|
heb slechts één minuut om de smokkelwaar te verbergen.
Je klopt na verloop van de minuut aan de kamerdeur en
ik zal je toestaan binnen te komen.”
„En je zult mij den ring dadelijk toonen als mijn onderzoek
geen resultaat heeft gehad ?”
„In twee minuten 1” was het antwoord.
De inspecteur lachte medelijdend.
„Kindlief, ’t is onmogelijk !” hield hij vol, terwijl hij naar
de deur liep.
„De eenvoudigste zaak van de wereld,” was het even stellige
antwoord van het jonge vrouwtje, terwijl ze haar echtvriend
volgde de kamer uit.
Hij haalde zijn horloge te voorschijn en keek naar den
secondewijzer.
„Wacht nog even 1 . . . . Nu ga 1” kommandeerde hij.
Ze liet hem den ring zien, opende de deur, wipte vlug naar
binnen en sloot de deur weer.
De heer Holtrop, de oogen op zijn horloge gericht, luisterde
intusschen scherp naar het minste gerucht dat uit de
kamer tot hem doordrong. Hij hoorde heel duidelijk het ritselen
van krantenpapier en glimlachte. Daarna hoorde hij
heel eventjes den kolenbak aanraken en onderscheidde de
lichte voetstappen van zijn vrouw, terwijl ze door de kamer
liep. Hij telde haar stappen, zonder nochtans een oog van
zijn horloge af te wenden. De tijd was om. In een oogenblik
was hij aan de kamerdeur en klopte aan.
„Binnen 1” klonk het onmiddellijk.
Hij trad binnen en vond zijn vrouw hem wachtende aan
de deur met een spottend lachje.
„Ik hoop,” zei ze, terwijl ze haar arm om zijn hals sloeg
en hem kuste, „dat het een fijn soupeetje wezen zal.”
„Kom, kom,” antwoordde hij met een dienstgezicht. „Geen
vleierijen, hoor, jouw kleine heks I Waar heb je het kostbare
kleinood verborgen ?”
Zij boog spottend beleefd voor hem en zei: „U heeft de
vrijheid te zoeken.”
Hij liep recht op de tafel af ; zijn ooren hadden hem niet
bedrogen : van de krant was een hoekje afgescheurd. Toen
liep hij naar den schoorsteen: in den kolenbak lag een stukje
krantenpapier ineengefrommeld. Aha 1 Dat was spoediger
dan hij gedacht had. Hij haalde
het papierballetje uit den bak,
deed het open — niets ! Hm!
Wacht, in een oogenblik was
het gladgestreken en aan den
afgescheurden hoek gepast. J a,
daar hoorde het, maar er ontbrak
de helft aan. Hij keek
eens naar zijn vrouw. Deze had
op den divan plaats genomen
en deed alsof ze zat te handwerken
onbewust van wat er
om haar heen gebeurde.
Weer liep hij naar den schoorsteen,
knielde voor den haard
neer en keek er in en om.
„Maak je handen maarniet
smerig, manlief,” klonk het
opeens spottend. „Het ligt
niet in den haard.” . Hij stond weer op, keek oplettend
de kamer rond en —
daarop het toilettafeltje lag de boel niet zoo ordelijk als hij
dat van zijn vrouw gewoon was. Haastig onderzocht hij de
verschillende toiletartikelen : speldenkussen, fleschjes, doosjes
... .
„Het ligt niet op de toilettafel,” klonk het weer, „noch
in een van de laden. Als je ’t vinden wilt, moet je ergens
anders zoeken.”
Hij hield op en begon met woede de verschillende vloerkleed}es
op te lichten.
„Doe dat niet, lieve,” klonk weer de rustige stem van zijn
vrouw, „’t maakt zoo’n stof in de kamer. Wat je zoekt ligt
niet zoo laag, minstens twee voet van den grond 1”
Dat was een belangrijke wenk.
PANORAMA
Hij keek naar het plafond.
„Het hangt niet aan den zolder 1”
„Noch aan de muren 1” vervolgde hij op sarcastischen
toon en blijkbaar met de bedoeling zooveel mogelijk aanwijzingen
te krijgen.
8
Bnj Louis Bouwmeester.
