchtelingen is aan het Gemeentebestuur der stad Rotterdam uit dankbaarheid voor de genoten gastvrijheid en liefderijke verzorging een prachtig uitgevoerd, met duizenden namen gevuld Album aangeboden. Onze foto’s geven weer, links: de eerste pagina van het album, symbolisch voorstellend den intocht in de Maasstad; midden: het deksel der fraaie doos, waarin het album werd aangeboden. Op het deksel is in kunstig drijfwerk de barmhartige Samaritaan uitgebeeld; rechts: de mooi versierde band van het album.
PDF

Nummer	1916, nr. 18, 2 mrt. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 14 • DE WAAGPLEiN-KWESTIE TE ALKMAAR. In aansluiting met de in een onzer vorige nummers gepubliceerde foto’s betreffende de Waagplein-kwestie te Alkmaar, brengen wij hierboven nog een foto waarop de gebouwen tusschen de kruisjes, die bestemd zijn om gesloopt te worden, zijn weggeretoucheerd. Deze foto geeft dus duidelijk den toestand weer, zooals deze worden zal als het voorstel 8. & W. wordt aangenomen. SOLDATEN IN DIENST VAN HET VERKEER. Ter bevordering van den regeimatigen treinenloop werden verleden week op verschillende plaatsen in ons land soldaten gerequireerd om de sneeuw van de spoorbanen enz. te verwijderen. ( „Voor deze ééne gelegenheid zou ik nu eens willen, dat ze niet wonnen, Bill, al is het ook mijn club/’ gaf Collins ten antwoord met een beteekenisvollen blik naar Rosy. „Als zij niet winnen, win ik ! Begrijp je, Bill?” „Neen,” zei Bill. „Goed jongen, dat behoeft ook niet. Ik hoop dat ik het je straks duidelijk mag maken.” „Nog een half uur, Rosy,” zei Dick zacht tot haar, toen Billy weer voor het venster stond. „Nog een half uur en ik ben misschien de gelukkigste kerel ter wereld. Ik had nooit gedacht dat ik zóó naar een nederlaag van de Royals zou verlangen, Rosy. Verlang jij er ook naar?” „Ik verlang dat je je stil zult houden, Dick, anders geneest je arm nooit,” antwoordde zij. Er was nog geen kwartier verloopen of de electrische schel weerklonk en alle drie schrokken op. Rosy werd doodsbleek. Bill vloog naar de deur en kwam een oogenblik later terug met een telegram, geopend. „Wat staat er . . . wie heeft dat geopend ?” vroeg Rosy. „Ik,” zei Bill trotsch. „’t Is van langen Davy aan mij. Voorlezen ?” „Jö, schiet toch op I” schreeuwde Collins. „Royals verloren 3—1,” las Billy pléchtig. Een oogenblik was er stilte. „Dus?” vroeg Collins en zag naar Rosy. Ze schreide. „Billy, wil je even in den tuin gaan ?” vroeg Dick vriendelijk. „ïk heb met je zuster te spreken. — Dus ?” herhaalde Dick en er was een verlangende klank in zijn stem. „Je weet onze weddenschap, Dick,” fluisterde ze, doch ze bleef op een kleinen afstand staan. Hij maakte aanstalten uit zijn stoel te komen, doch verschrikt was ze in twee vlugge stappen bij hem en met zijn gezonden arm drukte hij haar vast tegen zich aan en zeide: „Wat een geluk, liefste, dat ik mijn arm gebroken heb, of had je mij zonder die weddenschap ook genomen?” „Ik geloof het wel, Dick,” antwoordde ze, „maar we moesten er ons toch aan houden, nietwaar ?” Op datoogenblik kwam Bill naar binnen met een tweede telegram. „Voor u, Mr. Collins,” en met een hoogroode kleur overhandigde hij het. „Dat zal wel hetzelfde zijn,” zei Collins achteloos. „Eerst moet ik je wat vertellen, Billy. Hoe zou je ’t vinden als ik je broer werd en met Rosy trouwde?” „Leuk!” antwoordde Bill onmiddellijk. „Dan heeft lange Davy over zijn broer niets meer te vertellen tegen mij.” „Nu goed,Bill, daarom zullen we HUISVLIJTTENTOONSTELLING. Door een aantal gemobiliseerden van de legergroep Leiden is een tentoonstelling georganiseerd van de in hun vrije uren vervaardigde huisvlijt-voorwerpen. De expositie werd Zaterdagavond, in tegenwoordigheid van vele belangstellenden, geopend. 