|
PANORAMA
aan de gemakkelijke wijze waarop je mij veroordeelde,
zal mij lang bijblijven.”
„In mijn hart kan ik je nimmer gewantrouwd hebben ;
het was een afschuwelijk misverstand,” zei hij, haar weerstrevende
hand in de zijne nemende. „Mijn lieveling, wat
kan ik zeggen, wat kan ik doen om je dit te doen gelooven ?”
„Niets!” antwoordde zij, haar hand terugtrekkende.
„Ik heb-reeds aan mama geschreven dat ik eenigen tijd
bij haar kom logeeren. Ik geloof dat dit het beste is.”
„Als dat jouw meening is, heb ik niets meer te zeggen,”
zei hij diep beleedigd.
„Ik zie duidelijk dat je er naar haakt om van me weg te
gaan. Misschien sprak je daarstraks de waarheid, toen je
zei, dat je mij haatte.”
„Ik geloof niet dat ik iemand haat,” hernam Tilly apathisch.
„Ik kan alleen niet gauw vergeten ; en het zien van
jou herinnert mij voortdurend aan de ellende van de laatste
dagen.’”
Muller probeerde nog zijn vrouw op haar besluit te doen
terugkomen, toen hij evenwel zag dat dit vergeefs was,
gaf hij toe. Dienzelfden dag vertrok ze nog en toen hij afscheid
van haar nam aan den trein vroeg hij ernstig : „Beloof
je me te schrijven ?” Hij voelde haar koude gehandschoende
vingers de zijne even drukken en zag haar oogen
vol tranen.
IV.
Nadat verscheidene weken tot maanden waren aangegroeid,
begon Tilly eindelijk uit haar apathische stemming
te ontwaken en weer teekenen van belangstelling te toonen.
Haar moeder, wereldwijze vrouw als zij was, had haar
dochter niet in ’t minst lastig gevallen met ijdele vragen.
„Mama,” zei Tilly heel onverwachts op een morgen, „ik
ga naar huis.” Zij lachte een beetje verlegen en haar bleeke
wangen kleurden weer eens sedert langen tijd.
„Wanneer? vandaag of de volgende week?” De oude
mevrouw toonde door woord noch blik eenige verbazing.
„Of meen je misschien onmiddellijk? Aan je oogen zou ik het
zeggen ! Dan moet Suze maar dadelijk je koffers pakken.”
„U weet,” zei Tilly, de ringen aan haar hand zenuwachtig
ronddraaiende, „’t is............... ’t is vandaag Ferdinands
verjaardag en nu wilde ik hem verrassen.”
„Zooals je wilt, lieve,” antwoordde mama. „Menige man
zou datsoort verrassing heel prettig vinden,” ging ze lachend
voort, „maar misschien is Ferdinand van andere stof gemaakt.
Misschien zou het niet kwaad zijn als je eerst naar
de sociëteit ging, niet onmogelijk zou het zijn als hij daar
zijn verjaringsfuif gaf. Hoewel, je kunt ook eerst naar
huis gaan, als je wilt 1”
Tilly keerde zich haastig om, tranen van teleurstelling
welden in haar oogen op. Zij had zich dagenlang haar man
voorgesteld, terneergeslagen en eenzaam zijn ontbijt, lunch
en diner gebruikende en dan had zij zijn verdriet vergeleken
bij het hare dat haar nu zoo groot niet meer scheen. En
langzamerhand was de verbittering tegen haar man veranderd
in medelijden met hem en zij begon zichzelve harteloos
te vinden, omdat ze hem verlaten had.
„Ik zal in allen geval gaan, mama !” zei ze. En ze ging.
Terwijl ze in een huurrijtuig van het station naar huis
rijdt en haar woning nadert, durft ze haar oogen bijna niet
op te 1 aan. Als mama eens gelijk had, peinst zij. Daar staat
het rijtuig stil. Neen, hij is thuis, gelukkig. Ze belt aan, de
geheele benedenverdieping is verlicht en er klinken tal van
stemmen uit het salon haar tegen.
Een oogenblik aarzelt ze, dan gaat de deur open en kalm
treedt ze de vestibule in.
„Zeg mijnheer niet dat ik hier ben!” — „Best, mevrouw!”
Ten slotte heeft haar moeder toch gelijk.
„Wat een idioot was ik, om te meenen dat mijn afwezigheid
eenig verschil zou maken,” denkt Tilly. Haar man
amuseert zich blijkbaar heel goed zonder haar. Waarom
zou ze ook mogen verwachten, dat zij er beter aan toe was
dan andere jonge getrouwde vrouwen. Slechts zes maanden
getrouwd en nu al in oneenigheid gescheiden, en als ze eindelijk
naar huis — haar huis — terugkeert, vindt ze het geheel
verlicht en vol vroolijkheid.