VI Ze zijn eens even bij hem opgeloopen, Leidsche straat, A dam, boven den boekwinkel. We waren tevreden, onzen grooten tooneelspeler thuis te vinden,
** en dat in een blakende gezondheid. Sjonge, iemand, die dan toch volgende week 55 jaar tooneelspeler is.... zoo iemand stel je je als een
ouden-heer voor. Maar een ouden-heer en Bouwmeester... ziehier een fondamenteele tegenstelling. Pittig en vlug beweegt hij zich bij het praten en
gaan; zijn gebaren zijn snel en rustig tegelijk. In zijn grijs geruit pakje, met zwart fluweelen kraag en manchetten afgezet, is zijn figuur eer dat
van een gespierden jonkman, dan van iemand van.... Ja, van? Ik weet het niet, maar zijn leeftijd intrigeerde me toch wel. En ook öf hij hem
zéggen zou. Daar Goethe de bescheidenheid het monopolie van „Lumpen” noemt, en ik voor geen geld een Lump wil wezen, vraag ik op den man
af: Hoe oud bent u, mijnheer Bouwmeester? De aangesprokene praatte genoeglijk verder. Maar, ja. daar kon ik het niet bij laten, hè. En ik vroeg
of hij zijn leeftijd niet zeggen wou. Neen, dat dééd hij niet, verklaarde hij glimlachend. — Een mensch is zoo oud als hij zich voelt, beweerde hij
terecht — En hoe oud voélt u je wel? — ’n Jaar of dertig. Op zijn hoogst... veertig. — U bent nooit ziek, hè? — Ik weet niet wat het is in den
laatsten tijd. — Nooit geweest ook? (De scherpzinnige lezer bemerkt, dat mijn interview van huishoudelijken aard was; omtrent Bouwmeester’s
verleden, heden en toekomst als Kunstenaar schrijven de dagbladen overvloedig, en dat alles mag bij mijne lezers als bekend worden verondersteld.)
De heer Bouwmeester verhaalde mij dan op mijn vraag of hij nooit was ziek geweest, dat het de weinige malen, dat het gebeurde, ook brutaal geweest
was, op het kantje af. Eens tengevolge van een opgedane kou in een ondergesneeuwde kleedkamer te Rotterdam, toen hij zweetend van
inspanning en dun gekleed van het tooneel was gekomen. Een anderen keer was een Chineesche barbier te Soerabaia de schuldige. Hij wondde
Bouwmeester, een bloedvergiftiging trad in, en maakte het zóó bont, dat het niet veel scheelde of Louis was niet meer levend naar Holland teruggekomen...
— Hij kan van die en zooveel andere dingen zoo levendig en gezellig zitten te vertellen, dat het een pleizier is naar hem te luisteren. En
naar hem te kijken ook. Het bruine, krachtig gesneden gezicht, met de zwarte, dwars neergestreken haren, en de vaste, vonkelende oogen is daarbij
als een mooi grootsch spel, dat vóór u, in uw onmiddellijke nabijheid geschiedt, De beheersching van gebaren, gelaatstrekken en stem, het deed
me zelfs ook in die huiselijke omgeving geyoelen, welk een machtig tooneelspeler Bouwmeester is. Maar bij die sterke beheersching, welk een
teerhartigheid tevens. Ge moest hem, zooals ik, zijn ól/z-jarig dochtertje Wiesje zien instoppen — mantel, muts, bouffante om en om geknoopt —
nu ze, na een beetje ziek te zijn geweest, weer eens voor het eerst uit mag; ge moet hem zelf het aardige, blonde ding in het rijtuig zien dragen,
en het is een lust om erbij te zijn, als hij met de krachtige bruine hand de kleine langs de wangen streelt, als hij ten afscheid haar knuffelend
nog eens kust Dan is er op het sterke mannengelaat een uitdrukking van groote teederheid. Want die Wiesje is het kleine zonnetje in dat groote
leven; zij is de vreugde van Bouwmeester’s jong-ouden dag. En als het maar eventjes kan, zijn ze bij elkaar, op de wandeling of elders; en -zoo
ook is zij in dit aanstaand jubileum betrokken, eigenlijk jubileeren zij sèmen. De gedachte, de opbrengst der reeks jubileum-voorstellingen bijeen
te houden als een kapitaaltje voor de kleine Wiesje, een kapitaaltje dat met rente op rente vermeerderd op haar 21e jaar aan haar kan worden
uitgekeerd, een soort van bruidschat, laat ons zeggen, — de gedachte dat zóó te bedisselen, is net iets voor Louis Bouwmeester. Het heeft iets van
de schoone romantiek, temidden waarvan de tooneelspeler leeft, en doet óns Bouwmeester als een even teergevoelig als zorgvol vader kennen.
Moge het resultaat boven elke verwachting zijn. Zoo hoop ik. Kyf-Kyf.
„Noch aan de muren,” bevestigde zij monotoon, terwijl
ze met de tanden een draad afbrak.
Komaan, dat gaf een groote beperking aan het veld van
onderzoek. Even nadenken : niet op den grond, niet aan den
zolder, noch aan de muren, dus midden in de kamer. Daar
stond een guéridon met een schemerlamp en eenige boeken
erop.
