|
PANORAMA 4
naam echter „Lismans Bank” en de
directeur der Bank, de heer Lisman,
was tevens burgemeester van hetstadje.
Dadelijk na aankomst begaven we
ons naar hem toe en werden vol blijdschap
ontvangen. Hij was een nog betrekkelijk
jonge man, wellevend en
aangenaam in den omgang, stelde zoo
als te begrijpen was, het grootste belang
in de zaak en aanvaardde met
dankbaarheid onze hulp.
,,Het is een zeer ernstige zaak,” zei
hij, „niet alleen voor de stad, maar
ook voor mij als haar eerste magistraat.
Geen enkel eigendom is er meer
veilig en wat het ergste is: er zijn
reeds een paar onschuldige inwoners
het slachtoffer van geworden. Onze
politie, hoe ijverig ook, staat machteloos
tegenover deze reeks van misdaden.
De belooning, die wij hebben
uitgeloofd voor dengene die zulke
aanwijzingen zou kunnen doen, dat
ze tot ontdekking van de daders zouden
kunnen leiden, heeft tot nog toe
geen resultaat gehad.”
Terwijl de heer Lisman aldus tot
ons sprak, merkte ik iets eigenaardigs
op, dat mij als fotograaf bijzonder
interesseerde. Hij had een zeer beweeglijk
gelaat en uit zijn donkere
oogen schoten woedende blikken, alsof
hij persoonlijk beleedigd was; doch
dat was niet het voornaamste wat mijn belangstelling
wekte.
Ik merkte op dat zijn anders glad gelaat somtijds
veranderde in een netwerk van lijnen en rimpels, dat
hem enkele oogenblikken ouder maakte dan hij klaarblijkelijk
was.
Die veranderingen waren evenwel zoo vluchtig, dat ze
misschien aan anderen, die niet zulk een studie van het
menschelijk gelaat maakten als ik, niet opvielen.
Vergezeld van den burgemeester en den majoor van de
Nederbossche politie bezochten wij de plaats van een der
laatste branden n.1. de school, waarbij helaas twee kinderen
van den conciërge het leven verloren hadden.
Meissen nam het tooneel der ramp nauwkeurig op en mopperde
over de stommiteiten van de plaatselijke politie, die
het hem onmogelijk gemaakt hadden eenig spoor te vinden.
Mijn aanwezigheid was vrijwel nutteloos ; het was ondoenlijk
ADMIRAAL. POHL,
die bij het uitbreken van den oorlog chef van de Duitsche Admiraliteit was
en sedert om gezondheidsredenen zijn ontslag nam, is thans te Berlijn
overleden.
fotografische opnamen van hand- of voetafdruksels te
nemen, eenvoudig omdat honderden handen de vensteren
deurposten hadden beetgehad en de aarde door dozijnen
voetenparen was platgetrapt. De eenige zekerheid die we
ons wisten te verschaffen was, dat de brand op drie plaatsen
tegelijk was aangestoken.
Eén getuige werd voor ons gebracht, dat was de door
smart gebroken conciërge, wiens beide kinderen het slachtoffer
van de ramp geworden waren. Hij was een man met
een eerlijk open gelaat, die eenige weinige maar belangrijke
aanwijzingen gaf.
Hij had op den avond van de ramp een man rondom de
school zien sluipen, met een pet diep over het voorhoofd en
gekleed in een oude versleten overjas. Het gegluur en het
geheele uitzicht van dezen man was hem niet bevallen en
daarom had hij hem nog aan zijn vrouw gewezen. Hij wist
zich omtrent het uiterlijk van den man overigens niets meer
D£ CENTRALEN.
Koning Ferdinand van Bulgarije (1) brengt een bezoek aan het Oostenrijksche leger. 2, Aartshertog
Friedrich; 3, Generaal Jekow: 4, minister-president Radoslawow.
te herinneren dan dat deze een paar groote starende oogen
had en hangkoonen, terwijl uit zijn halfgeopenden mond een
paar tanden te voorschijn kwamen ; alles bij elkaar het
uiterlijk van een krankzinnige. De conciërge noch zijn vrouw
hadden dezen ongunstig uitzienden kerel ooit te voren in
het stadje gezien, en ze kenden bijna iederen inwoner.
Bovendien had de conciërge, toen hij door den brand gewekt
werd een man in zoo’n jas en met zoo’n pet op ’t hoofd
zien wegloopen.
Ik deed verschillende opnamen, die Meissen voor het
onderzoek noodig oordeelde, en daarop verlieten we in
gezelschap van den burgemeester de plaats des onheils.