Ze heeft intusschen haar kamer bereikt en grijpt de
kruk van de kamerdeur. — „Wie daar !” roept een gedempte
stem.
Ze schrikt; wie durft er in haar kamer komen ? Zacht
opent ze de deur. Daar, aan het andere eind voor haar schrijfbureau
zit haar man. Hij blijft onbeweeglijk zitten. Hij is
dus niet bij de pretmakers beneden ; hij zit hier alleen I
Zachtjes nadert ze hem en hem de hand op den schouder
leggende, zegt ze eenvoudig :
,,ïk ben teruggekomen 1”
Met een ruk keer.t Ferdinand zich om. Het volgende oogenblik
heeft hij de armen om haar heengeslagen en ligt ze
weenend aan zijn borst.
Eindelijk licht ze het hoofd op en vraagt: „Ben je blij ?”
„Dat kun je niet raden,” antwoordt hij ernstig. „Tilly,
waarom ben je vanavond teruggekomen ?”
„Uit dol verlangen om je te zien, denk ik en, omdat het
je verjaardag is.” Dan hem verwijtend aanziende : „ik dacht
niet dat je een partij zoudt geven.”
„Dat heb ik ook niet,” antwoordde hij, „maar je vergeet,
dat Arthur ook jarig is. Hij vroeg me, nu jij op reis was, of
hij hier eenige vrienden onthalen mocht. Dit wilde ik hem
niet weigeren ; te meer daar ik plan had vanavond naar
je toe te gaan, om je met den sterken arm terug te halen,
ondeugende meid, die je bent.”
„Ja, dat was ik,” bekende ze eerlijk. „Maar wiens schuld
was het ? Je moogt me nimmer meer wantrouwen !”
„Mijn leven lang niet, schat! Mijn groote liefde maakte
mij jaloersch en onredelijk. Doch onze'eerste twist zal tevens
onze laatste zijn.”
„En je bent beschaamd over je schandelijke verdenKingen
?”
„Verschrikkelijk, wanhopig !”
„Welnu, dan zal ik je een geheim vertellen : ik voelde
me ook ongelukkig !”
„Dat doet me genoegen !”
„Ferdinand ! !”
„Genoegen, lieve, omdat dit een bewijs is van je liefde.”
„,Twijfelde je daaraan?” vroeg ze verwijtend.
„Om’t even, nou twijfel ik niet meer, vrouwlief!”
De School voor Draadlooze Telegrafie
te Rotterdam, Gebouw Plan C.
H
et onderwijs omvat behalve het seinen en opnemen op ’t gehoor, toe-^
steltechniek, en radio-administratie, Engelsche, Duitsche. Fransche en
Nederlandsche talen en letterkunde, natuurkunde, algebra, rekenen, meetkundige
vakken, aardrijkskunde, geschiedenis en staatsinrichting.
De directeur, oud-ambtenaar der Marconi-Maatschappij en der Posterijen
en Telegrafie (met commies-radicaal telegrafie), wordt voor de verschillende
vakken door speciale leeraren ter zijde gestaan.
„Het is zeer moeilijk om van onze school veel bijzonderheden enhoedanigheden
mede te deelen.laat ik volstaan met de heuglijke vermelding, dat tot nu
toe van onze 35 candidaten 34 slaagden en geplaatst werden en laat mij
dan tevens de gelegenheid benutten om openlijk mijnen heeren leeraren
voor hunne beproefde medewerking hartelijk dank en waardeering te betuigen”.
Over de opleiding in het algemeen wil ik gaarne iets uitvoeriger zijn:
In ons prospectus vindt men onder het hoofd „Belangrijke bemerking”
het volgende :
„ls iemand op onze school buiten zijn schuld bij anderen ten achter,
„dan krijgt hij van den betrokken leeraar extra-lessen voor onze rekening.
„Wie niet werkt wordt, na eene herhaalde waarschuwing verwijderd. Het
„is n.1. de bedoeling aan de Marconi-Maatschappij alleen dezulken af te
„leveren, waarvoor wij qua ijver en geschiktheid persoonlijk kunnen instaan.”
GROEP VAN LEERAREN: Zittend v. 1. n. r.: J. C. Stellenboom, seinleeraar
v. d. rijkstelegraaf; C. H. Kuster, (Fransch, Rekenen, Staatsinrichting),
A. Sandyck (Sein-leeraar v. d. Rijkstelegraaf); J. Grootes, directeur;
H. Catchpole, (Engelsch). Staande: H. v. d. Tol, (Duitsch, Nederlandsch,
Aardrijkskunde, Geschiedenis); A. de Pourque, (Oud-radiotelegrafist); L. v.
d. Lugt, (Leeraar Wis- en Natuurkunde v. h. Marnix Gymnasium). (De
Heer Corman, Commies P. en T., leeraar in telegraaf-administratie, kon
tot ons leedwezen door uitstedigheid niet poseeren).
