Panorama

Nummer	1916, nr. 12, 10 feb. 1916
Blad	01
Tekst	No. 12 (32b) 10 FEBR. 1916, AFZONDERLIJKE NUMMERS 7’A-CENT A.W. SIJTHOFF'S U ITGEVERS MAATSCHAPPIJ ~ LE I D E. N ABONNEMENT PER KWARTAAL 26 NUMMERS f 1.30 EEN ZEPPELIN WERPT BOMMEN BOVEN PARIJS Op deze pagina brengen wij een drietal foto s in beeld, die op sprekende wijze de schade demonstreeren gedurende den tocht van een Zeppelin boven Parijs, aangericht. Volgens de officieele Fransche opgave liet het luchtschip dertien bommen vallen, waardoor negen huizen instortten, 24 personen werden gedood en 28 gewond. Onze afbeeldingen geven weer, links-boven : De overblijfselen van een huis van éen étage, dat door een bom getroffen werd. Bovenrechts : Hoe vreeselijk de verwoesting op sommige punten der stad was. Beneden: juist boven den ondergrond-spoorweg sloeg een bom een reusachtig gaf in de straat. (Zie ook de foto s op pag. 13).
PDF

Nummer	1916, nr. 12, 10 feb. 1916
Blad	02
Tekst	PANORAMA DE OORLOG IN HET DUISTER ROMAN VAN LUDWIG WOLFF (Vervolg) et meisje zeide : ,,Mevrouw zal u direct ontvangen. Gaat u zoolang in de voorkamer zitten/’ Hij nam geduldig plaats en stak een sigaret aan. ÖïvS TTx * • t i i Het meisje nep brutaal : „Hier wordt niet gerookt!” Heinersdorff lachte luid en opende de deur die naar de gang leidde. „Hier op den drempel mag ik zeker wel rooken ?” Zij gaf geen antwoord. „Wanneer mevrouw zoo ver is, roep me dan/’ Hij leunde tegen den muur en stak de eene sigaret aan de andere op. Het begon in de gang reeds te schemeren toen het meisje de deur opende en hem met een beleedigd gezicht verzocht binnen te komen. Hij legde zijn jas af en werd in een mooie, rustige kamer gelaten. „Mevrouw komt dadelijk.” Hij bleef bij de piano staan en wachtte. Eindelijk verscheen Anna Hafström en keek hem met groote verbaasde oogen aan. Hij boog en zeide : „Goeden avond.” Zij gaf hem geen antwoord en staarde , hem onafgewend aan. Heinersdorff hield dat rustig uit en nam haar ook op. Zij was een groote, gevulde vrouw die misschien vijf en twintig jaar tellen kon. Het dichte, aschblonde haar was in een eenvoudige wrong opgenomen. Het bleeke gelaat was hard en toch ook week. Om haar mond lag een bittere trek. Haar blauwe oogen fonkelden als staal. Zij vroeg weifelend : „Met wien heb ik het genoegen?” Hij antwoordde ontstemd : „Ik ben de kapelmeester Brugger” „Is u de kapelmeester Brugger ?” vroeg zij twijfelend en lachte een weinig. „De directeur Süszkind. droeg mij op u te bezoeken en u te vragen uw liederen eens met mij te repeteeren.” Zij trad langzaam op hem toe en reikte hem haar hand. Hij keek de lucht in en nam de hand niet aan. Een domme, onverklaarbare woede steeg plotseling in hem op. Anna Hafström liet haar uitgestrekten arm zinken en vroeg : „Is u al eens hier geweest ?” „Jazeker. De vorige week. Vandaag wacht ik al drie uur.” Zij zeide zAchtjes: „Vergeef me . . . .” Hij antwoordde bitter. „Een arme pianist is immers weerloos ?” Zij wees hem een stoel bij de tafel : „Gaat u als ’t.u blieft zitten.” Hij zette zich bij de piano en deed de klep open. „Wilt u nu zoo genadig zijn,” zeide hij met bijtende beleefdheid, „uw liederen met mij te repeteeren ?” „Ja, zeker.” Zij stond op en haalde muziek. „Was u reeds vroeger pianospeler in een cabaret ?” „Neen.” Hij begon te spelen. Zij beproefde