|
DE EERSTE TOCHT
’rouw, Vrouw !”
; „Ja Karei 1” klonk het van boven.
> „Zal je denken om m’n auto-kapje klaar
j te leggen ?”
„Jasses Karei, dat leelijke ding met die
^rolletjes voor je ooren ! Zet je dat op?”
„Waarom niet, ’k kan
toch geen pet op zetten,
’n pet hè, staat niet, as
je flink rijdt; lastig,
zoo’n ding! En dan, ’k
heb ’t er toch voor gekocht
hè? Je zet toch
zoo’n ding niet op as je
in ’t bad gaat, wel? Je
hebt ’t om in den auto te
dragen, dan zet ik ’t op !
Nou jij weer....” antwoordde
druk, joviaal
dik-doend meneer, beneden
aan de trap tegen
z’n vrouw die boven bezig
was een handkoffer
te pakken voor een autotocht
van den volgenden
dag ....
Het zou zijn eerste
tocht zijn, ’n keurige
zwarte Amerikaan, met
’n sterken motor; een
wagen, dien je niet aan
hoefde te draaien, nee,
je trapte maar op ’n
knoppie en dan liep-tie I
Fijn hoor! Eerste klas
werk! — „En electrisch
licht, géén haar minder
man !” had-ie opgesneden,
op de sociëteit.
„Nou,” hadden z’n
bittervrinden gezegd,
„zoo’n Amerikaan, ....
blik hoor! Niks waard!”
„Dat is de kif,” had
vriend Karei, met ’n zeer
onparlementaire uitdrukking geriposteerd. „Je moet eens
zien hoe-ie er uit ziet! Keurig dat zwart met dat nikkel,
gedistingeerd is ’t! Een juweel van ’n wagen ! en loopen,
och, och, wat loopt ’t hard ....!”
„Haal je de tram er mee in ?” had een van de vrienden
toen gevraagd, doelende op ’t sloome paardentrammetje
uit de streek, waarop
Karei niets geantwoord
had, dan ’n verachtelijk:
„’k zal je wel eens meenemen,
als je niet bang
bent!” en z’n schouders
had opgehaald, als wilde
hij zeggen: „stumperd!”
De waarheid was, datie
zelf nog maar enkele
keeren,en dan naast den
chauffeur, die ’t ’m geleerd
had, aan ’t stuur
had gezeten, en dan de
bekende vaart van het
eeuwige paard in matigen
draf, niet had overschreden.
En morgen,
dan zou-ie voor ’t eerst
op reis gaan ; ze zouden
door de heele streek alle
kennissen bezoeken, en
dan zou-ie eens laten
zien hoe-ie rijden kon.
„Karei,” had Mies ge
zegd, „neem ’n chauffeur
mee ....!”
„’n Chauffeur, ’n chauffeur,”
riep Karei beleedigd
uit, „nooit ! Dat
kav ik immers zelf wel!
Wat moet ik met ’n
chauffeur! ’k peins er
niet over ! Onzin ! Heb
ik daarom ’n selfstarter
aan m’n wagen ? ’t Is
niks noodig. . . Hij heeft
toch niks te doen !”
„Maar je kent ’t nog
zoo kort....” aarzelde
Mies weer.
„Zoo kort .... lang genoeg ; er is niks an, als, je de truc
maar kent. Heb ik laatst niet den wagen van Dinges met gemak
voorbij gereden, dat de chauffeur zelf zei, dat ’t best
ging ?”
Karei zei niet, dat de wagen van Dinges op dat moment
stil had gestaan, en dat de chauffeur ’n man was, die wist,
wat ’n fooi waard was. Maar ’t was er bij gebleven ; géén
chauffeur mee. Ze zouden telkens ergens in ’n hotel logeeren ,
om den volgenden dag den zegetocht voort te zetten, en niet
terug te keeren, voor de algeheele kennissenrij zou zijn afbezocht.
Het zou ’n tournée des grands-ducs worden !
Thans was z’n eega bezig den boel te pakken en vriend Karei
drentelde beneden in de suite heen en weer, dan dit, dan dat‘ naar boven schreeuwend, als hij zich plotseling op iets bezon,
om ’t volgend oogenblik in ’n fauteuil te ploffen, en zich
al de heerlijkheden van de aanstaande reis voor den geest te
roepen !
Naar die zouden ze gaan, en naar die ! O ja, dat was waar !
Met één sprong was-ie weer op z’n beenen en aan de trap :
„Mies, Mies,” riep-tie weer, „weet je wat we doen moesten ?
We moesten Suus en Anni telegrafeeren, dat we komen
Herfstnevels.
eten!” — „Suus en Anna! zoovèr? Dat halen we toch
niet,” angstigde Mies terug, „dan ga je te hard rijden !
