|
PANORAMA 6
KONINKLIJK BEZOEK AAN AMSTERDAM.
Dinsdag 15 Febr. heeft H.M. de Koningin, vergezeld van Prinses Juliana,
een bezoek gebracht aan Amsterdam, om vandaar uit nog eenige plaatsen
te bezoeken, die door den watersnood geleden hebben. Op ’t station werden
H.H. M.M. ontvangen door Burgemeester Tellegen, waarna naar het Paleis
op den Dam gereden werd. — Onze foto geeft de Koningin en de Prinses
op weg naar het Vluchtelingenhuis, waar 73 slachtoffers van den waters
nood zijn ondergebracht.
Doch terwijl onze lippen elkander ontmoetten, meende
ik een zwakken zucht van verlichting te hooren.
En nu, den laatsten avond van ons samenzijn, hadden
mijn broer en schoonzuster ons alleen gelaten om elkaar
vaarwel te zeggen. Den volgenden dag moest ik weer naar
Groningen terug, terwijl mijn aanstaande nog eenigen tijd
bij een zuster van haar ging doorbrengen.
,,Voordat je mij verlaat, wensch ik je nog iets te geven,”
zei ze op haar prettigen toon, terwijl ze met den ring aan
haar vinger speelde, dien ik haar gegeven had. „Het is een
ring, dien mijn vader mij bij zijn dood gegeven heeft. Ik
heb hem laten vergrooten, want ik wensch hem jou te geven,
liefste, als engagementsring.”
Charlotte verliet de kamer en ik nam een krant op. Door
mijn jong geluk was de herinnering aan de misdaad van Lena
Kosters geheel op den achtergrond geraakt. Doch nu werd
mijn belangstelling opnieuw gewekt door een sprekend
hoofd in de krant. Onder den titel : „De moord in den sneltrein.
Waar is de misdadigster?” werd meegedeeld dat ondanks
de ijverigste naspeuringen der politie de moordenares
nog niet gevonden was en dat de eenige leidraad, dien de
recherche had, de in den trein gevonden vergulde haarnaald
was. Ik legde de krant neer en dacht nog eens over het geval
na. Ik kon mijzelven maar niet verklaren hoe het mogelijk
was, dat ik mij in de compartimenten had kunnen vergissen.
Terwijl ik het doorleefde nog eens nauwkeurig overdacht,
kwam Charlotte weer binnen.
„O, wat een ernstig gezicht !” riep ze lachend uit. „Zit
je weer over akelige rechtzaken te peinzen?”
„Die akelige rechtzaken beteekenen spoedig trouwen,”
antwoordde ik, terwijl ik haar naar mij toe trok. „Ik dacht
aan den ouden heer, die door zijn secretaresse was opgelicht
en wiens zaak ik op mij genomen had te behartigen,
doch die in onzen trein vermoord is. Je herinnert je nog
wel ?”
Ze wendde zich bruusk om.
„O, spreek nu toch niet van dien afschuwelijken moord.
Kijk, liefste, hier is de ring 1”
Ik nam den ring aan en bekeek hem met belangstelling.
Het was een eigenaardigen ring met een juweelen steen
in een vreemdsoortige zetting, en ondanks dat al kwam die
ring mij bekend voor. Daar opeens flitst in mijn brein iets
ontzettends op: dien ring heb ik reeds vroeger gezien,
eenmaal, aan de hand, die den hals van den ouden heer in
doodelijke omklemming omspande.
Hemelsche goedheid, Charlotte, die ik beminde, had ook
goudblond haar en droeg vergulde haarnaalden, zij reisde
met denzelfden trein .... Was zij ... . kon zij ... .
De schrik van dezen afschuwelijken gedachtengang weerspiegelde
zich op mijn gelaat.
„Liefste riep Charlotte onthutst uit, „wat scheelt er
aan ? Ben je ziek ? Waarom schrik je zoo van dezen ring?”
Ik duwde haar van mij af en zei ruw :
„Zeg me, droeg je dezen ring, toen je in den trein hierheen
kwam ?”
„Ja,” antwoordde zij, haar groote oogen vol verwondering,
„maar ik begrijp niet . . . .”
Ik grimlachte. Haar onschuldpose was onuitstaanbaar
nu ik achter het masker van haar schoonheid haar verdorven
ziel had leeren zien.
„Lieg niet tegen me !” riep ik buiten mij zelf van verdriet.
„Ik weet nu wie je bent. Je handen zijn besmeurd,
met bloed, de handen die ik liefhad om haar reine schoonheid
!”
„Wat beteekent dat? Waarvan beschuldig je mij?”
vroeg ze langzaam. „Ik heb ’t recht om dat te weten!”
„Ik zagwat er plaats greep tusschen jou en je slachtoffer!”
vervolgde ik opgewonden. „Ik zag dezen ring aan je hand,
toen ik op de loopplank stond en naar binnen keek. Ja, die
gek van een rechercheur beweerde dat de moord in de andere
coupé had plaats gehad, omdat de deur open stond. Maar
nu begrijp ik alles, het was een handige truc, dat is alles !”