te zingen, maar brak af na eenige maten. „Ik ben te zenuwachtig, u moet nog een beetje geduld hebben.” Hij zuchtte hoorbaar. ,Zooals u wilt.” Zij liep heen en weer door de kamer. „Mag ik u een kop thee aanbieden ?” ‘„Neen, dank u.” Zij reikte hem een doos cigaretten. „Wilt u rooken ?” „Dank u. U kunt niet tegen den rook.” „Wie zegt dat ?” „Ik moet dat wel aannemen, daar uw dienstmeisje mij het rooken in de voorkamer verbood. Ik was gedwongen in de gang te staan rooken.” Zij nam de doos cigaretten en wierp die in een hoek. Hij verheugde zich over haar toom. „Neemt u mij deze onbehoorlijkheid niet kwalijk,” verzocht ze. „Uw gezicht maakt mij zoo zenpwachtig.” „Dan zal ik vertrekken.” „Neen, blijf alstublieft. Zoo was ’t niet gemeend, uw gezicht komt mij zoo bekend voor.” — Hij schrok even. Het zou hem pijnlijk geweest zijn nu reeds ontdekt te worden. „Ik weet niet wat ik van u denken moet,” ging ze voort. „Ik martel mijn hoofd met er over te denken wat u eigenlijk voor hebt/’ Hij glimlachte hooghartig : „U aan de piano te accompagneeren, juffrouw Hafström.” Ernstig antwoordde zij: „U moet mij niet voor een domme vrouw houden. Dat beleedigt mij; u is toch geen pianist?” „U wilt mij mijn broodje afnemen,” spotte hij. Zij wees op zijn handen: „Een beroepsspeler heeft zulke nagels niet.” Hij trok de schouders op : „Het spijt mij dat mijn nagels uw ergernis opwekken.” Zwijgend ging zij naar het raam. Hij keek op de klok en vroeg : „Zullen wij niet opnieuw beginnen ? Het is al laat.” Zij gaf geen antwoord. „Ik krijg maar vier kronen voor de repetitie.” Zij draaide zich haastig om en deed het electrisch licht ontbranden. Toen nam zij een twintigkronenbiljet uit een bureaulaatje en reikte hem dat toe. „U zult mij zeker wel toestaan dat ik u voor den verloren tijd schadeloos stel.” IQ 8en dierenvïiendin. Een aardig kiekje dat op sprekende wijze de gehechtheid van het huisdier aan in beeld brengt. (foto „Ik ben in betrekking bij den directeur Süszkind en niet bij u.” Hij schoof het geld terug. Zij begon plotseling uitbundig te lachen. „’t Zal u toch niet gelukken onaangenaamheden met mij te krijgen, mijn waarde.” Hij blikte haar verbluft aan. „Ik heb van het eerste oogenblik af geweten,” riep zij vroolijk, „dat wij vrienden zouden zijn.” Hij werd door haar plotselinge vroolijkheid meegesleept en glimlachte. Zij ging aan de piano zitten en zong een Zweedsch volkslied, een zonderling lied, Waarvan de tekst slechts uit twee woorden scheen te bestaan : Och sag vid sag jag sag hvartheïst jag sag. Zij zong met een betooverende, kinderlijke onbevangenheid, en haar gezicht straalde van vroolijkheid. Hij luisterde, geheel er in opgaande, naar haar warme, innige stem. Toen zij geëindigd had, keerde zij zich naar hem toe en vroeg : „Mooi, hè?” „Prachtig,” antwoordde hij geestdriftig. Zij sprong op en haalde een sigaret. „Nu moet u echter een vredessigaret met mij rooken.” „Gaarne, juffrouw Hafström.” Zij gaf hem vuur. „Wat was dat voor een lied ?” vroeg hij. „Dat is een volkslied uit mijn geboorteland. Uit Gudmundra.” Haar staalblauwe oogen staarden omhoog. „Weet u waar Gudmundra ligt ?” zijn verzorgster A. Kleymans). „Ik heb er geen flauw idee van.” Zij zeide met iets droomerigs alsof zij een sprookje vertelde : „Gudmundra ligt aan den Angermanelf. Daar ben ik thuis. In