Een kijkje tijdens de natuurkundeles door den heer v. d. Lugt.
HET LEEREN SEINEN: (De heer Stellenboom controleert het schrift
van den leerling).
We weten maar al te goed, dat men naar aanleiding hiervan aan onze
inrichting wel eens het woordje „terrorisme” verbindt, n.1. dat wij van
jonge lieden te veel ernst vragen, dat bedreigen met verwijderen naar de
meening van sommigen al te spoedig door verwijderen gevolgd wordt. —
Maar geeft men zich wel rekenschap, dat hier opgeleid wordt voor een
hoogst verantwoordelijke positie? Van de nauwgezetheid van den radio-telegrafist
is de redding van menschenlevens in hooge mate afhankelijk.— En
nu over de betrekking: Behalve degenen, die nog hechten aan de idee:
„Alles wat naar zee gaat deugt niet voor een wal-betrekking”, is men het
er thans algemeen over eens, dat de draadlooze aan intelligente, ambitieuze
jongelui een benijdenswaardige positie biedt, die goed betaald, uiterst
hygiënisch en door de reizen naar bijkans alle hoekjes der aarde vol afwisseling
is. (Radio-telegrafisten zijn n.1. niet aan één stoomvaartlijn gebonden,
daar de Maatschappij tal van lijnen exploiteert).
De dienst is niet afmattend en pleegt geen aanslag op het zenuwgestel
doch ze dicteert: verantwoordelijkheid. Jongelieden, die verantwoordelijkheidsgevoel
en karaktersterkte missen, moeten maar liever met de studie
niet beginnen, daar teleurstellingen, als ontslag, niet kunnen uitblijven. Met
dit voor oogen is het in het belang van ouders en leerlingen onze plicht
denzulken de studie te ontraden, of intijds te doen eindigen, die zich door
nalatigheid of slordigheid kenmerken. Ook al is het voor de betrokkenen
onaangenaam, zullen wij niet van onzen stelregel afwijken om menschen
te* verwijderen, die na drie maanden proeftijd blijken intellectueel ongeschikt
te zijn, daar wij ook dan alleen in het welbegrepen belang van henzelven
handelen. — Er zijn er reeds genoeg teleurgesteld ! We herinneren
ons nog zéér goed den tijd, dat hier in Rotterdam verschillende „Marconischolen”
bestonden, die leeken voorspiegelden met wat seinen, sounderen
en „techniek” het examen te kunnen halen. Hier ter stede zijn die praktijken
thans gelukkig onmogelijk geworden. Laten‘de menschen, die ernstig
belangstellen in de betrekking, toch bedenken, dat men er thans met seinen
en sounderen en elementaire talenkennis niet meer komt! De maatschappij
heeft de handen vrij gekregen en let in de eerste plaats op algemeene
ontwikkeling. Nog een dezer dagen mocht ik van zéér bevoegde zijde
vernemen, dat iemand met het eerste-klasse staatsdiploma (dus iemand,
die blijken van uitstekende sein- en soundervaardigheid gaf) geen betere
kans van slagen heeft, wanneer hij niet in de schoolvakken voldoende
heeft.
Is een enkel schoolvak onvoldoende, dan wordt de candidaat onherroepelijk
afgewezen. Bovendien is het examen thans vergelijkend, zoodat
alleen jongelui, die behalve in de praktische telegraaf-vakken ook in
de schoolvakken bijzonder goed onderlegd zijn kans, van slagen hebben.
Zoolang onze school bestaat hebben wij zonder ophouden gestreden
tegen menschen, die de opleiding en de betrekking zelve in discrediet
brachten, die het bestaan van de schoolvakken ontkenden of „en bagatelle”
beschouwden. Wij hopen, dat ook dit er het zijne toe moge bijdragen om
enkelen, die nog in het onzekere verkeeren, de oogen te openen. Ons prospectus
verzenden wij gratis aan eiken vrager en wat nog veel beter is,
persoonlijk zijn wij te allen tijde bereid het ware wezen van opleiding,
examen en betrekking bloot te leggen.”
DE DIRECTIE KAMER: (de directeur in zijn spreekkamer).
HOEKJE UIT HET SOUNDERLOKAAL: het leeren opnemen der ‘Morse-teekens.
NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
|