Doe ’t maar niet!”• „’t Gaat best, hoor ! ’k ga gauw telegrafeeren !” en hij '
had z’n pet al op, schoot ’n mouw aan van z’n jas, terwijl
hij wegliep, tevergeefs tastend met z’n andren arm om
Waarnaar verlangd wordt: Voorjaar,
in den op z’n rug bengelenden andren mouw te geraken !
Den geheelen weg naar het telegraafkantoor zat-ie al
aan ’t stuur ; hij rééd al om zoo te zeggen, hij stuurde ’n
hoek .... „o . . . . pardon” riep-tie, met ’n smak als ’n biljartbal
over den korten band, via den muur van ’n huis op ’n
lantaarnpaal aanstevenend, die hij ook omarmde, terwijl
z’n pet ’m scheef op den neus viel.
„’k Zou me niet zoo haasten,” zei ’n nijdige pooteling
waar-ie tegenop gelaveerd was; ,,’k zou uit me doppe
kaike” .... ’t Incident was hiermede gesloten. Eenigszins
bekoeld was echter de geestdrift, waardoor het telegram
heel wat minder enthousiast was, dan hij 'zich bij
z’n vertrek had voorgesteld.
Thuis komend vond-ie z’n vrouw zoo goed als klaar
maar hij had geen rust alvorens-ie alles doorgesnuffeld had.
„Heb je m’n das?”
„Die hangt op den kapstok.”
„En m’n handschoenen?”
„Die zitten in je jas ... .”
,,En m’n stofbril?”
„Die ligt klaar . . . .”
„Enne .... enne . ..
m’n auto-kappen . , .
„Wou je die ook al
an ?”
,,Heb ik ze soms om
er me tuin in te harken ?
Moet ik auto rijden, zal
ik géén kappen aandoen
? Nou jij
„Ik zal ze bij je pak
leggen . . . .”
„En m’n auto-kappie
. . . . ?”
„O,” steunde Mies,
„wéér dat auto-kapje ;
dat onzalige ding, dat je
staat als ’n beer met *n
ijsmuts, ga je dat opzetten
? Dat zal je me
toch niet aandoen? Dan
ga ik niet naast je zitten,
hoor 1”
„Goed, dan ga je
maar achter zitten. We
hebben vier plaatsen,
ruimte genoeg, maar als
je vóórin zit, achter ’t
stuur, moet je ’n autokap
op hebben ; dat
weet jij zoo nog niet,
maar dat zal je wel zien...
dat staat!....”
Dat was ’n dooddoener.
„Die zit,” dacht-ie
en kort na dit bondige
slot begaf het echtpaar
Mies en Karei zich ter
ruste, waarna ze van
auto’s droomden, diemet
vleugels door het luchtruim toerden en Mies midden in
den nacht wakker werd, omdat ze tegen ’n ster was gebonsd
en uit den wagen gevallen was.
Den volgenden morgen reden ze om negen uur af. Ten minste
dat was hun plan. Maar driemaal moesten ze weer den wagen
uit. De eerste maal omdat Mies zakdoeken vergeten had
mee te nemen, de tweede
maal omdat ze zich bijtijds
herinnerde, dat de
warmwaterkraan in de
badkamer nog open
stond en de derde maal
omdat Karei z’n kaarten
bij zich wou hebben.
„Onzin,” zei Mies,
„er staan toch genoeg
wegwijzers.”
Maar Karei stond er
op. Had-ie daarvoor den
Bondatlas gekocht, en
nog wel in ’n blikken
bus, om ’m te vergeten
als ze op reis gingen ?
’t Was wat moois !
„Mot je weer alles an
hebben,” smaalde Mies...
Maar hij in z’n onoverwinlijken
trots aan ’t
stuur van z’n glimmenden
Amerikaan, gedost
in z’n groote bruine gekapte
handschoenen,
met strak de wat nauwe
autokap om ’t bolle
gezicht, ’n dikke kleurige
sjaal driedubbel
om denhals, —we schreven
Mei — zat zich te
koesteren. Stond hij niet
aan ’t begin van z’n
eersten tocht?
„Klaar?” vroeg-ie
en meteen haalde hij den
versnellingshefboom
over, schakelde in, gaf
(foto’s B.F. Eilers). gas, maarwat bruusk, en
met ’n sprong stoof de
wagen vooruit en stond .... als ’n paai.
Mies schrok .... „Wat is er?” vroeg ze angstig. Karei
glimlachte eenigszins onzeker . . . „o niks” was z’n antwoord,
„ik . . . .”
De rest verdween, werd ingeslikt; nog eens geprobeerd... .
Goddank dat ’t ding een selfstarter had .... nou beter
doen, voorzichtig en langzaam kwam z’n voet naar boven....
jawel hoor, daar reden ze ... .
„Zie je,” zei Karei voldaan, met ’n geruststellend air,
13 (33a)
|