Angermanland, waar de groote bosschen zijn.” Na een poos vroeg hij : „Zingt u die Zweedsche volksliederen in het cabaret ?” Zij antwoordde toornig: „Voor die beesten ? Neen, mijn waarde. Die liederen zing ik slechts voor mijn vrienden.” Zij begon een brutaal tingel-tangeldeuntje van Aristide Bruant. „Dat en zulke dingen krijgen de heeren in het cabaret te hooren; zij willen immers niets anders !” Ze stond op en zei zwaarmoedig : „Het is jammer van me, geloof me, meneer de kapelmeester.” Het beschaamde hem een weinig dat ze kapelmeester tegen hem zei. Hij vroeg aarzelend : „Zullen wij nu de liederen eens doorstudeeren ?” „Dat is niet noodig,” antwoordde zij vriendelijk. „We zullen elkaar wel begrijpen.” Zij reikte hem haar hand, die hij kuste. „Ik bied u mijn verontschuldigingen aan,” zei hij, „ik Was onwellevend.” „Och hemel, u zult ook uw leed hebben/’ Een bittere trek lag weer om haar mond. Heinersdorff reed in nadenken naar huis om zijn bagage in orde te brengen. Dan ruimde hij zijn schrijftafel op en verscheurde alle brieven en papieren die zich daarin opgehoopt hadden. Hij wilde niets voor vreemde oogen achterlaten. Men kon toch nooit weten. Laat in den avond was hij met dat werk gereed. Nu kwam het zwaarste en bitterste: het laatste harde afscheid van Hedwig. Hij wachtte zijn verloofde af in de Gloriettestraat. Toen hij haar zag begon zijn hart te kloppen. Hoe edel was haar gang! Hoe liefdevol lachte zij hem reeds van uit de verte tegen! Hij drukte teeder haar hand en vond geen woorden. Een wonderlijke beklemdheid perste hem de borst samen. In den mooien winterdag liepen zij den berg omhoog, naar de kluizenaarswoning. „Ik kan het je aanzien,” begon zij, „dat je mij iets te vertellen hebt.” Hij antwoordde zuchtend : „Je kunt immers gedachten lezen, Hedwig.” „Bij jou is dat niet moeielijk. Je gezicht is voor mij als een opengeslagen boek.” „Dan moet ik wel heel voorzichtig zijn.” „Je hebt niets te verbergen, lieveling,” zeide zij trotsch. — Een lichte blos breidde zich over zijn voorhoofd uit. „Nu, zeg op dan George !” Hij vermande zich en zei zoo onbevangen mogelijk: „Ik heb besloten je raad op te volgen.” Zij vroeg snel: „Ga je op reis ?” „Ja Hedwig.” Haar oogen glinsterden. „Daar ben ik blij mee, heel blij. Het is ’t beste wat je nu doen kunt.” „Dat heb ik ook ingezien.” Na een poos zeide ze : „lederen avond bad ik God dat je vertrekken zoudt.” Hij lachte. „Dat is een mooie liefde van je !” Zij antwoordde met een ernstig gezicht: „Die reis is noodzakelijk voor je. Je verbittert je hier en wordt onrechtvaardig en ongeduldig.” „Je overdrijft, liefste.” „Ik voel het. In het buitenland word je weer jezelf. Daarom ben ik er blijde over.” Hij dacht met een vleug van treurigheid: „Eigenlijk moest men nergens blijde om zijn!” Zij stonden boven op den heuvel, hand in hand en bezagen het witte landschap. De zon was ondergegaan en de sneeuwvlakten schemerden blauwachtig. „Het voorjaar komt nu spoedig,” zeide zij zacht. „Ik voel het reeds in mijn bloed.” Zijn hart sidderde. „Ik voel het verlangen al naar warme zon, naar groene weiden en lichte bosschen.” Hij staarde zwijgend naar het vertrouwde landschap. „Herinner je je, lieveling, den mooien dag dat wij in het bosch van Weidlingau bij het graf van den ouden Laudon zaten ?” „Ik herinner ’t mij.”
