|
PANORAMA
W. A. L. DE BONT. J. van WÉLDEREN
baron RENGERS. f
Te Leeuwarden is verleden week op tachtigjarigen leeftijd overleden de
heer W. J. VAN WELDEREN baron RENGERS, oud-lid van de Eerste
Kamer voor Friesland. — Einde Februari neemt de heer A. L. DE BONT,
sedert 1881 leeraar aan de H. B. S. en Handelsschool te Enschede, afscheid
van het onderwijs. Mede door zijn geschiedkundige atlassen is hij in
ruimen kring gunstig bekend.
In al deze droefheid is één lichtende gedachte : wij zijn bij
je geweest, tot het laatste bittere einde. We hebben iederen
wensch uit je oogen gelezen, we hebben met rustigen glimlach
mét je gewacht op den Dood. En als je bang werd,
Grootje, en benauwd, hoe innig hebben we onze armen om je
heen geslagen, hoe zacht hebben onze handen je klamme
voorhoofd gestreeld !
Voor ons was ze tijdens
haar ziekte niet meer ’t oude
vrouwtje, maar een kind, een
kind, dat we met kleine, lieve
woordjes zoet hielden en troostten,
een kind, waartegen we
lachten en grapjes zeiden, als
het moedeloos werd.
En te denken, dat dit alles
niets gebaat heeft, dat de druk
onzer armen het leven niet kón
beletten om weg te vlieden,
dat al onze liefde zoo machteloos
was !
„Nu, het is gelukkig je grootmoeder
„maar” !” zei iemand,
toen ik vertelde, welke leegte
haar weggaan teweegbracht.
Ik heb haar aangekeken met
groote oogen en haargevraagd,
of zij geen grootmoeder gehad
had. „Ja,” antwoordde ze,
„maaz ik herinner me niet
veel meer ervan !”
„Zoo I” zei ik, „dan weet je
ook niet, wat het is bij haar
bed te zitten en het leven te
zien wijken ! Dan weet je ook
niet, hoe groot de angst is,
als je de dekens hoe langer
hoe zwakker ziet bewegen door
haar adem, dan weet je ook niet, hoe ellendig het is, dat
je iets afgescheurd wordt, wat je behouden wilt1”
„Nee, maar dat is dan wel heel typisch, zóó’n gehechtheid
aan een oude ziel1” vond ze.
Ach Grootmoedertje,.als je dit alles nu wist, hoe zou je
genieten! Waarom is het „vreemd”, die gehechtheid?
Mijn moeder was toch je kind en ik weer een kind van die
moeder ? en ach 1 nu ben jij op jouw beurt toch eigenlijk
weer een kind van ons geworden, door je ouderdom en je
hulpbehoevendheid. En nu je dood bent, Grootje, nu leggen
we je heel eerbiedig in de bloemen en streelen je handen en
vragen zachtjes aan onze vrienden, of ze je niet lief en mooi
vinden ? . . . .
Grootmoedertje, ik heb één wensch : ik hoop eens te sterven,
zooals jij het deed : met mijn hoofd aan de borst van
mijn kind en mijn hand in die mijner kleindochter.
Rouw.
De zwarte koets staat voor de deur en daarachter twee
zwarte rijtuigen ; een stuk of wat kleine kinderen en een
paar nieuwsgierige vrouwen verdringen elkaar om toch vooral
goed de kist te kunnen zien waarin jij ligt, Grootje, ik kan
dit alles zien door een kier van het gordijn, dat voor den vorm
naar beneden is.
En o Grootmoedertje I nu moet ik je iets bekennen : ik
verlang ernaar dat je weg zult zijn ! ïk ken je niet meer in
die afschuwelijke kist en het maakt me helsch dat vreemde
mannen het deksel boven je lief gezicht toeschroeven en je
beschouwen als hun persoonlijk eigendom 1 Zoolang je in
je bedje lag, als sluimerend, zoolang was je van ons, zoolang
konden we tegen je praten en geen minuut hebben we het
angstig gevonden naar je te kijken, integendeel: we waren
eerbiedig-trotsch op de schoonheid van je ouderdom, op je
glimlach, die de bloemen om je heen als zon verkwikt moet
hebben 1
Maar nu ? O Grootmoedertje! nu pas voelen we dat we je
verloren hebben, hoewel je het huis nog niet uit bent. Vanaf
Het diner in hotel „De Witte Brug van den Landbouw. 1, de
HULDfGINGT. B. LOHNIS.