Terwijl we de stad doorwandelden kwamen we voorbij
het gebouw van de Bank en nu noodigde de heer Lisman
ons uit binnen té komen. Het was dien dag bitter koud en
daarom verwonderde het ons dat in het kantoor van den
heer Lisman geen kachel stond. Hij begreep onzen verwonderden
blik en zei:
,,Ik brand nooit een kachel, ik ben doodsbang van vuur,
dat dateert uit mijn jongenstijd, toen ik bijna verbrand ben.
Ik ben een eenzaam man, en dus heeft niemand er last van,
ook thuis gebruik ik op mijn eigen kamers nooit vuur.”
Ik merkte op dat de heer Lisman bij deze woorden rilde
en zenuwachtig in de handen wreef; voorts bemerkte ik
dat Meissen hem met een half verwonderden, half nieuws-
\0QmuMer$
-^SF/aSi.
Consenvoye
öpincourtk.
Cro/niuy
^onnes^'^ÜXauroinco, ironcoüü>
Qrne
Ginefe,
Fbelkviile/
l jMfe tfSWidlH
c/x^-^ Ij Dra9
^FfdeBelrtige «,*“
sW*
'SoUly >
'F*da7royon
?Io Cro/x .HU-X tWo«?w7/e
ZercwKz/JeS
Commeren/
HET DUITSCHE OFFENSIEF.
Een overzichts-kaartje van het terrein, waar de Duitschers
verleden week hun offensief hervatten.
gierigen blik aanzag, en klaarblijkelijk
een oordeel trachtte te vormen omtrent
dezen man.
Na nog over verschillende zaken
gesproken te hebben en inlichtingen
te hebben gevraagd, verlieten we
met ons drieën den gemoedelijken
burgervader en begaven ons naar een
hotel in de nabijheid van de Bank
gelegen.
Het zal zoo ongeveer tusschen twee
en drie uur in den morgen geweest
zijn, toen ik door een hand op mijn
schouder gewekt werd en ik tot mijn
verwondering mijn vriend Meissen over
mij heengebogen zag.
„Sta op, Zijlstra,” zei hij, „en
kleed je dadelijk aan. Ik zie een rooden
gloed in de lucht; er is bepaald
brand even buiten de stad.”
Het duurde geen vijf minuten of ik
was in de kleeren, en weldra waren
we op straat, die nog als uitgestorven
was; geen der burgers scheen nog
van de nieuwe ramp iets te weten.
Op den gloed afgaande moesten wij
het bankgebouw voorbij. In een kamer
van het huis naast de Bank, het
woonhuis van den heer Lisman, zagen
we licht branden.
Plotseling greep Meissen mij bij den
arm. „Stop even,” fluisterde hij.
„We gaan niet verder 1 We zullen
hier wachten !”
Verwonderd keek ik naar mijn metgezel, die onderwijl de
straat was overgestoken en aan de woning aanschelde.
Een huisknecht gekleed alsof bet tien uur in plaats van drie
uur in den nacht was, opende de deur. Ik herinnerde mij
dezen man gezien te hebben, toen we des middags een bezoek
aan de Bank gebracht hadden.
Op kalmen toon vroeg de inspecteur den heer Lisman te
spreken.
De knecht, hoewel niet in het minst verwonderd
over het bezoek op dit ongewone uur, aarzelde even met zijn
antwoord en zei eindelijk, dat zijn heer op dit oogenblik
afwezig was, maar wel spoedig zou thuiskomen.
„Goed,” zei Meissen weer, „dan zullen we zijn thuiskomst
afwachten,
We moeten hem dringend spreken.”
We werden in de kamer van den heer Lisman gelaten en
DE CENTRALEN.
Koning Ferdinand van Bulgarije gekiekt bij zijn aankomst aan
het hoofdkwartier van het Oostenrijksche léger.
namen plaats. De kamer had slechts één raam, waarvan de
gordijnen waren opgehaald. Het ameublement was eenvoudig,
bijna sober. Een groote oud-modische boekenkast
tegen den wand, een bureau-ministre, een divan en
eenige stoelen vormden de geheele aankleeding van het
vertrek.
Ik was nog te verbaasd om een woord te zeggen. Wat,
in ’shemelsnaam, bezielde Meissen toch om hier zijn tijd te
verspillen, terwijl daarbuiten een brand woedde? Ik kende
de bekwaamheden van mijn vriend echter te goed, om niet
te begrijpen, dat hij voor zijn handelingen afdoende redenen
hebben moest.
Terwijl ik aldus mijmerde, werd ik opgeschrikt door het
geluid van snelle voetstappen ; de brand scheen dus ook
door anderen bemerkt te zijn.
„Verberg je!” fluisterde Meissen plotseling, terwijl hij
achter de boekenkast wegkroop.
|