PDF

Nummer	1916, nr. 12, 10 feb. 1916
Blad	03
Tekst	11 PANORAMA Hij klemde de tanden opelkaar om zijn weekhartigheid niet te verraden. De vroege winterschemering viel in en spon zilveren sluiers over de bergen. „Wij moeten gaan,” vermaande zij. „Het wordt donker.” „Het wordt donker,” herhaalde hij nadenkend en zacht en ieder woord een gelijkenis. Hij kon niet besluiten dat mooie plekje grond te verlaten. Als vastgenageld stond hij op den heuvel. Zij schudde hem vroolijk aan den arm en riep : „Kom, wordt eens wakker! We moeten gaan.” ' Langzaam daalden zij naar het dal. Plotseling begon Hedwig te zingen, heel schuchter en beschaamd, als een klein vogeltje vóór de zon opgaat. Heinersdorff ging aandachtig naast haar en waagde nauwelijks te ademen om haar niet te storen. Toen zij haar zacht liedje geëindigd had, zeide hij teeder: „Wat heb ik je in lang niet hooren zingen.” „Ja, ik heb in langen tijd niet gezongen. Is het niet merkwaardig dat ik juist vandaag weer zingen moest ?’ „Dat is van blijdschap dat ik wegga.” Zij nam zijn hand. „Ja, zoo is ’t .Waar reis je heen?” Hij antwoordde snel: „Naar Italië. Eerst naar Rome en d'an naar Napels.” Hij wilde haar hart niet verontrusten. Hij had maatregelen getroffen dat zijn brieven door een vriend in Rome aan haar verzonden zouden worden. ..Hoe lang denk je weg te blijven ?” „Vier of zes weken. Dat hangt er van af.” Zij dreigde hem glimlachend : „Kom niet te vroeg terug!” „Ik moet werkelijk geloovendat je mij geen klein beetje meer liefhebt.” „Ach wat!” Haar blik verduisterde zich. „Wanneer vertrek je ?” „Morgenavond, lieveling.” Zij werd zeer stil. Na een poos zeide hij : „Als ik terugkom, ga ik naar je vader. Dat beloof ik je, Hedwig.” In haar oogen glansde de lichte, vroolijke hoop. „Als je terugkomt !” Zij smeekte zacht : „Kom spoedig !” Wederom stonden zij in de Gloriettestraat „Nu moeten we afscheid nemen,” zeide zij met vaste stem. Zijn hart klopte hem tot in de keel. Eenzaam en donker lag de straat. „Vaarwel, George !” Met een snelle beweging trok zij zijn hoofd naar zich toe en kuste hem op den mond. „Vaarwel, Hedwig.” Zij zagen elkaar nog eenmaal in de oogen, in bitterste zaligheid verzonken. Eindelijk maakte Hedwig zich los. Haar trillende lippen stamelden : „Kom gezond terug.” Hij hield krampachtig haar hand omklemd. Langzaam en weifelend liet hij die los. „Tot weerziens, lieveling!”. „Tot weerziens !” Hij stond als in een wonderlijke versteening op den hoek der straat en keek de geliefde, die met vaste schreden de duisternis tegemoet ging, na met verloren blikken. XX. Het Cabaret Excelsior, Directie Gabriel Süszkind, verzamelde zich op het Weener Noord-station om de reis naar Rusland te aanvaarden. Directeur Süszkind, toegetakeld als een poolreiziger, marcheerde als een heerscher op het perron heen en weer en leidde behendig de taktische bewegingen zijner troepen. In zijn gezelschap bevonden zich twee forschgebouwde heeren, die meer vrees dan vertrouwen inboezemden, en zulke mismoedige gezichten vertoonden, dat m.en ze ongetwijfeld voor aandeelhouders in de kunstondememing houden moest. Heinersdorff, die zeer vroegtijdig op, het station was verschenen, meldde zich bij zijn chef/die den groet deftig-militair in ontvangst nam, en bleef daarna tot het vertrek van den trein bedachtzaam op den achtergrond. De directeur had in een wagen 2e-klasse een afdeeiing laten reserveeren, maar het bleek spoedig dat niet alle leden bij elkaar wenschten te zitten. Het was niet gemakkelijk om door te zetten dat tenminste de dames bijelkaar bleven in denzelfden wagen. Lizzy Verwoort verscheen met een groot bouquet rozen in haar arm en sprak zoo druk Fransch dat alle bagagekruiers vol bewondering naar haar omkeken. De groot-industrieel die haar begeleidde nam spoedig afscheid en werd vervangen door een flinken jongen man. Hertha Rohde kwam in gezelschap van een waardigen ouden heer die een vaderlijk gezicht trok en een lintje in het knoopsgat droeg. De zangeres uit Zwickau hield haar mof krampachtig tegen haar mond gedrukt om haar kostbare stem te