Ik lachte grimmig. „Je hebt het prachtig uitgewerkt!”
Ze gaf geen antwoord, maar iets in haar bleek, ontzet
gelaat toonde de waarheid van mijn beschuldiging. Toch
Op 14 Febr. j.l. werd aan de Rijksverzekeringsbank te Amsterdam overgedragen
de door den beeldhouwer J.-C. Wienecke vervaardigde beeltenis
van Mr. R, Macalester Loup, die vanaf de oprichting der Bank op 1 Juni
1901 tot 1 September 1915 Voorzitter van het Bestuur der. instelling was.
De bronzen plaquette, welke de karakteristieke trekken van den gehuldigde
uitnemend weergeeft, werd ter herinnerina aan zijn persoon en zijn arbeid
bij monde van den heer K. Lindner, wiskundig adviseur der Bank, met
een korte rede ter plaatsing in het gebouw aangeboden namens leden en
oud-leden van den Raad van Toezicht, namens leden, oud-leden en plaatsvervangende
leden van het Bestuur en namens aan de Bank verbonden of
vroeger verbonden geweest zijnde ambtenaren of beambten. Door den Voorzitter
van het Bankbestuur, den heer V. Noest, werd de plaquette met
eenige welgekozen woorden aanvaard. De plechtigheid droeg een intiem
karakter.
J. P. MICHIELSEN. t
Luitenant-Generaal JOHAN PIETER MICHIELSEN, legercommandant van
Indië, die op zoo noodlottige wijze op Java tijdens een vliegtocht met den
luitenant-aviateur Ter Poor.ten om het leven kwam. Generaal Michielsen
werd 11 Juni 1862 te Nijmegen geboren; in 1882 werd hij aangesteld tot
2en-luitenant bij het 8e reg. Infanterie. Na twee jaar werd hij op verzoek
overgeplaatst naar het leger in Ned.-Indië, waar hij in verschillende rangen
deelnam aan verscheidene krijgsverrichtingen, waarbij hij zich ten zeerste
onderscheidde.
wilde ik de bevestiging ook van haar hooren en dus ging
ik voort:
„Zeg mij, vocht je niet in doodelijken strijd met een
man in dentrein ? Zeg om ’s hemelsnaam dat het niet waar
is en ... . ik zal trachten je te gelooven.”
Ze wierp het schoone hoofd trotsch in den nek, terwijl
een vlammend rood haar bleeke wangen kleurde.
„Je hebt gelijk, ik worstelde met een heer in den trein,
doch verder beantwoord ik geen vragen meer,” klonk het
trotsch van haar lippen. „Als je in mij de misdadigster ziet,
die den ouden man vermoordde, dan weet je wat je te doen
staat. Ik weiger mijzelve verder te vernederen voor den man,
een advocaat nog wel, die mij bij de eerste verdenking reeds
beschuldigt.”
Ze liep naar de deur en terwijl ik haar nastaarde, kwam er
twijfel in mijn hart. Zou ik haar ondanks alles, toch verkeerd
beoordeeld hebben ? Had hier een afschuwelijke vergissing
plaats ?
„Als je jezelf verdedigen kunt, doe het dan !” smeekte
ik. „Ik zal naar iedere verklaring luisteren. Alleen : bedrieg
mij niet, want ik ... . ik heb je lief ! Ik zal je zelfs laten
gaan, al heb je de misdaad gedaan !”
„Dank je! Dat is heel edelmoedig!” hernam ze op kouden
toon. „Je hebt mij veroordeeld, voordat je mijn verdediging
gehoord had en daarom verdwijn ik uit je leven
voor immer!”
De deur sloot zich achter haar. Ik was alleen en nu eerst
kwam ik tot de ervaring van wat ik gedaan had : ik had
haar verdreven, de vrouw die ik beminde, die den eersten
zonneschijn in mijn leven had gebracht.
Dienzelfden avond nog verliet ik haastig de woning van
mijn broer, dringende bezigheden voorwendende. Op het
perron kocht ik aan de kiosk een krant en het eerste wat ik
las, waren de woorden : „ De moordenares van den heer
Wijnveld is gevangengenomen.”
III.
Maanden waren voorbijgegaan ; de sensationeele gevangenneming
van Lena Kosters was gevolgd door haar zelfmoord
in de gevangenis, nadat ze in een brief haar misKONINKL.IJK
BEZOEK AAN AMSTERDAM.
Links: Prinses Juliana verlaat Artis, waarvoor zij ook ditmaal haar voorkeur blijken liet. Rechts: H.M. de Koningin verlaat het Panorama-gebouw, waar zij de watersnood-tentoonstelling,
ingericht door de Zuiderzee-vereeniging, bezichtigde. {foto's V.F.B.)
|