1. Generaal Kleynhens, die bij de opening den opperbevelhebber vertegenwoordigde en 2. kapitein R. I. Leers, de hoofd-organisator der tentoonstelling. ’t dan maar doen. Feliciteer ons maar, hoor, wij zijn geëngageerd, je zuster en ik.” Toen opende Dick het tweede telegram en las : VOOR EN DOOR MILITAIREN. Door manschappen van het ïle Bataljon 7e Regiment Infanterie, die zich tot een vereeniging georganiseerd hebben, worden ten bate van de militairen in verschillende plaatsen tooneelvoorstellingen gegeven, die een goed succes hebben. De foto van het clubje, — ook de „dames” zijn militairen — welke wij hierboven reproduceeren, werd genomen na de 50ste opvoering in Noord-Brabant van „Artisten-Revue. (foto H. Schreuder.) „Celukgewenscht. Royals gewonnen 3—1.” „O, Dick!” zei Rosy verschrikt. Ze maakte haar hand los uit de zijne. „Wat moeten we nu doen ?” „Bill, kom eens hier!” riep Collins streng. Billy naderde schuldbewust. — „Wie heeft dat telegram aan jou afgezonden ?” —* „Lange Davy”, antwoordde hij. „Wil ik je eens wat zeggen, Bill?” vroeg Collins. „Jij hebt aan dien Davy gevraagd om jou in ieder geval te telegrafeeren dat de Royals verloren hadden, onverschillig hoe de wedstrijd zou eindigen. Zeg me eens eerlijk, is ’t waar of niet?” „Jawel,” zei Bill kortaf. „Maar waarom heb je dat in’s hemelsnaam gevraagd ?” „Omdat lange Davy altijd zoo’n drukte heeft over zijn broer, die zoo goed speelt en omdat ik ook een broer wou hebben die nog beter speelde en . . . . eh . . . . omdat Rosy zelf ook wel wou . . . .” Na die lange toespraak vond Billy het blijkbaar den aangewezen weg maar weer in den tuin te gaan. „Is dat waar, Rosy, dat laatste wat hij zei ?” vroeg Dick. „Er is wel iets van aan Dick,” zei ze, „maar we kunnen het nu toch niet doen ? ’t Is toch heelemaal niet zooals we hadden afgesproken?” Toen riep Bill vanuit den tuin : „Mr. Collins, daar komt lange Davy. Mag ik hem zeggen, dat u mijn broer wordt ?” „Geef jij maar antwoord, liefste,” zei Dick tot Rosy. Toen trad ze voor het venster en knikte blij naar omlaag. DE MENSCHENHATER JOB STEYNEN T-febt u nu nog iets noodig, mijnheer Aertsen?” vroeg op 1 toegewijden toon de verpleegster, en boog zich vriendelijk over den ouden man, die klein en hulpeloos in den grooten ruststoel als een kind neerzat, „Neen,” antwoordde de oude man kort, afwijzend. De verpleegster deed alsof ze zijn korzeligheid niet bemerkt had. „Wilt ueen kop thee ?” vroeg ze lankmoedig. „Ach neen,” zei de oude kregel, en maakte een wild gebaar van ongeduld met de poovere schoudertjes. „Ik ga u een kopje thee halen. U hebt nog geen thee gedronken na hst eten. En dat is juist opwekkend, zoo goed voor u.” Met keerde ze zich om, en stapte luchtig en lief door de groote gezelschapszaal naarde gangdeur en verdween. Een zonderlinge ontspanning kwam op het barsche gelaat van den bejaarden man, nu hij zich alleen voelde
PDF

Nummer	1916, nr. 18, 2 mrt. 1916
Blad	07