sparen. Margit Talany werd vergezeld door een somberkijkend, donker individu, dat een wereldberoemd cymbaalspeler van een zigeunerkapel was. De Hongaarsche schreed angstvallig en zedig naar haar somberen vriend die tot het vertrek haar hand niet losliet. Hansi Zauner werd alleen door haar moeder vermin ’t poiderveidsche bosch bij TMijmegen. gezeld. Het waren slechte tijden. De oude vrouw Zauner droeg een mandje vol met eetwaar, dat zij haar dochter in de coupé overreikte, en snoot voortdurend haar neus. Mirjam Gitt kwam geheel alleen. Zij droeg een mooi nieuw lakensch costuum, dat met bont afgezet was en stond als een schuchter vogeltje naast haar grooten koffer. Zij wachtte totdat de opperbevelhebber Süszkind op haar toekwam en haar een plaats aanwees. Strak en onbeweeglijk keek zij uit het portierraam en zag toe hoe de anderen omslachtig afscheid namen. Zij had niemand wien ze met haar zakdoek een groet kon toewuiven. Als laatste kwam Anna Hafström op het perron. Twee elegante heeren wachtten haar op. Zij onderhield zich met hen en beantwoordde den eerbiedigen groet van haar directeur met een kort,onwillig hoofdknikje. Zij stond voor den slaapwagen, toen Heinersdorff uit de wachtkamer kwam. Zij ontdekte hem dadelijk en maakte haar begeleiders op hem opmerkzaam. Dezen zagen hem bescheiden aan. Heinersdorff groette. Anna Hafström ging naar hem toe en reikte hem de hand. „Hoe vaart u, mijnheer de kapelmeester ?” „Dank u, juffrouw Hafström.” Ze zeide spottend en zachtjes: „Och arme! U moogt niet in den slaapwagen reizen.” Hij keek haar verbaasd aan en zocht naar een antwoord. Zij legde haar wijsvinger op den mond en glimlachte. „Tot ziens, kapelmeester !” Zij ging naar haar gezelschap terug. Gedurende een deel van een seconde overlegde Heinersdorff of het niet verstandiger zou zijn zijn reis op te geven. De opmerking van Anna Hafström maakte hem onrustig. Toen de conducteur tot instappen ^anmaande had Heinersdorff zijn bezwaren overwonnen. Langzaam en zwaar reed de lange trein uit het station. Heinersdorff stond in den doorgang aan een raam en zag toe hoe de stad langzamerhand achter hem verzonk.. Zij stoomde reeds door het Marchfeld, toen hij besloot naar zijn plaats om te zien. In een der afdeelingen zat de directeur met Margit Talany . daarnaast Hertha Rohde met de Frangaise uit Bohemen. Juffrouw Zauner had vriendschap aangeknoopt met een kleinen huzarenluitenant die naar zijn troosteloos garnizoen in Galiciö terugging. Heinersdorff wilde de jonge vriendschap niet storen. Zijn bagage lag in de rookcoupé waarin Mirjam Gitt zat. Toen hij daar binnentrad stond zij op en reikte hem de hand. „Ik dank u, kapelmeester !” „Niets te danken,” antwoordde hij bijna onvriendelijk. Hij was niet in de stemming zich met het meisje te onderhouden. Hij stak een cigaret aan. Hij vroeg : „Hindert'u de rook niet ?” „Volstrekt niet.” „Dit is namelijk de eenige rookcoupé in dezen wagen.” Zij antwoordde onderworpen : „Als ’t u aangenaam is, wil ik wel in een andere coupé gaan.” „Zoo was ’t immers niet gemeend !” Hij strekte zich op de bank uit en wendde zijn gelaat naar den wand. Hij dacht aan de afgeloopen maanden en aan de toekomst, die zoo geheimzinnig lokkend voor de^deur stond. Met trotschen strijdlust klopte zijn hart. De wielen zongen gelijkmatig : Nu komt het er op aan! Plotseling kwam de slaap over hem. Vele uren sliep hij zonder onderbreking. Toen hij ontwaakte was het reeds dag. Mirjam Gitt zat rustig en in dezelfde houding, als bij het vertrek. „Waar zijn wij eigenlijk ?” vroeg hij. „Wij zijn Krakau al voorbij. „Donnerwetter! Dat was een flinke dut!” ,,U' heeft zich den geheelen tijd geen enkele maal bewogen,” zeide zij vriendelijk. „Heeft u in ’t geheel niet geslapen, juffrouw Gitt ?” „Neen.” De trein stormde door een wit, zwijgend land. Metershoog lag de sneeuw. De kleine daarin weggezonken dorpen zagen er als uitgestorven uit. Alleen de dunne, steil opgaande rook verraadde menschelijk leven. Soms zag Heinersdorff een eskadron Uhlanen dat over de uitgestrekte sneeuwvelden galoppeerde. De paarden