Sapristi! Hij kreeg een ingeving I Hij schroefde den
brander van de lamp los.
„Ik heb toch eigenlijk niet veel zin om de peer leeg te
visschen . . . begon hij besluiteloos.
Maar nu klonk er beslist uit haar mond : „Ik beantwoord
geen vragen meer.”
O, dat was voldoende ! Hij liep met de lamp naar de keuken,
haalde den brander er af, goot de olie er uit —wel,
vervloekt, de peer was zoo leeg als een trommel.
Hij keerde haastig naar de kamer terug en keek nu min
of meer schaapachtig rond. De tijd begon te draaien. Hij
nam ieder boek op en schudde het. Zonder resultaat!
Hij keek met een blik vol achterdocht naar zijn vrouw.
„Wil je eens even opstaan, lieve?”
„Met genoegen !” Ze rees op van den divan en hij onderzocht
de zitting en de kussens, in de hoop dat zij den ring
verbórgen hield, door er op te gaan zitten, doch geen spoor
van den ring. Toen zij weer ging zitten, keek ze op haar
horloge.
„Nog tien minuten !”
Daar kreeg hij opnieuw een idee. Hij ruimde de tafel leeg,
keerde deze om en inspecteerde het onderstel zeer nauwkeurig,
doch vond niets dan in den hoek aan een der pooten een
verlaten spinneweb. De tafel werd weer op haar plaats gezet
en de jonge man keek hulpeloos de kamer rond ; ten
einde raad.
„Nog vijf minuten,” klonk hem weer tartend in de ooren.
Ha, een laatste glimp van hoop ! Het werkmandje van
zijn vrouw 1 Hij had dit tot nog toe genegeerd als te onwaarschijnlijk,
doch hij wist niet meer waar te zoeken, zijn logica
liet hem in den steek en hij beging nu de domheid, hieraan
de hem nog resteerende minuten te vermorsen. Hij rolde
eenige paren kousen open, die op herstelling wachtten ;
hij deed haar naaidoos open, onderzocht elk laatje, ieder
vakje ; hij brak zelfs een stukje onschuldige was open — resultaat
nihil I
„Nog één minuut!” zei de tergende stem.
Zenuwachtig keerde hij de mand om, zoodat een regen
van knoopen, spelden en ander naaigerief over de tafel en
op den grond rolde en juist had hij minutieus maar nog steeds
met hetzelfde ongunstige gevolg den geheelen inhoud onderzocht,
toen zijn vrouw haar horloge wegborg met de woorden
:
„De tijd is om, jongenlief!”
Wanhopig en beschaamd viel hij in een clubstoel neer,
doch sprong weer op, omdat iets op zijn rug hem pijn deed.
Hij bekeek de rugleuning doch
vond niets; doch toen zijn
vrouw in een schaterlach uitbarstte,
kreeg hij een ingeving.
Hij voelde met zijn hand
langs zijn rug, ja, daar zat
iets. Nog steeds klonk het
geschater van zijn vrouw hem
in de ooren.
„Keer je om !” riep ze hem
eindelijk toe, hij deed dat en
nu nam zijn vrouw van zijn
rug een vastgespeld papiertje
en in dat papiertje zat........
de langgezochte ring.
„Ik zou maar gauw plaatsen
gaan bespreken, mannetje?”
„Maar ik begrijp niet, hoe
dat daar . . . .”
„O, heel eenvoudig! Ik
spelde hem op je rug, terwijl ik je een zoen gaf, toen je
binnenkwam !”
Hij zei niets meer, maar ging haastig heen, om kaarten te
koopen.
BERICHT.
Abonnés die klachten hebben over de bezorging van ons
blad, gelieven deze met opgaaf van den boekhandelaar,
bij wien zij geabonneerd zijn, rechtstreeks te richten
tot de Administratie van PANORAMA,
DOEZASTRAAT 1-3-5, LEIDEN.
HET BEKENDE HOLLANDSCHE STRIJKKWARTET,
bestaande uit de heeren H. Leydensdorff, Cor Kint, Thomas Canivez en Bram Mendes, dat in
muzikale kringen zoo veel waardeering ondervindt en dat vooral door zijn kamermuziekavonden
zoozeer de aandacht trekt. (V.F.B.)
,,MAAR ’N DROOM.**
Van links naar rechts: Enny Vrede - Anna Stabrin, Eduard Verkade - Eugen Sponholz en
Philip la Chapelle - Kanicky in „Maar ’n Droom” dat door „Die Haghespelers” wordt ten
tooneele gebracht. (foto Couoée.)
NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
|