3rug” te ’s-Gravenhage aangeboden aan den heer T. B. Löhnis, bij zijn aftreden als Inspecteur
heer Van Doorn. Voorzitter Nat. Tuinbouwraad; 2, de heer Van Hoek. Directeur-generaal van den Landbouw; 3, de heer T. B. Löhnis; 4, de heer Ruys
de Beerenbrouck, Voorzitter van de Koninklijke Landbouwvereeniging; 5, de heer Posthuma, Minister van Landbouw Handel & Nijverheid, (foto V.F.B.)
het oogenblik dat de zwarte mannen je in die zwarte kist •
gelegd hebben behoorde je aan ons niet meer en het is heusch
of je glimlach niet meer zoo mild is als in het witte bedje,
alsof je lief gezicht verwijtend kijkt.
Daarom wil ik je niet weer zien, Grootmoedertje 1 Voor ons
moet de herinnering aan je zijn een glimlachende, en tevredene,
omdat je zoo was toen je nog leefde.
Ik haat al dat zwart; het neemt zoo de schoonheid weg
van het afscheid. Luister eens, Grootje : weet je hoe ik je
weg zou willen brengen nu ? Op een baar, met al de witte
bloemen om je heen, en moeder en ik, we zouden je samen
FABRIEKSBRAND TE HAARLEM
Donderdagmorgen te kwart over vijf brak een felle brand uit in het achtergedeelte
van de glasfabriek der firma Sabelis. & Co. in de Anthoniestraat
te Haarlem. De geneele fabriek, die in 1902-’03 gebouwd werd, brandde uit.
dragen, héél in de vroegte, zoodat je voor ’t laatst nog eens
de zon op kon zien gaan 1
Maar’t gaat niet 1 Ieder fatsoenlijk mensch behoort begraven
te worden in een zwarte kist, in een zwarte koets, met
een zwart kleed, met zwarte paarden, door zwarte mannen
met suffe begrafenis-gezichten en doorknikkende knieën.
Hoe meer zwart, hoe plechtiger de begrafenis en al is je
leven nu nog zoo lachend geweest en al had je zelf nóg zoo’n
hekel aan zwart en aan somberheid
— in ’t zwart moet je
begraven, Grootje ! ik kan er
niets aan doen !
We gaan niet „in den
rouw” ; de menschen vinden
het misschien heelemaal niet
behoorlijk, omdat we zoo van
je hielden, maar ze kunnen
ook niet zien hoe zwaar de
rouw binnen in ons is en hoeveel
zwaarder die rouw nog zal
worden ! Want ach 1 we hebben
geen zwarte blouses en
sluiersnoodigom treurig te zijn!
We zullen rouwen als de zon in
je kamer schijnt en jou er niet
meerzal vinden, we zullen rouwen
als we je stem denken te
hooren, die er niet meer is en
als de stoel bij de kachel leeg
blijft en je stoof ongebruikt!
En héél, héél langzaam zal die
rouw vergroeien tot de rustige,
lieflijke herinnering.
Later veranderen we je kamer
; we halen je ouderwetsche,
lieve meubeltjes eruit
en brengen ze naar den zolder,
we geven je oudste lijfgoed
aan een of andere gedienstige,
die er dan weer jurkjes
of iets anders voor haar kinderen van maakt. Een enkel
stuk, b.v. de japon waarin we je ’t laatst hebben gezien, behouden
we en bergen die bij andere herinneringen. En als er
dan eens bezoek komt en men ziet je portret, dan knikken
we en zeggen kalm: „Ja, dat was ons Grootmoedertje...”
Maar o 1 zóóver zijn we nog niet I Het ergste moet nog
gebeuren ; achter staat die vijandige kist en voor de deur de
zwarte wagen, daarachter zwarte rijtuigen. En een eindje
verderop staat een groepje „aansprekers”, lachend en
pratend. — Die zullen mijn Grootmoedertje dragen ....
JULIA FRANK.
,,CONTANTEN”.
Cor v. d. Lugt Melsert als Stephen Baird en Cor Ruysch als Jackson
Ives in „Contanten”, dat door „Die Haghespelers” wordt voor ’t voetlicht
gebracht. (foto Couvêe.)
' „DOLLE HANS”.
Onder regie van Willem Royaards wordt ten tooneele gebracht het indo-drama in 3 bedrijven van Jan Fabricius: „Dolle Hans”, waarvan wij hierboven
een scène uit het tweede bedrijf in beeld brengen. Op den voorgrond zittend v.hn.r.: Gerard Vrolik (Does); Marie Holtrop (Jolanthe) en Brondgeesc
(Hans Hartman). (V.F.B.)
NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
|