dampten. De koude leek ondraaglijk. Een woédende storm blies den ruiters tegemoet. Roemlooze helden, dacht Heinersdorff. Directeur Süszkind hield ochtendappel. Hij was vroolijk en goedgeluimd. De zangeres uit Zwickau maakte den indruk van een verwoest wrak. Zij was niet meer op den leeftijd om ongestraft een nacht door te kunnen reizen. Juffrouw Verwoort had de schade van de reis reeds zorgvuldig gerepareerd. Het leeuwerikje van Hemals zong vergenoegd. De reis was goed begonnen. De directeur vertelde uren lang allerlei moppen. Hij was een onvermoeide en schitterende verteller. Men leerde hem op prijs stellen wanneer een der dames een anecdote voordroeg. Den middag kwam Juffrouw Hafström op bezoek en onderhield zich voomamélijk met Mirjam Gitt, die tot nu toe door de andere leden volkomen was verwaarloosd. In den laten namiddag reed de trein Podwoloczijska binnen. Het afscheid aan Oostenrijk, dacht Heinersdorff en drukte zijn gloeiend voorhoofd tegen de ijskoude vensterruit. De trein zette zich weer in beweging en ging de Russische grens over. (Wordt vervolgd.) 12 (32b)
PDF

Nummer	1916, nr. 12, 10 feb. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA 12 DE GEVECHTEN BIJ CZERNOWITZ. Uit de courantenberichten blijkt, dat de strijd tusschen Centralen en Russen in de omgeving van Czernowitz thans met volle hevigheid weder is ontbrand. — Czernowitz is de hoofdstad van het Oostenrijksche kroonland Boekowina en ligt aan de bevaarbare Proeth en aan den spoorweg van Lemberg naar Jassy. In de nabijheid der stad verheft zich de berg Cecina, in de geschiedenis bekend door een gevecht tusschen de Polen en.de Moldaviërs. — Op deze pagina brengen wij een viertal foto’s, genomen op dit gevechtsterrein. Links: Een brandend dorp aan de Dnjester. Rechts: Gezicht op een in brand geschoten dorp, terwijl Duitsche soldaten trachten zooveel mogelijk te redden. Omdat hij met meer haten kon Schets van Pierre Lils D e blinde aan het orgel brak midden in een koraal af en keerde zich naar zijn zuster, die, in een donkeren hoek van het slechts door de kaarsen op het harmonium verlichte vertrek, op den grond over een koffer met brieven gebogen zat. DE GEVECHTEN BIJ CZERNOWITZ. Duitsche en Oostenrijksche officieren slaan vanuit een achter de strijdlinie gelegen dorp, het verloop van den slag bij Czernowitz gade. „Vergeet .vooral niet te zeggen wanneer het tijd is om te gaan,” klonk zijn stem mat door de kamer. „Ja, ik let wel op. Eerder dan een half uur vóór het begin van de kerk behoeven wij niet weg te gaan,” antwoordde het meisje, zonder op te zien. De blinde speelde verder. Zijn zuster in den donkeren hoek van het vertrek, ging steeds voort met brieven te verscheuren of voorzichtig uit te strijken op andere, die reeds op tafel lagen. Het gekraak van het papier scheen den blinde in zijn spel te storen. Weer hield hjj op. „Wat doe je daar toch eigenlijk ?” vroeg hij, zich half omdraaiende. „Ach”, en haar stem klonk als half onwillig, „Mama heeft mij gevraagd de bij elkaar gebonden brieven te verbranden en de losse te sorteeren. Zij was altijd van plan geweest het zelf te doen, maar je weet hoe onverwachts haar einde gekomen is . . . Zij hield een oogenblik stil en ging dan, met een bijna vertwijfeld gezicht verder: „Ik moest moeder beloven de bij elkaar gebonden brieven niet te lezen, omdat zij ons slechts onaangename dingen konden zeggen. Maar nu vind ik geen bundel bij elkaar gebonden brieven. Wel een bandje. Ik geloof dat de bedoelde brieven zijn losgeraakt en bij de andere gekomen zijn. Wat zal ik nu beginnen ? Ik moet ze nu allemaal óf lezen öf verbranden !” Beiden zwegen zij een poos. De zuster streek de brieven op de tafel glad en zei daarna, terwijl haar hand erop rusten bleef: „Ik zou ze het liefste maar allemaal verbranden.” Haar stem klonk angstig, als van iemand die weet dat hij iets vreeselijks zal ontdekken. De blinde gaf geen antwoord. Hij trommelde met zijn vingers op de houten kast van het orgel. Dan zeide hij : „Het is natuurlijk lastig om te zeggen hoe men hierin naar Mama’s zin handelen