|
PANORAMA 14
F. van FRIEDLANDER- T. B. LÖHNIS.
De heer F. VAN FRIEDLANDER-FULD, Nederlandsch consul-generaal
te Berlijn, is benoemd tot lid van het Heerenhuis en zal dientengevolge
zijn functie als consul neerleggen. — De heer T. B. LÖHNIS, inspecteur
van den landbouw, die 24 jaar onafgebroken de belangen van den landbouw
diende, heeft als zoodanig zijn ontslag aangevraagd.
En als je dan bedenkt, Rie, dat alles de schuld is van de
onvoorzichtigheid van die vervloekte kindermeid . . . .”
Zijn lippen werden paars en trilden van smart en woede.
Zijn adem ging gewéldig en met groote halen door zijn
lichaam, dat als in pijn zich op zijn stoel bewoog.
„O, ik zou ze nu nog kunnen wurgen, die meid, als ik ze
hier had .... O, Rie, ik haat ze zoo ; ik zou vroeger niet
hebben willen gelooven, dat ik iemand zóó zou kunnen
gaan haten. Die vervloekte meid ! O, als ik ze hier had, ik
zou
Hij kon niet verder spreken. Hij bezweek voor zijn onmacht.
Zijn zuster zweeg maar nam zich voor hem als hij rustiger
was, alles te zeggen, wat ze nu voor zich hield. Het is
heel goed mogelijk, dacht zij, dat er iets buitengewoons
van hem had terecht kunnen komen, maar het is toch niet
geheel zeker. Hij had even goed niet meer kunnen worden
dan hij nu is. Ja, wie weet, was hij wel nog erger er aan toe
geweest. Als ik nu geen armen had, zou ik zeker ook denken,
dat ik met armen de sterkste en beste werker der wereld
wasgeworden. Zóó denkt nu eenmaal iedereen. Hoe menigeen,
gezond van lijf en leden, gaat niet in den stroom van ’t leven
ten onder, die, als hij maar eenigszins in dat opzicht misdeeld
was, zich sterk genoeg gewaand zou hebben den machtigsten
en geweldigsten tegenslagen het hoofd te bieden? Zoo dacht
zij stil voor zich heen, maar zij wachtte zich wel het hem te
zeggen, omdat zij wist, dat het niet goed was hem in zulke
buien tegen te spreken. En vooral nu niet, nu hij stil in elkaar
gedoken zat en smartelijk nadacht. Zij wist dat zijn
drift nu koelen ging en wijken zou voor een weemoedige
stemming. Dat was zoo, want even later ging hij, weder op
zijn gewonen nurkschen toon, verder :
„Het kan mij eigenlijk niet schelen, maar ik heb mij toch
nooit goed kunnen indenken, hoe het is gebeurd. Misschien
kan jij het je beter herinneren, Rie. — jij was twee jaarouder.
— Ik zou toch wel graag willen weten, hoe het gebeurd
is 1” -
De zuster ging weer met het uitzoeken der brieven voort
en zeide onderwijl: „Mama vertelde mij, dat de kindermeid
onvoorzichtig was geweest, terwijl zij je baadde. En toen is
het gebeurd. Maar hoe — dat weet ik ook niet precies.
Ik geloof dat zij erg gehuild heeft, toen zij vernam, wat zij
op haar geweten had !”
Zij vouwde een brief open.
De blinde streek over zijn glanslooze oogen, als zocht hij
de duisternis ervoor weg te vagen.
„Dat geeft ook niets. Het was toen gebeurd. Ik was voorgoed
ongelukkig. Was zij vóór dat het gebeurde voorzichtiger
geweest.” — Hij zweeg.
Zijn zuster zweeg eveneens. Het was stil, héél stil in de
kamer. Niets bewoog. Geen papier kraakte. Het was de stilte,
die in een vertrek heerscht als er iemand lang en hartstochtelijk
heeft zitten huilen en het uitgeschreide leed nog
rond vlot in de suizing der stilte. Die volkomen stilte maakte
hem onrustig, bang. Het was hem als voelde hij zich plotseling
hoog staan in een wijde, donkere ruimte, alsof hij
vallen zou .... Een gevoel van een groote, troostelooze
verlatenheid kwam over hem. Hij zou zijn zuster nu voor
het meest gewone woord dankbaat geweest zijn. Hij strekte
zijn h^nd uit naar den koffer om zijn zuster er opmerkzaam
op te maken, dat hij gereed was en wachtte. Maar zij scheen
het niet te merken.
„Laten we nou verder gaan !” viel hij uit. Het ging hem
vervelen.
„Wat zit je dan daar, Rie, en‘. . . . !”
Hij tastte naar zijn zuster.
„Rie ! — Rie I”
Hij schudde haar heen en weer.
Zij verroerde zich niet.
Weer schudde hij haar, nu heftiger.
„Rie, wat is er dan, Rie, toe dan 1”
De zuster sloeg de oogen op. Een krampschok ging door
haar gansche lichaam. Zij kon niet meer denken. Zij hield
hem een brief voor : ,,Hier, lees zelf !” stootte ze bijna
onmachtig uit.
„Zij is gek geworden,” dacht hij. Een groote angst overviel
hem. De zuster richtte zich op en steunde klaaglijk.
„Wat moet ik lezen, Rie?” Zijn hoofd draaide hij hulpeloos
naar alle kanten.