Tekst	15 PANORAMA Zijn trekken verslapten, de sombere uitdrukking deroogenwerd suffig, het kleine rompje verzonk dieper in de stoelkussens. Vanuit het venster vlak bij hem was het een schoon uitzicht in den lommerrijken tuin der stichting. Zacht lag de zomeravondlucht om de boomkruinen, teeder vergleed haar blauw in een fijn-groene schakeering naar het westen; hier en daar tjilpte een late vogel. Een zoete vrede lag in de • scheemring. En den stuurschen, wrokkigen man was het wonderlijk’ te moede. Een weekheid als hij in tijden niet meer had gekend, drong zijn oude ziel binnen. Nochtans had hij een gebaar van ergernis, toen de zachtzinnige verpleegster weer binnentrad, en de kop thee op een met een kanten doekje bedekt rieten blaadje keurig en zorgvol aanbood. Hij wildewat zeggen, een grofheid, zijn magere handen gebaarden, zijn lippen openden zich reeds en toornig kwamen de wenkbrauwen, overhuivend de oogen snel neerwaarts, het oude vervallen lichaam beefde. . . Toen gebeurde er iets zeer onverwachts ; de verpleegster legde plotseling haar hand op zijn mond, en glimlachend zei ze: „Mijnheer Aertsen, mijnheer Aertsen, waarom doet u toch altijd of u boos op me bent. U meent dat niet. U bent juist blij, dat ik u zoo goed verzorg.” En als de oude haarsprakeloos verbaasd aankeek, hernam ze, en nog altijd glimlachte ze vol goedheid : „Neen, neen, die booze buien, daar meent u niks niemendal van. U bént eigenlijk heelemaal niet zoo. Het is maar een leelijk aanwensel van u ; anders niet.” Voor zoo onverwachte bejegening bezweek de brommigheid van den ouden heer. Zijn toornig gezicht ontspande zich, eerst keek hij haar verwezen aan. zijn blik doolde rond als zoekend naar hulp, een zonderlinge grimas teekende zich op zijn gelaat. Maar dan zag hij voor hem de vriendelijke, welgezinde jonge vrouw, die door haar onweerstaanbare beminnelijkheid hem uit de sombere wereld van mokken en tobben omhoog hief. Nu zond zij hem een engelachtigen glimlach toe, als om hem moed in te spreken, en ze nam tegelijkertijd de oude beenige hand in de hare. „Kom, mijnheer Aertsen, gedeeld verdriet is half verdriet, zeg me maar eens wat er aan scheelt.” Hij slikte een paar maal achtereen, wendde het gezicht af; zijn vingers beefden als gevangen vogels onder haar kleine hand. „U bent nu al veertien dagen in de stichting”, praatte ze zachtkens voort, „en al dien tijd wilt u maar met alle geweld een slechten indruk op me maken. Brommen, leelijke gezichten trekken, bitse antwoorden, — het is aan de orde van den dag. Maar ik kijk erdoor heen, en ik zie wel, dat u heelemaal niet zoo bent. Dus schei er maar uit, hoor, het helpt toch niets. Kom, wees maar wat spraakzamer tegen me, mijn beste meneer, het zal u deugd doen. En. . . . misschien kan ik wat voor u doen, om uw verdriet te verzachten. Misschien kan ik u troosten. Je weet nooit...,” De oude man vond geen woord, geen enkel, hoe banaal ook, en zonder het zelf recht te DE CONFERENTIE De heeren Heemskerk, De Vries. Bavinck, Anema en Diepenhorst, die met Dr. Kuyper TERAARDEBESTELLING L.. SERRURIER. Onder groote belangstelling werd Zaterdag op de Nieuwe Oosterbegraafplaats te Amsterdam het stoffelijk overschot teraardebesteld van den heer L. Serrurier, in leven oud-lid van den Amsterdamschen Raad, oud-wethouder van Financiën, oud-wethouder van de Bedrijven en lid van de Provinciale Staten. Onze foto werd genomen op het oogenblik dat Burgemeester Tellegen de verdiensten van den overledene herdacht. {V.F.B.) Dr. abraham kuyper. Zaterdagmiddag had ten huize van Dr. Abraham Kuyper een zeer gewichtige conferentie plaats naar aanleiding van de door hem onlangs in ’t licht