moet. Maar alles verbranden zou ik niet doen, want ik geloof dat er onder de overige brieven documenten zijn, die Mama voor ons bewaard wilde weten.” Zij wisten niet wat te doen. Ieder voor zich overlegde en dacht over de beide mogelijkheden, öf alles te verbranden öf alles te lezen, maar zonder tot een oplossing te geraken. „En bovendien,” zei de blinde met plotselinge zekerheid, „wij weten allebei, wie en hoe Mama geweest is. Ik geloof niet, dat wij uit die brieven iets ervaren kunnen dat onze herinnering aan haar ook maar eenigszins....” „Dat geloof ik ook niet,” viel de zuster hem in de rede, „maar toch ben ik een beetje huiverig al die dingen te lezen. — Uit nieuwsgierigheid doe ik het in geen geval. . . . .” Aarzelend ging zij voort brief voor brief na te zien. Zij trachtte op het eerste gezicht slechts zooveel te lezen, als noodig was, om te zien of zij verder lezen zou of niet. Daarbij DE GEVECHTEN BIJ CZERNOWITZ. De troepen der Centralen passeeren op hun marsch naar het front een dorp achter Czernowitz. vreesde zij steeds, het gevoel van haar doode moeder te krenken. Het was haar of twee oogen, die van haar moeder, op haar gericht waren .... „Ach toe, Arnold,” vroeg zij, „help mij de brieven sorteeren. Kom hier bij mij zitten. Ik heb op den grond niet denoo- ‘dige ruimte ervoor. Als jij mij helpen wilt, dan schuif ik de tafel bij den koffer met brieven en dan zal ik jou de brieven aanreiken en zeggen bij welk stapeltje op de tafel je ze leggen moet. Dan ben ik er gauw mede klaar,” liet zij DE STRIJD TUSSCHEN ITALIË EN OOSTENRIJK. Een Oostenrijk-Hongaarsche Ski-patrouille op den Mont Cevedale. — De Mont Cevedale, ook wel Zufall-Spitze geheeten, is een bergtop ter hoogte van 3774 Meter in de Ortler-groep van de Tiroolsche Alpen aan de Oostenrijksch-Italiaansche grens. TER VERVANGING VAN DE PAARDEN. Gaven wij eenigen tijd geleden een foto van een olifant, die voor krijgsdoeleinden gebruikt werd in het Duitsche leger, hierboven brengen wij een foto welke genomen werd in een der munitiefabrieken te Sheffield (Engeland), waar men eveneens een olifant aan ’twerk heeft, die de arbeidskracht van vijf paarden uitspaart.
PDF

Nummer	1916, nr. 12, 10 feb. 1916
Blad	05
Tekst	13 PANORAMA er met een zucht op volgen. Zij haalde de tafel naar zich toe en legde de reeds uitgezóchte pakjes erop. „Hier”, — zij had de in ’t tasten geoefende en niets-onzekere hand van den blinde in de hare genomen — „hier komen de zakenbrieven, hier de familiebrieven, daar de privé-brieven, daar de officieele stukken en hier de overige?’ De blinde zette zich naast zijn zuster neer. Hij begreep, dat zij hem eigenlijk niet bij haar geroepen had om haar te helpen, maar hem alleen in haar nabijheid wenschte, om zichzelf te kunnen wijsmaken, dat zij dan minder gevaar liep alleen in een geheim van haar moeder te zullen worden ingewijd. En dat kon toch reeds met slechts een heel vluchtigen blik van een halve seconde gebeuren .... Den blinde begonnen de altijd dezelfde handgrepen te vervelen. 4Hij was van nature niet erg spraakzaam en 'uitte zich eerst .zonder terughoudendheid wanneer hij toornig was. Zelfs in het gewone leven was de toon van zijn stem altijd als van iemand die moeite doet een opkomende drift te beheerschen. Slechts zelden sprak hij van de dingen die zijn hart en denken vervulden, en wanneer'hij het deed, dan was daar een heel bijzondere reden voor. Zijn blindheid, die hem van iedereen afhankelijk deed zijn, had hem zoo stil en teruggetrokken gemaakt; zij had hem bijna bang doen zijn voor de menschen, die hij wel hooren, maar niet zién kon. Het gebeurde wel eens, dat zijn nurkschheid aan hemzelf onaangenaam was; dan verviel hij in een weekelijke stemming en klonk zijn stem als van iemand, die lang en hevig geschreid heeft. Maar zoo’n stemming trachtte hij weer gauw van zich af te schudden, uit vrees dat ze hem voortdurend zou blijven beheerschen. Ook nu wilde hij met zijn zuster wat praten en zocht zijn stem naar een vriendelijken toon, die echter na de paar eerste zinnen reeds weer het gewone, onaangename