Zij zweeg. Dan, plotseling met een ruk, stond zij van den
grond op. De blinde schrok. Zij zeide, en tranen verstikten
haar stem :
DE SCHADE AAN HET s.s. „ARTEMIS”.
Gaven wij in ons vorige nummer reeds een interessante serie opnamen
betreffende de torpedeering van het s.s. „Artemis”, hierboven plaatsen wij
een foto, die de ontzaglijke uitwerking weergeeft van de op het schip
afgeschoten torpedo. De stalen wand van de boot, (die thans in her gemeentedok
te Rotterdam ligt, waar deze foto genomen werd,) is, als ware het
papier, totaal van elkaar gescheurd’
„Het moet verbrand worden ! Mama heeft gewild, dat
wij het geen van beiden ooit weten zouden !”
Plotseling omarmde zij haar blinden broer met een groote
heftigheid ; kuste hem op zijn voorhoofd en wangen, drukte
zijn handen in de hare en streelde hem zóó teeder over het
hoofd, dat de blinde geroerd begon te huilen.
Nog éénmaal las zij het briefje over, als wilde zij zich overtuigen
dat zij toch wel bij haar verstand was geweest, toen
MARIE KALFF.
Door Mevrouw Marie Kalff (X), de bekende tooneelspeelster aan het Théatre
Antoine te Parijs, worden op verschillende plaatsen in ons land voordrachten
gehouden, waarvan de geheele opbrengst komt ten bate van de in den
oorlog blindgeworden Fransche krijgers. Het is ons aangenaam in ons
blad de aandacht te kunnen vestigen op deze sympathieke vrouw
en haar menschlievend werk, waarin zij krachtig wordt ter zijde gestaan
door haar man, den heer H. R. Lenormand, die eveneens alles wat zijn
kunst hem schenkt, beschikbaar stelt tot verzachting van het lot van „die
arme blinde jongens”, zooals mevrouw Kalff zelf de „victimes de la guerre”
noemt. Thans gaat of is ze reeds weer naar Génève, waar haar man vertoeft
en waar zij optreedt in het thé&tre „La Comedie,” om steeds meer te
kunnen offeren op het altaar der menschlievendheid. Wij wenschen haar,
den door den oorlog wreed-getroffenen ten heil, heel veel succes in heur
kunst. — De foto, die wij hierboven reproduceeren en die ons van bevriende
zijde werd toegezonden, werd genomen in het Hotel Impérial te Nice (Fr.)
dat ingericht was als militair hospitaal en waar mevrouw Kalff als
verpleegster het lot der gewonden trachtte te verzachten.
zij het den eersten keer las. Maar zij had goed gelezen. Het
stond er en het brandde in haar hersens :
„Kom dadelijk naar huis. Rie heeft Arnold beide oogen...”
Weg ermede — weg — weg — voor immer.
Zij verscheurde het blaadje papier in honderden stukjes
en wierp het in den haard.
„Ik zal altijd bij je blijven beste broer,” zei zij, en haar
stem klonk onwezenlijk, als sprak zij zonder het zelf te weten.
„Ik zal altijd bij je blijven en nooit van je weggaan. Ik
zal mijn verdere leven ‘aan jou wijden, want — haar stem
stokte — want, o beste, lieve broer, goeie Arnold, ik, Ik
heb je blind gemaakt. ïk heb je ongelukkig doen zijn voor
altijd !”
De blinde zweeg in machtelooze woede. Hij balde de vuisten
dat de nagels in zijn vleesch drongen en zijn handen
bloedden ; krampachtig kneep hij ze samen, als wilde hij zich
met geweld weerhouden zijn zuster aan te grijpen. Het
scheen een oogenblik of hij de saamgewrongen handen zou
uitslaan, maar zij legde de armen om hem heen in een verteedering
die, als- een zelfverdediging was, en hij voelde zijn
toorn zinken. Zwijgend zaten ze zoo een poos, weenend, en
de blinde voelde, naast zijn medelijden om haar smart, de
gedachte in zich wakker worden dat zijn verdriet het bitterst
was .... Omdat hij den eenigen steun verloren had die
hem had staande gehouden als hij dreigde onder te gaan
in zijn leed ; omdat hij haar vergeven moest; omdat hij niet
meer haten kón ....
31 HERFSTLIEFDElt
DOOR JO VAN DISSEL
..
heer Josephus van Dalem was altijd een
vroolijke snuiter geweest, een „salonleeuw”,
en thans, nu hij op den geposeerden leeftijd
was en ruim vijftig jaren telde, was hij het
nog en werd hij een „vrouwengek” genoemd,
een epitheton, dat wel minder welluidend,
maar niet minder verdiend was.
„Ouwe Joop”, zooals hij bij de intimi heetten, was op elke
vroolijke partij te vinden ; hij was voorts al sinds tientallen
van jaren lid van een plaatselijke, hoogst nétte vereeniging.
waarvan hij geen enkele uitvoering of bal oversloeg en waar
SCHERMEN.
Door de groep Westzaan werd verleden week te Beverwijk èen sportdemonstratie gehouden die bijgewoond werd
door den Burgemeester Strick van Linschoten en vele militaire autoriteiten. Onze foto is genomen tijdens een
partij schermen tusschen de heeren L. van Humbeek (rechts) en Van Aerts (links).
„KAZERN ELUCHT”.
Scène uit het tweede bedrijf van de militaire klucht in 3 bedrijven „Kazernelucht”, die met
veel succes wordt gespeeld in het Centraal Théater te Amsterdam. (7.F.8.)
|