gezonden, veelbesproken brochure. In verband met de aanstaande Statenverkiezingen was deze bijeenkomst tusschen de voormannen der A. R. partij natuurlijk van groot belang, Wij brengen hierboven naar aanleiding van dit feit het jongste, nog niet in de pers gepubliceerde portret van Dr. Kuyper, BIJ Dr. A. KUYPER. Zaterdagavond confereerden, gekiekt vóór het huis van laatstgenoemde. (foto's Hiimans.) weten had hij zacht de hand der jonge vrouw gedrukt. Zwijgend zat hij een wijle dan nog door het venster naar den schoonen avondval te kijken, maar na een poosje begon hij uit zichzelf te praten, in den aanvang nog norsch en bijna onwillig, dan stamelend als een verlegen kind, maar allengs hervond hij zich. Onder het spreken was zijn stem overvol geladen van ontroering en hij wist dat zelf niet. Zoo, terwijl het korte verhaal van zijn leven en bekommernissen vorderde, schreed gelijktijdig de schemering voort. „Ik ben op het platteland geboren en opgevoed. Mijn vader was heereboer, en dat bedrijf was ook mijn lust en mijn leven. Toen ik later na den dood van mijn ouders zelf op de hoeve als meester achterbleef, trouwde ik al spoedig. We leefden gelukkig op onze groote hofstede, wij gingen allebei op in het vrije, heerlijke buitenleven en kregen gaandeweg hoe langer hoe meer tegenzin in de stad, waar we vanzelf nu en dan wel voor zaken of boodschappen moesten heenrijden. Die stad was voor ons iets zoo onnatuurlijks, zoo onverstandigs en zoo vervelend, dat wij het bezoek daar altijd zoo kort mogelijk maakten, We leefden voor elkaar en hadden geen behoefte aan anderen omgang. Er kwamen drie kinderen, twee meisjes en een jongen. Die gingen naar de school in de stad, en raakten daar verzot op wat wij altijd verafschuwd hadden. Hun was niets liever dan het stadsleven, het wereldsche gedoe, weelde, opzichtigheid ; zij waren alle drie het tegenbeeld van ons. Of ze elkaar gaande maakten, of dat hun vrienden en vriendinnen hen bedierven, ik weet het niet, maar ze werden al toen ze nog schoolkinderen waren, met den dag wereldscher ; ze lachten om onze eenvoudigheid en onze gehechtheid .aan dat, in hun oogen saaie, buitenleven en leken maar één denkbeeld te hebben, en wel zoo gauw mogelijk uit het ouderlijk gezin weg te komen en zelfstandig te kunnen leven, om verkwistend en roekeloos te zijn. Het oudste meisje trouwde met een rijken, maar eenvoudigen man ; ze verspilde zijn geld op de ergste manier, en had daardoor een ellendig bestaan met hem, eeuwig getwist, hun huis was en is nog een ware hel. Het tweede meisje trouwde al spoedig na h?ar, maar ’r man stierf een jaar of wat later, en liet haar niets na; te trotsch of al te slécht om met haar ouders over de toekomst van haar en haar eenig kind te komen praten, gaf ze er de voorkeur aan voor zichzelf te zorgen en doet dat al lang, hoé weet ik niet, maar het is op een slechte manier dat het gebeurt, daar ben ik zeker van. En de jongen eindelijk groeide al evenmin goed op ; hij werd een uitgaander en drinker, een slecht sujet; zijn levenswijze was afschuwelijk ; soms leefde hij als een bedelaar, een schooier in de gemeenste achterbuurten van de stad, dan weer werd hij in gezelschap van verdacht vroolijke vrienden en vriendinnen gezien ; -hoe dikwijls hij bij me om geld geweest is, ik heb het hem altijd gegeven ; met tranen beloofde hij me telkens beterschap, en ik geloofde het telkens weer. Maar ten slotte heb ik heelemaal de hand van hem afgetrokken.
PDF