geluid kreeg. „Ik vind het toch plezierig, Rie”, begon hij, „dat ik het beetje muziek dat ik geleerd heb kan benutten en dat ik die bescheiden plaats als organist in onze kerk gekregen heb. Ieder mensch is nu eenmaal dankbaar voor elke aalmoes, die het wispelturige leven hem in den schoot belieft te werpen. En waarom zouden we niet liever dankbaar dan ontevreden zijn? Wat kunnen wij in het leven veranderen, indien het ons niet aanstaat ? Den een maakt het leven gelukkig, den ander ongelukkig. Is het dan niet beter te berusten' Om de (volgens de Italianen opzettelijke) soldaten een in een stad (de naam der REPRESAILLES. verwoesting door de Oostenrijkers van kunstwerken te wreken, vernielen Italiaansche plaats was door den censor geschrapt) in de omgeving van Görz (O.-H.) opgerichte buste van Keizer Franz Joseph. EEN ZEPPELIN WERPT BOMMEN BOVEN PARIJS. Links: Brandweermannen onderzoeken een tijdens den tocht van een Zeppelin boven Parijs neergeworpen bom, die niet ontploft is. Rechts: Door een der bom.men werd een gat in den grond geslagen, waardoor de ondergrondsche spoorweg zichtbaar werd. wanneer we in ons ongeluk nog een gelukje hebben ? Wat geeft het eigenlijk zich te verzetten zoolang de mensch niet zóó hoog staat, dat hij het leven in zijn macht heeft KARDINAAL. MERCIER TE ROME GEFOTOGRAFEERD. Hierboven een foto van Kardinaal Mercier (x), die volgens de laatste berichten thans te Rome lijdende is aan influenza. Naar men verzekert, zou als gevolg van herhaalde conferenties tusschen den Paus en Kardinaal Mercier, een enquête-commissie in het leven worden geroepen, om onderzoek te doen naar de Duitsche wandaden in België. maar genoodzaakt is, geleeft te worden ? Dat is nu eenmaal het noodlot. Wie weet, Rie, wat er van mij geworden was, wanneer ik mijn gezicht had behouden. Wie weet wat er van mij . . . .” Zijn gezicht kleurde van ingehouden toorn. Hij gooide zijn hoofd met een overdreven-driftig gebaar, waaraan de gelaatsexpressie toch geen deel had door de lichtlooze uitdrukking der oogen, in den nek. Maar zijn gezicht gloeide. En plotseling stootte hij, met heftige gebaren van zijn hoofd en handen eruit : „Weet je, wat vanmiddag mijnheer Mengenberg tegen me zei ? ... . Je weet, die is zelf muziekleeraar ! En hij heeft veel menschenkennis. Hij heeft zijn oogen altijd wijd-open en verstaat het leven. Die loopt niet suf rond te staren als de meeste artisten 1 En wanneer hij mij had gezegd, dat ik beter deed met stoelen te gaan vlechten inplaats van aan muziek te doen, ik had het zeker gedaan. Maar weet je, wat hij zei ?” „Privé . ...” Zij reikte hem een brief over. Het gezicht van haar blinden broer had door zijn drift iets belachelijks gekregen, dat haar pijn deed. Zooals hij thans daar zat, zijn hoofd achterover geworpen en zijn lichaam rechtop, scheen hij haar zoo vreemd, dat zij iets als vrees in zich voelde opkomen. „Als je iemand vinden kon, zei hij,” ging de blinde voort, „die zich geheel aan je wijden kon, dan kon je iets bijzonders worden in de muziek. — Iets bijzonders.” En opstaande herhaalde hij, het woord als liefkoozend, „iets bijzonders.” Een oogenblik bleef hij, zich bewust van zijn aanleg, zoo staan, tot het hem klaar werd, wat voor ’n figuur hij daareven, toen hij zóó zat, tegenover zijn zuster gemaakt had. Een smartelijke ontgoocheling kwam over hem die hij met een huivering van zich af trachtte te schudden. Hij schaamde zich er bijna voor, dat hij zich zoozeer had kunnen vergeten. Hij ging weer zitten, en in elkaar gedoken, zijn gezicht bijna op de tafel, ging hij zacht voort, als sprak hij tot zijn eigen ziel : „Ik heb mij al die jaren in mijn lot getroost. Maar je begrijpt, dat zoo’n gezegde de wond weer opnieuw openrijt. Feitelijk voel je ook pas als je volwassen bent, wat het is, den toch al mateloos-zwaren levensstrijd niet met geheel je kracht te kunnen voeren, omdat je het gezicht mist. PANORAMA VOOR DE JEUGD. In antwoord op de vele vragen van onze jeugdige lezers deelen we mede, dat binnenkort weer een nummer van ons Kinderblad verschijnen zal.
PDF